საქმე Nბს-298-296(2კ-17) 13 ივნისი, 2017 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ვასილ როინიშვილი (თავჯდომარე, მომხსენებლი)

მაია ვაჩაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები: 1.ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახური; 2. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია (მოპასუხეები)

მოწინააღმდეგე მხარე - ი. მ-ი (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 23 იანვრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი - ადმინისტრაციულ-სამარლებრივი აქტის ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

ი. მ-მა 2016 წლის 2 მარტს სარჩელი აღძრა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიაში მოპასუხეების ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურისა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მიმართ. მოსარჩელემ სარჩელის საბოლოოდ დაზუსტების შემდეგ „სამშენებლო სამართალდარღვევის საქმეზე“ „ქ. თბილისი, ... №15-ში (საკ. კოდი:...) არსებულ სახლზე უნებართვოდ განხორციელებული რეკონსტრუქციისათვიას, კერძოდ - უნებართვოდ განხორციელებული მიშენება - დაშენებისათვის ი. მ-ის დაჯარიმების ნაწილში“ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2015 წლის 6 ოქტომბრის №000377 დადგენილებისა და „ი. მ-ის წარმომადგენლის თ. ქ-ის 2015 წლის 17 ნოემბრის №83119/12 ადმინისტრაციული საჩივრის (დაჯარიმების ნაწილში) დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის თაობაზე“ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის მოადგილის 2016 წლის 5 თებერვლის №51 ბრძანების ბათილად ცნობა მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 15 ივნისის გადაწყვეტილებით ი. მ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2015 წლის 6 ოქტომბრის №000377 დადგენილება „სამშენებლო სამართალდარღვევის საქმეზე“, ქ.თბილისი, ... №15-ში (საკ. კოდი: ...) არსებულ სახლზე უნებართვოდ განხორციელებული მიშენება-დაშენებისათვის ი. მ-ის დაჯარიმების ნაწილში; ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის მოადგილის 2016 წლის 5 თებერვლის №51 ბრძანება ი. მ-ის წარმომადგენლის თ. ქ-ის 2015 წლის 17 ნოემბრის №83119/12 ადმინისტრაციული საჩივრის (დაჯარიმების ნაწილში) დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურმა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 23 იანვრის განჩინებით ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურისა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 15 ივნისის გადაწყვეტილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 23 იანვრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურმა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ. კასატორებმა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

კასატორები აღნიშნავენ, რომ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მიერ, 2015 წლის 29 ივნისის ¹000377 მითითების გაცემით დაიწყო სამშენებლო სამართალდარღვევის საქმის წარმოება მ. ს-ისა და ი. მ-ის მიმართ. მითითებაში დაფიქსირდა, რომ ქ. თბილისში, ... ¹15-ში მდებარე საცხოვრებელ სახლზე განხორციელდა სარეკონსტრუქციო სამუშაოები (მიშენება-დაშენება) სათანადო სანებართვო დოკუმენტაციის გარეშე. ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 07.08.2015 წლის და 24.08.2015 წლის №000377 შემოწმების აქტებით ირკვევა, რომ მ. ს-ისა და ი. მ-ის მიერ 2015 წლის 29 ივნისს გაცემული №000377 მითითებით გათვალისწინებული პირობები არ შესრულდა.

ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2015 წლის 6 ოქტომბრის №000377 დადგენილებით, მ. ს-ე და ი. მ-ი დაჯარიმდნენ 8000 (რვაათასი) ლარით, ქ. თბილისში, ... ¹15-ში (საკადასტრო კოდი ...) არსებულ საცხოვრებელ სახლზე უნებართვოდ განხორციელებული რეკონსტრუქციის (მიშენება-დაშენება) ფაქტზე. ამავე დადგენილებით, სამართალდამრღვევებს დაევალათ უნებართვოდ განხორციელებული სამშენებლო (სარეკონსტრუქციო) სამუშაოების დემონტაჟი. „მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ" საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის ¹57 დადგენილების 33-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტის მიხედვით, „მშენებლობის განხორციელების სამართლებრივი საფძველია ამ დადგენილების შესაბამისად გაცემული მშენებლობის ნებართვა“.

საქმის მასალებით დასტურდება, რომ ქ. თბილისში, ... ¹15-ში მდებარე საცხოვრებელ სახლზე უნებართვოდ განხორციელებულია სარეკონსტრუქციო სამუშაოები (მიშენება-დაშენება), რადგან აღნიშნულის თაობაზე არ არსებობდა უფლებამოსილი ორგანოს მიერ მშენებლობის წარმოების თაობაზე გაცემული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი.

