საქმე # 330310014565728

საქმე Nბს-333-331(2კ-17) 4 ივლისი, 2017 წელი

ქ.თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ვასილ როინიშვილი (თავჯდომარე, მომხსენებელი)

მაია ვაჩაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები: 1.ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახური; 2. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია (მოპასუხეები)

მოწინააღმდეგე მხარე - შპს „...“ (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 7 დეკემბერი გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული გადაწყვეტილები გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი - ადმინისტრაციულ-სამარლებრივი აქტების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

შპს „...“ 2014 წლის 4 აგვისტოს სარჩელი აღძრა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხეების ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურისა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მიმართ. მოსარჩელემ ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2014 წლის 8 აპრილის №000499 დადგენილებისა და ქ. თბილისის მერიის 2014 წლის 5 ივნისის №1424 განკარგულების ბათილად ცნობა მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 7 ივლსის გადაწყვეტილებით შპს „...“ სასარჩელო განცხადება არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 7 დეკემბრის გადაწყვეტილებით შპს „...“ სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 7 ივლისის გადაწყვეტილება და საქმეზე მიღებულ იქნას ახალი გადაწყვეტილება; შპს „...“ სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2014 წლის 8 აპრილის N000499 დადგენილება და ქ. თბილისის მერიის 2014 წლის 5 ივნისის N1424 განკარგულება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 7 დეკემბრის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურმა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ. კასატორებმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

კასატორს - ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურს მიაჩნია, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 7 დეკემბრის გადაწყვეტილება (საქმე #3ბ/1267-15) უნდა გაუქმდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ მიიღო გადაწყვეტილება, რომელიც ეწინააღმდეგება დადგენილ პრაქტიკას სამშენებლო სამართლის საქმეებზე, კერძოდ სასამართლო მიუთითებს, რომ რადგან ზემდგომმა ადმინისტრაციულმა ორგანომ მიიღო გადაწყვეტილება ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2013 წლის 25 სექტემბრის №000354 დადგენილების ბათილად ცნობის შესახებ, სამშენებლო სამართალდარღვევების მაკონტროლებელ ორგანოს აღარ უნდა გაეგრძელებინა წარმოება სამართალდარღვევის ფაქტის აღმოსაფხვრელად. სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა მიუთითებს ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის 232-ე მუხლზე, კერძოდ მის მე-8 პუნქტზე და აყალიბებს მსჯელობას, რომ დაწყებული საქმე უნდა შეწყდეს, თუ არსებობს იმავე ფაქტზე ადმინიტრაციულ პასუხისგებაში მიცემული პირის მიმართ კომპეტენტური ორგანოს (თანამდებობის პირის) დადგენილება ადმინისტრაციული სახდელის დადების შესახებ. ადმინისტრაციული პალატა განმარტავს, რადგან ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის აქტი არსებითად იყო გაუქმებული და ახალი აქტის გამოცემა არ იყო დავალებული, შესაბამისად მაკონტროლებელ ორგანოს აღარ უნდა შეემოწმებინა და შეესწავლა არსებული სამართალდარღვევის შინაარსი და ფაქტობრივი მონაცემები. ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის მე-2 მუხლის თანახმად, ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა შესახებ საქართველოს კანონმდებლობა შედგება ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა შესახებ ამ კოდექსისა და საქართველოს სხვა საკანონმდებლო აქტებისაგან ამავე კოდექსის 33-ე მუხლის თანახმად, ადმინისტრაციული სამართალდარღვევისათვის სახდელი დაედება იმ ნორმატიული აქტით დაწესებულ ფარგლებში, რომელიც ითვალისწინებს პასუხისმგებლობას ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევისათვის ამ კოდექსის და ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა შესახებ სხვა აქტების ზუსტი შესაბამისობით. ნორმატიული აქტების შესახებ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის თანახმად, საჯარო სამართლებრივ ურთიერთობებში კანონის ანალოგია გამოიყენება მხოლოდ კანონით პირდაპირ გათვალისწინებულ შემთხვევებში და დადგენილი წესით. სპეციალური კანონი პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსი არ შეიცავს დათქმას კანონის ანალოგიით გამოყენების შესაძლებლობაზე, შესაბამისად, სამშენებლო სამართალდარღვევის საქმეზე დადგენილების გამოცემისას დაცული უნდა იყოს სპეციალური ურთიერთობის მომწესრიგებელი ნორმები. სასამართლო განმარტავს, რომ (გადაწყვეტილების ფაქტობრივი და სამართლებრივი დასაბუთება, გვ.8) შპს „...“ სამშენებლო სამართალდარღვევად ცნობისა და დაჯარიმების საფუძვლად იქცა „ქვაბულის ამოღება შესაბამისი სანებართვო დოკუმენტაციის გარეშე“ და აქედან გამომდინარე ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის ორივე დადგენილების (#000354 და #000499) მატერიალურ-სამართლებრივ საფუძველს ქმნის „პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის“ 44-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ბ“ პუნქტი. ამ მსჯელობით კასატორის მოსაზრებით სასამართლომ არასწორად განმარტა კანონი და არასწორი შეფასება მისცა სადავოდ გამხდარ აქტებში აღწერილ ფაქტობრივ გარემოებებს, რადგან ჩათვალა, რომ ერთიდაიგივე სამართალდარღვევისთვის პირი ორჯერ იქნა დაჯარიმებული. სასამართლოს ყურადღებიდან გამორჩა, რომ რადგან არსებობს სპეციალური ნორმა „პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის“ მე-14 მუხლი, რომელიც განსაზღვრავს სუბიექტის ცნებას, სამართალდარდამრღვევი უნდა მიჩნეულ იქნას ან მწარმოებლად ან მესაკუთრედ, შესაბამისად თუ არასწორად განისაზღვრა სუბიექტი შესაძლებელია მისი დაზუსტება და ამ შემთხვევაში მიჩნეულია, რომ №000499 დადგენილებით შპს „...“ დაჯარიმდა როგორც მესაკუთრე. თუ სასამართლო მიიჩნევს, რომ ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის ორივე დადგენილება მიღებულ იქნა ერთი წარმოების ფარგლებში, მაშინ საქართველოს კანონის „პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის“ 25-ე მუხლის მე-11 ნაწილი განსაზღვრავს საქმის წარმოების შეწყვეტის შემთხვევებს და სუბიექტის არასწორად განსაზღვრა და ამის გამო წარმოების შეწყვეტა არაა მითითებული. სასამართლომ გამოიყენა ნორმა, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა და არ გამოიყენა ნორმა, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ ადმინისტრაციიულ სამართალდარღვევათა კოდექსის 232 მუხლის მე-8 პუნქტის ნაცვლად უნდა გამოეყენებინა სპეციალური ნორმა საქართველოს კანონის „პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის“ 25-ე მუხლის მე-11 ნაწილი.

