№ბს-642-638(კ-17) 5 ოქტომბერი, 2017 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ფონდი „…“ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 14 ივნისის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2014 წლის 11 აპრილს ფონდმა „…“ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიმართ.

მოსარჩელემ სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2013 წლის 12 აპრილის №066-31 ბრძანებისა და 2013 წლის 31 ოქტომბრის №54621 ბრძანების ბათილად ცნობა და სსიპ შემოსავლების სამსახურისათვის, საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს ექსპერტიზისა და სპეციალური გამოკვლევათა ცენტრის 2004 წლის 8 იანვრის №1523/17 ექსპერტიზის დასკვნის საფუძველზე, მის საგადასახადო პირად ბარათზე დღგ-სა და მოგების გადასახადებში დარიცხული თანხების გასწორების დავალება მოითხოვა.

სასარჩელო მოთხოვნის დაზუსტების შედეგად მოსარჩელემ საბოლოოდ მოითხოვა ქონებაზე ყადაღის დადების შესახებ სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2013 წლის 12 ივლისის №066-31 ბრძანების, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2013 წლის 31 ოქტომბრის №54621 ბრძანებისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დავების განხილვის საბჭოს 2014 წლის 27 თებერვლის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა, ასევე მოსარჩელემ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისათვის ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის (რომლითაც მოხდება ფონდი „…“ საგადასახადო პირად ბარათზე დღგ-სა და მოგების გადასახადებში დარიცხული თანხების გასწორება 2004 წლის იანვრის საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს ექსპერტიზისა და სპეციალურ გამოკვლევათა ცენტრის ექსპერტიზის №1523/17 დასკვნის საფუძველზე) გამოცემის დავალება და ფონდი „…“ 2003 წლის დეკემბრის თვის დეკლარაციის გათვალისწინებისა და აღნიშნულის შესაბამისად, დარიცხული თანხების კორექტირების დავალება მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 5 მაისის განჩინებით ფონდი „…“ სარჩელი განსჯადობის წესის დაცვით განსახილველად გადაეგზავნა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2015 წლის 29 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ფონდი „…“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2015 წლის 29 დეკემბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ფონდმა „…“, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 14 ივნისის განჩინებით ფონდი „…“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2015 წლის 29 დეკემბრის გადაწყვეტილება.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 14 ივნისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ფონდმა „…“, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორის განმარტებით, სასამართლომ არასწორად დაადგინა სადავო ფაქტობრივი გარემოებები, არასწორად იმსჯელა საქმეზე, არ გამოიყენა ის კანონები, რომლებიც უნდა გამოეყენებინა და გამოყენებული კანონები არ განმარტა სწორად. ამასთანავე, არასწორად მივიდა გასაჩივრებული განჩინებით იმ დასკვნამდე, რომ დეკლარირებულ-აღიარებულ გადასახადად მისდა უნებურად სხვანაირად - არასწორად გამოუვიდა-დაადგინა ფონდის შემოსავლების მიმართ დადებითი ბალანსი და ასეთ პირობებში ყადაღის დადების შესახებ ბრძანება არ გააუქმა და დატოვა ძალაში. კერძოდ, გასაჩივრებული განჩინებით დაეთანხმა შემოსავლების სამსახურის 31/10/2013-ის ბრძანებას №54621 საჩივრის ნაწილობრივ დაკმაყოფილებას, თითქოს რომლის შედეგადაც შემცირდა 3204 ლარით დღგ-ს პირად ბარათზე დარიცხვა. შედეგად თუ გამოვაკლებთ დღგ-ს პირად ბარათზე მანამდე დარიცხულ დღგ-ს 2693 ლარს მივიღებთ დღგ-ში დადებით ბალანსს -ზედმეტად გადახდილ 501 ლარს. ხოლო შემოსავლების სამსახურის მიერ სასამართლოში წარმოდგენილი სხვა სახის ფონდის მიერ ჩაბარებული ნულოვანი დეკლარაციების გავალისწინებით გამოდის, რომ 501 ლარის ზედმეტად გადახდილი თანხის პირობებში სასამართლომ დატოვა ქონებაზე ყადაღის ბრძანება ძალაში.