კასატორები მიუთითებენ, რომ პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის მე-14 მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, „სამშენებლო საქმიანობაზე ზედამხედველობის სფეროში ამ თავის მოქმედება ვრცელდება: ა)პირების, აგრეთვე ამხანაგობების საქმიანობაზე, რომლის დროსაც ხორციელდება შენობა-ნაგებობის, მისი ელემენტების, კონსტრუქციული სისტემების ან კვანძების მშენებლობა, მონტაჟი, დემონტაჟი და სხვა სამშენებლო სამუშაოები; ბ)დამკვეთზე, რომლის ქმედებამაც გამოიწვია დარღვევები სამშენებლო საქმიანობაში; გ)სამშენებლო მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეზე ან მოსარგებლეზე, თუ დაუდგენელია მშენებლობის მწარმოებელი პირი; დ)შენობა-ნაგებობის მესაკუთრეზე ან მოსარგებლეზე, თუ დაუდგენელია მრავალბინიანი სახლის მშენებლობის მწარმოებელი პირი; ე)მესაკუთრეზე, რომლის სარეკონსტრუქციო ან სადემონტაჟო ავარიული შენობა-ნაგებობის ავარიულობის ხარისხი უშუალო საფრთხეს უქმნის ადამიანის სიცოცხლეს ან/და ჯანმრთელობას“.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კანონი თანმიმდევრულად განსაზღვრავს იმ პირთა წრეს, რომელსაც შეიძლება დაეკისროს შესაბამისი პასუხისმგებლობა სამშენებლო სამართალდარღვევისათვის. პირველ რიგში, პასუხისმგებლობა ეკისრება იმ პირს, უშუალოდ ვისმა ქმედებამაც გამოიწვია სამართალდარღვევა, ხოლო თუ შეუძლებელია მისი დადგენა, პასუხისმგებლობა ეკისრება დამკვეთს, შემდგომ მესაკუთრეს ან მოსარგებლეს. საქმის მასალებით დგინდება, რომ ქ. თბილისში, ... ¹15-ში მდებარე საცხოვრებელ სახლზე, რომელიც წარმოადგენს თანასაკუთრების ობიექტს, უნებართვო სარეკონსტრუქციო სამუშაოები განხორციელებულია როგორც მ. ს-ის, ასევე ი. მ-ის მიერ, რადგან მათ არ გააჩნდათ რეკონსტრუქციის წარმოების თაობაზე გაცემული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი.

პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის 44-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტის თანახმად, „უნებართვო მშენებლობის ან/და რეკონსტრუქციის წარმოება მშენებლობის განხორციელების სპეციალური რეჟიმის ზონაში სადაც დადგენილია მშენებლობის განხორციელების განსაკუთრებული რეჟიმი, ტყის ფონდისა და „წყლის შესახებ“ საქართველოს კანონით განსაზღვრულ ტერიტორიებზე, კულტურული მემკვიდრეობის დამცავ ზონებსა და საკურორტო-სარეკრეაციო ზონებში და ქალაქ თბილისის ტერიტორიაზე, რომელიც იწვევს შენობა-ნაგებობის გაბარიტების ცვლილებას, გამოიწვევს დაჯარიმებას კერძო საკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებაზე 8000 ლარით“. ამავე მუხლის შენიშვნის მე-2 პუნქტის შესაბამისად, „გაბარიტების ცვლილებად განიხილება ისეთი სამშენებლო საქმიანობა, რომლის დროსაც იცვლება შენობა-ნაგებობის საძირკვლის, გარე შემომზღუდავი კონსტრუქციების ან/და სახურავის პარამეტრები (მიშენება, დაშენება, შენობა-ნაგებობის სიმაღლის გაზრდა და ა. შ.), ხოლო მშენებლობის შედეგად წარმოქმნილი ობიექტი არის შენობა-ნაგებობის არსებითი შემადგენელი ნაწილი, რომლის გამოცალკევება შეუძლებელია მთლიანი შენობა-ნაგებობის ან ამ ნაწილის განადგურების ანდა მათი დანიშნულების მოსპობის გარეშე“.

