საქმე # 330310015001040422

საქმე №ბს-394-391(2კ-17) 19 სექტემბერი, 2017 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ვასილ როინიშვილი (თავჯდომარე, მომხსენებელი)

მაია ვაჩაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები: საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტრო; სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტო (მოპასუხეები)

მოწინააღმდეგე მხარე - შპს „...“ (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 22 თებერვლის საოქმო განჩინება; თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 22 თებერვლის განჩინება

კასატორების მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინებების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი - ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა, ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

შპს „...“ 2015 წლის 17 ივლისს სარჩელი აღძრა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიაში მოპასუხეების საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროსა და სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა: ბათილად იქნეს ცნობილი სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს 2015 წლის 6 მარტის №17/12456 ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი; ბათილად იქნეს ცნობილი საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების მინისტრის 2015 წლის 21 აგვისტოს №1-1/360 ბრძანება; დაევალოს მოპასუხე სახელმწიფო ქონების ეროვნულ სააგენტოს ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა, შპს „...“ მიწის ნაკვეთის არსებით შემადგენელ ნაწილზე საკუთრების უფლებით მიკუთვნებულ მიწის ნაკვეთის ფართობის განსაზღვრის თაობაზე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 14 მარტის გადაწყვეტილებით შპს „...“ სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს 2015 წლის 6 მარტის №17/12456 ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი; ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების მინისტრის 2015 წლის 21 აგვისტოს №1-1/360 ბრძანება; დაევალა მოპასუხე სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა, შპს „...“ მიწის ნაკვეთის არსებით შემადგენელ ნაწილზე საკუთრების უფლებით მიკუთვნებული მიწის ნაკვეთის ფართობის განსაზღვრის თაობაზე. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტრომ და სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნულმა სააგენტომ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 22 თებერვლის განჩინებით საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროსა და სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 14 მარტის გადაწყვეტილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 22 თებერვლის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს საქართელოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტრომ და სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნულმა სააგენტომ.

კასატორმა - საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტრომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 22 თებერვლის საოქმო განჩინებისა და 2017 წლის 22 თებერვლის განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

კასატორი მნიშვნელოვნად მიიჩნევს იმ გარემოებას, რომ ადმინისტრაციული საჩივრისა და სააგენტოში განცხადების წარდგენის დროისათვის შპს „...“ საკუთრებაში ირიცხებოდა მიწის ნაკვეთები (საკადასტრო კოდი: ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ...). საქართველოს მთავრობის 2011 წლის 25 მარტის N144 დადგენილებით დამტკიცდა „მიწის ნაკვეთის არსებით შემადგენელ ნაწილზე საკუთრების უფლებით მიკუთვნებული მიწის ნაკვეთის განსაზღვრის წესი“. აღნიშნული წესის შესაბამისად იმ შემთხვევაში, როდესაც კომპეტენტურმა სახელმწიფო ორგანომ გაასხვისა მხოლოდ მიწის ნაკვეთის არსებითი შემადგენელი ნაწილი და მიწის ნაკვეთზე „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ საქართველოს კანონის მოთხოვნებიდან გამომდინარე ვერ განხორციელდება საკუთრების უფლების აღიარება, მიწის ნაკვეთის არსებით შემადგენელ ნაწილზე საკუთრების უფლებით მიკუთვნებული მიწის ნაკვეთის ფართობს განსაზღვრავს საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს სისტემაში შემავალი საჯარო სამართლის იურიდიული პირი – სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტო (შემდგომში – ქონების სააგენტო) ამ წესის მოთხოვნათა დაცვით.