კასატორის მითითებით, სასამართლო გასაჩივრებული განჩინების სამართლებრივ დასაბუთებაში იმდენად ასცდა რეალობას, რომ ფონდის მიერ შეძენილ მასალებზე დაადგინა, რომ თითქოს ფონდმა აღიარა დღგ-ს და მოგების გადასახადების გადაუხდელობა, როდესაც შეძენილ მასალაზე აქეთ ეთვლება მომყიდველი ორგანიზაციიდან გადახდილი დღგ და ვიდრე რეალიზაცია ან არ გაიხარჯება მასალები არანაირი დაბეგვრა არ იწარმოება. ფონდს საბუღალტრო რევიზიის შემდგომ არანაირი ოპერაცია, მასალების შეძენის გარდა, არ უწარმებია.

კასატორის მოსაზრებით, სასამართლოს მიერ არასწორადაა გაიგივებული შემოსავლების სამსახურის მიერ „საგადასახდო მოთხოვნის“ გამოცემა „საგადასახადო მოთხოვნის“ გადამხდელზე - ფონდზე წარდგენასთან. რითაც მიიჩნია არასწორად ფონდის მიერ საგადასახდო მოთხოვნით დარიცხული თანხები აღიარებულად.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად გადასახადების დარიცხვის, არასწორად დარიცხული გადასახადების არსაწორად აღიარებულად დადგენის, არასწორად საგადასახადო მოთხოვნის მნიშვნელობის განმარტებების, აღნიშნულ საკითხზე, აღნიშნულ პერიოდში ფონდის თავმჯდომარეზე ბრალდების წაუყენებლობის სს საქმეზე გამოძიების შეწყვეტის და დღესაც მიმდინარე გამოძიების უგულვებელყოფით, არასწორად განსჯილი ხანდაზმულობის ვადის დადგენის შედეგად არასწორად დატოვა ძალაში ქონებაზე ყადაღის დადების ბრძანება.

კასატორის განმარტებით, სასამართლომ არ განმარტა, რომ საგადასახადო შემოწმების აქტი არ წარმოადგენს დავალიანების აღიარებულად მიჩნევის საფუძველს. არ აღნიშნა, რომ საგადასახდო შემოწმებით ხდება საგასახადო კონტროლი დოკუმენტების შექმნისა და წარდგენისათვის. შემოწმების აქტით მოწმდება საგადასახადო აღრიცხვისა და დეკლარირების ურთიერთ შესაბამისობა. რაც თავისთავად არ ქმნის შემოწმების შედეგს აღიარებულად. სასამართლომ თავი აარიდა შემოწმების აქტის არ აღიარებულად მიჩნევის დასაბუთებას და რევიზიის აქტით დარიცხული თანხა ყოველგვარი მტკიცებულების გარეშე გამოაცხადა დეკლარირებულად დადგენილად. არ გამოარკვია, რომ შემოწმების აქტში ანუ შემოწმების პერიოდში ფონდს დეკლარირებული აქვს მხოლოდ 703 ლარის ოდენობით დღგ-ს დეკლარაცია. რაც არის ფონდის მიერ აღიარებული. ყადაღა არ შემოფარგლულა აღიარებული საგადასახდო ვალდებულების მოცულობით, რასაც ითვალისწინებს 17.09.2010-ის საგადასახადო კოდექსის 241-ე მუხლი, რაც სასამართლოს არ გამოუყენებია. ზემოხსენებულის საპირისპიროდ სასამართლომ მიუთითა პირად ბარათებზე არსებულ ჩანაწერებზე, სადაც თითქოს ასახულია 2004 წლის 1 ოქტომბრის მდგომარეობით დეკლარაციების საფუძველზე წარმოშობილი დავალიანება, რაც არ შეესაბამება სინამდვილეს. პირად ბარათზე აღნიშნული პერიოდის თანხა 6748 ლარი დეკლარირებულად არ არის აღნიშნული. ხოლო მარმარილო შეძენილად დაადგინა, რაზეც მას მოთხოვნილი აქვს დღგ-ს 16 000 ჩათვლა, მაგრამ აღნიშნულის საპირისპიროდ სასამართლომ უაზროდ დაადგინა მოგებისა და დღგ-ს გადასახადის გადაუხდელობა და მისი აღიარება. თვალსაჩინოებითაც ირკვევა, რომ ფონდს აღნიშნულ პერიოდში რეალურად გააჩნია დადებითი ბალანსი.

