#ბს-297-295(2კ-17) 8 ივნისი, 2017 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 29 მარტის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2014 წლის 2 ივლისს შპს „...“ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიმართ.

მოსარჩელემ მოგების გადასახადის ნაწილში სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2013 წლის 16 მაისს #20903 ბრძანების, სსიპ შემოსავლების სამსახურის საგადასახადო მონიტორინგის დეპარტამენტის 2013 წლის 16 მაისის #229 საგადასახადო მოთხოვნის, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2013 წლის 29 ივლისის #35151 ბრძანებისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2014 წლის 6 ივნისის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 9 მარტის გადაწყვეტილებით შპს „...“ სარჩელი დაკმაყოფილდა; მოგების გადასახადის ნაწილში ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2013 წლის 16 მაისს #20903 ბრძანება, სსიპ შემოსავლების სამსახურის საგადასახადო მონიტორინგის დეპარტამენტის 2013 წლის 16 მაისის #229 საგადასახადო მოთხოვნა, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2013 წლის 29 ივლისის #35151 ბრძანება და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოს 2014 წლის 6 ივნისის გადაწყვეტილება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 9 მარტის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ და სსიპ შემოსავლების სამსახურმა, რომლებმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 29 მარტის განჩინებით აპელანტების - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 9 მარტის გადაწყვეტილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 29 მარტის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ და სსიპ შემოსავლების სამსახურმა, რომლებმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

კასატორის - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მითითებით, სააპელაციო სასამართლოს საერთოდ არ დაუდგენია შპს „...“ მიერ წარმოდგენილი ანგარიშფაქტურები, რომლითაც მხარე მომსახურების გაწევის დადასტურებას ცდილობდა, ეხებოდა თუ არა რეალიზებული კაბელი კონკრეტულ უბნებს და კონკრეტულ წვერებს. კასატორი აღნიშნავს, რომ სასამართლომ თავისი გადაწყვეტილება დააყრდნო შპს „...“ მიერ წარმოდგენილ ანგარიშფაქტურებს, რომლითაც საერთოდ არ დგინდებოდა გაწეული მომსახურების სახე და მთლიანი ღირებულება, აგრეთვე მომსახურების გაწევის ადგილი. ამ ანგარიშფაქტურებიდან საერთოდ არ ირკვეოდა მოსარჩელემ რომელ ქალაქში ან რომელ უბანზე არსებული ოპტიკურ-ბოჭკოვანი კაბელის რომელი წვერით გაუწია მომსახურება სხვადასხვა სუბიექტს. ამის მიუხედავად, სასამართლომ მაინც დაადგინა, რომ საწარმო რეალიზებული ოპტიკური კაბელის წვერების გამოყენებითაც ეწეოდა მომსახურებას.

კასატორი მიუთითებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლზე და აღნიშნავს, რომ მოსარჩელეს არ წარმოუდგენია რაიმე სახის მტკიცებულება, რითაც დაადასტურებდა, რომ საწარმო რეალიზებული ოპტიკური კაბელის წვერების გამოყენებითაც ეწეოდა მომსახურებას.

კასატორი მართლზომიერად მიიჩნევს შპს „...“ მიერ ოპტიკურ-ბოჭკოვანი საჰაერო ტრასის გარკვეულ მონაკვეთებში 4 ოპტიკური წვერის საქონლის მიწოდებად განხილვას. იმ ფაქტს, რომ აღნიშნული საქონელი სასაქონლო მატერიალურ ფასეულობას წარმოადგენს, ასევე, ადასტურებს ის გარემოება, რომ გადამხდელს ავანსად აქვს აღებული თანხები და ნასყიდობის ხელშეკრულება აქტივის შექმნამდეა დადებული. როგორც 2008 წლის 18 ნოემბერს შპს „...“ და შპს „თ...“ შორის დადებული ხელშეკრულბიდან ირკვევა, მისაწოდებელ წევრთა ადგილმდებარეობა დამატებით განისაზღვრებოდა მყიდველის მიერ, მისი კომერციული მიზნებიდან გამომდინარე, ანუ გადამხდელისთვის ცნობილი არ იყო კაბელების რა ნაწილს გაყიდდა და რა ნაწილს დაიტოვებდა. ამდენად, კასატორის მოსაზრებით, დგინდება, რომ მშენებლობის პროცესშივე აქტივი სარეალიზაციოდ იყო განკუთვნილი.

კასატორი აღნიშნავს, რომ როგორც საქმეში არსებული მტკიცებულებებით დგინდება შპს „...“ ძირითადი საშუალების შექმნამდე გაყიდა კაბელის შემადგენლობიდან წვერები, ამდენად, საწარმოს რომც გამოეყენებინა კაბელები საქონლის წარმოების, საქონლის მიწოდების/მომსახურების გაწევის, იჯარით (მათ შორის ლიზინგით) გადაცემის ანდა ადმინისტრაციული მიზნებისთვის, მაინც ვერ ჩაითვლებოდა ისინი ძირითად საშუალებებად, ვინაიდან მან წვერები გაყიდა აქტივის შექმნამდე. ამდენად, გამოიყენებდა თუ არა გადამხდელი სხვის საკუთრებაში არსებულ აქტივს მომსახურების მიწოდებაში, მნიშვნელობა არ ჰქონდა ამ აქტივის ძირითად საშუალებად აღიარებისთვის.