კასატორის მოსაზრებით, მოცემულ შემთხვევაში მნიშვნელოვანია შეფასდეს ის გარემოება, არსებობს თუ არა დასახელებული ნორმის გამოყენების შესაძლებლობა. საქართველოს მთავრობის N144 დადგენილების მიზანია მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარება მოხდეს იმ შემთხვევაში თუკი მიწის ნაკვეთის მესაკუთრე არის სახელმწიფო და მიწის ნაკვეთის არსებითი შემადგენელი ნაწილი გასხვისებულია უფლებამოსილი ორგანოს მიერ და მიწის ნაკვეთის მიკუთვნების უფლებით სარგებლობისათვის მხარეს არ უნდა ჰქონდეს შესაძლებლობა სხვა წესით მოახდინოს მიწაზე საკუთრების უფლების რეგისტრაცია. მოცემულ შემთხვევაში მართალია მ. უ-ას და შემდგომ შპს „...“ საკუთრებაში გადაეცა მიწის ნაკვეთის არსებითი შემადგენელი ნაწილები, თუმცა საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროში ადმინისტრაციული საჩივრის წარმოდგენის დროისათვის მიწის ნაკვეთზეც გააჩნდა საკუთრების უფლება და არა მხოლოდ მის არსებით შემადგენელ ნაწილებზე. სწორედ აღნიშნული გარემოება გახდა საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების მინისტრის 2015 წლის 21 აგვისტოს N1-1/360 ბრძანების მიღების საფუძველი.

კასატორი აღნიშნავს, რომ „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის 1.1 პუნქტის მიზნებისათვის შემუშავდა საქართველოს მთავრობის 2011 წლის 25 მარტის №144 დადგენილება „მიწის ნაკვეთის არსებით შემადგენელ ნაწილზე საკუთრების უფლებით მიკუთვნებული მიწის ნაკვეთის განსაზღვრის წესის შესახებ“. აღნიშნული დადგენილება გამოიყენება იმ შემთხვევაში, თუკი უფლების დამდგენი დოკუმენტი არსებობს ისეთი უძრავი ქონების მიმართ, რომელიც ცალკე უფლების ობიექტი არ შეიძლება იყოს და მასზე საკუთრების უფლების რეგისტრაცია შეუძლებელია განხორციელდეს სხვა საკანონმდებლო თუ ნორმატიული აქტის საფუძველზე. მაგრამ თუკი საკუთრების უფლება რეგისტრირებულია, ასეთ შემთხვევაში მთავრობის №144 დადგენილება არ გამოიყენება.

კასატორი ასევე მიუთითებს, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2017 წლის 22 თებერვლის საოქმო განჩინებით არ დაკმაყოფილდა საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს შუამდგომლობა საქმეზე მტკიცებულების დართვის თაობაზე. აღნიშნულ შუამდგომლობაში სამინისტრო მიუთითებდა, რომ შპს „...“ საკუთრებაში არსებული, სადავო აქტში მითითებული უძრავი ქონების ნაწილზე განხორციელებულია შენობა-ნაგებობების დემონტაჟი. იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ საქართველოს მთავრობის 2011 წლის 25 მარტის №144 დადგენილების შესაბამისად მიწის ნაკვეთის არსებით შემადგენელ ნაწილზე საკუთრების უფლებით მიკუთვნებული მიწის ფართობის განსაზღვრისას მხედველობაში მიიღება შენობა-ნაგებობის განაშენიანების ფართი (შენობის ფართობისა და სიმაღლის გათვალისწინებით). თუმცა სასამართლომ აღნიშნული შუამდგომლობა არ დააკმაყოფილა იმ მოტივით, რომ წარდგენილ მტკიცებულებებს საქმესთან შემხებლობა არ აქვს. თუმცა აღსანიშნავია, რომ საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველი იყო ის გარემოება, რომ მითითებული დადგენილების შესაბამისად შენობა-ნაგებობის განაშენიანების ფართისა და განაშენიანების ინტენსივობის გათვალისწინებით არ იყო განსაზღვრული მიწის ნაკვეთის ოდენობა. აღნიშნულ მტკიცებულებას საქმესთან შემხებლობა გააჩნია და მისი დარღვევის შემთხვევაში სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილება გამოირიცხებოდა.

კასატორმა - სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნულმა სააგენტომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 22 თებერვლის განჩინების გაუქმება და მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

