საქმე # 190310014557394

საქმე №ბს-349-346(2კ-17) 18 ივლისი, 2017 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ვასილ როინიშვილი (თავჯდომარე, მომხსენებელი)

მაია ვაჩაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები: 1.რუსთავის მუნიციპალიტეტის მერია; 2. შპს „...“

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 8 თებერვლის გადაწყვეტილება

კასატორების მოთხოვნა - 1. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად იმავე სასამართლოსთვის დაბრუნება; 2. გასაჩივრებული გადაწყევტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება;

დავის საგანი - ხელშეკრულების მოშლა, თანხის დაკისრება, ზიანის ანაზღაურება.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

შპს „...“ 2014 წლის 28 ივლისს სარჩელი აღძრა რუსთავის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიაში მოპასუხე ქალაქ რუსთავის მუნიციპალიტეტის მერიის მიმართ. მოსარჩელემ 2007 წლის 29 ოქტომბრის პირობით გამოცხადებულ აუქციონში გამარჯვების დამადასტურებელი №1 ოქმისა და 2008 წლის 4 სექტემბრის საერთო შეთანხმების ბათილად ცნობა; მოპასუხე მხარისათვის შპს „...“ სასარგებლოდ 3 482 792 ლარისა და ზიანის ანაზღაურების - 205 841,56 ლარის გადახდის დაკისრება მოითხოვა.

რუსთავის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ სამეთა კოლეგიის 2014 წლის 23 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით შპს „...“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს „...“.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2015 წლის 8 თებერვლის გადაწყვეტილებით შპს „...“ სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, გაუქმდა რუსთავის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ სამეთა კოლეგიის 2014 წლის 23 ოქტომბრის გადაწყვეტილება, შპს „...“ სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, ბათილად იქნა ცნობილი თვითმმართველი ქალაქი რუსთავის ქონების სააუქციონო კომისიის პირობით გამოცხადებულ აუქციონში გამარჯვების დამადასტურებელი 2007 წლის 29 ოქტომბრის N1 ოქმი არასასოფლო-სამეურნეო მიწის ნაკვეთის პრივატიზების შესახებ 115 258 კვ.მ ფართის პრივატიზების ნაწილში; ქალაქ რუსთავის მუნიციპალიტეტის მერიას დაეკისრა შპს „...“ სასარგებლოდ მიყენებული ზიანის სახით 729 538,71 ლარის ანაზღაურება, დანარჩენ ნაწილში შპს „...“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2015 წლის 8 თებერვლის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ქ. რუსთავის მუნიციპალიტეტის მერიმ და შპს „...“-მა.

რუსთავის მუნიციპალიტეტის მერიამ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმის ხელახალი განხილვისათვის იმავე სასამართლოში დაბრუნება მოითხოვა.

კასატორი აღინიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად დაადგინა, რომ თვითმმართველი ქალაქი რუსთავის ქონების სააუქციონო კომისიის პირობით გამოცხადებულ აუციონში ადმინისტრაციულმა ორგანომ უფლებრივად ნაკლული ნივთი განკარგა. იგი ასევე უთითებს რომ ადმინისტრაციულმა ორგანომ ... კოდით განსაზღვრული მიწის ნაკვეთი თვითმმართველობის საკუთრებად დაარეგისტრირა მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად. იგი დამატებით აღნიშნავს, რომ სადავო ურთიერთობის წარმოშობის დროს მოქმედი „ადგილობრივი თვითმმართველობის შესახებ“ საქართველოს ორგანული კანონის 46-ე მუხლის პირველი და მე-4 ნაწილების თანახმად, თვითმმართველი ერთეულის ქონებას განეკუთვნება ქონება, რომელიც სახელმწიფოს მიერ გადაცემულია თვითმმართველი ერთეულის საკუთრებაში, ან რომელიც თვითმმართველი ერთეულის მიერ შექმნილი ან შეძენილია საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით. თვითმმართველი ერთეულის ქონების შექმნის წესი, წყაროები და კატეგორიები, აგრეთვე თვითმმართველი ერთეულისათვის სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული ქონების გადაცემის წესი განისაზღვრება „ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების შესახებ“ საქართველოს კანონით.

კასატორი აპელირებს „ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების შესახებ“ კანონის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილზე რომლის თანახმად, თვითმმართველი ერთეულის ქონებას განეკუთვნება ქონება, რომელსაც თვითმმართველ ერთეულს საკუთრებაში გადასცემს სახელმწიფო, ან რომელსაც თვითმმართველი ერთეული შექმნის ან შეიძენს საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით. აგრეთვე ამავე კანონის, მე-4-მე-6 მუხლებზე, რომელიც განსაზღვრავს სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული ქონების თვითმმართველი ერთეულისათვის საკუთრებაში გადაცემის წესსა და პროცედურებს, კერძოდ, თვითმმართველი ერთეულის ქონება იქმნება „ადგილობრივი თვითმმართველობისა და მმართველობის შესახებ“ საქართველოს ორგანული კანონისა და ამ კანონის საფუძველზე: ა)სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული ქონების გადაცემით; ბ)საკუთარი ბიუჯეტიდან გამოყოფილი სახსრებით; გ)იმ ხდომილებათა შედეგად, რომელთაც საქართველოს კანონმდებლობა უკავშირებს სამოქალაქო-სამართლებრივი შედეგების წარმოშობას; დ)საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით ქონების შექმნით ან შეძენით.

