#ბს-266-264(3კ-17) 8 ივნისი, 2017 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის, საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროსა და სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 6 დეკემბრის გადაწყვეტილების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2014 წლის 15 მაისს ამხანაგობა „...“ წევრებმა: მ. დ-ამ, პ. ბ-მა, ჯ. მ-მა, ბ. ა-ემ, ი. კ-ემ, ზ. მ-ამ, დ. პ-მა, თ. გ-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - ქ. თბილისის მერიის, სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს, საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროსა და მესამე პირის - შპს „...“ მიმართ.

მოსარჩელეებმა დაზუსტებული სარჩელით მოითხოვეს მ. დ-ას, პ. ბ-ის, ჯ. მ-ის, ბ. ა-ის, ი. კ-ის, ზ. მ-ას, დ. პ-ის და თ. გ-ის თანასაკუთრებაში არსებული შენობა-ნაგებობის სახელმწიფო საკუთრებად რეგისტრაციის ნაწილში საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს 2008 წლის 5 სექტემბრის #15/380 წერილის; ქ.თბილისის საკუთრებაში მ. დ-ას, პ. ბ-ის, ჯ. მ-ის, ბ. ა-ის, ი. კ-ის, ზ. მ-ას, დ. პ-ისა და თ. გ-ის თანასაკუთრებაში არსებული შენობა-ნაგებობის გადაცემის ნაწილში საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს 2008 წლის 25 სექტემბრის #1-1/2034 ბრძანების; მ. დ-ას, პ. ბ-ის, ჯ. მ-ის, ბ. ა-ის, ი. კ-ის, ზ. მ-ას, დ. პ-ისა და თ. გ-ის თანასაკუთრებაში არსებული შენობა-ნაგებობის გადაცემის ნაწილში საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროსა და ქ.თბილისს შორის გაფორმებული უძრავი ქონების ქ.თბილისის საკუთრებაში გადაცემის შესახებ 2008 წლის 26 სექტემბრის ხელშეკრულების; მ. დ-ას, პ. ბ-ის, ჯ. მ-ის, ბ. ა-ის, ი. კ-ის, ზ. მ-ას, დ. პ-ისა და თ. გ-ის თანასაკუთრებაში არსებული შენობა-ნაგებობის გადაცემის ნაწილში 2008 წლის 6 ოქტომბრის ქ. თბილისის მერიის ადგილობრივი ქონების მართვის საქალაქო სამსახურის #06-8/8611 წერილის ქონების სერვიტუტით დატვირთვასთან დაკავშირებით; მ. დ-ას, პ. ბ-ის, ჯ. მ-ის, ბ. ა-ის, ი. კ-ის, ზ. მ-ას, დ. პ-ის და თ. გ-ის თანასაკუთრებაში არსებული შენობა-ნაგებობის აუქციონის წესით პრივატიზების ნაწილში 2008 წლის 10 ნოემბერს ხელმოწერილი აუქციონში გამარჯვების დამადასტურებელი #135 ოქმის, გაცემული დედაქალაქის ადგილობრივი თვითმმართველი ერთულის ქონების მუდმივმოქმედი სააუქციონო კომისიის მიერ; მ. დ-ას, პ. ბ-ის, ჯ. მ-ის, ბ. ა-ის, ი. კ-ის, ზ. მ-ას, დ. პ-ისა და თ. გ-ის თანასაკუთრებაში არსებული შენობა-ნაგებობის გადაცემის ნაწილში დედაქალაქის ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის მიერ 2009 წლის 3 თებერვალს გაცემული საკუთრების დამადასტურებელი #172 მოწმობის ბათილად ცნობა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 17 ნოემბრის საოქმო განჩინებით საქმეში ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 16.2 მუხლის შესაბამისად, მესამე პირად ჩაება შპს „ს...“.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 14 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ინდ. ბინათმშენებლობა ამხანაგობა „...ის“ წევრების - მ. დ-ას, პ. ბ-ის, ჯ. მ-ის, ბ. ა-ის, ი. კ-ის, ზ. მ-ას, დ. პ-ის, თ. გ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 14 დეკემბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ინდ. ბინათმშენებლობა ამხანაგობა „...“ წევრებმა - მ. დ-ამ, პ. ბ-მა, ჯ. მ-მა, ბ. ა-ემ, ი. კ-ემ, რომლებმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 8 ნოემბრის სასამართლო სხდომაზე მოსარჩელეებმა დააზუსტეს სასარჩელო მოთხოვნა და მოითხოვეს გასაჩივრებული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტებისა და ხელშეკრულების ბათილად ცნობა 367 კვ.მ. მიწის ნაკვეთის ნაწილში.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 6 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ინდ. ბინათმშენებლობა ამხანაგობა „...“ წევრების - მ. დ-ას, პ. ბ-ის, ჯ. მ-ის, ბ. ა-ისა და ი. კ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 14 დეკემბრის გადაწყვეტილება ინდ. ბინათმშენებლობა ამხანაგობა „...“ წევრების - მ. დ-ას, პ. ბ-ის, ჯ. მ-ის, ბ. ა-ისა და ი. კ-ის სარჩელის დაკამაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც მ. დ-ას, პ. ბ-ის, ჯ. მ-ის, ბ. ა-ისა და ი. კ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა; 367 კვ.მ. მიწის ნაკვეთის ნაწილში ბათილად იქნა ცნობილი: საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს 2008 წლის 5 სექტემბრის #15/380 წერილი; საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს 2008 წლის 25 სექტემბრის #1-1/2034 ბრძანება; საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროსა და ქ.თბილისს შორის გაფორმებული უძრავი ქონების ქ.თბილისის საკუთრებაში გადაცემის შესახებ 2008 წლის 26 სექტემბრის ხელშეკრულება; 2008 წლის 6 ოქტომბრის ქ. თბილისის მერიის ადგილობრივი ქონების მართვის საქალაქო სამსახურის #06-8/8611 წერილი, დედაქალაქის ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების მუდმივმოქმედი სააუქციონო კომისიის მიერ გაცემული 2008 წლის 10 ნოემბრის ხელმოწერილი აუქციონში გამარჯვების დამადასტურებელი ოქმი #135; დედაქალაქის ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის მიერ გაცემული 2009 წლის 3 თებერვლის საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობა #172; დანარჩენ ნაწილში თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 14 დეკემბრის გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 6 დეკემბრის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ, საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტრომ და სსიპ ქონების მართვის სააგენტომ.

