საქმე №330310013346598

№ბს-326-324(კ-17) 29 ივნისი, 2017 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 9 ნოემბრის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2013 წლის 24 ოქტომბერს ააიპ „...“ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხის - ქ. თბილისის საკრებულოს მიმართ.

მოსარჩელემ №... საკადასტრო კოდის მქონე მიწის ნაკვეთისთვის ფუნქციური ზონის ცვლილების ნაწილში ქ. თბილისის საკრებულოს 2011 წლის 25 თებერვლის №2-13 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 24 მარტის საოქმო განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, საქმეში მესამე პირად ჩაება ქ. თბილისის მერია, ხოლო ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად - შპს „...“ და სსიპ ქონების მართვის სააგენტო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 3 ნოემბრის საოქმო განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, საქმეში მესამე პირად ჩაება ქალაქ თბილისის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების საკითხთა კომისია.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 18 თებერვლის გადაწყვეტილებით ააიპ „...“ სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის საკრებულოს 2011 წლის 25 თებერვლის №2-13 გადაწყვეტილება №... საკადასტრო კოდის მქონე მიწის ნაკვეთისთვის ფუნქციური ზონის ცვლილების ნაწილში.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 18 თებერვლის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულომ, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 9 ნოემბრის განჩინებით ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 18 თებერვლის გადაწყვეტილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 9 ნოემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულომ, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

კასატორის მოსაზრებით, სასამართლოს მიერ არასწორად იქნა განმარტებული კანონი და არასწორი შეფასება მიეცა საქმის ფაქტობრივ გარემოებებს.

კასატორი აღნიშნავს, რომ ქ. თბილისის საკრებულოს 2009 წლის 5 ივნისის №6–17 გადაწყვეტილების თანახმად, დედაქალაქის პერსპექტიული განვითარების გენერალური გეგმა არის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმა, ქალაქთმშენებლობითი დოკუმენტი, რომელიც განსაზღვრავს დასახლებათა ტერიტორიების გამოყენების (მიწათსარგებლობის) და განაშენიანების ძირითად პარამეტრებს, კეთილმოწყობის გარემოსა და უძრავი კულტურული მემკვიდრეობის დამცავ სივრცით–ტერიტორიულ პირობებს, საინჟინრო, სატრანსპორტო და სოციალური ინფრასტუქტურის, ასევე ეკონომიკური განვითარების სივრცით ასპექტებს და განსახლების ტერიტორიულ საკითხებს. კასატორის მითითებით, დროთა განმავლობაში მასში ცვლილებების შეტანა და ფუნქციური ზონის ცვლილება, სრულიად შეესაბამება მოქმედი კანონმდებლობით დადგენილ რეგულაციებს და მიზანს.

კასატორის განმარტებით, საქართველოს ორგანული კანონის „ადგილობრივი თვითმმართველობის კოდექსის“ ამოქმედების შემდეგ მიღებულ იქნა ახალი ნორმატიული აქტი ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2014 წლის 30 დეკემბრის დადგენილება №20-15 „დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის დამტკიცების შესახებ“. კასატორის მოსაზრებით, სასამართლოებმა არასწორად განმარტეს კანონი, კერძოდ, დავის საგანს წარმოადგენდა ქ. თბილისის საკრებულოს 2011 წლის №2-13 გადაწყვეტილება, რომლითაც ცვლილება შევიდა ქ. თბილისის საკრებულოს 2009 წლის №6-17 გადაწყვეტილებით დამტკიცებული „დედაქალაქის პერსპექტიული განვითარების გენერალური გეგმის“ გრაფიკულ ნაწილში. სადავო გადაწყვეტილებით ქ. თბილისში, ვაკე-საბურთალოს რაიონში, ... გამზირიდან ... მიმავალი გზის მიმდებარედ არსებული მიწის ნაკვეთის (საკადასტრო კოდი: ...) ფუნქციური ზონის სახეობა ლანდშაფტურ-სარეკრეაციო ზონა, შეიცვალა სარეკრეაციო ზონა 3-ით. აღნიშნული განხორციელდა თბილისის საკრებულოს 2009 წლის 5 ივნისის №6–17 გადაწყვეტილებით დამტკიცებული დედაქალაქის პერსპექტიული განვითარების გენერალურ გეგმაში. აღნიშნული გადაწყვეტილება და მასში განხორციელებული ცვლილება მიღებულ იყო მაშინ მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად. საქართველოს ორგანული კანონის „ადგილობრივი თვითმმართველობის კოდექსის“ შესაბამისად, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულომ 2014 წლის 30 დეკემბერს მიიღო №20-105 დადგენილება „დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის დამტკიცების შესახებ“, რომელიც მხარეს სადავოდ არ გაუხდია და კასატორის განმარტებით, სადავოდ გამხდარი ნორმატიული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა, რომელიც ისედაც ძალადაკარგულია დღეს მოქმედ აქტში ცვლილების შეტანას ვერ გამოიწვევს. აღნიშნულიდან გამომდინარე გაუგებარია მოსრჩელის კანონიერი ინტერესი კონკრეტულ აქტთან მიმართებაში, სადავო აქტის ნაწილის ბათილად ცნობით მხარის მიმართ არანაირი შედეგი არ დადგება, ვინაიდან არსებობს სხვა უფრო გვიან მიღებული ნორმატიული აქტი, რომელიც არეგულირებს იმავე ზონალურ საკითხებს, რომელსაც სადავოდ გამხადრი ნორმატიული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი. კასატორის მითითებით, მოსარჩელე და ვერც სასამართლო ვერ უთითებს, რომელი კანონი დაარღვია კონკრეტულ შემთხვევაში ადმინისტრაციულმა ორგანომ. ჯგჯ