კასატორის მითითებით, სასამართლომ გასაჩივრებული განჩინებით შემოსავლების სამსახურის მიერ 2005 წელს გამოცემული საგასახადო მოთხოვნა დაადგინა აღიარებულად, მიუხედავად იმისა, რომ არაერთხელ იყო სასამართლო სხდომაზე განმარტებული, რომ საგადასახადო მოთხოვნა ფონდს არ მიუღია ყადაღის დადებამდე და მის გასაჩივრებამდე თვით შემოსავლების სამსახურის მიერ არსად საგადასახადო მოთხოვნის არსებობა არ დასტურდება.

კასატორი მიუთითებს 13.06.1997-ის საგადასახდო კოდექსის 236-ე მუხლის მოთხოვნათა საფუძვლებზე, რაც ითვალისწინებს მათ შორის შემოწმების შედეგებზე დაყრდნობით გადასახდის დარიცხული თანხის შესახებ გადამხდელისთვის შეტყობინების გაგზავნას, რომელშიც მითითებული უნდა ყოფილიყო დარიცხული გადასახდის და საჯარიმო სანქციების თანხა, გადასახადის გადახდის მოთხოვნა, გადახის ვადები, დარიცხვის საფუძველი და გასაჩივრების წესი. რაც შემოსავლების სამსახურის მიერ არ მომხდარა და რაზეც არაფერია აღნიშნული გასაჩივრებულ განჩინებაში. კასატორის განმარტებით, სასამართლომ არ გამოიყენა კანონები: საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 07.04.05-ის №228 ბრძანებით დამტკიცებული „გადამხდელის პირადი აღრიცხვის ბარათების წარმოების წესიის შესახებ“ ინსტრუქციის 3.12. მუხლი, 15-ე პუნქტი, შემოსავლების სამსახურის უფროსის 22 03. 11-ის №1205 ბრძანებით დამტკიცებული „გადასახადების გადამხდელთა პირადი აღიცხვის ბარათების წარმოების წესის შესახებ“ მეთოდური მითითების 3.2 მუხლი და საქრთველოს ფინანსთა მინისტრის 31.12.2010-ის №996 ბრძანება „გადასახდების ადმინისტრირების შესახებ“ 22.12 მუხლით, რომლის თანახმადაც არა საგადასახადო მოთხოვნის გამოცემა, არამედ საგადასახადო მოთხოვნის გაგზავნა და წარდგენა ევალება შემოსავლების სამსახურს. რაც მას არ გაუკეთებია და საქმეში არ არის გაგზავნის და ფონდზე წარდგენის (ფონდის მიერ მიღების) დამადასტურებელი დოკუმენტაცია. ვინაიდან შემოწმების აქტი არის პირადი აღრიცხვის ბარათზე დავალიანების დარიცხვის და არა მოთხოვნის აღიარებულად მიჩნევის საფუძველი, რომელიც მხოლოდ საგადასახდო მოთხოვნის შედგენის პირობას ქმნის და აქტის გაუსაჩივრებლობაც არ ქმნის საგადასახდო დავალიანებას აღიარებულად.