რუსთავის მუნიციპალიტეტის მერიის მოსაზრებით ზემოთქმული მიუთითებს იმ გარემოებაზე, რომ სახელმწიფომ ნაკვეთის რეგისტრაციის თხოვნაზე ჩაატარა ადმინისტრაციული წარმოება და მიიჩნია, რომ იგი 580 465.25 კვ.მ ფართის ოდენობით უნდა დარეგისტრირებულიყო თვითმმართველობის საკუთრებად. ამასთანავე სახელმწიფოსთვის ცნობილი იყო რომ ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოს აღნიშნული მიწის ნაკვეთი მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად უნდა გაესხვისებინა. კასატორი აღნიშნავს, რომ ზემოაღნიშნული თანხმობის შემდეგ, ადმინისტრაციულმა ორგანომ მიმართა საჯარო რეესტრს, წარადგინა საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტორს 2007 წლის 26 ივლისის წერილი და ითხოვა მიწის ნაკვეთის დარეგისტრირება, რომელმაც, საჯარო რეესტრის ეროვნულმა სააგენტომ, თავის მხირვ, ყოველგვარი შეფერხების გარეშე უზურნველყო მისი დარეგისტრირება. კასატორის მოსაზრებით აღნიშნული ფაქტები გამორიცხავს იმ გარემოებას, რომ ადმინისტრაციულმა ორგანომ უფლებრივად ნაკლიანი ნივთი გაყიდა აუქციონზე.

კასატორი აღნიშნავს, რომ 2007 წელს მოქმედი და დღეის მდგომარეობითაც აღიარებული პრინციპის თანახმად, საჯარო რეესტრის ჩანაწერის მიმართ მოქმედებს უტყარობის პრეზუმცია, რაც განპირობებულია სამოქალაქო ბრუნვის ინტერესებით, საჯარო რეესტრის სისწორის ვარაუდი გულისხმობს იმას, რომ რეგისტრირებული უფლება არსებობს და იგი ეკუთვნის რეგისტრირებულ უფლებამოსილ პირს. აღნიშნული საჯარო რეესტრს წარმოაჩენს, როგორც უფლებთა უტყუარობისა და სისრულის გარანტს. ამასათანავე აღინიშნავს, რომ დადგენილი სასამართლო პრაქტიკის თანახმად, მიწის ნაკვეთი შეიძლება არსებობდეს საკუთრებაში როგორც დაზუსტებელი, ასევე დაუზუსტებელი მონაცემებით. კანონმდებლობა არ შეიცავს დაუზუსტებელი მონაცემებით მიწის ნაკვეთის სუბიექტზე აღრიცხვის გამომრიცხავ წესს. ამასთანავე, პირველად დაუზუსტებელ რეგისტრაციას არ აქვს საცნობარო მნიშვნელობა. უმართებულოა მისი დაყვანა მხოლოდ ფაქტობრივ აღრიცხვამდე, რომელიც აღრიცხვის ობიექტის მიმართ არ იწვევს სამართლებრივ შედეგს, სააღრიცხვო მონაცემებს იურიდიული მნიშვნელობა გააჩნია, სარეგისტრაციო აღრიცხვის ოფიციალობა უზრუნველყოფილია საჯარო რეესტრით. კასატორი აღნიშნავს, რომ სარეგისტრაციო პროცედურას შედეგად მოსდევს უფლებადამდგენი დოკუმენტის გაცემა, რომელიც ადასტურებს იურიდიული ფაქტების კანონიერებას. რეგისტრაციას პრეიუდიციული მნიშვნელობა აქვს, ის არის უფლებებისა და კანონიერი ინტერესების რეალიზაციის პირობა, რეგისტრაცია არის უძრავ ქონებაზე უფლების წარმოშობის, შეცვლის სახელმწიფოს მხრიდან დადასუტურების იურიდიული აქტი, რითაც რეგისტრაციის განმახორციელებელი კისრულობს უძრავ ქონებასთან დაკავშირებული სამართალურთიერთობათა კომპლექსის დაცვის ვალდებულებას, სახელმწიფო რეგისტრაცია მოწოდებულია მთლიანობაში სამოქალაქო ბრუნვის სტაბილურობა განამტკიცოს, ის არის ტიტულის, პირის უფლებების სახელმწიფო დაცვის ფორმალური პირობა.