კასატორი მიუთითებს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 112.1 მუხლზე და აღნიშნავს, რომ მას რომ განეხორციელებინა აქტივის რეალიზაცია, როგორც ძირითადი საშუალების მიწოდება და ესარგებლა გამოქვითვის მეთოდით, სულ მცირე აქტივი ექსპლუატაციაში უნდა ჰქონოდა მიღებული. გადამხდელს ოპტიკურ-ბოჭკოვანი კაბელი, რომლის შემადგენლობიდანაც გაყიდა 4 წვერი, რეალიზაციის დროს აღრიცხულიც კი არ ჰქონდა, როგორც ძირითადი საშუალება, რადგან კაბელის მშენებლობა დასრულებული იყო.

კასატორი - სსიპ შემოსავლების სამსახური არ ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას იმასთან დაკავშირებით, რომ მოცემულ შემთხვევაში მის რეალიზაციამდე შექმნილი იყო ოპტიკურ-ბოჭკოვანი ხაზოვანი ნაგებობა, რომელიც სრულად აკმაყოფილებდა საგადასახადო კოდექსში მოცემულ ძირითადი საშუალებების განმარტებას. ასევე, კასატორი არ ეთანხმება იმ მსჯელობას, რომ მოსარჩელის მიერ შექმნილი ძირითადი საშუალება წარმოადგენს მატერიალურ აქტივს, რომელიც გამოყენებულია მომსახურების გასაწევად და მისი სასარგებლო გამოყენების ვადა წარმოადგენს ერთ წელზე მეტს. კასატორი მიუთითებს იმ გარემოებაზე, რომ აღნიშნული დასკვნის გასაკეთებლად სასამართლომ მხედველობაში მიიღო შპს „...“ მიერ წარმოდგენილი ანგარიშ-ფაქტურები და მიიჩნია, რომ მოცემული მტკიცებულებები ადასტურებენ, რომ კომპანია სადავო 4 წვერის გამოყენებით ასევე ახდენდა მომსახურების მიწოდებას.

კასატორი მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასრულყოფილად გამოიკვლია შპს „...“ მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებები, კერძოდ, იმისთვის, რომ სასამართლოს აღნიშნული ფაქტურები ჩაეთვალა მომსახურების გაწევის (სადავო 4 წვერის მეშვეობით) დამადასტურებელ მტკიცებულებად სულ მცირე უნდა მოეხდინა შემდეგი საკითხების გადამოწმება: 1. შპს „...“ მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებით რომელი მომსახურების გაწევის საკომპენსაციო ღირებულება არის გადახდილი ხელშემკვრელი კომპანიების მიერ. კასატორის მითითებით, აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოების აქტუალობა დასტურდება იმ გარემოებით, რომ შპს „...“ არ შემოიფარგლება მხოლოდ სადავო ხელშეკრულებაში მითითებული 160 კილომეტრიანი მაგისტრალის მეშვეობით მომსახურების გაწევით, შესაბამისად კასატორს მიაჩნია, რომ ლოგიკურია შეკითხვა წარმოდგენილი ანგარიშ-ფაქტურებით ანაზღაურდა კი ის მომსახურება, რომელიც გაიწია საქმეში წარმოდგენილი 160 კილომეტრიანი კაბელით; 2. კასატორი აღნიშნავს, რომ ასევე, მნიშვნელოვანია სასამართლო არ დაყრდნობოდა მხოლოდ და მხოლოდ კომპანიის სიტყვიერ განმარტებას და გამოეთხოვა დამატებითი მტკიცებულებები, რომლებიც დაადასტურებდნენ, რომ კაბელი შეუძლებელია ნაწილობრივ იყოს გამოყენებული ეკონომიკურ საქმიანობაში. შესაბამისად, იმ შემთხვევაში თუკი ჩავთვლით, რომ ანგარიშ-ფაქტურები სადავო მონაკვეთის (160 კმ.) გამოყენებით მიწოდებული მომსახურების ასანაზღაურებლად იყო გამოწერილი, მაშინაც კი დასადგენია შესაძლებელი იქნებოდა თუ არა ტექნიკურად კომპანიას დასახელებული მომსახურება გაეწია მის მიერ რეალიზებული წვერების გამოყენების გარეშე (4 წვერის გარეშე).

კასატორი ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ საწარმომ ბუღალტრულად კაბელი ძირითად საშუალებად აღრიცხა 2009 წელს, ხოლო მანამდე კი აღრიცხული ჰქონდა როგორც დაუმთავრებელი მშენებლობა.

