საქმე Nბს 263-261(2კ-17) 13 ივნისი, 2017 წელი

ქ.თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ვასილ როინიშვილი (თავჯდომარე, მომხსენებელი)

მაია ვაჩაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები: 1. ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია; 2. ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის დიდუბის რაიონის გამგეობა (მოპასუხეები)

მოწინააღმდეგე მხარეები: მ. გ-ა, ლ. გ-ა (მოსარჩელეები)

მესამე პირები - საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტრო, სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტო

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 15 დეკემბრის განჩინება

კასატორების მოთხოვნა - გასაჩვრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი - ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა და ახალი აქტის გამოცემის დავალება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

მ. გ-ამ და ლ. გ-ამ 2015 წლის 13 ოქტომბერს სარჩელი აღძრეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიაში მოპასუხეების ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და დიდუბის რაიონის გამგეობის მიმართ. მოსარჩელეებმა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის დიდუბის რაიონის გამგეობის 2015 წლის 5 მარტის №12/150571196-42 ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 2015 წლის 10 სექტემბრის №613 ბრძანების ბათილად ცნობა და ქ. თბილისში, ... ქუჩა N8^ბ-ში მდებარე საცხოვრებელი ბინის მოსარჩელეების მ. და ლ. გ-ების უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის თაობაზე ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის დიდუბის რაიონის გამგეობისათვის ახალი ადმინისტრაციულ-სამართებრივი აქტის გამოცემის დავალება მოითხოვეს.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 31 მარტის გადაწყვეტილებით მ. გ-ასა და ლ. გ-ას სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის დიდუბის რაიონის გამგეობის 2015 წლის 5 მარტის N12/150571196-42 ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის დიდუბის რაიონის გამგეობას დაევალა ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა საქმისთვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკლვლევისა და შეფასების შემდეგ; ბათილად იქნა ცნობილი ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 2015 წლის 10 სექტემბრის N613 ბრძანება ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის დიდუბის რაიონის გამგეობამ და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 31 მარტის გადაწყვეტილებაზე შეგებებული სააპელაციო საჩივარი წარადგინეს მ. გ-ამ და ლ. გ-ამ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 15 დეკემბრის განჩინებით ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის დიდუბის რაიონის გამგეობისა და ქალაქ თბილისი მუნიციპალიტეტის მერიის სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; მ. გ-ას და ლ. გ-ას შეგებებული სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 31 მარტის გადაწყვეტილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 15 დეკემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის დიდუბის რაიონის გამგეობამ.

კასატორები მიუთითებენ, რომ მნიშვნელოვანია უზენაესი სასამართლოს მხრიდან განიმარტოს შემდეგი საკითხები. მიეკუთვნება თუ არა სადავო უძრავი ქონება სახელმწიფო საბინაო ფონდს; სადავო უძრავი ქონების საბინაო-სამშენებლო კოოპერატივის ფონდისადმი კუთვნილების დადგენის შემთხვევაში, სამართლებრივი ურთიერთობა უნდა მოწესრიგდეს საქართველოს მთავრობის 2014 წლის 20 თებერვლის N189 დადგენილებით დამტკიცებული დებულებით თუ სამოქლაქო კანონმდებლობით, რომელიც ითვალისწინებს ნოტარიუსის მიერ საკუთრების უფლების მოწომობის გაცემის გზით უძრავი ქონების პრივატიზებას; ადმინისტრაციული ორგანოს მხრიდან საჯარო უფლებამოსილების განხორციელების პროცესში თანასწორობისა და კანონიერების პრინციპის ურთიერთმიმართება. კასატორი თვლის, რომ უძრავი ქონება არ წარმოადგენს სახელმწიფო საბინაო ფონდში რიცხულ ბინას.

საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის, ტექნიკური აღრიცხვის არქივის მონაცემებით დგინდება, რომ ქ. თბილისში, ... ქ.N8ბ-ში მდებარე უძრავი ქონება წარმოადგენს სახელმწიფო საკუთრებას, ხოლო მოსარგებლეა „...“. ამავე მონაცემების თანახმად, ტექნიკური აღრიცხვის ბარათზე არის მინაწერი „ა. ჭ-ე 45/100 ნაწილზე“ რომელიც გაუქმებულია. თუმცა გაუქმების საფუძველი უცნობია. კასატორი მიუთითებს, რომ 1965 წლის 8 ივნისს გაცვლის ხელშეკრულებისა და ა. ჭ-ის „...“ გამგეობისადმი მიმართული განცხადებით დგინდება, რომ ა. ჭ-ემ ქ. თბილისში, ... ქ. N8ბ-ში მდებარე მის სარგებლობაში არსებული ფართი გაუცვალა ი. გ-ას. 2014 წლის 2 ივლისს გაცემული N14068770 სამკვიდრო მოწმობის მიხედვით დასტურდება, რომ ი. გ-ას გარდაცვალებით გაიხსნა სამკვიდრო და მისი მემკვიდრეები არიან მ. და ლ. გ-ები.