კასატორის მოსაზრებით, სასამართლომ არ გაითვალისწინა და არ შეაფასა რა იურიდიული ინტერესი არსებობს მოთხოვნილი აქტის ბათილობით მხარისთვის, ვინაიდან 2009 წლის 5 ივნისის №6-17 გადაწყვეტილება იურიდიული ძალის მქონე გადაწყვეტილება არ არის და მისი ნაწილის ბათილობა ვერ გამოიწვევს დღეს მოქმედი აქტის ნაწილის ბათილად ცნობას, რაც შეიძლება იყოს მხარის რეალური ინტერესი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 20 აპრილის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, #7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა არსებითად სწორად გადაწყვიტეს მოცემული დავა.

განსახილველ შემთხვევაში დავის საგანს წარმოადგენს კანონქვემდებარე ნორმატიული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის - ქ. თბილისის საკრებულოს 2011 წლის 25 თებერვლის №2-13 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა №01.14.10.002.060 საკადასტრო კოდის მქონე მიწის ნაკვეთისთვის ფუნქციური ზონის ცვლილების ნაწილში.

დადგენილია, რომ 2011 წლის 23 თებერვლის ქ. თბილისის საკრებულოს იურიდიულ საკითხთა კომისიის, ურბანული დაგეგმარებისა და ძველი თბილისის რეაბილიტაციის კომისიასა და განათლებისა და კულტურის კომისიის გაერთიანებულ სხდომზე განხილულ იქნა „დედაქალაქის პერსპექტიული განვითარების თანდართული გენერალური გეგმის დამტკიცების შესახებ“ ქალაქ თბილისის საკრებულოს 2009 წლის 5 ივნისის №6-17 გადაწყვეტილებაში ცვლილებების შეტანის საკითხი. ქ. თბილისის საკრებულოს 2011 წლის 25 თებერვლის №2-13 გადაწყვეტილებით ცვლილება იქნა შეტანილი „დედაქალაქის პერსპექტიული განვითარების გენერალური გეგმის დამტკიცების შესახებ“ ქ. თბილისის საკრებულოს 2009 წლის 5 ივნისის №6-17 გადაწყვეტილებაში და გადაწყვეტილებით დამტკიცებული დედაქალაქის პერსპექტიული განვითარების გენერალური გეგმის გრაფიული ნაწილი - რუკა ჩამოყალიბდა თანდართული სახით, რის შედეგადაც, თბილისში, ვაკე-საბურთალოს რაიონში, ... გამზირიდან ... მიმავალი გზის მიმდებარედ არსებული მიწის ნაკვეთის (საკადასტრო კოდი ...) ფუნქციური ზონის სახეობა ლანდშაფტური-სარეკრეაციო ზონა, შეიცვალა სარეკრეაციო ზონა 3-ით.

