საქმე №010310014665468

№ბს-230-228(კ-17) 20 ივლისი, 2017 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა შპს „...-ის“ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 25 აპრილის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2014 წლის 4 დეკემბერს შპს „...-მა“ სასარჩელო განცხადებით მიმართა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს, მოპასუხის - აჭარის ა/რ მთავრობის მიმართ.

მოსარჩელემ ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის შესახებ აჭარის ა/რ მთავრობის 2014 წლის 30 ოქტომბრის №366 ბრძანების ბათილად ცნობა და მოპასუხისათვის ახალი აქტის გამოცემის დავალდებულება მოითხოვა.

2014 წლის 25 დეკემბერს შპს „...-მა“ დაზუსტებული სარჩელით მიმართა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს, მოპასუხეებად მიუთითა აჭარის ა/რ მთავრობა და აჭარის ა/რ ფინანსთა და ეკონომიკის სამინისტრო და აჭარის ა/რ მთავრობის 2014 წლის 30 ოქტომბრის №366 ბრძანებისა და აჭარის ა/რ ფინანსთა და ეკონომიკის სამინისტროს 2014 წლის 22 ივლისის №ს-457 ბრძანების ბათილად ცნობა მოითხოვა.

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2015 წლის 17 აპრილის გადაწყვეტილებით შპს „...-ის“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2015 წლის 17 აპრილის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს „...-მა“, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 25 აპრილის განჩინებით შპს „...-ის“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2015 წლის 17 აპრილის გადაწყვეტილება.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 25 აპრილის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს „...-მა“, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება მოითხოვა.

კასატორი არ იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობა, რომ „ულოგიკოა აპელანტის პოზიცია ხელშეკრულებაზე იძულებით ხელმოწერის პირობებში ამავე ხელშეკრულებით გათვალისწინებული მდგომარეობის აღდგენის შესახებ, რადგანაც სარჩელის დაკმაყოფილების შემთხვევაში აპელანტი იმ ხელშეკრულების ბოჭვის ფარგლებში მოექცევა, რომელზედაც მისი მითითებით იძულებით მოაწერა ხელი“ და განმარტავს, რომ აღნიშნული სინამდვილეს არ შეესაბამება, ვინაიდან, არც ერთ ინსტანციაში და არც სადავო ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის აჭარის მთავრობაში ადმინისტრაციული წესით გასაჩივრებისას, არც ბათუმის საქალაქო და არც სააპელაციო სასამართლოში საჩივრის წარდგენისას არ ჰქონია იმ სადავო ხელშეკრულების აღდგენის მოთხოვნა რომელზედაც იძულებით მოაწერეს ხელი.

კასატორის მითითებით, სასამართლომ არასწორად ჩათვალა, რომ თითქოს სამინისტროს მხრიდან ზეწოლას ადგილი არ ჰქონია და აღნიშნა, რომ გარიგება მხარეთა ნების თავისუფალი გამოვლენაა და მის კომპეტენციაში არ შედის მხარეთა ნების შემოწმება, მაშინ როდესაც მოსარჩელე უთითებს, რომ შეთანხმებას ულტიმატუმის პირობებში ზეწოლით მოაწერა ხელი და სასამართლო ეთანხმება მოპასუხის - აჭარის ა/რ მთავრობის პოზიციას და იმის ნაცვლად, რომ გამოეკვლია ეს გარემოება, აცხადებს, რომ ამის შემოწმება მისი საქმე არ იყო, თუმცა მოპასუხე თავადაც იყო საქმის კურსში სამინისტროსადმი მოსარჩელის თანხმობის თხოვნაზე „...“ მშენებლობისათვის საჭირო საბანკო გარანტიის თაობაზე, რადგან მოსარჩელეს მასთან ჰქონდა კავშირი აღნიშნული საკითხის თაობაზე და მიმართა დახმარების თხოვნით, ანუ აჭარის ა/რ მთავრობას უნდა ევარაუდა მოსარჩელის განცხადების რეალურად არსებობის საკითხი და შესაბამისად, გამოეკვლია ზემოაღნიშნული „ულტიმატუმის“ ფაქტი. აღნიშნულით მოპასუხემ დაარღვია საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის პრინციპი, კერძოდ, არ გამოიკვლია და შეფასება არ მისცა საჩივარში მითითებულ ამ ერთ-ერთ მნიშვნელოვან ფაქტობრივ გარემოებას.