კასატორები აღნიშნავენ, რომ საქმეში არსებული გაცვლის ხელშეკრულებით და თბილისის მშრომელთა დეპუტატების საქალაქო საბჭოს აღმასკომის 1961 წლის 23 აგვისტოს N11 სხდომის საოქმო (14 322) ამონაწერით დასტურდება, რომ „...“ წარმოადგენდა საბინაო-სამშენებლო კოოპერატივს, კერძოდ, საბინაო სამშენებლო კოოპერატივი „...“ არსებობდა, როგორც მოქმედი კოოპერატიული ორგანიზაცია შემავალი თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის საბინაო სამმართველოს სისტემაში.

კასატორები მიუთითებენ, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედებამდე, ბინის გადაცემისა და მფლობელობასთან დაკავშირებული საკითხები წესრიგდებოდა სსსრ-ის საბინაო კოდექსით, საბინაო ფონდში შედიოდა: სახელმწიფო საბინაო ფონდი, საზოგადოებრივი საბინაო ფონდი, საბინაო-სამშენებლო კოოპერატივის ფონდი და ინდივიდუალური საბინაო ფონდი. ამავე კოდექსის მიხედვით „სახელმწიფო საბინაო ფონდი არის სახალხო დეპუტატთა ადგილობრივი საბჭოების გამგებლობაში და სამინისტროების, სახელმწიფო კომიტეტებისა და უწყებების გამგებლობაში.

კასატორები აღნიშნავენ, რომ საბინაო-სამშენებლო კოოპერატივის ფონდი არსებობდა სახელმწიფო საბინაო ფონდისგან დამოუკიდებლად. საბინაო-სამშენებლო კოოპერატივის ფონდი შეიძლება შექმნილიყო სახალხო დეპუტატთა ადგილობრივი საბჭოების აღმასრულებელ კომიტეტებთან, მაგრამ ეს არ გულისხმობდა იმას, რომ იგი წარმოადგენდა სახელმწიფო საბინაო ფონდის შემადგენელ ნაწილს. იგი იყო საბინაო ფონდის ერთ-ერთი სახე და მოქმედებდა იმ წესდების საფუძველზე, რომელიც მიღებული იყო კოოპერატივში შემსვლელ მოქალაქეთა საერთო კრების მიერ საბინაო-სამშენებლო კოოპერატივის სანიმუშო წესდების შესაბამისად. კასატორი თვლის, რომ საბინაო სამშენებლო კოოპერატივი „...“ არ წარმოადგენდა არც სახელწიფო საბინაო ფონდს და არც ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის საცხოვრებელ ფონდს, რის გამოც, მასზე ვერ გავრცელდებოდა საქართველოს მთავრობის 2014 წლის 20 თებერვლის N189 დადგენილებით დამტკიცებული „კანონიერი მოსარგებლისათვის გადასაცემი არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არა იზოლირებული) ფართობის ადგილობრივი თვითმმართველობის აღმასრულებელი ორგანოების მიერ კანონიერი მოსარგებლეებისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესი“.