კასატორმა - სსიპ ქონების მართვის სააგენტომ განმარტა, რომ საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტრომ 2008 წლის 5 სექტემბერს #15/380 წერილით მიმართა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურს და მოითხოვა ქ. თბილისში, ... მიმდებარედ არსებული 812647 კვ.მ მიწის ნაკვეთის და მასზე განთავსებული შენობა-ნაგებობების სახელმწიფო საკუთრებად დარეგისტრირება. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის მიერ 2008 წლის 25 სექტემბერს მიღებული იქნა #882008266210 გადაწყვეტილება, რომლითაც აღნიშნული უძრავი ქონება დარეგისტრირდა სახელმწიფო საკუთრებად (საკადასტრო კოდი: #...). 2008 წლის 26 სექტემბერს საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროსა და ქ. თბილისის მერიას შორის გაფორმდა ხელშეკრულება, რომლითაც აღნიშნული უძრავი ქონება დამატებითი ქონების სახით გადაეცა თვითმმართველ ერთეულს.

კასატორის მითითებით, „ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-19¹ მუხლის მე-10 პუნქტის თანახმად, თვითმმართველი ერთეულის ქონების აუქციონის ფორმით პრივატიზების შესახებ გადაწყვეტილებას იღებს თვითმმართველი ერთეულის აღმასრულებელი ორგანო. ამავე კანონის მე-19³ მუხლის მე-3 პუნქტის თანახმად, აუქციონის ფორმით თვითმმართველი ერთეულის ქონების განკარგვის მიზანია, საკუთრების უფლება მიანიჭოს აუქციონში მონაწილე იმ პირს, რომელიც ვაჭრობის პროცესში თვითმმართველი ერთეულის ქონების განმკარგავ სუბიექტს ყველაზე მაღალ ფასს შესთავაზებს. 2008 წლის 10 ნოემბერს გამართულ აუქციონზე #... და #... საკადასტრო კოდებზე გამარჯვებულად გამოვლინდა შპს „...“, რომელთანაც გაფორმდა #135 აუქციონში გამარჯვების დამადასტურებელი ოქმი, ხოლო ნასყიდობის სრულად გადახდის შემდეგ, 2009 წლის 3 თებერვალს გაიცა საკუთრების დამადასტურებლი მოწმობა. აღნიშნული აუქციონი ჩატარდა კანონმდებლობის მოთხოვნათა სრული დაცვით და არ არსებობს ბათილად ცნობის სამართლებრივი საფუძველი.