მოცემულ შემთხვევაში, ქ. თბილისში, ... ¹15-ში მდებარე უძრავი ქონება (ს/კ ¹...), სადაც განხორციელდა უნებართვო სამშენებლო-სარეკონსტრუქციო სამუშაოები, საჯარო რეესტრის ამონაწერის მიხედვით, წარმოადგენს მ. ს-ისა და ი. მ-ის თანასაკუთრებას. განხორციელებულმა სამშენებლო სამუშაოებმა გამოიწვია შენობა-ნაგებობის გაბარიტების ცვლილება, რადგან გაიზარდა შენობის ფართი. შესაბამისად, სახეზეა პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის 44-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული სამშენებლო სამრთალდარღვევა. ადმინისტრაციული ორგანო ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ უნებართვო რეკონსტრუქციის განხორციელების ფაქტი დაადასტურა თავად მოსარჩელემაც. მიუხედავად აღნიშნულისა, სასამართლომ ი. მ-ის სარჩელი დააკმაყოფილა და ბათილად ცნო სადავო აქტები. ამასთან სასამართლოს საერთოდ არ უმსჯელია სამართალდარღვევის არსებობა-არარსებობის თაობაზე. სასამართლომ მიუთითა ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის 264-ე მუხლზე და განმარტა, რომ ორგანო (თანამდებობის პირი) ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა საქმეების განხილვისას მოვალეა დაადგინოს: ჩადენილი იყო თუ არა ადმინისტრაციული სამართალდარღვევა, ბრალეულია თუ არა პირი მის ჩადენაში, ექვემდებარება თუ არა იგი ადმინისტრაციულ პასუხისმგებლობას, არის თუ არა პასუხისმგებლობის შემამსუბუქებელი და დამამძიმებელი გარემოებები, აგრეთვე გამოარკვიოს სხვა გარემოებანი, რომელთაც მნიშვნელობა აქვთ საქმის სწორად გადაწყვეტისათვის. სასამართლოს განმარტებით, დავის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობა უნდა მიენიჭოს იმ გარემოებას უნებართვოდ განხორციელებული მიშენება-დაშენების დემონტაჟის განუხორციელებლობა მოხდა თუ არა ი. მ-ის ბრალით. განსახილველ შემთხვევაში, სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ქ. თბილისში, ... ¹15-ში (ს/კ ...) უნებართვოდ განხორციელებული მიშენება-დაშენების დემონტაჟის განუხორციელებლობა გამოწვეული არ არის მოსარჩელის ბრალით.

გარდა ზემოაღნიშნულისა, საყურადღებოა რომ სასამართლომ სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები ბათილად ცნო დემონტაჟის განხორციელების შეუძლებლობის გამო, მაშინ როცა ადმინისტრაციული აქტების ბათილად ცნობა დემონტაჟის ნაწილში მხარეს არ მოუთხოვია. პირველი ინსტანციის სასამართლოში საქმის განხილვისას მოსარჩელემ მოითხოვა სადავო აქტების ბათილად ცნობა მხოლოდ დაჯარიმების ნაწილში და დადგენილება დემონტაჟის ნაწილში სადავოდ არ გაუხდია. ამდენად, დღეის მდგომარეობით ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2015 წლის 6 ოქტომბრის ¹000377 დადგენილება დემონტაჟის ნაწილში ძალაშია და ექვემდებარება აღსრულებას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 23 მარტის განჩინებით ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურისა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის საკასაციო საჩივრები ადმინისტრაციულ საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად დასაშვებობის შესამწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურისა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი ნაწილი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, №7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა არსებითად სწორად გადაწყვიტეს მოცემული დავა.

საკასაციო პალატა სრულად იზიარებს ქვედა ინსტანციის სასამართლოების შეფასებას, რომ ი. მ-ის მიერ ქ.თბილისში, ... №15-ში არსებული მისი კუთვნილი სახლის ნაწილზე უნებართვოდ განხორციელებული მიშენება-დაშენების დემონტაჟის განხორციელება შეუძლებელი იყო მისგან დამოუკიდებელი მიზეზების გამო და შესაბამისად, დემონტაჟის განუხორციელებლობა გამოწვეული არ არის მოსარჩელის ბრალით, რაც ადმინისტრაციული სამართალდარღვევათა კოდექსის 236-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, გამორიცხავს აღნიშნული პირის მიმართ პასუხისმგებლობის ღონისძიების გამოყენებას.

შესაბამისად, კონკრეტულ შემთხვევაში სასამართლოების მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორების მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრების დასაშვებად ცნობის საფუძველს.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს - წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ემუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურისა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 23 იანვრის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ვ. როინიშვილი

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ნ. სხირტლაძე