კასატორები მიუთითებენ, რომ სადავო სამართალურთიერთობაზე არ უნდა გავრცელდეს საქართველოს მთავრობის 2014 წლის 20 თებერვლის N189 დადგენილებით დამტკიცებული დებულებით განსაზღვრული პრივატიზების წესი. კანონიერი მოსარგებლისათვის გადასაცემი არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არა საცხოვრებელი (იზოლირებული და არა იზოლირებული) ფართობის ადგილობრივი თვითმმართველობის აღმასრულებელი ორგანოების მიერ კანონიერი მოსარგებლეებისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესი დამტკიცებულია საქართველოს მთავრობის 2014 წლის 20 თებერვლის N189 დადგენილებით, ეს დებულება არეგულირებს სახელმწიფო საბინაო ფონდში საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედებამდე და ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის საცხოვრებელ ფონდში არსებული, მათ შორის 2007 წლის 2 თებერვლამდე დროებით გადაცემული არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არა საცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის კანონიერი მოსარგებლისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესსა და პირობებს, ამ პროცესში წარმოშობილ ურთიერთობებს და განსაზღვრავს დებულებით გათვალისწინებული ურთიერთობის მხარეებსა და მათ უფლებამოსილებებს. კასატორი მიუთითებს, რომ კანონიერი მოსარგებლისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემას ექვემდებარება სახელმწიფო საბინაო ფონდში საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედებამდე, ასევე ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის საცხოვრებელ ფონდში არსებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი ფართი. კასატორი მიუთითებს, რომ საბნაო-სამშენებლო კოოპერატივებთან დაკავშირებით კი არსებობს განსხვავებული რეგულაცია, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1512-ე მუხლის თანახმად, „საბინაო-სამშენებლო კოოპერატივები, როგორც იურიდიული პირები, ჩაითვალონ გაუქმებულად 1997 წლის 25 ნოემბრიდან. მათ უფლებამონაცვლეებად მიჩნეულ იქნენ ბინის მესაკუთრეთა ამხანაგობები ამ კოდექსის 208-232 მუხლების მიხედვით. სახელმწიფოს ვალდებულებები ადრე შექმნილ საბინაო-სამშენებლო კოოპერატივების წინაშე ძალაში რჩება. კასატორი მიუთითებს, რომ ნოტარიუსი გასცემს საკუთრების მოწმობას ბინის მესაკუთრეთა ამხანაგობის (ყოფილ საბინაო-სამშენებლო კოოპერატივების) სახლში არსებულ იმ ბინებზე, რომლებიც საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1993 წლის 5 ივლისის N519 დადგენილების შესაბამისად საკუთრებაში გადაეცემათ ამ ბინის მფლობელებს და რომლებიც ამ ინსტრუქციის ძალაში შესვლამდე არ არის აღრიცხული ამ ბინის მფლობელთა საკუთრებაში.

კასატორები აღნიშნავენ, რომ საბინაო-სამშენებლო კოოპერატივებზე რიცხული ბინის საკუთრებაში რეგისტრაციისთვის კანონმდებლობით დადგენილია განსახვავებული წესი, რომელშიც გამგეობა არ მონაწილეობს, ხოლო საკუთრების უფლების მოწმობა გაიცემა ნოტარიუსის მიერ. სასამართლოს მიერ მითითებული საქმის განსახილველ საქმესთან იდენტურობა ვერ იქნება შეფასებული, შესაბამისი მტკიცებულებების საქმეში არსებობის გამო, კასატორებს მიაჩნიათ, რომ სადავო აქტების კანონიერება უნდა შეფასდეს არა მითითებული გარემოებით, არამედ მოქმედ კანონმდებლობასთან შესაბამისობაში, თუ რამდენად შეესაბამება სადავო აქტები მათი გამოცემის სამართლებრივ საფუძვლებს და რამდენად ქმნის მ. და ლ. გ-ების მიერ წარმოდგენილი დოკუმენტაცია მოთხოვნის დაკმაყოფილების შესაძლებლობას.

კასატორებს მიაჩნიათ, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლომ, ისევე როგორც თბილისის საქალაქო სასამართლომ, არასწორად გამოიყენა და განმარტა კანონი. შესაბამისად, არასწორი სამართლებრივი შეფასება მისაცა საქმეში დაცულ მტკიცებულებებსა და არსებულ ფაქტობრივ გარემოებებს.

კასატორები მიუთითებენ, რომ არც ერთი ინსტანციის სასამართლომ არ გადაწყვიტა სადავო საკითხი და მისი გადაწყვეტა ისევ ადმინისტრაციულ ორგანოს დაავალა, რომელსაც მცდელობა არ დაუკლია საკითხის მოგვარებისთვის, მაგრამ მას ხელი შეუშალა საკანონმდებლო ხარვეზის არსებობამ. მოქმედი სამართლის სისტემაში არ არსებობს კანონიერი მოსარგებლეების: ლ. და მ. გ-ების ბინის (რომელიც არ ირიცხება საბინაო ფონდში) პრივატიზაციის საკითხის მარეგულირებელი სამართლებრივი აქტი.