ამასთან, კასატორის მითითებით, თბილისის კალინინის რაიონის სახალხო დეპუტატთა აღმასრულებელი კომიტეტის 1990 წლის 18 ივლისის #2135 გადაწყვეტილების თანახმად, რომლითაც მოხდა ამხანაგობის წევრებს შორის საცხოვრებელი ბინების განაწილება, აღნიშნულია, რომ გამოყოფილი მიწის ნაკვეთის ერთი წლის აუთვისებლობის შემთხვევაში გადაწყვეტილება ჩაითვლებოდა ძალადაკარგულად.

კასატორის - საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ გადაწყვეტილება ძირითადად დააფუძნა იმ გარემოებას, რომ საქართველოს მთავრობის მიერ 2014 წლის 20 თებერვალს #189 დადგენილებით დამტკიცებული „კანონიერი მოსარგებლეებისათვის გადასაცემი არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის ადგილობრივი თვითმმართველობის აღმასრულებელი ორგანოების მიერ კანონიერი მოსარგებლეებისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესის“ პირველი მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, წესის შესაბამისად ხორციელდება ექსპლუატაციაში მიუღებელ შენობებში არსებული არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის კანონიერი მოსარგებლეებისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემა, შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელეები წარმოადგენენ აღნიშნული ქონების მართლზომიერ მფლობელებს, რომლებსაც ზემოაღნიშნული დადგენილების თანახმად, შეეძლოთ მოეპოვებინათ საკუთრების უფლება სადავო უძრავ ნივთზე და ამ საფუძვლით ცნო ბათილად სადავო ქონებასთან დაკავშირებით 2008 წელს გაცემული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები და ადმინისტრაციული ხელშეკრულება. კასატორის მითითებით, აღნიშნული წესის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის „ე“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, კანონიერი მოსარგებლე არის ფიზიკური პირი, რომელიც უფლებამოსილი ორგანოს მიერ გაცემული დოკუმენტის (ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, ბინის ორდერი, საბიანო წიგნი და სხვა) საფუძველზე კანონიერად სარგებლობს საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობით, ხოლო კანონიერი მოსარგებლის გარდაცვალების შემთხვევაში მისი მემკვიდრე. საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი პრაქტიკის შესაბამისად, კანონიერი მოსარგებლის სტატუსის დასადგენად საჭიროა ერთდროულად არსებობდეს ორი წინაპირობა: 1) უფლებამოსილი ორგანოს მიერ ფიზიკურ პირზე გაცემული უნდა იყოს დოკუმენტი (ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, ბინის ორდერი, საბიანო წიგნი და სხვა), რომელიც ამ პირს ანიჭებს საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართით სარგებლობის უფლებას, 2) ფიზიკური პირი აღნიშნული დოკუმენტის საფუძველზე უნდა სარგებლობდეს აღნიშნული ფართით. კასატორის მოსაზრებით, მოსარჩელეები ვერ აკმაყოფილებენ კანონიერი მოსარგებლის სტატუსისათვის აუცილებელ პირობას, კერძოდ, დავაზე არ არის წარმოდგენილი რაიმე სახის მტკიცებულება, რომლითაც დადასტურდებოდა, რომ მოდავე მხარე სარგებლობდა სადავო ფართით, უფრო მეტიც, თავად მხარეები ადასტურებენ, რომ მათ ამ ფართში არასდროს უცხოვრიათ, შესაბამისად, ისინი არც რეგისტრირებულნი ყოფილან სადავო ფართში 2007 წლის 2 თებერვლამდე, როგორც ამას აღნიშნული წესის მე-4 მუხლის მე-3 პუნქტის „ვ“ ქვეპუნქტი მოითხოვს.

