საქმე #330310015703539

#ბს-344-342(2კ-17) 29 ივნისი, 2017 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროსა და საქართველოს მთავარი პროკურატურის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 11 იანვრის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2015 წლის 22 იანვარს ფ. ჭ-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროსა და საქართველოს მთავარი პროკურატურის მიმართ.

მოსარჩელემ თავდაპირველად საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროსა და საქართველოს მთავარი პროკურტურისათვის მის სასარგებლოდ მორალური ზიანის - 20 000 ლარის, ხოლო საბოლოოდ დაზუსტებული სარჩელით - 200 000 ლარის ანაზღაურების დაკისრება მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 24 ივლისის გადაწყვეტილებით ფ. ჭ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროსა და საქართველოს მთავარ პროკურატურას ფ. ჭ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 20 000 ლარის გადახდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 24 ივლისის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტრომ და საქართველოს მთავარმა პროკურატურამ, რომლებმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 11 იანვრის განჩინებით საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროსა და საქართველოს მთავარი პროკურატურის სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 24 ივლისის გადაწყვეტილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 11 იანვრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტრომ და საქართველოს მთავარმა პროკურატურამ, რომლებმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

კასატორმა - საქართველოს მთავარმა პროკურატურამ განმარტა, რომ 2013 წლის 31 აგვისტოს განცხადების განხილვით არ გამოიკვეთა საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსით გათვალისწინებული დანაშაულის ნიშნები. კონკრეტულ დროს კონკრეტული ქმედება უნდა მოიცავდეს იმ სტანდარტის დასაბუთებულ ვარაუდს, რაც გახდება გამოძიების ან/და სისხლისსამართლებრივი დევნის დაწყების საფუძველი, რასაც აღნიშნულ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონია. შესაბამისად, არამართებულია სასამართლოს მითითება იმის თაობაზე, რომ პროკურატურამ არ განახორციელა სხვა სახის ღონისძიება საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების სრულყოფილად გამოკვლევის მიზნით, ვინაიდან პროკურატურა მოქმედებდა მისთვის კანონით მინიჭებული უფლებამოსილებების ფარგლებში და კასატორისთვის გაუგებარია სხვა რა ღონისძიება უნდა განეხორციელებინა ... რაიონულ პროკურატურას. ამასთან, სასამართლო უთითებს „დისკრიმინაციის ყველა ფორმის აღმოფხვრის შესახებ“ საქართველოს კანონზე და მიუთითებს, რომ საქართველოს პროკურატურის მიერ უგულებელვყოფილ იქნა ვალდებულება სავარაუდო დისკრიმინაციის ფაქტზე სწრაფი და ეფექტიანი რეაგირებისა, რაც კასატორის მოსაზრებით ასევე არამართებულია, ვინაიდან პორკურატურის მიერ მოცემულ ფაქტზე მოხდა შესაბამისი რეაგირება.

კასატორის განმარტებით, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლის თანახმად პირი, რომელიც სხვა მართლსაწინააღმდეგო, განზრახი ან გაუფრთხილებელი მოქმედებით მიაყენებს ზიანს, ვალდებულია აუნაზღაუროს მას ეს ზიანი. ამავე კოდექსის 1005-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად კი, თუ სახელმწიფო მოსამსახურე განზრახ ან უხეში გაუფრთხილებოით არღვევს თავის სამსახურეობრივ მოვალეობას სხვა პირთა მიმართ, მაშინ სახელმწიფო ან ის ორგანო, რომელშიც მოსამსახურე მუშაობს ვალდებულია აანაზღაუროს დამდგარი ზიანი. აღნიშნული მუხლების დეფინიცია ცხადყოფს, რომ პირს ზიანი უნდა მიადგეს ქმედების განზრახი ან უხეში გაუფრთხილებლობის ბრალის ფორმით, ამასთან, მიზეზობრივი კავშირი უნდა არსებობდეს განხორციელებულ ქმედებას და დამდგარ შედეგს - ზიანს შორის. ასევე მოხელის უკანონო ქმედება, რომელმაც პირისათვის ზიანი გამოიწვია, უნდა გამომდინარეობდეს მოხელის სამსახურეობრივი მდგომარეობიდან ბრალეული, განზრახი ან უხეში გაურთხილებელი და უნდა არსებობდეს პირდაპირი და არა სავარაუდო მიზეზობრივი კავშირი ქმედებასას და დამდგარ შედეგს შორის, რასაც კონკრეტულ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონია.