კასატორი - ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია მიუთითებს, რომ სამშენებლო საქმიანობაზე ზედამხედველობის სფეროში, როდესაც დაუდგენელია უნებართვო მშენებლობის მწარმოებელი პირი და უნებართვოდ განხორციელებული მშენებლობის შემთხვევაში, უძრავი ქონების მესაკუთრე ვალდებულია იმოქმედოს ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მიერ შედგენილი მითითების საფუძველზე, წარადგინოს შესაბამისი მშენებლობის ნებართვა ან განახორციელოს ობიექტის პირვანდელ მდგომარეობაში მოყვანა/დემონტაჟი. დადგენილია, რომ ქ. თბილისში, ... N57ა-ში/… ქ. N50/18-ში (ს/კ ...) 1609 კ.მ მიწის ნაკვეთის მესაკუთრე არის შპს „...“, ასევე დადგენილია, რომ შპს „...“ არ გააჩნია შესაბამისი სანებართვო დოკუმენტაცია მის საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთში მოწყობილი ქვაბულისთვის და ობიექტი არ არის მოყვანილი პირვანდელ მდგომარეობაში. შესაბამისად, შპს „...“, როგორც სამშენებლო მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეს ეკისრებოდა ზედამხედველობის ორგანოს მითითების შესრულების ვალდებულება და ამ ვალდებულების შეუსრულებლობა იწვევს კანონით გათვალისწინებული პასუხისმგებლობის დაკისრებას.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიას მიაჩნია, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 7 დეკემბრის გადაწყვეტილება არის უსაფუძვლო და დაუსაბუთებელი, სასამართლომ არასწორად შეაფასა საქმეში არსებული მტკიცებულებები და არასწორად განმარტა კანონი, რამაც გამოიწვია სასამართლოს მიერ არასწორი და უკანონო გადაწყვეტილების მიღება.

კასატორს მიაჩნია, რომ აღნიშნული დავის განხილვა მნიშვნელოვანია სწორი და ერთგვაროვანი პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის ამ კატეგორიის დავებთან დაკავშირებით. ვინაიდან, სააპელაციო სასამართლომ გადაწყვეტილება მიიღო მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით. ვფიქრობთ, რომ წინამდებარე საკასაციო საჩივარში მითითებული გარემოებები თავისი არსით მნიშვნელოვანია მოქმედი ნორმების სწორად გამოყენებისა და განმარტების თვალსაზრისით და საჭიროებს უზენაესი სასამართლოს მიერ შესაბამისი შეფასების გაკეთებას. აღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორი მიიჩნევს, რომ არსებობს ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლები.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 12 აპრილის განჩინებით ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურისა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის საკასაციო საჩივრები ადმინისტრაციულ საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად დასაშვებობის შესამწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურისა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი ნაწილი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, №7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა არსებითად სწორად გადაწყვიტეს მოცემული დავა.

საკასაციო პალატა სრულად იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს შეფასებას, რომ საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და ამ გარემოებების სამართლებრივი შეფასება, ქმნის სამართლებრივ საფუძველს, რომ ბათილად იქნას ცნობილი ქ.თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურისა და ქ. თბილისის მერიის სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები, რამდენადაც უდავოდ დგინდება, რომ შპს „...“ სამართალდამრღვევად ცნობა და დაჯარიმება მოხდა განმეორებით, იმავე გადაცდომისთვის, რომლის თაობაზეც არსებობს დადგენილება ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის საქმის შეწყვეტის შესახებ, კერძოდ, ქ. თბილისის მერიის 2013 წლის 18 ნოემბრის №2608 დადგენილება ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2013 წლის 25 სექტემბრის №000354 დადგენილების ბათილად ცნობის თაობაზე.

შესაბამისად, კონკრეტულ შემთხვევაში სასამართლოების მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორების მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრების დასაშვებად ცნობის საფუძველს.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს - წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ემუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურისა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 7 დეკემბერი გადაწყვეტილება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ვ. როინიშვილი

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ნ. სხირტლაძე