კასატორი მიუთითებს, რომ მოსარჩელე - შპს „...“ დირექტორმა 2014 წლის 29 დეკემბრის N70473/05 და 2015 წლის 26 იანვრის N4994/04 განცხადებით მიმართა სსიპ - სახელმწიფო ქონების ეროვნულ სააგენტოს და რეგისტრირებულ საკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებებზე „მიწის ნაკვეთის არსებით შემადგენელ ნაწილზე საკუთრების უფლებით მიკუთვნებული მიწის ნაკვეთის განსაზღვრის წესის დამტკიცების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2011 წლის 25 მარტის N144 დადგენილების შესაბამისად მიწის ნაკვეთის ფართობის განსაზღვრა მოითხოვა. გასაჩივრებული - სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს 2015 წლის 6 მარტის N17/12456 გადაწყვეტილებით, განმცხადებელს განემარტა, რომ სსიპ - სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტო მოკლებული იყო შესაძლებლობას დაეკმაყოფილებინა განცხადებაში მითითებული მოთხოვნა, რადგან მიწის ნაკვეთის არსებით შემადგენელ ნაწილებს - შენობა-ნაგებობებს უკვე მიკუთვნებული ჰქონდათ მიწის ნაკვეთი და იგი რეგისტრირებული იყო საჯარო რეესტრში. აღნიშნულის გათვალისწინებით, სააგენტომ მიიჩნია, რომ აღარ არსებობდა დადგენილი წესის შესაბამისად, მიწის ნაკვეთის არსებითი შემადგენელი ნაწილისთვის მიწის ნაკვეთის მიკუთვნების წინაპირობები. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის მიერ 2011 წელს მ. უ-ას საკუთრებად დარეგისტრირდა უძრავი ქონება (მიწის ნაკვეთი) - ს/კ ...; ს/კ ...; ს/კ ...; ს/კ ...; ს/კ ...; ს/კ ...; ს/კ ...; ს/კ; ...; ს/კ ...; ს/კ ...; ს/კ ...; ს/კ ..., ხოლო ზემოაღნიშნული ს/კ-ით რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთები შემდგომში შეტანილ იქნა მოსარჩელე - შპს „...“ საწესდებო კაპიტალში და დღეის მდგომარეობით წარმოადგენს მის საკუთრებას. 2014 წლის 29 დეკემბრის N70473/05 და 2015 წლის 26 იანვრის N4994/04 განცხადებებით მოსარჩელე სწორედ ზემოაღნიშნული ს/კ-ით რეგისტრირებულ მიწის ნაკვეთზე მდებარე შენობა-ნაგებობებზე ითხოვდა მიწის ნაკვეთის მიკუთნებას.

„მიწის ნაკვეთის არსებით შემადგენელ ნაწილზე საკუთრების უფლებით მიკუთვნებული მიწის ნაკვეთის განსაზღვრის წესის დამტკიცების თაობაზე“ საქართველოს მთავრობის 2011 წლის 25 მარტის N144 დადგენილების პირველი მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, ეს წესი ადგენს მიწის ნაკვეთის არსებით შემადგენელ ნაწილზე საკუთრების უფლებით მიკუთვნებული მიწის ნაკვეთის ფართობის განსაზღვრის პირობებს. ამავე მუხლის მე-2 პუნქტის შესაბამისად, იმ შემთხვევაში, როდესაც კომპეტენტურმა სახელმწიფო ორგანომ გაასხვისა მხოლოდ მიწის ნაკვეთის არსებითი შემადგენელი ნაწილი და მიწის ნაკვეთზე „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ საქართველოს კანონის მოთხოვნებიდან გამოდმინარე ვერ განხორციელდება საკუთრების უფლების აღიარება, მიწის ნაკვეთის არსებით შემადგენელ ნაწილზე საკუთრების უფლებით მიკუთვნებულ მიწის ნაკვეთის ფართობს განსაზღვრავს საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს სისტემაში შემავალი სსიპ - სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტო. მითითებული ნორმების შესაბამისად, მიწის ნაკვეთის ფართობი იმ შემთხვევაში ექვემდებარება განსაზღვრას/დადგენას, თუ მიწის ნაკვეთის არსებითი შემადგენელი ნაწილი არსებობს, როგორც ცალკე უფლების ობიექტი. დადგენილების მე-2 მუხლის პირველი პუნქტის „ბ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად კი, მიწის ნაკვეთის არსებით შემადგენელ ნაწილს წარმოადგენს მხოლოდ შენობა-ნაგებობა, რომელიც კომპეტენტურმა სახელმწიფო ორგანომ შესაბამისი მიწის ნაკვეთის გარეშე გაასხვისა. განსახილველ შემთხვევაში დგინდება, რომ საჯარო რეესტრში საკუთრების უფლებით რეგისტრირებულია მიწის ნაკვეთი, რომლის არსებით შემადგენელ ნაწილსაც წარმოადგენს შენობა-ნაგებობანი, შესაბამისად, მიჩნეული იქნა, რომ შენობა-ნაგებობა, როგორც მიწის ნაკვეთის არსებითი შემადგენელი ნაწილი შესაბამის მიწის ნაკვეთთან ერთად არსებობს და რეგისტრირებულია საჯარო რეესტრში, რის გამოც აპელანტის მოსაზრებით, არ არსებობს ამავე დადგენილებით გათვალისწინებული საფუძველი მიწის ნაკვეთის ფართობის განსაზღვრის თაობაზე.