კასატორის მითითებით, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1005-ე მუხლის თავისებურებას წარმოადგენს ის, რომ ზიანი ანაზღაურებას ექვემდებარება მუხედავად ზიანის მიმყენებლის ბრალისა. ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის დაკმაყოფილებისთვის საკმარისია დადგინდეს ქმედების უკანონობა. პროკურატურის მიერ გამოძიების არ დაწყება არ შეიძლება განმარტებულ იქნას, როგორც უკანონობა, ზემოთმითითებული სამართლებრივი საფუძვლების გათვალისწინებით.

კასატორი - საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტრო უსაფუძვლოდ მიიჩნევს სასამართლოს მსჯელობას თითქოსდა პოლიციის თანმშრომლებმა ვერ შეძლეს მათთვის დაკისრებული მოვალეობის ჯეროვნად შესრულება, პოლიციელთა მხრიდან არ მოხდა შესაბამისი რეაგირება, მოპასუხეებმა არ განახორციელეს კანონით განსაზღვრული შესაბამისი რეაგირება და ვალდებულებები ჯეროვნად, არ გაატარეს სათანადო რონისძიებები დანაშაულის თავიდან აცილებისა და ს. ჯ-ის მიმართ განხორციელებული სქესობრივი ნიშნით დისკრიმინაციის აღკვეთისა და სიცოცხლის უფლების დასაცავად.

კასატორის განმარტებით, ს. ჯ-ესა და ს. ც-ის შორის კონფლიქტის ფაქტთან დაკავშირებით 112-ში შეტყობინება განხორციელდა 2013 წლის 31 აგვისტოს. საქმეზე წარმოდგენილი მტკიცებულებების თანახმად, ცალსახა და უდავო ფაქტია, რომ პოლიციელთა მხრიდან ფაქტზე რეაგირება მოხდა, ადგილზე მივიდნენ პოლიციელები, ს. ჯ-ესთან შედგენილ იქნა გასაუბრების ოქმი და 2013 წლის 2 სექტემბერს 112-ის შეტყობინება შემდგომი რეაგირებისათვის გადაგზავნილ იქნა ... რაიონულ პროკურატურაში. ს. ც-ეს ჩამოერთვა ხელწერილი იმის თაობაზე, რომ ს. ჯ-ეს არ მიაყენებდა ფიზიკურ და სიტყვიერ შეურაცყოფას, წინააღმდეგ შემთხვევაში გაფრთხილებულ იქნა კანონის წინაშე პასუხისმგებლობის თაობაზე, ჩამოერთვა ახსნა-განმარტებები ს. ც-ეს, ს. ჯ-ესა და ადგილზე გამოცხადებულ პოლიციელებს, ხოლო რაც შეეხება 2014 წლის 5 ივლისს ს. ჯ-ის მიერ შს გენერალურ ინსპექციაში განხორციელებულ ზარს, აღნიშნულის საფუძველზე დაუყოვნებლივ განხორციელდა მასთან დაკავშირება იმის გასარკვევად, კონკრეტულ მომენტში ემუქრებოდა თუ არა რამე საფრთხე. აღნიშნულის შემდგომ კვლავ შედგა კავშირი გამოკითხვისა და დეტალების გარკვევის მიზნით, ხოლო შეხვედრა მისივე თხოვნით გადაიდო გარკვეული დროით, რის მიზეზადაც ს. ჯ-ემ დაასახელა გამოცდები და განაცხადა, რომ თვითონ დაუკავშირდებოდა შს სამინისტროს გენერალურ ინსპექციას, გარკვეული პერიოდის შემდგომ ვინაიდან ინიციატორმა გათიშა ტელეფონი, ხელახლა მოხდა მასთან დაკავშირება საკონტაქტო ნომრის მოძიების გზით, რაც ასევე დასტურდება შს ადმინიტსრაციის უფროსის მოადგილის 2014 წლის 26 სექტემბრის წერილით. ასევე საგულისხმოა ის გარემოება, რომ 2014 წილს 25 ივლისს შსს გენერალური ინპსექციის მიერ ს. ჯ-ეს ჩამოერთვა ახსნა-განმარტება.