კასატორის განმარტებით, სასამართლო გადაწყვეტილების 6.5 პუნქტში უთითებს, რომ აჭარის ა/რ ფინანსთა და ეკონომიკის სამინისტროს საფუძველი ჰქონდა ჩაეთვალა, რომ ხელშეკრულება არ შესრულდებოდა და აძლევდა იმის საფუძველს, რომ დაეწყო ადმინისტრაციული წარმოება ხელშეკრულების მოშლის შესახებ და მიეღო გადაწყვეტილება ხელშეკრულების მოშლისა და პირგასამტეხლოს დაკისრების თაობაზე. აღნიშნული დასაბუთება მოცემულია გადაწყვეტილების 6.6 პუნქტში, თუმცა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მე-14 გვერდზე თვითონვე უთითებს, რომ უნდა გამოეკვლია საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოება და მათი შეფასებისა და ურთიერთშეჯერების საფუძველზე უნდა ყოფილიყო გადაწყვეტილება მიღებული, მაშინ როდესაც არავის გამოუკვლევია თუ რატომ დაეთანხმა მოსარჩელე დრაკონულ პირობებს, როცა სტანდარტულ სიტუაციაში არც ერთი მეწარმე არ აიღებს თავის თავზე ფაქტობრივად შეუსრულებელი ვალდებულებების შესრულებას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 9 ივნისის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული შპს „...-ის“ საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „...-ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, #7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

განსახილველ შემთხვევაში დავის საგანს წარმოადგენს „ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ძალადაკარგულად ცნობის, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის ფინანსთა და ეკონომიკის სამინისტროსა და შპს `...-ს~ შორის 2009 წლის 6 იანვარს გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულების მოშლის, საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობის გაუქმებისა და პირგასამტეხლოს დაკისრების შესახებ~ აჭარის ა/რ ფინანსთა და ეკონომიკის სამინისტროს 2014 წლის 22 ივლისის №ს-457 ბრძანებისა და ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის შესახებ აჭარის ა/რ მთავრობის 2014 წლის 30 ოქტომბრის №366 ბრძანების ბათილად ცნობა.

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ აჭარის ა/რ მთავრობის თავმჯდომარის 2009 წლის 6 იანვრის №1 ბრძანებით, პირდაპირი მიყიდვის ფორმით, 118 026 ლარად შპს „...-ს“ საკუთრებაში გადაეცა ავტონომიური რესპუბლიკის საკუთრებაში არსებული, ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის სოფ. ... მდებარე 39 342 კვ.მ (ს/კ ...) მიწის ნაკვეთი, რაზედაც 2009 წლის 6 იანვარს აჭარის ა/რ ფინანსთა და ეკონომიკის სამინისტროსა და შპს „...-ს“ შორის გაფორმდა შესაბამისი ნასყიდობის ხელშეკრულება.

აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის საკუთრებაში არსებული ქონების შპს „...-ისთვის“ პირდაპირი მიყიდვის ფორმით პრივატიზების შესახებ აჭარის ა/რ მთავრობის თავმჯდომარის 2009 წლის 6 იანვრის №1 ბრძანებაში აჭარის ა/რ მთავრობის თავმჯდომარის 2010 წლის 13 იანვრის №2, 2011 წლის 10 თებერვლის №30, 2012 წლის 16 მაისის №108 და 2013 წლის 9 ოქტომბრის №233 ბრძანებებით შეტანილ იქნა ცვლილებები საპრივატიზებო პირობებში და ნაკისრი ვალდებულებების შესრულების თარიღი გადავადდა. ამის შესაბამისად, აჭარის ა/რ ფინანსთა და ეკონომიკის სამინისტროსა და შპს „...“-ს შორის 2010 წლის 15 იანვარს, 2011 წლის 21 თებერვალს, 2012 წლის 30 მაისსა და 2013 წლის 2 დეკემბერს შედგა შეთანხმების აქტები, რომლითაც შპს „...-ს“ გაეზარდა ვადები ხელშეკრულებით ნაკისრი სხვადასხვა პირობების, ინვესტიციის ჩადების, საწარმოს მშენებლობის, მოქალაქეთა დასაქმების მხრივ.

აჭარის ა/რ ფინანსთა და ეკონომიკის მინისტრის 2013 წლის 4 თებერვლის №31 ბრძანებით ძალადაკარგულად გამოცხადდა აჭარის ა/რ ფინანსთა და ეკონომიკის მინისტრის 2009 წლის 6 იანვრის №2, 2010 წლის 15 იანვრის №19 და 2012 წლის 28 მაისის №125 ბრძანებები, მოიშალა აჭარის ა/რ ფინანსთა და ეკონომიკის სამინისტროსა და შპს „...-ს“ შორის 2009 წლის 6 იანვარს გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულება და გაუქმდა საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობა.