საქმეში წარმოდგენილ აქტებთან მიმართებაში, რომელიც სასამართლოს განმარტებით მხარეს ანიჭებს კანონიერი მოსარგებლის სტატუსს, კასატორი მიუთითებს, რომ თბილისის კალინინის რაიონის სახალხო დეპუტატთა საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის 1990 წლის 18 ივლისის #2135 გადაწყვეტილება გამოცემულია საბჭოთა სოციალური რესპუბლიკის საბიანო კოდექსის 43-ე მუხლის საფუძველზე, რომლის მიხედვით, საცხოვრებელი სადგომები ეძლევათ სიებით დადგენილი რიგითობის წესით, იმის კვალობაზე თუ რამდენ ხანს იმყოფებიან აღრიცხვაზე და როგორია საექსპლუატაციოდ გადასაცემი და დასცლელი საცხოვრებელი ფართი. აღნიშნული სია საბოლოო არ იყო და ის შეიძლება შეცვლილიყო ოჯახში წევრთა მატების ან ნაკლებობის გათვალისწინებით ამავე კოდექისი 48-ე და 51-ე მუხლების შესაბამისად. ამავე კოდექისი 57-ე მუხლის საფუძველზე, გაიცემოდა ორდერი, რომელიც იყო საცხოვრებელ სადგომში შესახელების ერთადერთი საფუძველი ანუ ბინათა განაწილების შუალედური აქტის შემდეგ გამოიცემოდა ორდერი, რაც ბინაზე კანონიერი სარგებლობის დამადასტურებელი დოკუმენტია, შესაბამისად, თბილისის კალინინის რაიონის სახალხო დეპუტატთა საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის 1990 წლის 18 ივლისის #2135 გადაწყვეტილება წარმოადგენდა შუალედურ აქტს, იგი არ იყო მთავრობის მიერ 2014 წლის 20 თებერვალს #189 დადგენილებით დამტკიცებული „კანონიერი მოსარგებლეებისათვის გადასაცემი არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის ადგილობრივი თვითმმართველობის აღმასრულებელი ორგანოების მიერ კანონიერი მოსარგებლეებისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესის“ მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის „ე“ ქვეპუნქტით განსაზღვრული მართლზომიერი მფლობელობის დამადასტურებელი ინიდივიდუალური ადმინისტრაციუყლ-სამართლებრივი აქტი. შესაბამისად, მოსარჩელეები ვერ ჩაითვლებიან აღნიშნული წესის მიზნებისათვის კანონიერ მოსარგებლეებად.

ამასთან, კასატორის მითითებით, მოსარჩელეება მიმართეს საჯარო რეესტრს და მოითხოვეს საკუთრების უფლების რეგისტრაცია უძრავ ნივთზე მდებარე - ქ. თბილისი, ..., კორპ. 34ა, განცხადებას თან ერთვოდა ქ. თბილისის სახალახო დეპუტატათა აღმასრულებელი კომიტეტის 1989 წლის 14 სექტემბრის #17.22.505 გადაწყვეტილება, თბილისის კალინინის რაიონის სახალხო დეპუტატთა საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის 1990 წლის 18 ივლისის #2135 გადაწყვეტილება, ოქმი #13, აეროფოტოგადაღება, დამტკიცებული პროექტის ასლი, აშენებული შენობის ფოტო, სარეგისტრაციო მოსაკრებლის გადახდის დამადასტურებელი ქვითარი. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2013 წლის 19 თებერვლის #882013014630-07 გადაწყვეტილებით შეწყდა სარეგისტრაციო წარმოება, ვინაიდან დაინტერესებული მხარის მიერ ვერ იქნა წარმოდგენილი უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტი. აღნიშნული გადაწყვეტილება მოსარჩელეებმა გაასაჩივრეს სასამართლოში, სადაც სარჩელი არ დაკმაყოფილდა და გადაწყვეტილება შესულია კანონიერ ძალაში. კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დადასტურებულია, რომ მოსარჩელეებს აღნიშნულ ქონებაზე არ გააჩნიათ არც საკუთრების უფლების დამადასტურებელი და არც მართლზომიერი მფლობელობის დამადასტურებელი რაიმე სახის დოკუმენტი.