კასატორი მიუთითებს 2007 წელს მოქმედი „უძრავი ნივთებზე უფლებათა რეგისტრაციის შესახებ“ საქართველოს კანონზე, რომელიც განსაზღვრავს უძრავ ნივთებზე უფლებათა, ყადაღისა და საგადასახადო გირავნობის/იპოთეკის რეესტრების წარმოების ორგანიზაციულ და სამართლებრივ საფუძვლებს, აგრეთვე რეესტრების მწარმოებელი ორგანოების უფლება-მოვალეობებს. აგრეთვე ამავე კანონის მე-4.3 პრიმა მუხლზე რომლის თანახმად ამონაწერი უძრავ ნივთებზე უფლებათა რეესტრიდან (შემდგომში – ამონაწერი) გაიცემა უძრავ ნივთებზე უფლებათა, ყადაღისა და საგადასახადო გირავნობის/იპოთეკის რეესტრების მონაცემთა ერთიანი ბანკის საფუძველზე და ასახავს მისი მომზადების მომენტისათვის უძრავ ნივთებზე უფლებათა, ყადაღის, საგადასახადო გირავნობის/იპოთეკის და საკუთრების უფლებების მიტოვების შესახებ ძალაში მყოფ მონაცემებს. აგრეთვე მე-13 მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის მიხედვით მიხედვით - უძრავ ნივთებზე უფლებათა რეესტრში რეგისტრირდება უძრავ ნივთზე უფლებები და მისი საკადასტრო მონაცემები. ხოლო მე-14 მუხლის თანახმად თუ სარეგისტრაციოდ წარდგენილია რამდენიმე უფლება, რომლებიც თავიანთი შინაარსით გამორიცხავს ერთი მეორეს, მაშინ რეგისტრირდება მხოლოდ ის უფლება ან უფლებები, რომელიც (რომლებიც) სხვა უფლებაზე ან უფლებებზე ადრე იქნა წარდგენილი სარეგისტრაციოდ. თუ სარეგისტრაციოდ წარდგენილია რამდენიმე ერთი და იმავე შინაარსის უფლება, რომლებიც არ გამორიცხავს ერთიმეორეს, მაშინ სარეგისტრაციოდ წარდგენილ უფლებათა რეგისტრაციის რიგითობა განისაზღვრება მათი სარეგისტრაციოდ წარდგენის დროის შესაბამისად. თუ სარეგისტრაციოდ წარდგენილია რამდენიმე სხვადასხვა შინაარსის უფლება, რომლებიც არ გამორიცხავს ერთიმეორეს, მაშინ სარეგისტრაციოდ წარდგენილ უფლებათა რეგისტრაციის რიგითობა განისაზღვრება მათი შინაარსის შესაბამისად. კასატორი აღნიშნავს, რომ რეგისტრირებულ უფლებათა რიგითობა განისაზღვრება უფლების რეგისტრაციის შესახებ განცხადების წარდგენის (რეგისტრაციის) დროის შესაბამისად, თუ კანონით სხვა რამ არ არის დადგენილი. 32-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, მარეგისტრირებელი ორგანო პასუხისმგებელია რეგისტრირებული მონაცემებისა და მათთან დაცული უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტების თუ სხვა დოკუმენტაციის ურთიერთშესაბამისობისა და უსაფრთხოებისათვის. ხოლო „უძრავ ნივთებზე უფლებათა რეგისტრაციის შესახებ ინსტრუქციის დამტკიცების თაობაზე“ საქართველოს იუსტიციის მინისტრის 2006 წლის 13 დეკემბრის ¹800 ბრძანების 62-ე მუხლით გათვალისწინებულია სარეგისტრაციო წარმოებაზე უარის თქმის საფუძვლები, კერძოდ, სარეგისტრაციო წარმოების ვადის განმავლობაში რეგისტრატორი იღებს გადაწყვეტილებას რეგისტრაციის განხორციელებაზე უარის თქმის თაობაზე, თუ: დადგენილია არსებითი წინააღმდეგობის არსებობა სარეგისტრაციოდ წარდგენილ უფლებასა და საჯარო რეესტრში უკვე რეგისტრირებულ უფლებრივ მდგომარეობას შორის, რაც შეუძლებელს ხდის რეგისტრაციას; სარეგისტრაციოდ წარდგენილი უფლება არ ექვემდებარება საჯარო რეესტრში რეგისტრაციას; სარეგისტრაციოდ წარდგენილ უძრავ ნივთზე უფლების დამადასტურებელი საბუთი ბათილად, ძალადაკარგულად ან არარად არის ცნობილი; უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტი მიღებულია (გამოცემულია) ან დამოწმებულია არაუფლებამოსილი ორგანოს ან თანამდებობის პირის მიერ.

რუსთავის მუნიციპალიტეტის მერია აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლოს 2016 წლის 08 თებერვლის N3ბ/43-15 საქმეზე მიღებული გადაწყვეტილების (4.1.); (4.4.); (4.6.); (4.7.) უდავო ფაქტობრივი გარემოებებიდან გამომდინარე, აღსანიშნავია, რომ შპს „...“ სახელზე საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობის N0001 26.11.2007წ საფუძველზე განხორციელებული საკუთრების უფლების რეგისტრაცია დავის განხილვის მომენტისათვის ძალაშია და ნამდვილია. რადგან 2007 წლის 27 ნოემბერს სადავო მიწის ნაკვეთის რეგისტრაციისას, სსიპ „საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს“ მხრიდან არ გამოკვეთილა სარეგისტრაციო წარმოების შეჩერების, შეწყვეტის ან სარეგისტრაციო წარმოებაზე უარის თქმის საფუძვლები. რასაც ადასტურებს ამავე დღეს მომზადებული უძრავი ნივთის რეგისტრაციის დამადასტურებელი დოკუმენტი (ამონაწერი საჯარო რეესტრიდან). საჯარო რეესტრის უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმციიდან გამომდინარე კი ითვლება, რომ შპს „...“ საკუთრებაში გააჩნია, შემდეგი უძრავი ქონება: სარეგისტრაციო ზონა - რუსთავი, კოდი - 02; სექტორი - სამრეწველო; კოდი - ...; კვარტალი - ...; ნაკვეთი ...; ფართობი 580 465,25 კვ.მ (დაუზუსტებელი). შესაბამისად ადმინისტრაციული ორგანოს მხრიდან უფლებრივად ნაკლის მქონე ნივთის გასხვისებას ადგილი არ ჰქონია. რადგან რეგისტრაციის მომენტში სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მიერ არ მომხდარა საქმის მასალების სრულად შესწავლა, შესაბამისი ზედდების დროულად აღმოჩენა, რომლის საშუალება და ვალდებულება, ადგილობრივი თვითმმართველობისგან განსხვავებით ჰქონდა სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს, რომელსაც ნებისმიერ დროს შეეძლო დაედგინა მიწის ნაკვეთების იდენტობა და შესაბამისი ხარვეზების გამოვლენა, რასაც მოწმობს ექსპერტიზის დასკვნაც. თუმცა საჯარო რეესტრმა აღნიშნული უფლება ასევე არ განახორციელა, მაშინ, როდესაც სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების ქვემო ქართლის სამხარეო სამმართველოს 2008 წლის 1 მაისისN618-2/03 მიმართვის საფუძველზე სახელმწიფოს საკუთრებაში აღრიცხა გარდაბნის რაიონის სოფელ ... მდებარე 118 738 კვ.მ დაუზუსტებელი მიწის ნაკვეთი (საკადასტრო კოდი ...), რომელიც ზედდებაში მოდის შპს „...“ საკუთრებასთან. აღსანიშნავია, რომ დაუზუსტებელი მიწის ნაკვეთი საკადასტრო კოდით ... შპს „...“ საკუთრებად დარეგისტრირდა 2007 წლის 27 ნოემბერს, ხოლო დაუზუსტებელი მიწის ნაკვეთი (საკადასტრო კოდით ... სახელმწიფოს საკუთრებად დარეგისტრირდა 2008 წლის 6 მაისს.