აჭარის მთავრობის თავმჯდომარის 2013 წლის 27 მარტის №55 ბრძანებით დაკმაყოფილდა შპს „...-ის“ ადმინისტრაციული საჩივარი, სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი აჭარის ა/რ ფინანსთა და ეკონომიკის მინისტრის 2013 წლის 4 თებერვლის №31 ბრძანება და სამინისტროს დაევალა ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა, ნასყიდობის ხელშეკრულების მოშლისა და პირგასამტეხლოს დაკისრების ფაქტობრივ და სამართლებრივ საფუძვლებთან დაკავშირებით.

2013 წლის 2 დეკემბერს აჭარის ა/რ ფინანსთა და ეკონომიკის სამინისტროსა და შპს „...-ს“ შორის გაფორმდა შეთანხმების აქტი, რომლითაც 2009 წლის 6 იანვარს გაფორმებულ ხელშეკრულებაში შეტანილ იქნა ცვლილებები.

აჭარის ა/რ ფინანსთა და ეკონომიკის მინისტრის 2014 წლის 22 მაისის №ს-262 ბრძანებით დაიწყო ადმინისტრაციული წარმოება ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ძალადაკარგულად ცნობის, სამინისტროსა და შპს „...-ს“ შორის 2009 წლის 6 იანვარს გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულების მოშლისა და პირგასამტეხლოს დაკისრების სამართლებრივი საფუძვლების დადგენის მიზნით. ადმინისტრაციულ წარმოებაში დაინტერესებული პირის სახით ჩაბმულ იქნა შპს „...“.

აჭარის ა/რ ფინანსთა და ეკონომიკის სამინისტროს მიერ 2014 წლის 22 ივლისს გამოცემულ იქნა ბრძანება №ს-457 „ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ძალადაკარგულად ცნობის, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის ფინანსთა და ეკონომიკის სამინისტროსა და შპს „...-ს“ შორის 2009 წლის 6 იანვარს გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულების მოშლის, საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობის გაუქმებისა და პირგასამტეხლოს დაკისრების შესახებ“.

შპს „...-ის“ დირექტორმა 2014 წლის 4 სექტემბერს ადმინისტრაციული საჩივრით (სარეგისტრაციო №05-176/27) მიმართა აჭარის ა/რ მთავრობას, აჭარის ა/რ ფინანსთა და ეკონომიკის მინისტრის 2014 წლის 22 ივლისის №ს–457 ბრძანების ბათილად ცნობის მოთხოვნით.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს ქვედა ინსტანციის სასამართლოების განმარტებას იმის თაობაზე, რომ აჭარის ა/რ ფინანსთა და ეკონომიკის სამინისტროსა და შპს „...-ს“ შორის 2009 წლის 6 იანვარს გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულება საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 2.1 მუხლის „ზ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად არის ადმინისტრაციული ხელშეკრულება. ამდენად, სადავო აქტების გამოცემის საფუძველს წარმოადგენდა ადმინისტრაციული ხელშეკრულების შესრულება. საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 65.2 მუხლის მიხედვით, ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ ადმინისტრაციული ხელშეკრულების დადებისას გამოიყენება ამ კოდექსის ნორმები და საქართველოს სამოქალაქო კოდექსით გათვალისწინებული დამატებითი მოთხოვნები ხელშეკრულებათა შესახებ. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 317.1 მუხლის მიხედვით, ვალდებულება შეიძლება წარმოიშვას ხელშეკრულებიდან, ზიანის მიყენებიდან (დელიქტიდან) და კანონით განსაზღვრული სხვა საფუძვლებიდან.