კასატორები აღნიშნავენ, რომ ორივე ინსტანციის სასამართლომ უგულებელყო საქართველოს მთავრობის 2014 წლის 20 თებერვლის N189 დადგენილებით დამტკიცებული წესი, რომელიც არეგულირებს სახელმწიფო საბინაო ფონდში საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედებამდე და ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის საცხოვრებელ ფონდში არსებული, მათ შორის 2007 წლის 2 თებერვლამდე დროებით გაცემული, არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არა იზოლირებული) ფართობის კანონიერი მოსარგებლისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესსა და პირობებს, ამ პროცესში წარმოშობილ ურთიერთობებს და განსაზღვრავს წესით გათვალისწინებულ ურთიერთობის მხარეებსა და მათ უფლებამოსილებებს. ქ. თბილისი, ... ქ. N8^ბ-ში საცხოვრებელი ბინა არ წარმოადგენს სახელმწიფო ან ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის საბინაო ფონდის ბინას და ის ირიცხებოდა საბინაო-სამშენებლო კოოპერატივის ფონდში.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 23 მარტისა და 2017 წლის 4 აპრილის განჩინებებით ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის დიდიუბის რაიონის გამგეობისა და ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის საკასაციო საჩივრები ადმინისტარციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის დიდიუბის რაიონის გამგეობის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი ნაწილი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, №7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო ინსტანციის სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საქმეზე დადგენილია, რომ 1965 წლის 08 ივნისს, ერთის მხრივ ი. გ. გ-ასა და მეორეს მხრივ ა. ვ. ჭ-ეს შორის შედგა გაცვლილობის ხელშეკრულება, რომლითაც ი. გ-ამ გაუცვალა მის სახლთმფლობელობაში არსებული უძრავი ქონება, მდებარე ქ. სოხუმი, ... ქუჩა N7-ში, ა. ჭ-ეს კუთვნილ ბინაში, მდებარე ქ. თბილისი, ... ქუჩა N 8ბ-ში. იმავე დღეს ,,...’’ გამგეობას განცხადებით მიმართა ა. ჭ-ემ და აღნიშნული გაცვლის ხელშეკრულების საფუძველზე მოითხოვა „...“ წევრობიდან გასვლა და მის მაგივრად ი. გ-ას შეყვანა. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის უძრავ ნივთზე უფლებრივი მდგომარეობის შესახებ ინფორმაციის მიხედვით, ქ. თბილისში, ... (ყოფილი ...) ქუჩა N 8^ბ-ში მდებარე უძრავი ნივთის სააღრიცხვო ბარათში მოქალაქე ჭ-ის სახელზე უფლების დამდგენი საბუთი წარდგენილი არ არის, ბარათზე არის მინაწერი - „ა. ჭ-ე 45/100 ნაწილზე“, რომელიც გაუქმებულია, ხოლო მისი საფუძველი უცნობია. აღნიშნულ მისამართზე მდებარე უძრავი ნივთი წარმოადგენს სახელმწიფოს საკუთრებას, ხოლო მოსარგებლედ ფიქსირდება „...“.

დადგენილია ასევე, რომ 1975 წლის 27 ოქტომბრის საარქივო ამონაწერის მიხედვით, გაუქმდა თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის 1959 წლის N296 გადაწყვეტილება საბინაო მშენებლობის კოოპერატივ „...“ რეორგანიზაციის შესახებ და დატოვებულ იქნა საბინაო სამშენებლო კოოპერატივი „...“, როგორც მოქმედი კოოპერატიული ორგანიზაცია შემავალი თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის საბინაო სამმართველოს სისტემაში.

სააპელაციო პალატის მიერ მართებულად მიეთითა, რომ ადმინისტრაციულმა ორგანომ ყურადღება უნდა გაამახვილოს განმცხადებლის მიერ მითითებულ გარემოებაზე იმის თაობაზე, რომ მას შემდეგ, რაც „...“ გაუქმდა მეპაიეტა საკუთრების უფლება და იგი შევიდა თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის საბინაო სამმართველოს სისტემაში, იგულისხმება, რომ იგი გადაეცა საბინაო ფონდს.

საკასაციო პალატა ასევე იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მითითებას, რომ იმ პირობებში, როცა ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ, სხვა შემთხვევაში მიღებულია გადაწყვეტილება ანალოგიური განცხადების დაკმაყოფილების თაობაზე, ადმინისტრაციულ ორგანოს უნდა დაევალოს ყველა სხვა ანალოგიური საქმის გარემოებების არსებობის შემთხვევაში, იგივე გადაწყვეტილება მიიღოს.

კონკრეტულ შემთხვევაში სასამართლოების მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორების მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრების დასაშვებად ცნობის საფუძველს.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს - წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ემუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის დიდუბის რაიონის გამგეობის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 15 დეკემბრის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ვ. როინიშვილი

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ნ. სხირტლაძე