კასატორმა ასევე მიუთითა, რომ 1971 წლის 13 ივლისს მიღებულ იქნა საქართველოს მიწის კოდექსი, რომლის მე-4 მუხლის შესაბამისად, მიწა იქნებოდა ის სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების თუ არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების წარმოადგენდა სახელმწიფოს საკუთრებას და მისი გადაცემა შეიძლებოდა მხოლოდ სარგებლობისათვის, აღნიშნული წესი ვრცელდებოდა 1993 წლის 15 ივლისის „საკუთრების უფლების შესახებ“ საქართველოს რესპუბლიკის კანონის ამოქმედებამდე. ამ კანონმა განსაზღვრა საკუთრების უფლების სუბიექტები - (საქართველოს მოქალაქეები, მოქალაქეობის არ მქონე პირები, იურიდიული პირი და სახელმწიფო) და საკუთრების ობიექტი, მათ შორის - მიწა. ამავე კანონით დადგინდა, რომ მესაკუთრეს უფლება წარმოეშობა მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად, ნებისმიერი ფორმით შეძენილ ქონებაზე. მოგვიანებით 1997 წელს 25 ნოემბერს ამოქმედებული საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1513-ე მუხლით კერძო საკუთრებაში მხოლოდ ის მიწის ნაკვეთები გამოცხადდა, რომლებიც ფიზიკურ პირთა კანონიერ სარგებლობაში იმყოფებოდა და რომლებზეც ინდივიდუალური სახლები იყო განლაგებული, დანარჩენი მიწები კი ისევ სახელმწიფოს საკუთრებად რჩებოდა. 1997 წელს მიღებულ იქნა კანონი „სახელმწიფო ქონების პრივატზიების შესახებ“, რომლითაც ხორციელდებოდა სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული შენობა-ნაგებობების პრივატიზაცია. 1998 წელს მიღებულ იქნა კანონი „ფიზიკური პირებისა და კერძო სამართლის იურიდიული პირების სარგებლობაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო მიწების კერძო საკუთრებად გამოცხადების შესახებ“, რომლითაც ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების საკუთრებად გამოცხადდა მხოლოდ ის მიწის ნაკვეთები, რომლებიც მათ გააჩნდათ კანონიერი სარგებლობაში ანუ ჰქონდათ მიწის სარგებლობის დამადასტურებელი დოკუმენტი, ხოლო იმ მიწის ნაკვეთეზე, რომელზეც ამ კანონის მოქმედება ვერ გავრცელდებოდა, მასზე მოქმედებდა „სახელმწიფო ქონების პრივატიზების შესახებ“ კანონი. შემდგომ პერიოდში, გარდა აღნიშნული აქტებისა, მიღებულ იქნა სხვა საკანონმდებლო აქტებიც, რომლებიც არეგულირებდნენ სახელმწიფოს საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთების მართვისა და განკარგვის წესებს. შესაბამისად, მიწა, რომელიც არ არის განკარგული და რეგისტრირებული, ფიზიკური ან იურიდიული პირების კერძო საკუთრებაში, ზემოაღნიშნული საკანონმდებლო აქტების საფუძველზე რჩება სახელმწიფო საკუთრებად და ამისთვის სახელმწიფოს არ სჭირდება რაიმე დამატებითი საფუძვლის შექმნა. ამდენად, თუკი არ არსებობს საჯარო რეესტრის ჩანაწერი კონკრეტული მიწის ნაკვეთის კერძო პირზე რეგისტრაციისა, იგულისხმება, რომ მიწა სახელმწიფოს საკუთრებაშია. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორს მიაჩნია, რომ კონკრეტულ საქმეზე საქალაქო სასამართლომ მიიღო სწორი გადაწყვეტილება.

კასატორის - ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ აპელანტებს დააზუსტებინა სასარჩელო მოთხოვნა, რითაც დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 83-ე მუხლის მე-2 ნაწილი, რომლის თანახმადაც, მოსარჩელეს მხოლოდ საქმის წინასწარი სასამართლო განხილვისათვის მომზადების დამთავრებამდე აქვს უფლება შეცვალოს სარჩელის საფუძველი ან საგანი, შეავსოს სარჩელში მითითებული გარემოებები და მტკიცებულებები, გაადიდოს ან შეამციროს სასარჩელო მოთხოვნის ოდენობა. ამავე კოდექსის 381-ე მუხლის თანახმად, დავის საგნის შეცვლა ან გადიდება, სააპელაციო სასამართლოში დაუშვებელია.

კასატორის მითითებით, საქმეში წარმოდგენილი 2008 წლის 26 სექტემბრის ხელშეკრულებით დადგენილია, რომ ქ. თბილისის მერიას სახელმწიფოსგან გადაეცა მიწის ნაკვეთი მასზე განლაგებული შენობა-ნაგებობით, მდებარე ქ. თბილისში, ... ტერიტორიაზე - 867609 კვ.მ საკადასტრო კოდით: .... დადგენილია, რომ უძრავი ქონება წარმოადგენდა არა კერძო პირების საკუთრებას, არამედ სახელმწიფო ქონებას და სახელმწიფომ, როგორც მესაკუთრემ კანონით დადგენილი წესით გადასცა ქ. თბილისის თვითმმართველ ერთეულს.