კასატორის მოსაზრებით, გასაჩივრებული განჩინებით სასამართლოს არასწორად აქვს გაგებული ორგანიზაციებს შორის საქონლის ყიდვა-გაყიდვის ოპერაციის შედეგად გადასახადების დარიცხვის მომენტები. რის შედეგადაც ფონდს დაუდგინა აღიარება შეძენილ მასალებზე (მარმარილოზე) დღგ-ს და მოგების გადასახადის გადაუხდელობა. რაზეც პირიქით 16000 ლარის დღგ-ს ჩათვლა აქვს მას მოთხოვნილი. სასამართლომ არ იმსჯელა აღნიშნული თანხის შემოსავლების სამსახურის ბრალეულობით გამოწვეული ჩაუთვლელობაზე, წერილებზე: ა) 04.07.2011-ის საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგამოძებო სამსახურის წერილზე №15-0410/24/483, ბ) 03.08.2005-ის საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგამოძებო დეპარტამენტის სამეგრელო-ზემო სვანეთის და გურიის სამმართველოს წერილზე №26-4/15/588 და გ) 11.07.2005-ის ფოთის საგადასახადო ინსპექციის წერილზე №01/3-2/253. რომლითაც 11-წლიანი ხანდაზმულობის ვადა არ უნდა დაედგინა და არასწორად დაადგინა დღგ-ს დეკლარაციის წარდგენის ვადაგადაცილება. ამასთანავე, კასატორის მითითებით, სასამართლომ არ გამოიყენა გასაჩივრებულ განჩინების „ფაქტობრივი სამართლებრივი საფუძვლების“ 3.1.5 მუხლში აღნიშნული საგადასახდო კოდექსის 69-ე მუხლის მე-4 ნაწილის მოთხოვნათა საფუძვლები და არ იმსჯელა მასზე. კასატორის მოსაზრებით, აღნიშნული კანონის მოთხოვნათა საფუძვლებს სრულად აკმაყოფილებს შექმნილი რეალობა და აღნიშნულიდან გამომდინარე დეკლარაციის წარდგენაზე ხანდაზმულობის ვადები არ უნდა გავრცელდეს.

კასატორი აღნიშნავს, რომ სასამართლო არასწორად დაეყრდნო შემოსავლების სამსახურის და ფინანსთა სამინისტროს წერილებს, რომ თითქოს მოხდა დარიცხული გადასახადების შემცირება - არ აღიარებული გადასახადით 3204 ლარის ოდენობით, დღგ-ს პირადი აღრიცხვის ბარათზე კი ნათლად ჩანს, რომ გადასახადი შემცირებულია 2014 წლის დღგ-ს დეკლარირებით შეძენილ მასალებზე.

გასაჩივრებული განჩინებით სასამართლომ არ დაადგინა, რომ ქონებაზე ყადაღის დადება არ არის საგადასახდო მოთხოვნის საფუძველზე განხორციელებული, რაც დასტურდება შემოსავლების სამსახურის მიერ გამოგზავნილი წერილით, რომელზეც იქნა დართული ყადაღის დადების ბრძანება.

ამასთან, კასატორის მითითებით, გასაჩივრებული განჩინებით სასამართლომ არ დაადგინა და არ გამოიყენა კანონი, რომ საგადასახდო მოთხოვნის გამოწერიდან 2005 წლიდან ქონებაზე ყადაღის ბრძანების გამოცემამდე 2013 წლამდე გასულია ექვს წელზე მეტი, ხანდაზმულობის ვადა გასულია 2013 წელს მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 4.9 მუხლის თანახმად.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორის განმარტებით, სასამართლოს მიერ ფაქტობრივი გარემოებების სწორად აღქმის, საქმეზე სწორად მსჯელობის, იმ კანონების გამოყენებით, რომლებიც უნდა გამოეყენებინა და იმ კანონების, რომლებიც გამოიყენა, უნდა განემარტა სწორად, რომ ფონდს შემოსავლების სამსახურთან მიმართებაში არ აქვს უარყოფითი ბალანსი, ფონდის მიერ არ არის აღიარებული პირად ბარათზე დარიცხული გადასახადები, არ არის აღიარებული საგადასახადო მოთხოვნა (რომელიც ფონდს არ მიუღია და საერთოდ, რომლის არსებობაც აღნიშნულ დროს საეჭვოა) და ქონებაზე ყადაღის დადების ბრძანების გამოცემა მოხდა ხანდზმულობის ვადის გასვლის შემდგომ.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 20 ივლისის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ფონდი „…“ საკასაციო საჩივარი. ამასთან, ამავე განჩინებით კასატორს – ფონდ „…“ გადაუვადდა სახელმწიფო ბაჟის გადახდა მოცემულ საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ფონდი „…“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, #7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა არსებითად სწორად გადაწყვიტეს მოცემული დავა.