კასატორის მოსაზრებით ზემოაღნიშნული ფაქტობრივი და სამართლებრივი დაღვევებიდან გამომდინარე, ვინაიდან უძრავ ნივთზე რეგისტრირებული უფლება გამორიცხავს იმავე ნივთზე სარეგისტრაციოდ წარდგენილი უფლების რეგისტრაციას, მარეგისტრირებელი ორგანოს მიერ მიიღება გადაწყვეტილება სარეგისტრაციო წარმოებაზე უარის თქმის შესახებ, რაც მოცემულ შემთხვევაში არცერთხელ არ განხორციელებულა. კასატორი მიიჩნევს, რომ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს ადგილობრივი თვითმმართველობის სახელზე საკუთრების რეგისტრაციამდე საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 96-ე მუხლის თანახმად უნდა გამოეკვლია აღნიშნული გარემოებები.

კასატორის მოსაზრებით მისი მხრიდან ნაკლის მქონე ნივთის განკარგვას გამორიცხავს შემდეგი გარემოებები, მიწის ნაკვეთები საკადასტრო კოდით ... და ... წარმოადგენდა სახელმწიფო საკუთრებას, რომელმაც თავის მხირვ განკარგა იგი ფიზიკურ პირზე. წარმოების დროს, რომელსაც ითვალისწინებდა მარეგულირებელი კანონმდებლობა მიწის ნაკვეთის ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოსთვის გადმოსაცემად საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს ... მიწის ნაკვეთის ადგილობრივი თვითმმართველობისთვის გადმოცემისას, არ მიუთითებია მიწის ნაკვეთების საკადასტრო კოდით ... და ... სხვა პირებზე განკარგვის თაობაზე, ამასთანავე სახელმწიფოს არ შუეტანია რაიმე კორექტირება მიწის ფართობთან დაკავშირებით და მან თვითმმართველობას ნება დართო მიწის ნაკვეთი 580465.25 კვ.მ დაუზუსტებელი ფართობით დაერეგისტრირებინა. კასატორი აღნიშნავს, რომ ზემოთქმული სადავოდ არ გაუხდია საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს, რომელსაც რეგისტრაციის მიზნით წარედგინა საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს 2007 წლის 26 ივლისის წერილი. კასატორის მოსაზრებით საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს პირდაპირი ვალდებულება გააჩნდა უარი განეცხადებინა მიწის რეგისტრაციაზე, თუკი რაიმე შეუსაბამობას აღმოაჩნდა წარდგენილ განცხადებასა და საჯარო რეესტრში დაცულ და რეგისტრირებულ უფლებას შორის. აღნიშნული საჯარო რეესტრის 2007 წლის 08 აგვისტოს არ განუხორციელებია.

კასატორი ზემოაღნიშნულ საკითხთან დაკავშრებით დამატებით მიუთითებს, რომ მიწის ნაკვეთი საკადასტრო კოდით ... 2008 წელს დაირეგისტრირა სახელმწიფომ. მოცემულ შემთხვევაში კასატორი მიიჩნევს, რომ მნიშნველოვანი ფაქტობრივი გარემოებაა ის, რომ აღნიშნულ პერიოდისათვის მიწის ნაკვეთი საკადასტრო კოდით ... დარეგისტრირებული იყო ადგილობრივი თვითმმართველობის, ხოლო მოგვაინებით შპს „...“-ის სახელზე. ამასთანავე მიწის ნაკვეთის საკადასტრო კოდით ... გადმოცემისას სახელმწიფოს არ შუეტანია რაიმე კორექტირება მიწის ფართობთან დაკავშირებით და მან თვითმმართველობას ნება დართო მიწის ნაკვეთი 580465.25 კვ.მ დაუზუსტებელი ფართობით დაერეგისტრირებინა. აღნიშნული სადავოდ არ გაუხდია არც საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს, რომელსაც რეგისტრაციის მიზნით წარედგინა საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს 2007 წლის 26 ივლისის წერილი. ამასთანავე, კასატორისათვის ბუნდოვანია 2008 წელს სახელმწიფომ რატომ მიმართა საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს რეგისტრაციის მოთხოვნით, როდესაც მას უკვე თანხმობა ჰქონდა გაცემული ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოსთვის 2007 წელს. აგრეთვე საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს არც 2008 წელს არ განუხორციელებია მასთან დაცული დოკუმენტაციების შესაბამისობა და არ დაუდგენია ინსტრუქციით გათვალისწინებული ზედდება.

კასატორი დამატებით მიუთითებს, რომ მიწის ნაკვეთის გადაცემის საკითხი, განიხილა საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტრომ და მას ადმინისტრაციული წარმოების ჩატარებისას და შემდგომში დასაბუთებული თანხმობის გაცემისას, არ მიუთითებია ის გარემოება, რომ 580465.25 კვ.მ ფართობში მოყოლილი იყო სახლემწიფოს საკუთრებაში არსებული და შემდგომში მის მიერ ფიზიკურ პირზე განკარგული მიწის ნაკვეთები (ს/კ ..., ...). აგრეთვე განმარტავს, რომ სახელმწიფომ 2008 წელს ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოს მიერ აუქციონის გამოცხადების შემდგომ, თავად განკარგა სხვა პირზე ის მიწის ნაკვეთი, რომლის თაობაზეც თანხმობა ჰქონდა გაცხადებული.