საჯარო რეესტრის 2011 წლის 18 მაისის №882011228364 ამონაწერის თანახმად, ქალაქ თბილისში, ... გამზირიდან ... მიმდებარედ ... საკადასტრო კოდის მქონე 3720.00 კვ.მ. არასასოფლო-სამეურნეო მიწის ნაკვეთის მესაკუთრე არის ქალაქ თბილისის თვითმმართველი ერთეული. აღნიშნული მიწის ნაკვეთი გაიყო და მიწის ნაკვეთებს მიენიჭათ ახალი საკადასტრო კოდები (№... და №...). 2011 წლის 7 ივნისის საჯარო რეესტრის ამონაწერის შესაბამისად, მიწის ნაკვეთების მესაკუთრე არის ქალაქ თბილისის თვითმმართველი ერთეული, ხოლო საჯარო რეესტრის 2014 წლის 4 თებერვლის ამონაწერით დგინდება, რომ ქალაქ თბილისში, ... გამზირიდან ... მიმდებარედ ... საკადასტრო კოდის მქონე 2500.00 კვ.მ. არასასოფლო-სამეურნეო მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეა შპს „...“. ამონაწერში უფლების დამადასტურებელ დოკუმენტად მითითებულია 2013 წლის 12 თებერვლის ნასყიდობის ხელშეკრულება.

სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2013 წლის 19 სექტემბრის №906657 გადაწყვეტილებით ა. გ-ეს ეცნობა, რომ სამსახურის მიერ 2013 წლის 11 სექტემბრის №891481 ბრძანებით შეთანხმებულია კორექტირებული არქიტექტურული პროექტი და გაცემულია მშენებლობის ნებართვა თბილისში, ... გამზირიდან ... მიმავალი გზის მიმდებარედ (ნაკვეთი 02/061), შპს „...“ საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე (ნაკვეთის საკადასტრო კოდი ...) რესტორნის მშენებლობისათვის.

ამასთან, დადგენილია, რომ სადავო გადაწყვეტილებას საფუძვლად დაედო ქ. თბილისის საკრებულოს საოქმო გადაწყვეტილება, რომლის სადავო ნაწილი არ შეიცავს დასაბუთებას, თუ რა გარემოებები დაედო საფუძვლად სადავო მიწის ნაკვეთის ფუნქციური ზონის ცვლილების განსაზღვრას. რა კრიტერიუმებით იხელმძღვანელა ქ. თბილისის საკრებულომ და რა ფაქტობრივი გარემოებები იქნა დადგენილი შესაბამისი სპეციალისტების მიერ.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს „სივრცითი მოწყობისა და ქალაქთმშენებლობის საფუძვლების შესახებ“ საქართველოს კანონის 24-ე მუხლის მე-2 პუნქტზე, რომლის თანახმად, დასახლებათა სივრცით-ტერიტორიული დაგეგმვის საჭიროებას ასაბუთებს შესაბამისი ადგილობრივი მმართველობის უფლებამოსილი ორგანო. ამასთან, აღნიშნული კანონის მე-6 მუხლის მე-2 პუნქტის მიხედვით, სივრცით-ტერიტორიული დაგეგმვის სფეროში ფიზიკურ და იურიდიულ პირთა საქმიანობა შეიძლება შეიზღუდოს იმ შემთხვევაში, თუ იგი ეწინააღმდეგება კანონმდებლობას, საჯარო ინტერესებს, ხელყოფს სხვათა უფლებებს. ამავე მუხლის მე-3 პუნქტის შესაბამისად, სივრცითი მოწყობისა და ქალაქთმშენებლობის პროცესში საჯარო და კერძო ინტერესების შეთანხმებას უზრუნველყოფენ საქართველოს აღმასრულებელი ხელისუფლების, აფხაზეთისა და აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკების ხელისუფლებისა და ადგილობრივი თვითმმართველობის (მმართველობის) ორგანოები.