შესაბამისად, კასატორის მოსაზრებით, სახეზე არ არის საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1005-ე მუხლის პირველი ნაწილით გთვალისწინებული ზიანის ანაზღაურების ვალდებულება. აღნიშნული მუხლის თანახმად, თუ სახელმწიფო მოსამსახურე განზრახ ან უხეში გაუფრთხილებლობით არღვევს თავის სამსახურეობრივ მოვალეობას სხვა პირთა მიმართ, მაშინ სახელმწიფო ან ის ორგანო, რომელშიც მოსამსახურე მუშაობს, ვალდებულია აანაზღაუროს დამდგარი ზიანი. განზრახვის ან უხეში გაუფრთხილებლობის დროს მოსამსახურე სახელმწიფოსთან ერთად სოლიდარულად აგებს პასუხს. კონკრეტულ შემთხვევაში კი, სახელმწიფო მოსამსახურეთა (პოლიციელთა) მხრიდან არც განზრახ და არც გაუფრთხილებლობით არ ყოფილა სამსახურეობრივი მოვალეობის დარღვევის ფაქტი და სასამართლოს მითითება საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 407-ე მუხლზე უსაფუძვლოა. საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს თანამშრომლები მოქმედებდნენ კანონის სრული დაცვით და სახეზე არ გვაქვს ზიანის ანაზღაურების სამართლებრივი საფუძვლები.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 20 აპრილის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროსა და საქართველოს მთავარი პროკურატურის საკასაციო საჩივრები.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროსა და საქართველოს მთავარი პროკურატურის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, #7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს.

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ მოსარჩელე ფ. ჭ-ის შვილი -ს. ჯ-ე 2011 წლის 27 დეკემბრიდან იმყოფებოდა არარეგისტრირებულ ქორწინებაში ს. ც-ესთან, რომელიც იყო შსს ... რაიონული სამმართველოს თანამშრომელი. 2013 წლის 31 აგვისტოს ს. ც-ე მივიდა ს. ჯ-ესთან და მიაყენა მას სიტყვიერი და ფიზიკური შეურაცხყოფა, აღნიშნული ფაქტის შესახებ ს. ჯ-ემ აცნობა პოლიციას. 2013 წლის 31 აგვისტოს ს. ჯ-ემ მიმართა ... რაიონულ პროკურატურას განცხადებით და აცნობა ს. ც-ის მიერ განხორციელებული მუქარისა და შეურაცხყოფის ფაქტის შესახებ. 2013 წლის 12 სექტემბერს ... რაიონულმა პროკურატურამ აცნობა ს. ჯ-ეს, რომ 2013 წლის 31 აგვისტოს შეტყობინების საფუძველზე გამოძიება არ დაწყებულა სისხლის სამართლის კანონით გათვალისწინებული დანაშაულის ნიშნების არარსებობის გამო. 2014 წლის 5 ივლისს ს. ჯ-ე იმყოფებოდა ... და ასეირნებდა შვილს. მასთან მივიდა ყოფილი მეუღლე ს. ც-ე და ბავშვი წაიყვანა. ბავშვის წაყვანის შემდეგ ს. ც-ე ტელეფონით დაუკავშირდა ს. ჯ-ეს და მიაყენა მას სიტყვიერი შეურაცხყოფა. მოგვიანებით, ს. ჯ-ესთან მივიდა ნასვამ მდგომარეობაში მყოფი ს. ც-ე და ქუჩაში კვლავ მიაყენა სიტყვიერი შეურაცხყოფა, ასევე ემუქრებოდა. აღნიშნული ფაქტის შესახებ ს. ჯ-ემ აცნობა სატელეფონო შეტყობინებით შსს გენერალურ ინსპექციას, ასევე ითხოვდა დახმარებას და ს. ც-ისაგან მოსალოდნელი საფრთხისაგან დაცვას. 2014 წლის 5 ივლისს ს. ც-ის მიერ ს. ჯ-ეზე განხორციელებული ძალადობის ფაქტთან დაკავშირებით ს. ჯ-ეს ახსნა- განმარტება ჩამოართვეს შინაგან საქმეთა სამინისტროს გენერალურ ინსპექციაში 2014 წლის 25 ივლისს. 2014 წლის 25 ივლისს ს. ც-ე პარკში დახვდა ს. ჯ-ეს და ტაბელური იარაღიდან გასროლის შედეგად მოკლა.