განსახილველ შემთხვევაში უდავოა, რომ აჭარის ა/რ ფინანსთა და ეკონომიკის სამინისტროსა და შპს „...-ს“ შორის 2009 წლის 6 იანვარს დაიდო ხელშეკრულება, რომელიც ხელშემკვრელ მხარეთათვის არის შესაბამისი უფლება-მოვალეობების წარმომშობი. ვალდებულება თავისი შინაარსით ორ ძირითად ელემენტს აერთიანებს: ერთი მხრივ, ვალდებულების ძალით კრედიტორს აქვს უფლება კონტრაჰენტისგან მოითხოვოს შესრულება (სკ-ის 316-ე მუხ.), ხოლო მეორე მხრივ - მოვალე ვალდებულია ვალდებულება შეასრულოს კეთილსინდისიერად, ჯეროვნად, დათქმულ დროსა და ადგილას (სკ-ის 361.2 მუხ.). ვალდებულების დანიშნულება არ ამოიწურება მხარეთათვის გარკვეული უფლებების მინიჭებითა და ვალდებულებების დაკისრებით, ვალდებულების რეალიზაცია სამართლებრივი დაცვით არის გარანტირებული. კრედიტორს უფლება აქვს არა მხოლოდ მოსთხოვოს მოვალეს შესრულება, არამედ უფლებამოსილია ამ შესრულების უზრუნველსაყოფად მიმართოს სასამართლოს, მოითხოვოს იძულებითი აღსრულება. მოცემულ შემთხვევაში სახეზეა ორმხრივი ხელშეკრულება, კონტრაქტის ორივე მხარეს ჰქონდა უფლებები და მოვალეობები. ნასყიდობის ხელშეკრულების მე-3 მუხლის 3.2 პუნქტის შესაბამისად, მყიდველმა აიღო შემდეგი ვალდებულებები: ა) დადგენილ ვადაში გადაიხადოს ნასყიდობის ფასი და მიაწოდოს გამყიდველს აღნიშნულის დამადასტურებელი დოკუმენტები; ბ) ხელშეკრულების ხელმოწერიდან 5 (ხუთი) წლის განმავლობაში უზრუნველყოს მეტალის კონსტრუქციების საწარმოს მშენებლობა და ექსპლუატაციაში შეყვანა, რისთვისაც განახორციელოს არანაკლებ 10 (ათი) მილიონი ევროს ინვესტიცია, მათ შორის 2009 წლის განმავლობაში არანაკლებ ერთი მილიონი ევროს ინვესტიცია; გ) ქონებაზე უზრუნველყოს 2009 წლის განმავლობაში არანაკლებ 20 (ოცი) საქართველოს მოქალაქის დასაქმება, 2010 წლიდან ვიდრე საწარმოს ექსპლუატაციაში შეყვანამდე-არანაკლებ 100 (ასი) საქართველოს მოქალაქის დასაქმება, მათ შორის, ძირითადად აჭარის ავტონომიურ რესპუბლიკაში მუდმივად მცხოვრები საქართველოს მოქალაქეების დასაქმება; დ) ქარხნის ექსპლუატაციაში შეყვანის მომენტისათვის უზრუნველყოს არანაკლებ 300 საქართველოს მოქალაქის დასაქმება და იზრუნოს დასაქმებულთა რაოდენობის შენარჩუნებისათვის. მათ შორის, ძირითადად აჭარის ავტონომიურ რესპუბლიკაში მუდმივად მცხოვრები საქართველოს მოქალაქეების დასაქმება; ე) ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულებების შესრულებაზე ყოველ 6 (ექვს) თვეში წარუდგინოს ინფორმაცია გამყიდველს; ვ) სამუშაოების შესრულების ვადის დასრულების მომენტისათვის წარმოადგინოს აუდიტორული კომპანიის დასკვნა შესრულებული სამუშაოების მოცულობის შესახებ; ზ) მოქმედი კანონმდებლობის საფუძველზე განახორციელოს ყველა სახის ქმედება და მიიღოს შესაბამისი ზომები წინამდებარე ხელშეკრულების გაფორმებასა და მხარეთა მიერ ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულებების შესრულებასთან დაკავშირებით.