საკასაციო სასამართლო ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას იმასთან დაკავშირებით, რომ ააიპ „...“ წესდებიდან გამომდინარე სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი პირდაპირ და უშუალო (ინდივიდუალურ) ზიანს აყენებს მოსარჩელის კანონიერ ინტერსს დედაქალაქში სადავო ტერიტორიაზე ლანდშაფტურ-სარეკრეაციო ზონის შენარჩუნების შესახებ, ვინაიდან, არასამეწარმეო (არაკომერციული) იურიდიული პირის „...“ წესდების 3.2 მუხლის თანახმად, ასოციაციაციის მიზნებია: ა) ხელი შეუწყოს საქართველოს, როგორც ეკო სისტემის სუბიექტის მსოფლიო სისტემაში ინტეგრირების პროცესს; ბ) საერთაშორისო სამართლის ნორმიდან და ადამიანის უფლებების უზენაესობის პრინციპებიდან გამომდინარე ხელი შეუწყოს ადამიანის უსაფრთხო გარემოში ცხოვრების უფლების განხორციელებას; გ) მონიტორინგი გაუწიოს ხელისუფლების შესაბამისი ორგანოების მიერ ბუნებათსარგებლობის, ზონირების, ქალაქგეგმარებითი და სამშენებლო ინდუსტრიისათვის დამახასიათებელი თეორიების, კონცეფციების და სამშენებლო ინდუსტრიისათვის დამახასიათებელი თეორიების, კონცეფციების, პრინციპების, კანონმდებლობის და ნორმალების დაცვას; დ) საჭიროების შემთხვევაში დარღვეული უფლებებისა და კანონიერების აღსადგენად მიმართონ სასამართლოს ან სამართალდამცავ ორგანოებს; ე) შექმნას ფორუმი, სადაც მოსაზრებების გამოთქმის შესაძლებლობა იქნება სივრცითი მოწყობის, მშენებლობის, გამწვანებისა და ეკოლოგიის გაუმჯობესების საკითხებზე; ვ) გააკონტროლოს ყველა ის პროცესი, რომელიც ჯანსაღი სივრცის არსებობის წინაპირობაა; ზ) ხელი შეუწყოს ადგილობრივი ჯიშების შენარჩუნებასა და აღორძინებას; თ) მონიტორინგი გაუწიოს ბუნებრივი რესურსების გამოყენებას, ხელი შეუწყოს ახალი ტექნოლოგიების დანერგვას მათი რაციონალური გამოყენების მიზნით; ი) ხელი შეუწყოს სამოქალაქო საზოგადოების მონაწილეობას საქართველოში გარემოს დაცვისა და ეკოლოგიური უსაფრთხოების უზრუნველყოფის პროცესში; კ) მოახდინოს საზოგადოების ინფორმირება ქალაქმშენებლობისა და ბუნებათსარგებლობის საკითხებზე, რათა მან შეძლოს მონაწილეობა მიიღოს და გავლენა მოახდინოს აღნიშნულ თემებთან დაკავშირებული გადაწყვეტილებების მიღების პოცესზე. „სივრცითი მოწყობისა და ქალაქთმშენებლობის საფუძვლების შესახებ“ საქართველოს კანონი კი არეგულირებს სივრცითი მოწყობისა და ქალაქთმშენებლობის პროცესს, მათ შორის, განსახლების, დასახლებათა, ინფრასტრუქტურის განვითარებას, კულტურული მემკვიდრეობისა და გარემოს დაცვის მოთხოვნათა გათვალისწინებით და ადგენს ამ სფეროში სახელმწიფო ხელისუფლების ორგანოების, ფიზიკური და იურიდიული პირების უფლებებსა და მოვალეობებს. ამავე კანონის მე-2 მუხლის „კ“ ქვეპუნქტის თანახმად, სივრცით-ტერიტორიული დაგეგმვის ნორმები და წესები არის დაგეგმვის უფლებამოსილების მქონე საქართველოს აღმასრულებელი ხელისუფლების შესაბამისი უწყებისა და ადგილობრივი თვითმმართველობის წარმომადგენლობითი ორგანოს მიერ დამტკიცებული კანონქვემდებარე ნორმატიული აქტები.

საკასაციო სასამართლოს მითითებით, მოცემულ შემთხვევაში ნორმატიული აქტის სადავო ნაწილი ყოველგვარი დასაბუთების გარეშე ზღუდავს საკუთრების უფლებას იმ ხარისხით, რომ შინაარსს უკარგავს მას, როგორც ობიექტურ ღირებულებას, სადავო ტერიტორიაზე ლანდშაფტურ-სარეკრეაციო ზონის შენარჩუნებას.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 9 ნოემბრის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ვ. როინიშვილი