საქმე #330310014617081

#ბს-338-336(კ-17) 29 ივნისი, 2017 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა შპს „...“ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 27 იანვრის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2014 წლის 10 ოქტომბერს შპს „...“ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიმართ.

მოსარჩელემ სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2013 წლის 10 დეკემბრის #2-848 საგადასახადო მოთხოვნის ნაწილობრივ, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2014 წლის 27 იანვრის #4165 ბრძანების ნაწილობრივ და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოს 2014 წლის 19 სექტემბრის გადაწყვეტილების ნაწილობრივ ბათილად ცნობა მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 6 მარტის გადაწყვეტილებით შპს „...“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 6 მარტის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს „...“, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 27 იანვრის განჩინებით შპს „...“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 6 მარტის გადაწყვეტილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 27 იანვრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს „...“, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორის განმარტებით, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება საერთოდ არ შეიცავს დასაბუთებას, სასამართლო ისე მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ სადავო შემთხვევაში არსებობდა კანონით გათვალისწინებული 2 პირობა არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენების, რომ საერთოდ არ დაასაბუთა არც ერთ პირობა.

კასატორის მითითებით, სასამართლომ არ იმსჯელა მოპასუხეთა მიერ ფაქტობრივად აღიარებულ განმარტებებზე (კითხვა–პასუხის სტადიაზე), სადაც შემმოწმებელი ადასტურებს, რომ საწარმოს ბუღალტრული აღრიცხვის სტანდარტებით ჰქონდა ბუღალტრული აღრიცხვა ნაწარმოები. მარტო ეს განმარტება, არის ფაქტობრივად სარჩელის აღიარება, მაგრამ სასამართლო იგნორირებას უკეთებს აღნიშნულ განმარტებას. ასევე სასამართლო საერთოდ არ აკვირდება მის მიერ გამოყენებული მუხლის (73–ე მუხლი) სათაურს, ბუღალტრული აღრიცხვის წესის დარღვევა. ასევე სასამართლო სრულად იგნორირებას უკეთებს იმ გარემოებას, რომ შესამოწმებელ პერიოდში საწარმო არ ყოფილა დაჯარიმებული და უთითებს 2009–2010 წლების საანგარიშო პერიოდებს.

კასატორის მოსაზრებით, სასამართლოს უნდა გამოერკვია სადავო შემთხვევაში შესამოწმებელი პერიოდი რას მოიცავდა, ანუ 2009–2010 წლებში ჩადენილი საგადასახადო სამმართალდარღვევა ჩადენილია თუ არა საწარმოს შესამოწმებელ პერიოდში (2007 წელს), რომლის საფუძველზე გამოცემულია საგადასახადო მოთხოვნა, რომელიც წარმოადგენს დავის სამმართლებრივ/ფორმალურ საფუძველს და რომელიც მოიცავს მხოლოდ 2007 წლის საანგარიშო პერიოდს.

კასატორის განმარტებით, შემოწმების აქტის მიხედვით (რომელიც არის სადავო დარიცხვის საფუძველი) არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენების 2 პირობა არის მითითებული: 1) საწარმო არ ახორციელებს ბუღალტრულ აღრიცხვას კანონმდებლობით დადგენილი წესით; 2) საწარმო შესამოწმებელ პერიოდში არის დაჯარიმებული; ზოგადად, არაპირდაპირი მეთოდების გამოყენებაზე შემოსავლების სამსახურის მიერ არის მიღებული არაერთი გადაწყვეტილება, სადაც შემოსავლების სამსახური იმპერატიულად უთითებს სსკ–ის 73-ე მუხლზე და აღნიშნავს, რომ არაპირდაპირი მეთოდზე გადასვლა შემმოწმებელს შეუძლია მხოლოდ 73-ე მუხლის მე-5 ნაწილში ჩამოთვლილი შემთხვევებიდან მხოლოდ 1-ზე მეტი პირობის არსებობისას. აღნიშნული საფუძვლით არაერთი საგადასახადო მოთხოვნა შემოსავლების სამსახურის მიერ იქნა გაუქმებული.