2013 წლის 2 დეკემბერს აჭარის ა/რ ფინანსთა და ეკონომიკის სამინისტროსა და შპს „...-ს“ შორის გაფორმდა შეთანხმების აქტი, რომლითაც 2009 წლის 6 იანვარს გაფორმებულ ხელშეკრულებაში შეტანილ იქნა ცვლილებები და ვალდებულებები ჩამოყალიბდა შემდეგნაირად: ბ) 2014 წლის ბოლომდე უზრუნველყოს 3D პანელის, მეტალის კონსტრუქციების, ასევე სხვა სამშენებლო მასალის საწარმოს ექსპლუატაციაში შეყვანა, რისთვისაც განახორციელოს არანაკლებ 6 მილიონი ევროს ინვესტიცია, მათ შორის 2014 წლის 1 მაისამდე არანაკლებ 1 მილიონი ევროს ინვესტიცია; გ) 2014 წლის 1 მაისამდე საწარმოს ექსპლუატაციაში შეყვანამდე დაასაქმოს არანაკლებ 42 მოქალაქე, ხოლო 2014 წლის ბოლომდე გაზარდოს დასაქმებულთა რაოდენობა არანაკლებ 100 მოქალაქემდე, უზრუნველყოს დასაქმებულთა რაოდენობის არანაკლებ 3 წლის განმავლობაში შენარჩუნება და საწარმოში დასაქმებულთა საერთო რაოდენობის არანაკლებ 80%-მდე საქართველოს მოქალაქის დასაქმება. - მყიდველი გათავისუფლდეს ხელშეკრულების 3.2 პუნქტის „ბ“ და „გ“ ქვეპუნქტებით ნაკისრი ვალდებულებების შეუსრულებლობისათვის დარიცხული ჯარიმებისაგან გარდა 100 000 ლარის ჯარიმის თანხისა იმ პირობით, თუ ის სრულად და დროულად უზრუნველყოფს წინამდებარე აქტით ნაკისრი ვალდებულებების შესრულებას. ყოველგვარი გაურკვევლობების თავიდან აცილების მიზნით მყიდველი იღებს ვალდებულებას, რომ ჯარიმის ნაწილს - 10 000 (ათი ათასი) ლარს გადაიხდის არაუგვიანეს 2014 წლის 31 იანვრამდე, ხოლო დარჩენილ ნაწილს 90 000 (ოთხმოცდაათი ათასი) ლარს გადაიხდის არაუგვიანეს 2014 წლის 1 მაისამდე. ჯარიმის გადაუხდელობის შემთხვევაში გამყიდველს უფლება აქვს ცალმხრივად მოშალოს ხელშეკრულება ყოველგვარი გაფრთხილების გარეშე.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ვალდებულების არსი მის შესრულებაშია, ხოლო შესრულების ვალდებულება პირველ რიგში ხელშეკრულებით გათვალისწინებული შედეგის დადგომას გულისხმობს. ჯეროვანი შესრულება შეიცავს რამდენიმე მოთხოვნის დაცვის აუცილებლობას, რომლებიც განსაზღვრავენ, ვინ ვის წინაშე უნდა განახორციელოს შესრულება, რომელი საგნით, სად, როდის და რა გზით. ვალდებულების შესრულება ხელშეკრულებით განსაზღვრული ქმედების ამავე ხელშეკრულებით დადგენილი წესით შესრულებას ნიშნავს, ხოლო ხელშეკრულების დარღვევა შესრულების, როგორც შედეგის არარსებობას მოიაზრებს. ვალდებულების შინაარსიდან გამომდინარე, შესრულების ტვირთი მთლიანად მოვალეს ეკისრება, თუმცა ეს არ გამორიცხავს კრედიტორის მხრიდან გარკვეული ქმედების განხორციელების აუცილებლობას, რაც წინ უნდა უსწრებდეს მოვალის მიერ ვალდებულების შესრულებას.

განსახილველ შემთხვევაში აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის მთავრობამ გარკვეული ვალდებულებების შესრულების სანაცვლოდ შპს „...-ს“ საკუთრებაში გადასცა აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონება.

საქმის მასალებით დადგენილია და ამას არც მხარეები ხდიან სადავოდ, რომ აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის მთავრობამ ხელშეკრულებით ნაკისრი თავისი წილი ვალდებულება შეასრულა - აპელანტს საკუთრებაში გადასცა ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის სოფ. ... მდებარე 39 342 კვ.მ (ს/კ ...) მიწის ნაკვეთი, ხოლო შპს „...-ს“, არაერთი გაფრთხილებისა და ხელშეკრულების პირობებში არაერთი ცვლილების შეტანის მიუხედავად, ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულებები არ შეუსრულებია.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა მართებულად მიიჩნიეს, რომ სახეზე იყო მხარეთა შორის დადებული ადმინისტრაციული ხელშეკრულების მოშლის კანონისმიერი საფუძველი, რაც განახორციელა კიდეც ადმინისტრაციულმა ორგანომ გასაჩივრებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების გამოცემით. საკასაციო სასამართლო ასევე იზიარებს მსჯელობას კასატორის მიმართ განხორციელებული იძულების დამადასტურებელი მტკიცებულებების საქმეში არარსებობის შესახებ.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან შპს „...-ის“ საკასაციო საჩივარზე მ. ი-ს 2017 წლის 10 მაისს გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი - 300 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, მ. ი-ს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „...-ის“ საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 25 აპრილის განჩინება;

3. მ. ი-ს დაუბრუნდეს შპს „...-ის“ საკასაციო საჩივარზე მის მიერ 2017 წლის 10 მაისს გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70 პროცენტი - 210 ლარი;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ვ. როინიშვილი