#ბს-666-662(კ-17) 19 ოქტომბერი, 2017 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს სასჯელაღსრულებისა და პრობაციის სამინისტროს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 15 თებერვლის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2015 წლის 28 აპრილს ა. ს-ემ, გ. ჩ-მა და გ. ს-ემ სასარჩელო განცხადებით მიმართეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხის - საქართველოს სასჯელაღსრულებისა და პრობაციის სამინისტროს მიმართ.

მოსარჩელეებმა მოპასუხე - საქართველოს სასჯელაღსრულებისა და პრობაციის სამინისტროსთვის ა. ს-ისათვის, გ. ჩ-ისა და გ. ს-ისათვის სასჯელის სათანადო პირობებში მოხდის უზრუნველყოფის დავალება მოითხოვეს, კერძოდ: 1. საკანს უნდა ჰქონდეს იმ ზომისა და ფორმის ფანჯარა, რომელიც უზრუნველყოფს საკანში საკმარისი მოცულობის ჟანგბადისა და დღის განათების შეღწევადობას; 2. საკანი ბუნებრივ ვენტილაციასთან ერთად უზრუნველყოფილ უნდა იყოს ხელოვნური ვენტილაციით; 3. საკანში არსებული საპირფარეშო უნდა იყოს იზოლირებული საცხოვრებელი სივრციდან, აღჭურვილი უნიტაზის ჩარეცხვისა და ვენტილაციის სისტემით. ამასთან, იგი უნდა იყოს საკმარისი ზომის, რათა შესაძლებელი იყოს მისით ნორმალური სარგებლობა; 4. დაწესებულებას უნდა გააჩნდეს საშრობი, რათა მსჯავრდებულებს არ უწევდეთ სარეცხის საკნებში გაშრობა; 5. დაწესებულება უზრუნველყოფილ იქნას საექიმო-სამედიცინო პუნქტით; 6. დაწესებულება უზრუნველყოფილ იქნას ხანგრძლივი პაემნის სივრცით; 7. დაწესებულებაში უნდა არსებობდეს სასეირნო ეზო, რომლის ადგილმდებარეობა და ზომა უზრუნველყოფს მასში პატიმართა რეკრიაციისათვის აუცილებელი რაოდენობის ჰაერისა და მზის სხივის შეღწევადობას; 8. მოსარჩელეებს მიეცეთ საშუალება გონივრული ოდენობით გამოიწერონ პრესის საშუალებები და გონივრულ ფარგლებში ჰქონდეთ მაღაზიის ხელმისაწვდომობა ან ამანათის საშუალებით მიღება; 9. მიეცეთ პირად მოძღვართან გონივრული დროით ურთიერთობის საშუალება; 10. მოსარჩელეები უზრუნველყოფილ იქნენ პირადი ჰიგიენის ნივთებით. კერძოდ, წვერის საპარსით და ფრჩხილის საჭრელით. დაცული იქნას მათი შენახვის ჰიგიენური და უსაფრთხო სტანდარტი; 11. არ მოხდეს პატიმართა სრული იზოლაცია გარე სამყაროსთან, კერძოდ, არ იქნას გამოყენებული დისციპლინური პასუხისმგებლობის სახით გარე სამყაროსთან კომუნიკაციის ყველა საშუალების ერთდროულად აკრძალვა; 12. უზრუნველყოფილ იქნას ამანათის სახით კანონმდებლობით დასაშვები ნივთების ხელმისაწვდომობა; 13. უზრუნველყოფილ იქნას სავარჯიშო ინვენტარისა და ფიზიკური აქტივობისათვის აუცილებელი ინვენტარის ხელმისაწვდომობა. ამასთან, მოსარჩელეებმა მოპასუხისთვის ა. ს-ის, გ. ჩ-ის და გ. ს-ის სასარგებლოდ, თითოეულისათვის - 10 000 ლარის ოდენობით, მორალური ზიანის ანაზღაურების დაკისრება მოითხოვეს.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 1 აპრილის გადაწყვეტილებით ა. ს-ის, გ. ჩ-ის და გ. ს-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; მოპასუხეს - საქართველოს სასჯელაღსრულებისა და პრობაციის სამინისტროს დაევალა ა. ს-ისათვის, გ. ჩ-ისათვის და გ. ს-ისათვის სასჯელის სათანადო პირობებში მოხდის უზრუნველყოფა: კერძოდ, ა) იმგვარ საკანში განთავსება, რომელსაც ექნება იმ ზომისა და ფორმის ფანჯარა, რომელიც უზრუნველყოფს საკანში საკმარისი მოცულობის ჟანგბადისა და დღის განათების შეღწევადობას; ბ) იმგვარ საკანში განთავსება, რომელიც ბუნებრივ ვენტილიაციასთან ერთად უზრუნველყოფილი იქნება ხელოვნური ვენტილიაციით; გ) იმგვარ საკანში განთავსება, რომელში არსებული საპირფარეშოც იქნება იზოლირებული საცხოვრებელი სივრციდან, აღჭურვილი უნიტაზის ჩარეცხვისა და ვენტილიაციის სისტემით; დ) დაწესებულებას უნდა გააჩნდეს საშრობი, სამედიცინო პუნქტი და სასეირნო ეზო, რომლის ადგილმდებარეობა და ზომა უზრუნველყოფს მასში პატიმართა რეკრიაციისათვის აუცილებელი რაოდენობის ჰაერისა და მზის სხივის შეღწევადობას; ე) მოსარჩელეებს მიეცეთ საშუალება გონივრული ოდენობით გამოიწერონ პრესის საშუალებები და გონივრულ ფარგლებში ჰქონდეთ მაღაზიის ხელმისაწვდომობა. მოპასუხეს - საქართველოს სასჯელაღსრულებისა და პრობაციის სამინისტროს დაეკისრა ა. ს-ისათვის მიყენებული ზიანის - 300 (სამასი) ლარის ანაზღაურება, გ. ჩ-ისათვის მიყენებული ზიანის - 300 (სამასი) ლარის ანაზღაურება, გ. ს-ისათვის მიყენებული ზიანის - 300 (სამასი) ლარის ანაზღაურება; დანარჩენ ნაწილში სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 1 აპრილის გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს სასჯელაღსრულებისა და პრობაციის სამინისტრომ, რომელმაც გასაჩივრებულ ნაწილში გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 15 თებერვლის განჩინებით საქართველოს სასჯელაღსრულებისა და პრობაციის სამინისტროს სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 1 აპრილის გადაწყვეტილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 15 თებერვლის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს სასჯელაღსრულებისა და პრობაციის სამინისტრომ, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ სრულიად დაუსაბუთებლად არ გაიზიარა სამინისტროს პოზიცია, სამინისტროს მიერ წარმოდგენილი უტყუარი მტკიცებულებები, ასევე არ შეაფასა ის ფაქტობრივი გარემოებები, რომლებიც სამართლებრივი კუთხით იყო დასაბუთებული და არგუმენტირებული. ასევე, ყურადღება არ იქნა გამახვილებული იმაზე, სინამდვილეში როგორი ფაქტობრივი გარემოებები იყო დაწესებულებაში იმ დროს, როდესაც მოსარჩელეები #7 იხდიდნენ სასჯელს.