კასატორის მოსაზრებით ზემოთ დასახელებული გარემოებები მეტყველებს, რომ სასამართლომ სათანადოდ არ გამოიკვლია ფაქტობრივი გარემოებები, არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა და არასწორად განმარტა კანონი. იგი დამატებით აღნიშნავს, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 380-ე მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას შეიძლება მოყვანილ იქნეს ახალი ფაქტები და წარდგენილ იქნეს ახალი მტკიცებულებები. სააპელაციო სასამართლო არ მიიღებს ახალ ფაქტებსა და მტკიცებულებებს, რომლებიც მხარეს შეეძლო წარედგინა პირველი ინსტანციის სასამართლოში საქმის განხილვისას, მაგრამ არასაპატიო მიზეზით არ წარადგინა. შპს „...“-ს აღნიშნული მტკიცებულებები პირველი ინსტანციის სასამართლოში არ წარუდგენია, ამასთანავე, არ არსებობდა დოკუმენტაციის წარუდგენლობის საპატიო მიზეზი. გასათვალისწინებელია ის გარემოებაც, რომ იგი პირველ ინსტანციაში სარჩელის შეტანისას თავის სასარჩელო მოთხოვნას ამყარებდა სწორედ აღნიშნულ მიწის ნაკვეთებზე. მისი მოსაზრებით სასამართლომ კანონშეუსაბამოდ დაურთო 2015 წლის 04 აპრილს შპს „...“-ის მიერ წარდგენილი ახალი ფაქტები და მტკიცებულებები. გარდა ამისა, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, მესამე პირი აუცილებლად უნდა იქნეს საქმეში ჩაბმული, თუ იგი არის იმ სამართალურთიერთობის მონაწილე, რომლის თაობაზედაც სასამართლოს მიერ მხოლოდ საერთო გადაწყვეტილების გამოტანაა შესაძლებელი. თუ სამართალურთიერთობაში მონაწილეობს 10 პირზე მეტი, მაშინ სასამართლო საქმეში ჩააბამს მხოლოდ იმ პირებს, რომლებიც ამის სურვილს გამოთქვამენ. სავალდებულო მიწვევის მესამე პირების ინსტიტუტის არსებობას საფუძვლად უძევს ის გარემოება, რომ სასამართლოს მიერ გადაწყვეტილების მიღება ვერ ხერხდება ისე, რომ არ მოხდეს მისაწვევი პირის უფლებებთან უშუალოდ და იძულებით შეხება. მოცემულ კონკრეტულ შემთხვევაში კი საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო, საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტრო და საკადასტრო კოდზე ..., ..., ... აღრიცხული მესაკუთრეები არიან აღნიშნული სამართალურთიერთობების უშუალო მონაწილეები, რომელებმაც ერთი მხირვ თანხმობა გასცეს ადგილობრივი თვითმმართველობის სახელზე ს/კ ... მიწის ნაკვეთის რეგისტრაციაზე, მეორე მხრივ უშუალოდ დაარეგისტრირეს იგი და მესამე მხრივ წარმომადგენენ იმ სამართალურთიერთობის მონაწილეებს, რომლის თაობაზედაც სასამართლოს მიერ მხოლოდ საერთო გადაწყვეტილების გამოტანაა შესაძლებელი.კასატორი აღნიშნავს, რომ სასამართლოს მიერ დადგენილი ერთიანი სასამართლო პრაქტიკიდან გამომდინარე, მსგავსი სახის დავებში საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო მონაწილეობს როგორც მოპასუხე მხარე.

კასატორის მოსაზრებით შპს „...“ მიერ 2013 წლის მიწის ნაკვეთის დაზუსტებული ფართობის თაობაზე აზომვითი ნახაზის წარდგენა და საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მიერ წარმოების შეჩერების გადაწყვეტილება არ შეიძლება გახდეს საფუძველი იმისა, რომ მუნიციპალიტეტს დაეკისროს ზიანის ანაზღუარება. კასატორი მიიჩნევს, რომ სასამართლომ სწორად არ შეაფასა მოცემულობა, ზიანის პასუხისმგებლობისთვის აუცილებელია არსებობდეს ოთხი წინაპირობა: ქმედება, მართლწინააღმდეგობა, ბრალეულობა და მიზეზ-შედეგობრიობა. ზიანის ანაზღუარების სამართლებრივ წინაპირობებზე საუბრისას შეიძლება გამოიყოს რამდენიმე არსებითი ელემენტი, რომელებიც გავლენას ახდენენ სამართლებრივ შედეგზე. ზიანის ანაზღაურების ერთ-ერთი წინაპირობაა ქმედებისა და დამდგარი შედეგისადმი პირის სუბიექტური დამოკიდებულების, ანუ მისი ბრალეულობის საკითხის გარკვევა. ქმედებას პირდაპირი კავშირი (მიზეზობრივი კავშირი) უნდა ჰქონდეს იმ უარყოფით შედეგთან, რომლის აღმოფხვრაც ზიანის უპირველესი დანიშნულებაა. კასატორი მიუთითებს სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლიზე, რომლის თანახმად იმისათვის, რომ მხარეს დაეკისროს ზიანის ანაზღაურების ვალდებულება, უტყუარად უნდა დასტურდებოდეს სამართლებრივი ურთიერთობის სუბიექტის მართლსაწინააღმდეგო ქმედება, ბრალი (განზრახვა ან გაუფრთხილებლობა), შედეგი – ზიანი და მიზეზობრივი კავშირი პირის ქმედებასა და დამდგარ შედეგს შორის. კასატორი მიიჩნევს, რომ მოცემულ შემთხვევაში აღნიშნული 4 პირობა ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოს საწინააღმდეგოდ არ მტკიცდება, არ არსებობს მართლსაწინააღმდეგო ქმედება, რამეთუ მიწის ნაკვეთი დარეგისტრირდა მოქმედი კანონმდებლობის საფუძველზე და არც ერთი პირს, რომელმაც გადაწყვეტილება მიიღო მისი რეგისტრაციის თანხმობაზე და უშუალო რეგისტრაციაზე და რომლებსაც პირიდაპირი მოვალეობა გააჩნდათ აღმოეჩინათ რაიმე შემაფერხებელი გარემოება ასეთის არსებობის შემთხვევაში არ განუხორციელებია. შესაბამისად იგი მიიჩნევს, რომ გამოირიცხება რაიმე ბრალი ადგილობრივი თვითმმართველობის მხრიდან შპს „...“ მიმართ ზიანის მიყენების ფაქტთან დაკავშირებით.