ადმინისტრაციულ ორგანოს, როგორც მესაკუთრეს გააჩნდა კანონით, კერძოდ, სსკ-ის 170-ე მუხლით მინიჭებული უფლებამოსილება სადავო მიწის ნაკვეთი, როგორც თავის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონება, განეკარგა საკუთარი შეხედულებისამებრ, მათ შორის დაეტვირთა სერვიტუტით ან გაესხვისებინა აუქციონის წესით. ამდენად, უსაფუძვლო და დაუსაბუთებელია სააპელაციო სასამართლოს მითითება ამ უძრავი ქონების არამართლზომიერ განკარგვასთან დაკავშირებით. მით უფრო, რომ საჯარო რეესტრის მონაცემების ერთიან ბაზაში არსად არ ფიქსირდებოდა, რომ კონკრეტული მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეებს, რომელიც გასხვისებულ იქნა აუქციონის წესით წარმოადგენენ მოსარჩელეები. შესაბამისად, ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ განიკარგა უფლებრივად თავისუფალი მიწის ნაკვეთი, რომელზეც არ ფიქსირდებოდა ვინმე ფიზიკური პირისა თუ იურიდიული პირის საკუთრების უფლება. მოქმედი კანონმდებლობით საკუთრების უფლების რეგისტრაციის დამადასტურებელ დოკუმენტად სახელდება საჯარო რეესტრის შესაბამისი ამონაწერი, რომელიც შეიცავს ყველა საჭირო ინფორმაციას უძრავ ნივთთან დაკავშირებით. აღნიშნული მტკიცებულება მოსარჩელის მიერ არ იქნა წარმოდგენილი და ბუნებრივია, ვერც იქნებოდა წარმოდგენილი ასეთის არ არსებობის გამო.

კასატორის მოსაზრებით, მნიშვნელოვანია განიმარტოს, რომ ქ. თბილისის თვითმმართველი ერთეულის საკუთრების უფლების რეგისტრაცია განხორციელდა უფლებრივად თავისუფალ უძრავ ქონებაზე მდებარე - ქ. თბილისში, ... ტერიტორიაზე - 867.609 კვ.მ საკადასტრო კოდით: .... საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მონაცემებით არ ფიქსირდებოდა, რომ მოთხოვნილი მიწის ნაკვეთი წარმოადგენდა ფიზიკური თუ იურიდიული პირის საკუთრებას.

ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია მიიჩნევს, რომ ქ.თბილისის მერიის ადგილობრივი ქონების მართვის საქალაქო სამსახური უფლებამოსილი იყო 2008 წლის 6 ოქტომბერს გამოეცა #06-8/8611 მიმართვა და მარეგისტრირებელი ორგანოსათვის ეთხოვა ქ.თბილისის თვითმმართველი ერთეულის საკუთრებაში არსებული ქ.თბილისში, ... მიმდებარე ტერიტორიაზე არსებული 867.609 კვ.მ. მიწის ნაკვეთიდან (მიწის (უძრავი ქონების) საკადასტრო კოდი: №...) გამიჯვნის განხორციელება წარდგენილი გამიჯვნითი პროექტის მიხედვით, ქ.თბილისის თვითმმართველი ერთეულის საკუთრებად ცალ-ცალკე დარეგისტრირება და უძრავი ქონების გარკვეული მონაკვეთის სერვიტუტით დატვირთვა.

ამდენად, ზემოაღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია მიიჩნევს, რომ საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროსა და ქ.თბილისის თვითმმართველ ერთეულს შორის გაფორმებული უძრავი ქონების ქ.თბილისის საკუთრებაში გადაცემის შესახებ 2008 წლის 26 სექტემბრის ხელშეკრულება (მ. დ-ას, პ. ბ-ის, ჯ. მ-ის, ბ. ა-ის, ი. კ-ის, ზ. მ-ას, დ. პ-ისა და თ. გ-ის დაინტერესებაში არსებული შენობა-ნაგებობის გადაცემის ნაწილში) და ქ.თბილისის მერიის ადგილობრივი ქონების მართვის საქალაქო სამსახურის 2008 წლის 06 ოქტომბრის #06-8/8611 წერილი შესაბამისობაშია მათი გამოცემის მარეგულირებელ შესაბამის სამართლებრივ ნორმებთან. ამასთან, მოწინააღმდეგე მხარემ ვერ მიუთითა თუ რა ნორმები იქნა დარღვეული ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების გამოცემისას, რის გამოც მოცემულ საქმეზე შესაძლოა სხვაგვარი გადაწყვეტილება ყოფილიყო მიღებული, შესაბამისად არ არსებობდა ინდ. ბინათმენაშენეთა ამხანაგობა „...“ წევრების მიერ აღძრული სარჩელის დაკმაყოფილების ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძველი.