კასატორი აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლოს შეფასება სცდება არა მარტო სამართლებრივ, არამედ #7 დაწესებულებაში ფაქტობრივად არსებულ მდგომარეობას, რადგან სასამართლო დაეყრდნო მხოლოდ მოსარჩელეების საჩივარს, ყოველგვარი მტკიცებულებებისა და ფაქტობრივი გარემოებების გარეშე და სახალხო დამცველის რეკომენდაციის იმ ნაწილს, რისი აღმოფხვრაც უკვე დაწყებული იყო #7 დაწესებულებაში. ასევე, არ გაიზიარა ის გარემოებაც, რომ 2013 წლის 18 დეკემბერს ჩატარებული მონიტორინგის დროს, მოსარჩელეები - გ. ს-ე და ა. ს-ე არც იმყოფებოდნენ #7 დაწესებულებაში, გ. ჩ-ი კი #7 დაწესებულებაში 3 თვის გადაყვანილი იყო, ხოლო როდესაც გ. ს-ე და ა. ს-ე იხდიდნენ #7 დაწესებულებაში სასჯელს, მაშინ ყველა სარემონტო სამუშაოები დამთავრებული, ასევე ყველა ხარვეზი აღმოფხვრილი იყო.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 21 ივლისის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს სასჯელაღსრულებისა და პრობაციის სამინისტროს საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს სასჯელაღსრულებისა და პრობაციის სამინისტროს საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, #7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა არსებითად სწორად გადაწყვიტეს მოცემული დავა.