რუსთავის მუნიციპალიტეტის მერია მიუთთებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლის პირველი ნაწილზე, რომლის თანახმად საკასაციო სასამართლო აუქმებს გადაწყვეტილებას და საქმეს ხელახლა განსახილველად აბრუნებს სააპელაციო სასამართლოში, თუ: ა) საქმის გარემოებები საპროცესო ნორმების ისეთი დარღვევითაა დადგენილი, რომ ამ დარღვევების შედეგად საქმეზე არასწორი გადაწყვეტილება იქნა გამოტანილი და საჭიროა მტკიცებულებათა დამატებითი გამოკვლევა; ბ) არსებობს ამ კოდექსის 394-ე მუხლით გათვალისწინებული საფუძვლები, გარდა აღნიშნული მუხლის „გ“ და „ე“ ქვეპუნქტებისა. კასატორი მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, კერძოდ მან არ მოიწვია სავალდებულოდ მოსაწვევი მესამე პირები, ამასთანავე არსებობს სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმების 394 მუხლით გათვალისწინებული აბსოლუტური საფუძვლები.

კასატორმა - შპს „...“ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება იმ ნაწილში რომლითაც შპს „...“ უარი ეთქვა სარჩელი დაკმაყოფილებაზე და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორი - შპს „...“ აღნიშნავს, რომ სახელმწიფო ქონების პრივატიზების, ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების პრივატიზებისა და სარგებლოის უფლებით გაცემის შესახებ საქართველოს კანონის (ხელშეკრულების გაფორმების დროისათვის მოქმედი კანონის) მე-2 მუხლის პირველი პუნქტის მიხედვით „საქართველოში სახელმწიფო ქონების და ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების პრივატიზება ხორციელდება საქართველოს კონსტიტუციის, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის, ამ კანონის, სხვა საკანონმდებლო და კანონქვემდებარე ნორმატიული აქტების საფუძველზე“. ამავე კანონის მე-6 მუხლის მე-3 პუნქტის თანახმად „აუქციონის ფორმით ქონების ყიდვის მიზანია საკუთრების უფლება მიანიჭოს იმ მყიდველს, რომელიც ვაჭრობის პროცესში მყიდველს ყველაზე მაღალ ფასს შესთავაზებს, ხოლო თუ აუქციონი გამოცხადდება პირობებით - საკუთრების უფლება მიანიჭოს იმ მყიდველს, რომელიც აიღებს ვალდებულებას დააკმაყოფილოს გამოცხადებული პირობები და ვაჭრობის პროცესში გამყიდველს ყველაზე მაღალ ფასს შესთავაზებს“.

კასატორი მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 477-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმად „ნასყიდბის ხელშეკრულებით გამყიდველი მოვალეა გადასცეს მყიდველს საკუთრების უფლება ქონებაზე, მასთან დაკავშრებული საბუთები და მიაწოდოს საქონელი“. აგრეთვე ამავე კოდექსის 487-ე მუხლის თანახმად „გამყიდველმა მყიდველს უნდა გადასცეს ნივთობრივი და უფლებრივი ნაკლისაგან თავისუფალი ნივთი“. სამოქალაქო კოდექსის 489-ე მუხლის პირველი ნაწლის თანახმად „ნივთი უფლებრივად უნაკლოა თუ მესამე პირს არ შეუძლია განუცხადოს მყიდველს პრეტენზია თავისი უფლებების გამო“, ხოლო მეორე ნაწილის მიხედვით „უფლებრივ ნაკლს უთანაბრდება, თუ საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულია არარსებული უფლება“.

კასატორი აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა ქალაქ რუსთავის მერიის 2007 წლის მდგომარეობით 580 465,25 კვ.მ მიწის ნაკვეთის ფართზე რეგისტრირებულ იქნა არარსებული უფლება, რაც გამოწვეული იყო სხვა მიწის ნაკვეთებთან გადაფარვის გამო. 87 804 კვ.მ-ით გადაფარვა მიწის ნაკვეთთან საკადასტრო კოდით ... და 23 749 კვ.მ-ით მეორე მიწის ნაკვეთთან საკადასტრო კოდით ..., ჯამში 115 258 კვ.მ მიწის ნაკვეთი. აღნიშნულიდან გამომდინარე სააპელაციო სასამართლომ ბათილად ცნო თვითმართველი ქალაქი რუსთავის ქონების სააუქციონო კომისიის პირობით გამოცხადებული აუქციონში გამარჯვების დამადასტურებელი 2007 წლის 29 ოქტომბრის N1 ოქმი არასასოფლო სამეურნეო მიწის ნაკვეთის პრივატიზების შესახებ 115 258 კვ.მ ფართის პრივატიზების ნაწილში“.

