საქმე # 330310015001132162

ბს-256-254(კ-17) 09 ნოემბერი, 2017წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე, ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, განიხილა რ. რ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლები თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 29.11.2016წ. განჩინებაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

რ. რ-ემ 23.10.2015წ. სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მიმართ ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 15.07.2015წ. N000238 დადგენილებისა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის მოადგილის 21.09.2015წ. N630 ბრძანების ბათილად ცნობის, ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურისათვის 24.04.2015წ. მითითების საფუძველზე დაწყებული სამართალდარღვევის საქმის შეჩერების დავალების მოთხოვნით.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 22.12.2015წ. გადაწყვეტილებით რ. რ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც სააპელაციო წესით გაასაჩივრა რ. რ-ემ.

სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას რ. რ-ემ დააზუსტა ერთ-ერთი სასარჩელო მოთხოვნა და სამართალდარღვევის საქმის წარმოების შეჩერების ნაცვლად მოითხოვა ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურისათვის სამართალდარღვევის საქმის წარმოების შეწყვეტის დავალება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 29.11.2016წ. განჩინებით რ. რ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 22.12.2015წ. გადაწყვეტილება, რაც საკასაციო წესით გაასაჩივრა რ. რ-ემ.

კასატორის მოსაზრებით სასამართლომ არ გაითვალისწინა, რომ ღობე აშენებულია 2006 წ., შესაბამისად მისი კანონიერება უნდა შემოწმებულიყო საქართველოს მთავრობის 11.08.2005წ. N140 დადგენილებით დამტკიცებული „მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების“ ნორმებთან მიმართებით. სასამართლო არ იყო უფლებამოსილი სადავო საკითხის მოსაწესრიგებლად გამოეყენებინა საქართველოს მთავრობის 24.03.2009წ. N57 დადგენილება. N140 დადგენილების 2006 წელს მოქმედი რედაქციის მიხედვით, ღობის მოწყობა არ საჭიროებდა ნებართვას, ასევე არ არსებობდა ნებართვის გამცემი ორგანოსათვის დაგეგმილი მშენებლობის შესახებ ინფორმაციის მიწოდების ვალდებულება. ამდენად, მშენებლობის განხორციელების მომენტში, იგი იყო კანონიერი, რის გამოც რ. რ-ის მიერ განხორციელებული მშენებლობა ვერ იქნება სამართალდარღვევად მიჩნეული. მნიშვნელოვანია აგრეთვე, რომ დღეის მდგომარებით ღობე აღარ იჭრება მომიჯნავე მიწის ნაკვეთის საზღვრებში, რადგან სამეზობლო საზღვრები დაკორექტირდა. ღობე არის კაპიტარლური და არ ქმნის საზოგადოებრივ საშიშროებას. კასატორი მიიჩნევს, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკას, კერძოდ, 15.11.2012წ. გადაწყვეტილებას Nბს-391-386(3კ-12) საქმეზე და 05.05.2016წ. განჩინებას Nბს785-771(კ-15) საქმეზე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული განჩინების გაცნობის, საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ რ. რ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. საკასაციო პალატა ადასტურებს საკასაციო საჩივარში მითითებულ უზენაესი სასამართლოს გადაწყვეტილებებში ასახულ მსჯელობას, თუმცა განსხვავებული ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით მათ სრულ გავრცელებას მოცემულ შემთხვევაზე შეუძლებლად მიიჩნევს.

სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება აგრეთვე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ საქმის მასალებით უტყუარად არ დასტურდება ღობის მოწყობა 2006 წელს. აღნიშნული გარემოების დადგენილად მიჩნევის შემთხვევაშიც, არასწორია კასატორის მოსაზრება, რომ ღობის მოწყობა არ საჭიროებდა უფლებამოსილი ორგანოს ინფორმირებას და დაშვებული იყო სათანადო დადასტურების მიღების გარეშე, რადგან „მშენებლობის ნებართვის გაცემისა და სანებართვო პირობების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 11.08.2005წ. N140 დადგენილების 2006 წ. მოქმედი რედაქციის 3.1 მუხლის „კ“ ქვეპუნქტის თანახმად, ნებართვას არ საჭიროებდა ღობეების მშენებლობა, გარდა იმ შეთხვევისა, თუ ღობე განთავსებული იყო გზების ან ქუჩების გასწვრივ, საქალაქო დასახლებებში. ასეთ შემთხვევაში დადგენილება ითვალისწინებდა ღობის მშენებლობის შესაძლებლობას გამარტივებული წესით, მხოლოდ არქიტექტურულ-სამშენებლო პროექტის შეთანხმებით (3.2 მუხ. „კ“ ქვ.პ.), აღნიშნულ სტადიაზე გაცემულ ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტს ჰქონდა იგივე სტატუსი, რაც მესამე სტადიაზე გაცემულ აქტს (3.4 მუხ.). განსახილველ შემთხვევაში რ. რ-ის მიერ ღობის მოწყობა მოხდა ქ. თბილისის ტერიტორიაზე, ქუჩის გასწვრივ, ამდენად, მასზე ვერ გავრცელდება დადგენილების 3.1 მუხლის „კ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული რეგულირება ნებართვის საჭიროების არარსებობის შესახებ. ადმინისტრაციული წარმოებისას და სასამართლოში საქმის განხილვისას რ. რ-ემ ვერ წარმოადგინა ღობის მართლზომიერად მოწყობის დამდგენი მტკიცებულებები.

კასატორის მითითება მის საკუთრებაში არსებული ნაკვეთის საზღვრების კორექტირების შესახებ არ ადასტურებს სარჩელის საფუძვლიანობას, რადგან არ მომხდარა ნაგებობის ლეგალიზაცია, სათანადო პროცედურების დაუცველად განხორციელებული მშენებლობა, მიუხედავად იმისა საკუთარ, თუ სხვის ნაკვეთზეა იგი წარმოებული, იწვევს კანონმდებლობით განსაზღვრული სანქციის დაკისრებას.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა. ამდენად, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც რ. რ-ის საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ემუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. რ. რ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 29.11.2016წ. განჩინება;

3. რ. რ-ეს (ს.კ. ...) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 22.02.2017წ. N1 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის 70%, _ 210 ლარი.

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. სხირტლაძე

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ვ. როინიშვილი