კასატორი მიუთითებს, რომ საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთის უფლების დამდგენ დოკუმენტად მითითებულია: ა) ოქმი აუქციონის მსვლელობისა და შედეგების შესახებ N20 და ბ) აუქციონზე შეძენილ ქონებაზე უფლების მიღების სერტიფიკატი (მოწმობა) N7. შესაბამისად, მარეგისტრირებელ ორგანოს რეგისტრაციის შესახებ გადაწყვეტილების მიღებამდე ჩატარებული ადმინისტრაციული წარმოების ფარგლებში მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტი არ მოუთხოვია იმ საფუძვლით, რომ წარდგენილი დოკუმენტებით საკუთრების უფლების არსებობა, არა მხოლოდ მიწის ნაკვეთის არსებით შემადგენელ ნაწილზე, არამედ თავად მიწის ნაკვეთზეც მიიჩნია.

სასამართლომ არასწორად დაადგინა ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული იყო უშუალოდ მხოლოდ შენობა-ნსაგებობის ქვეშ არსებული მიწის ნაკვეთი. როგორც პირველი ინსტანციის სასამართლოში წარდგენილი მასალების (ამონაწერები საჯარო რეესტრიდან), ისე, საქმის პირველი ინსტანციისა და სააპელაციო სასამართლოებში ზეპირი მოსმენის ეტაპზე სსიპ - სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტო და საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტრო აპელირებდა იმ გარემოებაზე, რომ საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული იყო არა მხოლოდ შენობა-ნაგებობის ქვეშ მდებარე (ე.ი. განაშენიანებული) მიწის ნაკვეთი, არამედ გაცილებით მეტი ფართი. აღნიშნულზე ყურადღება არ გაუმახვილებია არც პირველი ინსტანციის და არც სააპელაციო სასამართლოს, რასაც არსებითი მნიშვნელობა ჰქონდა საქმის გადაწყვეტისათვის.