კასატორი აღნიშნავს, რომ იგი არ ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებას სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილების ნაწილში, რადგან მიწის ნაკვეთის 115 258 კვ.მ-ით შემცირენა შეუძლებეს გახდის შპს „...“-ის მიერ რუსთავის მერიის წინაშე აღებული ვალდებულების შესრულებას, კერძოდ მიწის ნაკვეთის ასეთი რაოდენობრივი და კონფიგურაციული ცვლილება ფაქტობრივად შეუძლებელს ხდის, რომ აშენდეს ის ინდსტრიული პარკი, რომლის მშენებლობის ვალდებულებაც გაწერილია ნასყიდობის ხელშეკრულებაში. კასატორი დამატებით აღნიშნავს, რომ აუქციონში მონაწილეობის მიღების სურვილი გამოწვეული იყო შესაძენი ფართობის მოცულობით, რომლის სრულად ათვისებით კომპანია მიაღწევდა მისთვის სასურველ სამეწარმეო მიზანს.

კასატორი მიიჩნევს, რომ რუსთავი მერიამ ვერ შეძლო აღებული ვალდებულების შესრულება, კერძოდ შპს „...“ ვერ გადასცა ხელშეკრულებით გათვალისწინებული უფლებრივად უნაკლო მიწის ნაკვეთი შესაბამისად საქართველოს სამოქალქო კოდექსის 491-ე მუხლის პირველი ნაწილის საფუძველზე, რომლის მიხედვითაც „მყიდველს შეუძლია ნივთის ნაკლის გამო მოითხოვოს ხელშეკრულების მოშლა სსკ-ის 352-ე მუხლის მიხედვით“. ითხოვს ხელშეკრულებიდან გასვლას.

კასატორი დამატებით მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 352-ე მუხლის პირველი ნაწილზე, რომლის თანახმად „თუ ხელშეკრულების ერთ-ერთი მხარე სსკ-ის 405-ე მუხლით გათვალისწინებული პირობების არსებობისას უარს იტყვის ხელშეკრულებაზე მაშინ მიღებული შესრულება და სარგებელი მხარეებს უბრუნდებათ (ნატურით დაბრუნება)“. კასატორის მოსაზრებით ზემოთქმულის გათვალისწინებით უნდა მოხდეს ორმხრივი რესტიტუცია და რუსთავის მერიას დაუბრუნდეს მიწის ნაკვეთი 580 465,25 კვ.მ ოდენობით (ს.კ ...) ხოლო სანაცვლოდ უნდა დაეკისროს 3 482 792 ლარის გადახდა შპს „პ.ა.გ.“-ის სასარგებლოდ.

შპს „...“ საკასაციო საჩივარში უთითებს, რომ საქართველოს კონსტიტუციის 42-ე მუხლის მე-9 პუნქტის თანახმად „ყველასთვის გარანტირებულია სახელმწიფო ავტონომიური რესპუბლიკების და თვითმმართველობის ორგანოთა და მოსამსახურეთაგან უკანონოდ მიყენებული ზარალის სასამართლო წესით სრული ანაზღაურება, შესაბამისად სახელმწიფო, ავტონომიური რესპუბლიკის და ადგილობრივი თვითმმართველობის სახსრებიდან“ კასატორის მოსაზრებით შპს „...“ განიცადა ზიანი, რომელიც გამოიხატა ნაკლის მქონე მიწის ნაკვეთის საქართველოს საგადასაადო კანონმდებლობით დადგენილ ქონებაში (მიწის) გადახდაში, რამაც ერთობლიობაში შეადგინა 205 841,56 ლარი. სამოქალქო კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით „ხელშეკრულებიდან გასვლისას კრედიტორს შეუძლია მოთხოვოს იმ ზიანის ანაზღაურება რომელიც მას მიადგა ხელშეკრულების შეუსრულებლობით.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 24 აპრილის განჩნებით რუსთავის მუნიციპალიტეტის მერიისა და შპს „...“ საკასაციო საჩივრები ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „...“ და ქ. რუსთავის მუნიციპალიტეტის მერიის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი ნაწილი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, №7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო ინსტანციის სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

დადგენილია, რომ ქ. რუსთავში, ... ქარხნის უკან მდებარე ტერიტორია 580 465,25 კვ.მ, საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს თანხმობის საფუძველზე დარეგისტრირდა ქ. რუსთავის თვითმმართველი ერთეულის საკუთრებად. დავის საგანს კი წარმოადგენს 2007 წლის 29 ოქტომბრის თვითმმართველი ქალაქი რუსთავის ქონების სააუქციონო კომისიის პირობით გამოცხადებულ აუქციონში გამარჯვების დამადასტურებელი N1 ოქმის ბათილობა, რომელიც წარმოადგენს ადმინისტრაციულ ხელშეკრულებას. თვითმმართველი ქალაქი რუსთავის ქონების სააუქციონო კომისიის პირობით გამოცხადებულ აუქციონში გამარჯვების დამადასტურებელი N1 ოქმის საფუძველზე, პირობით აუქციონში გამარჯვებულად გამოცხადდა შპს „...“ და საკუთრებაში გადაეცა ... ქარხნის უკან მდებარე ტერიტორია 580 465,25 კვ.მ. 2008 წლის 4 სექტემბერს საერთო შეთანხმების თანახმად, 2008 წლის აგვისტოს მოვლენების გამო ცვლილება შევიდა 2007 წლის 29 ოქტომბრის ხელშეკრულებაში და ინდუსტრირებული პარკის მშენებლობის ვადა განისაზღვრა 9 (ცხრა) წლით.