კასატორის მოსაზრებით, სადავო შემთხვევაში შემმოწმებელთა მიერ მითითებული 2 პირობა არის უკანონო, კერძოდ, საწარმო ახორციელებს ბუღალტრულ აღრიცხვას პროგრამა ორისის მეშვეობით და არც ერთი საერთაშორისო სტანდარტი არ ავალდებულებს საწარმოს ყოველ რეალიზებულ საქონელზე ჰქონდეს ჩამოწერის დოკუმენტი. საცალოდ რეალიზებულ საქონელზე გადასახადის გადამხდელი ახორციელებდა საქონლის ჩამოწერას და წელიწადის ნებისმიერ დროს შემმოწმებელს შეეძლო დაედგინა საქონლის როგორც რაოდენობრივი, ისე თანხობრივი ნაშთი.

აღნიშნულ ნაწილში სააპელაციო სასამართლო უთითებს საქართველოს პარლამენტთან არსებული ბუღალტრული აღრიცხვის სტანდარტების კომისიის 1999 წლის 12 აგვისტოს #1 დადგენილებაზე, რომლითაც დამტკიცდა ბუღალტრული აღრიცხვის საერთაშორისო საერთაშორისო სტანდარტების სამოქმედოდ შემოღება და ბუღალტრული აღრიცხვის ანგარიშთა გეგმის სტრუქტურა, რომლითაც დასტურდება, რომ საბუღალტრო აღრიცხვისას, დამოუკიდებლად უნდა გატარდეს, როგორც რეალიზებული პროდუქციის თვითღირებულება, ასევე რეალიზებული საქონლის თვითღირებულება. აღნიშნული ჩანაწერით ნათლად დასტურდება, რომ სააპელაციო სასამართლო უბრალოდ ვერ გაერკვა დავის შინაარში, არავინ ხდის სადავოდ რომ, საქონლის რეალიზაცია ბუღალტრულად უნდა გატარდეს და რეალიზაცია სადავო შემთხვევაში ბუღალტრულად მართლაც არის გატარებული, საუბარია იმაზე, რომ შეუძლებელია ყოველ საცალო რეალიზაციაზე იყოს გამოწერილი პირველადი დოკუმენტი და სტანდარტი ამას გადამხდელს არ ავალდებულებს, ხოლო საგადასახადო კოდექსის მუხლის სათაურში მითითებულია, როგორც აღვნიშნე, ბუღალტრული აღრიცხვის წესის დარღვევა, ხოლო სადავო შეთხვევაში აღნიშნული წესის დარღვევას ადგილი არ ჰქონია, რაც ფაქტობრივად დადასტურებულია კიდევაც სააპელაციო სასამართლოს მიერ.

რაც შეეხება მეორე პირობას, კერძოდ, საწარმოს დაჯარიმებას, კასატორის მითითებით, აღნიშნული პირობა ლოგიკას მოკლებულია, ვინაიდან 2008 წლის საანგარიშო პერიოდზე შემმოწმებელი იყენებს 2009 წელში მომხდარ საგადასახადო სამართალდარღვევას და ამბობს, რომ 2009 წელს მომხდარი ფაქტით უნდა განისაზღვროს საწარმოს 2008 წლის საგადასახადო ვალდებულებები.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 20 აპრილის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული შპს „...“ საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „...“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, #7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა არსებითად სწორად გადაწყვიტეს მოცემული დავა.

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2013 წლის 14 ივნისის #26836 ბრძანების საფუძველზე განხორციელდა შპს „...“ საქმიანობის გასვლითი საგადასახადო შემოწმება. შესამოწმებელი პერიოდი განისაზღვრა 2007 წლის 1 იანვრიდან 2013 წლის 1 მაისამდე. 2007 წლის საანგარიშო პერიოდზე 2013 წლის 6 დეკემბერს შედგა გასვლითი საგადასახადო შემოწმების შუალედური აქტი. მითითებული შემოწმების აქტის საფუძველზე სსიპ შემოსავლების სამსახურმა 2013 წლის 10 დეკემბერს გამოსცა ბრძანება #64583, ხოლო 2013 წლის 10 დეკემბერს საგადასახადო მოთხოვნა #2-848. საგადასახადო მოთხოვნით გადასახადის გადამხდელს დამატებით გადასახდელად სულ განესაზღვრა 392 246,31 ლარი, მათ შორის, ძირითადი გადასახადი - 157 312 ლარი, ჯარიმა - 49 103 ლარი, საურავი - 185 831,31 ლარი.