კასატორის მითითებით, ბუღალტრულად საწარმოს მიერ ზემოაღნიშნული აქტივი ძირითად საშუალებად აღიარებულ იქნა 2009 წლის იანვარში, როდესაც მისთვის უკვე ცნობილი იყო, რომ კონკრეტული 4 წვერი საჰაერო ტრასის გარკვეულ მონაკვეთებში განკუთვნილი იყო სარეალიზაციოდ 2008 წელს დადებული ხელშეკრულების საფუძველზე. შესაბამისად, იმ შემთხვევაში თუკი კომპანია ექსპლოატაციაში ჩართავდა აღნიშნულ ქონებას 2008 წელში მაშინ მას უნდა განეხორცილებინა შესაბამისი გამოქვითვები ამავე წელს, ამის საპირისპიროდ კომპანიას გამოქვითვები ნაწარმოები აქვს 2009 წლიდან და ისიც 2008 წლის საანგარიშო პერიოდში ქონების ექსპლოატაციაში ჩართვის გაუთვალისწინებლად.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 10 მარტის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, #7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა არსებითად სწორად გადაწყვიტეს მოცემული დავა.

საქმეში წარმოდგენილი მასალებით დასტურდება, რომ მოსარჩელემ 2008 წლის ბოლოს წინასწარ დადო ხელშეკრულება, რომლითაც უკვე აშენებული ან ასაშენებელი ქსელიდან სხვა საწარმოს საკუთრებაში გადასცემდა სხვადასხვა მონაკვეთებიდან ოპტიკური კაბელის შემადგენლობიდან ოთხ წვერს, ხოლო აქტივის მიღება განხორციელდა 2009 წელს. ამასთან, საწარმომ იკისრა განსაზღვრული ოდენობით ოთხი წვერის რეალიზაციის (მიწოდების) ვალდებულება სხვადასხვა პერიოდულობით, მაგრამ განუსაზღვრელ უბნებზე, მისაწოდებელ წვერთა ადგილმდებარეობა დამატებით განისაზღვრებოდა მყიდველის მიერ არჩეულ კონკრეტულ უბნებში.

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის (2004წ.) მე-12 მუხლის 36-ე ნაწილის თანახმად, ძირითადი საშუალებაა მატერიალური აქტივი, რომელსაც პირი იყენებს საქონლის წარმოების, საქონლის მიწოდების/მომსახურების გაწევის, იჯარით (მათ შორის, ლიზინგით) გადაცემის ან/და ადმინისტრაციული მიზნებისათვის და რომლის სასარგებლო გამოყენების ვადა ერთ წელზე მეტია, ხოლო ამავე მუხლის 42-ე ნაწილის თანახმად, სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობები არის პირის მიერ ჩვეულებრივი სამეურნეო საქმიანობის პროცესში გამოყენებული ნედლეული, მასალები, ნახევარფაბრიკატები, მარაგ-ნაწილები, ტარა და მზა პროდუქცია (საქონელი) ბუღალტრული აღრიცხვის საერთაშორისო სტანდარტების მიხედვით.

სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობა (მარაგი) განსხვავდება ძირითადი საშუალებებისგან იმ ნიშნით, რომ იგი გათვალისწინებულია გასაყიდად ჩვეულებრივი სამეურნეო საქმიანობის პროცესში, მონაწილეობს წარმოების პროცესში და ასევე გათვალისწინებულია გასაყიდად, წარმოდგენილია ნედლეულისა და მასალების სახით და განკუთვნილია საწარმოო მოხმარებისათვის ან მომსახურების გასაწევად.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას იმასთან დაკავშირებით, რომ მოცემულ შემთხვევაში საწარმო ოპტიკური კაბელის გამოყენებით ეწეოდა მომსახურებას და იღებდა შემოსავალს ხანგრძლივი პერიოდის განმავლობაში, ხოლო აღნიშნული აკმაყოფილებდა საგადასახადო კოდექსით განმარტებული ძირითადი საშუალების კრიტერიუმებს. მის რეალიზაციამდე შექმნილი იყო ოპტიკურ-ბოჭკოვანი ხაზოვანი ნაგებობა. შპს „...“ მიერ შექმნილი ძირითადი საშუალება წარმოადგენდა მატერიალურ აქტივს, რომელიც გამოიყენებოდა მომსახურების გასაწევად და მისი სასარგებლო გამოყენების ვადა წარმოადგენდა ერთ წელზე მეტს. იმ ფაქტს, რომ ძირითადი საშუალებები უკვე შექმნილი იყო, ადასტურებს ასევე მათ საბოლოო შემსყიდველთან დადებული ხელშეკრულებაც.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ 2009 წელს შპს „...“ მოახდინა უკვე მოქმედი მომსახურებისათვის გამოყენებული ძირითადი საშუალებების რეალიზაცია და მათი, როგორც საქონლის მიწოდებად ჩათვლა, არამართებულია.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 29 მარტის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ვ. როინიშვილი