ასევე დადგენილია, რომ 2007 წლის 27 ნოემბრის მდგომარეობით ქ. რუსთავში, ... ქარხნის უკან მდებარე საწარმოს სარეზერვო ტერიტორია დაუზუსტებელი

ფართით 580 465,25 კვ.მ. საკუთრების უფლებით აღრიცხულია შპს „...“ სახელზე. 2013 წლის 10 აპრილს შპს „...“ განცხადებით მიმართა სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს და მოითხოვა დაზუსტებული კოორდინატებით მიწის ნაკვეთის რეგისტრაცია. ამავე წლის 12 აპრილს, საჯარო რეესტრმა შეაჩერა სარეგისტრაციო წარმოება იმ საფუძვლით, რომ მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი მიწის ნაკვეთის საკადასტრო მონაცემები არ შეესაბამება მომიჯნავე უძრავი ნივთის საკადასტრო მონაცემებს და მიწის ნაკვეთის საზღვრები იჭრება მომიჯნავე მიწის ნაკვეთების საზღვრებში (ს/კ: ...; ... და ...).

საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო პალატის განმარტებას, რომ სადავო სამართალურთიერთობის წარმოშობის დროისათვის მოქმედი „სახელმწიფო ქონების პრივატიზების, ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების პრივატიზებისა და სარგებლობის უფლებით გადაცემის შესახებ“ საქართველოს კანონით დადგენილი წესით განკარგვას ექვემდებარებოდა სახელმწიფო ან თვითმმართველი ერთეულის საკუთრებაში არსებული ქონება. საქმის მასალებით კი დადგენილია, რომ აუქციონზე სადავო ქონების გამოტანამდე, ამ ქონების ნაწილი არ წარმოადგენდა არც სახელმწიფო და არც თვითმმართველი ერთეულის საკუთრებას, შესაბამისად, ამ ნაწილში, რუსთავის თვითმმართველი ერთეული არ იყო უფლებამოსილი 580465,25 კვ.მ ტერიტორიიდან გაესხვისებინა 115 258 კვ.მ მიწის ფართი (დადგენილი ზედდება) და გამოეცა 2007 წლის 29 ოქტომბრის პირობებით გამოცხადებულ აუქციონში გამარჯვების დამადასტურებელი ოქმი N1.

საკასაციო პალატა ასევე იზიარებს სააპელაციო ინსტანციის განმარტებას, რომ საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს 2007 წლის 20 ივლისის #48 წერილის საფუძველზე, სწორედ რუსთავის თვითმმართველ ერთეულს ეკისრებოდა ვალდებულება ქ.რუსთავში, ... ქარხნის უკან მდებარე, საწარმოო-სარეზერვო ტერიტორია მხოლოდ იმ შემთხვევაში დაერეგისტრირებინა თვითმმართველი ერთეულის საკუთრებად, თუ აღნიშნული მიწის ფართი (ნაწილი) არ იმყოფებოდა სხვა პირთა კერძო საკუთრებაში. საქმის მასალებით დასტურდება, რომ შპს „...“ გადაცემული 580 465,25 კვ.მ. მიწის ნაკვეთიდან 115 258 კვ.მ ფართი დარეგისტრირებულია მესამე პირთა საკუთრებაში.

„სახელმწიფო ქონების პრივატიზების, ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების პრივატიზებისა და სარგებლობის უფლებით გადაცემის შესახებ საქართველოს კანონის (ხელშეკრულების გაფორმების დროისათვის მოქმედი კანონის) მე-2 მუხლის პირველი პუნქტის მიხედვით „საქართველოში სახელმწიფო ქონების და ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების პრივატიზება ხორციელდება საქართველოს კონსტიტუციის, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის, ამ კანონის, სხვა საკანონმდებლო და კანონქვემდებარე ნორმატიული აქტების საფუძველზე“. ამავე კანონის მე-6 მუხლის მე-3 პუნქტის თანახმად „აუქციონის ფორმით ქონების გაყიდვის მიზანია საკუთრების უფლება მიანიჭოს იმ მყიდველს, რომელიც ვაჭრობის პროცესში გამყიდველს ყველაზე მაღალ ფასს შესთავაზებს, ხოლო თუ აუქციონი გამოცხადდება პირობებით – საკუთრების უფლება მიანიჭოს იმ მყიდველს, რომელიც აიღებს ვალდებულებას, დააკმაყოფილოს გამოცხადებული პირობები, და ვაჭრობის პროცესში გამყიდველს ყველაზე მაღალ ფასს შესთავაზებს“.

საკასაციო პალატა მართებულად მიიჩნევს სააპელაციო სასამართლოს მიერ სამოქალაქო კოდექსის 477-ე და 487-ე მუხლებზე მითითებას, რამდენადაც დადასტურებულია, რომ ქალაქ რუსთავის მერიას 2007 წლის მდგომარეობით 580 465,25 კვ.მ მიწის ნაკვეთის ფართზე რეგისტრირებული იქნა არარსებული უფლება მხოლოდ 90 000 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე (...) და მიწის ნაკვეთების ს/კ: ... და ს/კ: ... ფართების ნაწილზე, რომელიც ქალაქ რუსთავის მერიას არ ეკუთვნოდა 2006 წლიდან და ამასთანავე, აღნიშნული მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეებს შეუძლიათ განაცხადონ პრეტენზია თავისი უფლებების გამო, რაც შეუძლებელს ხდის ქალაქ რუსთავის მერიასთან დადებული ხელშეკრულების შესრულებას.

კონკრეტულ შემთხვევაში სასამართლოების მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორების მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრების დასაშვებად ცნობის საფუძველს.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს - წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ემუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. რუსთავის მუნიციპალიტეტის მერიისა და შპს „...“ საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 8 თებერვლის გადაწყვეტილება;

3. კასატორს - შპს „...“ (ს/ნ ...) დაუბრუნდეს 27.03.17წ. საგადასახადო დავალებით ვ. ც-ძის (პ/ნ 01010005258) მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 80000 ლარის, 70% - 5600 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ვ. როინიშვილი

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ნ. სხირტლაძე