საგადასახადო მოთხოვნა #2-848 მოსარჩელემ გაასაჩივრა სსიპ შემოსავლების სამსახურში, რომლის 2014 წლის 27 იანვრის #4165 ბრძანებით საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, კერძოდ, გადასახადის გადამხდელს მიეცა წინადადება შემმოწმებლისათვის წარედგინა დოკუმენტურად (სასაქონლო ზედნადებები) რეალიზებული საქონლის რაოდენობრივი და თანხობრივი გაშიფვრის შესახებ ინფორმაცია (რეესტრი) სახეობების მიხედვით, ხოლო წარდგენის შემთხვევაში აუდიტის დეპარტამენტს დაევალა წარდგენილი ინფორმაციის/ მტკიცებულებების შესწავლა და შესწავლის შედეგების გათვალისწინებით, საგადასახადო შემოწმების აქტის საფუძველზე დარიცხული თანხების კორექტირება. დანარჩენ ნაწილში საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2014 წლის 27 იანვრის #4165 ბრძანების საფუძველზე სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტმა 2014 წლის 24 მარტს შეადგინა დასკვნა. დასკვნის მიხედვით, საწარმოს მიერ დამატებით წარდგენილი დოკუმენტების ანალიზის შედეგად დადგინდა, რომ დოკუმენტებით განხორციელებული რეალიზაციისას დაფიქსირებული ფასნამატის საშუალო მაჩვენებელი შეადგენს 15%-ს, მაშინ როდესაც მხოლოდ საკონტროლო-სალარო აპარატის მეშვეობით განხორციელებული რეალიზაციისას ფასნამატის მაჩვენებელმა შეადგინა 5% (საშუალო შეწონილი მეთოდის გამოყენებით), ამავდროულად, ადგილი აქვს თვეების ჭრილში ფასნამატის მაჩვენებლის მნიშვნელოვან ცვლილებებს გაანგარიშებებში, ასევე, დამატებით იქნა გათვალისწინებული სასაქონლო ზედნადებებით რეალიზებული საქონლის რაოდენობრივი და თანხობრივი გაშიფვრის შესახებ ინფორმაცია. გაანგარიშების შედეგად დარიცხული თანხები შემცრიდა 56 308 ლარით, მათ შორის, ძირითადი გადასახადი - 42 678 ლარით, ჯარიმა - 13 630 ლარით, კერძოდ, მოგების გადასახადი შემცირდა 33 694 ლარით, ხოლო დღგ - 22 614 ლარით.

მითითებული დასკვნის საფუძველზე სსიპ შემოსავლების სამსახურმა 2014 წლის 28 მარტს გამოსცა ბრძანება #18542 შპს „...“ გადასახადების/ გადასახდელების და საგადასახადო სანქციების თანხების დარიცხვის/შემცირების შესახებ, ხოლო აღნიშნული ბრძანების საფუძველზე 2014 წლის 31 მარტს - #2-102 საგადასახადო მოთხოვნა.

სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2014 წლის 27 იანვრის #4165 ბრძანება საჩივრის არდაკმაყოფილების ნაწილში გადასახადის გადამხდელმა გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოში, რომლის 2014 წლის 19 სექტემბრის გადაწყვეტილებით საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, კერძოდ, ნაწილობრივ გაუქმდა სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2014 წლის 27 იანვრის #4165 ბრძანება, აუდიტის სამსახურს დაევალა გადასახადის გადამხდელის საგადასახადო ვალდებულებების კორექტირება უზრუნველეყო გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილში აღნიშნული გარემოებების შესაბამისად. დანარჩენ ნაწილში საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

საწარმოს მიმართ 2009 წლის 2 დეკემბერს შედგენილია საგადასახადო სამართალდარღვევის შესახებ ოქმი #026202 და 2010 წლის 15 ივლისის საგადასახადო სამართალდარღვევის შესახებ ოქმი #052822 საგადასახადო კოდექსის (2004წ.) 139-ე მუხლის (მომხმარებელთან ნაღდი ფულით ანგარიშსწორებისას საკონტროლო-სალარო აპარატის გამოყენების წესის დარღვევა) საფუძველზე.