ამასთან, კასატორი განმარტავს, რომ პრივატიზება გულისხმობს სახელმწიფო საბინაო ფონდში და ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის საცხოვრებელ ფონდში არსებული არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი ფართის კანონიერი მოსარგებლისთვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემას. ამრიგად, პრივატიზებას ექვემდებარება სახელწიფოსა და ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის სახსრებით აშენებული შენობა-ნაგებობა. კასატორის მითითებით, მოცემულ შემთხვევაში აღსანიშანავია, რომ სადავო შენობა-ნაგებობა აშენებულია უშუალოდ ინდ. ბინათმენაშენეთა ამხანაგობა „...“ წევრების სახსრებით, რაც არაერთხელ დაადასტურეს მოწინააღმდეგე მხარეებმა საქმის განხილვისას, როგორც საქალაქო, ისე სააპელაციო სასამართლოში. შესაბამისად, უსაფუძვლოა საქართველოს მთავრობის 2014 წლის 20 თებერვლის #189 დადგენილებაზე მითითება. სააპელაციო პალატამ საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმების ძირითად საფუძვლად სწორედ აღნიშნული გარემოება მიიჩნია. ამრიგად, სააპელაციო სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა.

ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია მიუთითებს, რომ ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილებები შეიძლება წარმოადგენდეს მოწინააღმდეგე მხარეთა მართლზომიერი მფლობელობის დამადასტურებელ დოკუმენტებს სადავო შენობა-ნაგებობაზე. ხოლო, აღნიშნული საფუძვლით საკუთრების უფლების აღიარებაზე უფლებამოსილ ორგანოს წარმოადგენს სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო და არა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის შესაბამისი გამგეობა.

კასატორმა ასევე მიუთითა, რომ 2013 წლის 16 იანვარს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურს მ. დ-მ წარუდგინა ის დოკუმენტაცია, რასაც ამ კონკრეტულ შემთხვევაში წარმოდგენილ სასარჩელო განცხადებაში უთითებს მოსარჩელე საკუთრების უფლების დამადასტურებელ დოკუმენტად და მოითხოვა საკუთრების უფლების რეგისტრაცია უძრავ ქონებაზე, მდებარე: ქ.თბილისი, ..., კორპუსი #34ა. თუმცა აღნიშნული დოკუმენტაცია მარეგისტრირებელი ორგანოს მიერ არ იქნა მიჩნეული საკუთრების უფლების დამადასტურებელ საკმარის დოკუმენტად და დაინტერესებულ პირს მოეთხოვა სარეგისტრაციოდ წარდგენილ უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტის წარდგენა. მარეგისტრირებელი ორგანოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილების კანონიერებაზე კი იდავა მხარემ სასამართლო წესით და კანონიერ ძალაში შესული განჩინებით დასტურდება, რომ ინდ. ბინათმშენებლობის ამხანაგობა „...“ წევრების სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. ანუ დასახელებული ფაქტობრივი გარემოებები ადასტურებს იმას, რომ ამ კონკრეტულ შემთხვევაში გასაჩივრებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების და ადმინისტრაციული ხელშეკრულების ბათილად ცნობის მიმართ ცალსახად არ დასტურდება მოსარჩელის სამართლებრივი ინტერესის არსებობა, რამეთუ მოცემული დავის ფარგლებში ის ინტერესი, რაც მხარეს გააჩნია სადავო ქონებასთან მიმართებაში საკუთრების უფლების რეგისტრაციასთან დაკავშირებით ვერ მიიღწევა.

ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია არ ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს პოზიციას, რომლის თანახმად არამართებულად იქნა მიჩნეული საქალაქო სასამართლოს მიერ საქართველოს სსრ მიწის კოდექსის გამოყენება. კერძოდ, სსრ მიწის კოდექსის 38-ე მუხლის თანახმად, მიწის ნაკვეთის სარგებლობის უფლება შეწყდება მოქალაქისთვის გამოყოფილი მიწის ნაკვეთის ზედიზედ ორი წლის განმავლობაში გამოუყენებლობის შემთხვევაში.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 30 მარტის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის, საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროსა და სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს საკასაციო საჩივრები.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის, საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროსა და სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, №7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიუთითებს, რომ საქართველოს მთავრობის 2014 წლის 20 თებერვლის #189 დადგენილებით დამტკიცებული „კანონიერი მოსარგებლეებისათვის გადასაცემი არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის ადგილობრივი თვითმმართველობის აღმასრულებელი ორგანოების მიერ კანონიერი მოსარგებლეებისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესის“ პირველი მუხლის პირველი პუნქტის მიხედვით, ეს წესი არეგულირებს სახელმწიფო საბინაო ფონდში საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედებამდე და ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის საცხოვრებელ ფონდში არსებული, მათ შორის, 2007 წლის 2 თებერვლამდე დროებით გადაცემული, არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის კანონიერი მოსარგებლისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესსა და პირობებს, ამ პროცესში წარმოშობილ ურთიერთობებს და განსაზღვრავს წესით გათვალისწინებული ურთიერთობის მხარეებსა და მათ უფლებამოსილებებს. ამავე მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, აღნიშნული წესის შესაბამისად ხორციელდება ექსპლუატაციაში მიუღებელ შენობებში არსებული არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის კანონიერი მოსარგებლეებისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემა.