კასატორის მოსაზრებით დღეის მდგომარეობით სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტო მოკლებული იქნება შესაძლებლობას განსაზღვროს მიწის ნაკვეთის არსებით შემადგენელ ნაწილზე საკუთრების უფლებით მიკუთვნებული მიწის ნაკვეთი ვინაიდან აღარ არსებობს თავად ის შენობა - ნაგებობა (არსებითი შემადგენელი ნაწილი), რომელსაც უნდა მიეკუთვნოს მიწის ნაკვეთი, რაზეს არ გაუმახვილებია ყურადღება სასამართლოს. სასამართლოებმა არ გაამახვილეს ყურადღება იმ გარემოებაზე, რომ მოსარჩელე 2014 წლის 29 დეკემბრისა და 2015 წლის 26 იანვრის განცხადებეიბით სხვა შენობა ნაგებობებთან ერთად, მოითხოვდა რკინიგზის ლიანდაგზე, ე.ი. ხაზობრივ ნაგებობაზე მიწის ნაკვეთის მიკუთვნებას, რასაც ითვალისწინებს საქართველოს მთავრობის 2011 წლის 25 მარტის №144 დადგენილება. კასატორი განმარტავს, რომ ხაზობრივი ნაგებობა არ წარმოადგენს მიწის ნაკვეთის არსებით შემადგენელ ნაწილს, რის გამოც მასზე ვერ გავრცელდებასაქართველოს მთავრობის 2011 წლის 25 მარტის №144 დადგენილებით გათვალისწინებული რეგულაციები. „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის „ა“ ქვეპუნქტი განმარტავს უძრავი ნივთის ცნებას, რომლის მიხედვითაც, უძრავი ნივთი - ესაა მიწის ნაკვეთი მასზე არსებული შენობა-ნაგებობით ან მის გარეშე, შენობა-ნაგებობა (მშენებარე, აშენებული ან დანგრეული), შენობა-ნაგებობის ერთეული და ხაზობრივი ნაგებობა. ამავე მუხლის „დ“ ქვეპუნქტის თანახმად, ხაზობრივი ნაგებობა არის საკომონუკიაციო ნაგებობა, საავტომობილო გზა, რკინიგზა, ყველა სახის მილსადენი, გვირაბი, საჰაერო-საბაგირო გზა, ელექტროგადამცემი ხაზი, კავშირგაბმულობის ხაზი, ფუნიკური, დამბა, არხი. შესაბამისად, რკინიგზა წარმოადგენს „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონით გათვალისწინებულ ხაზობრივ ნაგებობას, რომელიც ამავე კანონის შესაბამისად, ექვემდებარება საკუთრების უფლებით რეგისტრაციას შესაბამისი მიწის ნაკვეთის გარეშე. რკინიგზა (ხაზობრივი ნაგებობა) წარმოადგენს ცალკე უფლების ობიექტს. აღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორს უსაფუძვლოდ მიაჩნია მოსარჩელის მოთხოვნა ხაზობრივი ნაგებობის სახით, საკუთრების უფლებით რეგისტრირებული რკინიგზის ჩიხისათვის მიწის ნაკვეთის ფართობის განსაზღვრის თაობაზე, ვინაიდან რეგისტრირებული ობიექტი არ წარმოადგენს მიწის ნაკვეთის არსებით შემადგენელ ნაწილს და მასზე მთავრობის 2011 წლის 25 მარტის N144 დადგენილება ვერ გავრცელდება. სასამრთლოს ასევე არ უმსჯელია ამ გარემოებაზე, რაც უკანონო გადაწყვეტილების გამოტანის საფუძველი გახდა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროსა და სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი ნაწილი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, №7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა არსებითად სწორად გადაწყვიტეს მოცემული დავა. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2016 წლის 14 მარტის გადაწყვეტილებით აღიარებულ იქნა მოსარჩელის უფლება „მიწის ნაკვეთის არსებით შემადგენელ ნაწილზე საკუთრების უფლებით მიკუთვნებული მიწის ნაკვეთის განსაზღვრის წესის დამტკიცების თაობაზე“ საქართველოს მთავრობის 2011 წლის 25 მარტის №144 დადგენილების საფუძველზე მ. უ-ას მიერ 2009 წლის 2 ივნისს ჩატარებულ ღია აუქციონზე შეძენილ მიწის ნაკვეთის არსებით შემადგენელ ნაწილზე მიწის ნაკვეთის განსაზღვრის თაობაზე და დაევალა მოპასუხე სახელმწიფო ქონების ეროვნულ სააგენტოს ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა, შპს „...“ მიწის ნაკვეთის არსებით შემადგენელ ნაწილზე საკუთრების უფლებით მიკუთვნებული მიწის ნაკვეთის ფართობის განსაზღვრის თაობაზე. რაც შეეხება ფართობის ოდენობასა და ნაკვეთის კონფიგურაციას აღნიშნული არ ყოფილა სასამართლოს მსჯელობის საგანი, სასამართლოს მსჯელობის საგანს წარმოადგენდა საქართველოს მთავრობის 2011 წლის 25 მარტის №144 დადგენილებით გათვალისწინებული მოსარჩელის უფლების აღიარება, ხოლო ის გარემოება თუ, რომელი შენობა-ნაგებობა წარმოადგენს მიწის ნაკვეთის მიკუთვნების ობიექტს, აღნიშნულზე მსჯელობა სცილდება მოცემული დავის საგნის ფარგლებს და წარმოადგენს ადმინისტრაციული ორგანოს დისკრეციული უფლებამოსილების საგანს. შესაბამისად, კონკრეტულ შემთხვევაში სასამართლოების მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორების მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრების დასაშვებად ცნობის საფუძველს.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს - წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ემუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროსა და სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 22 თებერვლის საოქმო განჩინება;

3. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 22 თებერვლის განჩინება;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ვ. როინიშვილი

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ნ. სხირტლაძე