კასატორი საკასაციო საჩივარში მიუთითებს იმ გარემოებაზე, რომ საწარმო ბუღალტრულ აღრიცხვას ახორციელებს პროგრამა „ორისის“ მეშვეობით და არცერთი საერთაშორისო სტანდარტი არ ავალდებულებს საწარმოს ყოველ რეალიზებულ საქონელზე ჰქონდეს ჩამოწერის დოკუმენტი. ადმინისტრაციული ორგანო კი სადავოდ ხდის იმ გარემოებას, რომ შპს „...“ დადგენილი წესით არ ახორციელებდა საბუღალტრო აღრიცხვას. კერძოდ, შემოწმების აქტისა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2014 წლის 24 მარტის დასკვნის მიხედვით, საწარმოს არ აქვს გამიჯნული კონკრეტულ რეალიზაციაზე (საცალო რეალიზაციის დროს - ჩეკით რეალიზაცია) ჩამოწერილი საქონლის თვითღირებულება, რათა შესაძლებელი ყოფილიყო რეალური ფასნამატის განსაზღვრა.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას, რომ საქართველოს პარლამენტთან არსებული ბუღალტრული აღრიცხვის სტანდარტების კომისიის 1999 წლის 12 აგვისტოს #1 დადგენილებით დამტკიცდა ბუღალტრული აღრიცხვის საერთაშორისო სტანდარტების სამოქმედოდ შემოღება და ბუღალტრული აღრიცხვის ანგარიშთა გეგმის სტრუქტურა, რომლის შესაბამისად, საბუღალტრო აღრიცხვისას, დამოუკიდებლად უნდა გატარდეს (გამიჯნული უნდა იქნას) როგორც რეალიზებული პროდუქციის თვითღირებულება (კოდი-7100), ასევე რეალიზებული საქონლის თვითღირებულება (კოდი-7200). რაც შეეხება კასატორის პრეტენზიას, რომ საწარმოს არ ევალებოდა ყოველ რეალიზებულ საქონელზე ჰქონოდა ჩამოწერის დოკუმენტი, საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის დანაწესიდან გამომდინარე, საგადასახადო ვალდებულების განსაზღვრისას, შემმოწმებელმა უნდა დაადგინოს დასაბეგრი ბაზა, სწორედ ამ მიზნით გადასახადის გადამხდელს მიეცა წინადადება, შემმოწმებლისათვის წარედგინა დოკუმენტურად (სასაქონლო ზედნადებები) რეალიზებული საქონლის რაოდენობრივი და თანხობრივი გაშიფვრის შესახებ ინფორმაცია (რეესტრი) სახეობების მიხედვით, რათა წარმოდგენილი ინფორმაციის/ მტკიცებულებების შესწავლის შედეგების გათვალისწინებით, განხორციელდეს საგადასახადო შემოწმების აქტის საფუძველზე დარიცხული თანხების კორექტირება.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს ქვედა ინსტანციის სასამართლოების შეფასებას, რომ შემმოწმებლის მიერ კანონიერად იქნა გამოყენებული არაპირდაპირი მეთოდი, ვინაიდან სახეზეა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-5 ნაწილით დადგენილი პირობები, კერძოდ, საწარმო დადგენილი წესით არ ახორციელებდა ბუღალტრულ აღრიცხვას, არ აქვს გამიჯნული კონკრეტულ რეალიზაციაზე (საცალო რეალიზაციისას - ჩეკით რეალიზაცია) ჩამოწერილი საქონლის თვითღირებულება, რითაც შესაძლებელი იქნებოდა რეალური ფასნამატის განსაზღვრა. ამასთან, დადგენილია, რომ მეორე პირობა, რომელიც განსახილველ შემთხვევაში არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენების წინაპირობაა, საწარმო დაჯარიმებულია მომხმარებლებთან ნაღდი ფულის ანგარიშსწორებისას საკონტროლო-სალარო აპარატების გამოყენების წესების დარღვევისათვის, რაც დასტურდება #026202 და #052822 საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმებით. ამასთან, საწარმოში 2010 წელს საგადასახადო ორგანოს მიერ ჩატარდა ინვენტარიზაცია, რომლის დროსაც გამოვლინდა 149 633 ლარის ოდენობით (დღგ-ს გარეშე) დანაკლისი და 8 922 ლარის ზედმეტობა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან შპს „...“ საკასაციო საჩივარზე 2017 წლის 17 მარტს გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი 8000 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, შპს „...“ უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი _ 5600 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „...“ საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 27 იანვრის განჩინება;

3. შპს „...“ დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ 2017 წლის 17 მარტს გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 8000 ლარის 70 პროცენტი - 5600 ლარი;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ვ. როინიშვილი