მითითებული წესის მე-2 მუხლის „ე“ ქვეპუნქტის თანახმად, კანონიერი მოსარგებლე არის ფიზიკური პირი, რომელიც უფლებამოსილი ორგანოს მიერ გაცემული დოკუმენტის (ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, ბინის ორდერი, საბინაო წიგნი და სხვ.) საფუძველზე კანონიერად სარგებლობს საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული ან არაიზოლირებული) ფართობით, ხოლო კანონიერი მოსარგებლის გარდაცვალების შემთხვევაში, მისი მემკვიდრე. აღნიშნულ ნორმაში მითითებულია იმ დოკუმენტების ჩამონათვალი, რომლითაც უნდა იქნეს დადასტურებული კანონიერი სარგებლობის ფაქტი, თუმცა კანონმდებელი არ იძლევა ამ დოკუმენტების ამომწურავ ჩამონათვალს და ადმინისტრაციულ ორგანოს ანიჭებს უფლებამოსილებას დაეყრდნოს უძრავი ქონების კანონიერი სარგებლობის ფაქტის დამადასტურებელ სხვა დოკუმენტებსაც.

საქმის მასალების თანახმად დადგენილია, რომ თბილისის სახალხო დეპუტატთა საქალაქო საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის 1989 წლის 14 სექტემბრის #17.22.505 გადაწყვეტილებით ტრესტ „...“ ბინით აღრიცხვაზე მყოფ თანამშრომელთა დასაკმაყოფილებლად ინდივიდუალურ მენეშენეთა ამხანაგობისათვის „...“ ინდივიდუალური მშენებლობობის ზონაში ორი რვა-რვა ბინიანი კორპუსის დამაგრების შესახებ თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასკომმა გადაწყვიტა: დაუმაგრდეს ტრესტ „...“ საცხოვრებელი ფართობით დაკმაყოფილების აღრიცხვაზე მყოფ თანამშრომელთა დასაკმაყოფილებლად ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგური სახლების ასაშენებლად „...“ ინდივიდუალური მშენებლობის ზონაში ორი თითო ოთხსართულიანი და 8 ბინიანი კორპუსები #34ა და #64ა. თბილისის კალინინის რაიონის სახალხო დეპუტატთა საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის 1990 წლის 18 ივლისის #2135 გადაწყვეტილებით მოხდა ამხანაგობის წევრებს შორის საცხოვრებელი ბინების განაწილება, მათ შორის, მოსარჩელეებზეც.

მოცემულ შემთხვევაში, საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორების განმარტებას იმასთან დაკავშირებით, რომ მოსარჩელეებს არ გააჩნდათ სათანადო დოკუმენტები კანონიერ მოსარგებლედ მიჩნევისათვის, ვინაიდან კანონიერი სარგებლობის დამადასტურებელ დოკუმენტს მიეკუთვნება ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, ბინის ორდერი, საბინაო წიგნი და სხვა დოკუმენტი, რაშიც იგულისხმება როგორც სასამართლოს გადაწყვეტილება, ისე უფლებამოსილი ორგანოს მიერ კანონით განსაზღვრული წესით გაცემული ნებისმიერი დოკუმენტი, რომლითაც ცალსახად დგინდება უძრავ ქონებაზე მოსარგებლის მართლზომიერი მფლობელობა.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს საკასაციო საჩივარზე 2017 წლის 14 თებერვალს გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი - 300 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის, საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროსა და სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 6 დეკემბრის გადაწყვეტილება;

3. სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 2017 წლის 14 თებერვალს გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70 პროცენტი - 210 ლარი;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ვ. როინიშვილი