საკასაციო სასამართლოს მითითებით, „პატიმრობის კოდექსის“ მე-15 მუხლის შესაბამისად, ბრალდებულისათვის/მსჯავრდებულისათვის გამოყოფილი საცხოვრებელი უნდა შეესაბამებოდეს მინისტრისა და საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის ერთობლივი ბრძანებით დადგენილ სანიტარიულ-ჰიგიენურ ნორმებს და უნდა უზრუნველყოფდეს ბრალდებულის/მსჯავრდებულის ჯანმრთელობის შენარჩუნებას. მსჯავრდებულზე საცხოვრებელი ფართობის ნორმა ყველა ტიპის თავისუფლების აღკვეთის დაწესებულებაში არ უნდა ყოფილიყო 4 კვ.მეტრზე ნაკლები. ბრალდებულზე საცხოვრებელი ფართობის ნორმა პატიმრობის დაწესებულებაში არ უნდა ყოფილიყო 3 კვ.მეტრზე ნაკლები. ბრალდებულის/მსჯავრდებულის საცხოვრებელს უნდა ჰქონდეს ფანჯარა, რომელიც უზრუნველყოფს ბუნებრივ განათებას. ბრალდებული/მსჯავრდებული აგრეთვე უზრუნველყოფილი უნდა იყოს გათბობით. ბრალდებულის/მსჯავრდებულის საცხოვრებელი უზრუნველყოფილი უნდა იყოს ბუნებრივი ან/და ხელოვნური ვენტილაციით.

განსახილველ შემთხვევაში საქმის მასალებით დადგენილია, რომ სასჯელაღსრულების #7 დაწესებულებაში არის 25 საკანი, აქედან 12 საკანი არის 2-ადგილიანი, 5 განკუთვნილია 4 პატიმრისათვის, ხოლო დანარჩენი 8 საკანი განსაზღვრულია რვა-რვა პატიმრისათვის. 2-ადგილიანი საკნის ფართი შეადგენს 7კვ.მ-ს, 4-ადგილიანის - 9კვ.მ-ს, ხოლო 8-ადგილიანი საკანი შეადგენს 14,5 კვ/მ-ს. შესაბამისად, უდავოა, რომ 2-ადგილიანი საკნის პირობებში ერთი პატიმრისათვის განკუთვნილი ფართი შეადგენს 3,5 კვ.მ-ს, ხოლო სხვა შემთხვევაში გაცილებით ნაკლებს.

ამასთან, სახალხო დამცველის რეკომენდაციიდან ირკვევა, რომ სასჯელაღსრულების #7 დაწესებულებაში არსებული, სასეირნოდ გამოყოფილი ფართი შეადგენს 13 კვ.მ (4.2X3.1); სულ ასეთი ფართი დაწესებულებაში არის ოთხი, ფართი შემოსაზღვრულია 3 მეტრის სიმაღლის კედლებით, გადახურულია გისოსებით და მეტალის ბადით. სასეირნო ფართი მოთავსებულია შენობებს შორის, სადაც მზის სხივები და სუფთა ჰაერი ვერ აღწევს. აღსანიშნავია, რომ მითითებული ფაქტის გამომრიცხავი მტკიცებულებები საქმეში წარმოდგენილი არ არის.