საქართველოს კონსტიტუციის 42.9 მუხლის საფუძველზე ყველასათვის გარანტირებულია სახელმწიფო და თვითმმართველობის ორგანოთა და მოსამსახურეთაგან უკანონოდ მიყენებული ზარალის სასამართლო წესით სრული ანაზღაურება სახელმწიფო სახსრებიდან, ხოლო სახელმწიფო ადმინისტრაციული ორგანოს, აგრეთვე, მისი თანამდებობის პირის ან სხვა პირის სახელმწიფო მოსამსახურის მიერ მისი სამსახურებრივი მოვალეობის განხორციელებისას მიყენებული ზიანისათვის სახელმწიფოს პასუხისმგებლობის განსაკუთრებულ წესს ადგენს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 207-ე-209-ე მუხლები. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის მე-18 მუხლის მე-6 ნაწილის თანახმად, პირადი არაქონებრივი უფლებების დაცვა ხორციელდება მიუხედავად ხელმყოფის ბრალისა, ხოლო თუ დარღვევა გამოწვეულია ბრალეული მოქმედებით, პირს შეუძლია მოითხოვოს ზიანის ანაზღაურებაც. ბრალეული ხელყოფის შემთხვევაში, უფლებამოსილ პირს უფლება აქვს მოითხოვოს არაქონებრივი ზიანის ანაზღაურებაც. ამასთან, მორალური ზიანის ანაზღაურება შეიძლება ქონებრივი ზიანის ანაზღაურებისგან დამოუკიდებლად.

ზიანი ანაზღაურდება რეალურად არსებული, დამდგარი საზიანო შედეგისათვის, აუცილებელია პირდაპირი არსებობის კონკრეტულ ქმედებასა და დამდგარ შედეგს შორის მიზეზ-შედეგობრივი კავშირის დადგენა ანუ ქმედება უშუალო წინაპირობას უნდა წარმოადგენდეს დამდგარი შედეგისათვის. განსახილველ შემთხვევაში, დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების ურთიერთშეჯერებისა და ანალიზის საფუძველზე, სააპელაციო სასამართლომ მართებულად მიიჩნია პირდაპირი და უშუალო მიზეზობრივი კავშირის არსებობა ადმინისტრაციული ორგანოების - საქართველოს პროკურატურისა და საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს მიერ მათთვის კანონით დაკისრებული ვალდებულებების სათანადოდ შეუსრულებლობას - არადროული რეაგირების გამო პირის სიცოცხლის უფლების ხელყოფას შორის, როდესაც დადგენილია, რომ ს. ჯ-ე მიმართავდა როგორც შსს-ს, ისე პროკურატურის ორგანოებს მის მიმართ ს. ც-ის მხრიდან განხორციელებული მუქარის, ფიზიკური და ფსიქოლოგიური ძალადობის ფაქტების და მოსალოდნელი საფრთხეების შესახებ და ითხოვდა დახმარებას, ხოლო აღნიშნულმა ორგანოებმა არა თუ არ უზრუნველყვეს მისი სოცოცხლის დაცვა მოძალადისგან, არამედ არ განახორციელეს ყველა ის კანონით განსაზღვრული ქმედება და პროცედურა, რაც შეამცირებდა ს. ც-ისგან მომდინარე საფრთხეს. სახეზეა ს. ჯ-ის მიმართ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-3, მე-8 მუხლების დარღვევა, იმდენად, რამდენადაც სახელმწიფო ორგანოებმა მიუხედავად მათი ინფორმირებულობისა არ მიიღეს ყველა გონივრული ღონისძიება ს. ჯ-ის ხელშეუხებლობის დასაცავად, არ მოახდინეს მის მიმართ განხორციელებული არაადამიანური მოპყრობის გამოძიება და პასუხისმგებელი პირის დასჯა, რაც გახდა ს. ჯ-ის მკვლელობის მიზეზი.

ამასთან, ოჯახის წევრების დაკარგვის გამო მორალური ზიანის ანაზღაურების პრაქტიკას ადგენს ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლო. საქმეზე „ჩელექბილექი თურქეთის წინააღმდეგ“ (განაცხადი №27693/95) სასამართლომ გარდაცვლილი პატიმრის ოჯახის წევრებს: ძმას, გარდაცვლილის ქვრივსა და ბავშვებს მიანიჭა კომპენსაცია ოჯახის წევრის დაკარვით განცდილი მორალური ზიანის გამო. ასევე საქმეზე „ფინოგენოვი და სხვები რუსეთის წინააღმდეგ“ (განაცხადი №18299/03). საქმეში „მახარაძე და სიხარულიძე საქართველოს წინააღმდეგ“ (განაცხადი №5608-05) სასამართლომ კონვენციის მე-2 მუხლის საფუძველზე გამოტანილი დასკვნების გათვალისწინებით ჩათვალა, რომ განმცხადებლებმა გადაიტანეს ტანჯვა და იმედგაცრუება, რადგან მოპასუხე სახელმწიფომ არ დაიცვა თავისი ქვეყნის მოქალაქე.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროსა და საქართველოს მთავარი პროკურატურის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 11 იანვრის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ვ. როინიშვილი