რაც შეეხება #7 დაწესებულებაში სამედიცინო პუნქტის ფუნქციონირების საკითხს, აღნიშნული გარემოების მტკიცების მიზნით წარმოდგენილია სამედიცინო დეპარტამენტის უფროსის მოხსენებითი ბარათი, რომელშიც აღნიშნულია, რომ პენიტენციალური დეპარტამენტის ყველა დაწესებულებაში ფუნქციონირებს საექიმო-სამედიცინო პუნქტი, რომელიც დაკომპლექტებულია საექიმო საქმიანობის უფლების დამადასტურებელი სათანადო სერთიფიკატის მქონე, კვალიფიციური ექიმებით და შესაძლებელია პაციენტებისათვის ადგილზე ადეკვატური სამედიცინო მომსახურების გაწევა.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას იმასთან დაკავშირებით, რომ ზოგადი მითითება ყველა დაწესებულებაში პუნქტების არსებობის თაობაზე არ აკმაყოფილებს მტკიცების იმ სტანდარტს, რაც შეიძლება დაშვებულ და გაზიარებულ იქნას სასამართლოს მხრიდან. ადმინისტრაციულ ორგანოს ჰქონდა შესაძლებლობა წარმოედგინა #7 სასჯელაღსრულების დაწესებულებაში ექიმ-სპეციალისტის დანიშვნის ბრძანება, სააღრიცხვო ჟურნალი, გაწეული მომსახურებისა და გაცემული მედიკამენტების აღნიშვნით და ა.შ. რაც ეჭვქვეშ დააყენებდა დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და სასამართლოს მისცემდა მოპასუხე მხარის პოზიციის ანალიზისა და შეფასების შესაძლებლობას.

საკასაციო სასამართლო მნიშვნელოვნად მიიჩნევს, კასატორის ყურადღება გაამახვილოს მხარეთა შორის მტკიცების ტვირთის განაწილების ინსტიტუტზე, რომელსაც აქვს არა მარტო საპროცესო სამართლებრივი, არამედ მატერიალურ სამართლებრივი მნიშვნელობაც, რაც მდგომარეობს იმაში, რომ ფაქტის დაუმტკიცებლობის არახელსაყრელი შედეგები უნდა დაეკისროს იმ მხარეს, რომელსაც ამ ფაქტის დამტკიცება ევალებოდა.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსი აგებულია შეჯიბრებითობის პრინციპზე, რაც ოფიციალობის პრინციპის გათვალისწინებით სრულად გამოიყენება ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში. მითითებული პრინციპის შესაბამისად, მხარეები თავად განსაზღვრავენ, თუ რომელი ფაქტები უნდა დაედოს საფუძვლად მათ მოთხოვნებს ან რომელი მტკიცებულებებით უნდა იქნეს დადასტურებული ეს ფაქტები (ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის და სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლები).

ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-17 მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, მოსარჩელე ვალდებულია დაასაბუთოს თავისი სარჩელი და წარადგინოს შესაბამისი მტკიცებულებები. მოპასუხე ვალდებულია წარადგინოს წერილობითი პასუხი (შესაგებელი) და შესაბამისი მტკიცებულებები. მითითებული დებულება ადგენს მხარეთა საპროცესო მოვალეობებს ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში, რაც უზრუნველყოფს მხარეთა შეჯიბრებითობის პრინციპის სრულყოფილ რეალიზაციას.

მოცემულ შემთხვევაში, საქართველოს სასჯელაღსრულებისა და პრობაციის სამინისტრომ ვერ შეძლო იმ მტკიცებულებების წარმოდგენა და ვერ მიუთითა იმ გარემოებებზე, რომლებიც დაადასტურებდნენ ა. ს-ის, გ. ჩ-ისა და გ. ს-ის მოთხოვნის უსაფუძვლობას.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. საქართველოს სასჯელაღსრულებისა და პრობაციის სამინისტროს საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 15 თებერვლის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ვ. როინიშვილი