მოცემულ შემთხვევაში ფონდი „…“ საკასაციო საჩივრის მოტივს და სადავო აქტების ბათილად ცნობის მოთხოვნის საფუძველს წარმოადგენს ის გარემოება, რომ კასატორის მოსაზრებით, ადმინისტრაციულმა ორგანომ სადავო აქტი (ყადაღის დადების შესახებ) გამოსცა საქმის გარემოებების სათანადო გამოკვლევის გარეშე, ვინაიდან ფონდ „...“ არ აქვს აღიარებული საგადასახადო დავალიანება. დავების განხილვის საბჭოს გადაწყვეტილებაში მითითებული ფონდის პირად ბარათზე დარიცხული დღგ-ისა და მოგების გადასახადის ძირითადი თანხები მეტია საბუღალტრო ექსპერტიზის დასკვნაში მოყვანილი დღგ-ის დეკლარირებულ და საგადასახადო ინსპექციის მიერ ჩატარებული შემოწმების აქტით დამატებით დარიცხული დღგ-ის ძირითადი თანხის ჯამზე. ანალოგიური სხვაობაა მოგების გადასახადში, იმ განსხვავებით, რომ მოგების გადასახადი საერთოდ დეკლარირებული არ არის ფონდის მიერ. კასატორის მოსაზრებით, არასწორია დავების განხილვის საბჭოს გადაწყვეტილებაში აღნიშნული გარემოება, რომ მოგების და დღგ-ის გადასახადი დეკლარირებულია ფონდის მიერ. 2014 წლის 15 დეკემბერს შემოსავლების სამსახურში წარდგენილ იქნა 2003 წლის დეკემბრის თვის დეკლარაცია, თუმცა აღნიშნული არ გაითვალისწინა შემოსავლების სამსახურმა ხანდაზმულობის მოტივით.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 241-ე მუხლის პირველ ნაწილზე და განმარტავს, რომ საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს სასამართლო გადაწყვეტილების გარეშე ყადაღა დაადოს პირის საკუთრებაში არსებულ ან/და მის ბალანსზე რიცხულ (გარდა ლიზინგით მიღებული ქონებისა) ნებისმიერ ქონებას, აღიარებული საგადასახადო დავალიანების უზრუნველყოფის მოცულობის ფარგლებში. ამდენად, გადასახადის გადამხდელის ქონებაზე ყადაღის დადების შესახებ გადაწყვეტილების მიღებისას ადმინისტრაციულ ორგანოს ევალება შეამოწმოს არის თუ არა აღიარებული საგადასახადო დავალიანება, რომლის უზრუნველსაყოფადაც გამოიყენება ყადაღა, ხოლო საგადასახადო დავალიანების გამომწვევი მიზეზების დადგენის და შეფასების ვალდებულება სსიპ შემოსავლების სამსახურს არ ეკისრება.

საკასაციო სასამართლო სრულად იზიარებს ქვედა ინსტანციის სასამართლოების სამართლებრივ შეფასებებს და საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-8 მუხლის მე-5 ნაწილზე მითითებით აღნიშნავს, რომ განსახილველ შემთხვევაში სადავო არ არის ის გარემოება, რომ საგადასახადო დავალიანების დარიცხვის საფუძველს გადასახადის გადამხდელის მიერ წარდგენილი საგადასახადო დეკლარაცია წარმოადგენდა, ამდენად, დავალიანება, რომლის გადახდევინების უზრუნველსაყოფადაც იქნა გამოყენებული ყადაღა აღიარებული იყო გადასახადის გადამხდელის მიერ. შესაბამისად, არსებული ფაქტობრივი გარემოებებიდან და სამართლებრივი რეგულირებიდან გამომდინარე, სსიპ შემოსავლების სამსახური უფლებამოსილი იყო აღიარებული საგადასახადო დავალიანების ფარგლებში ფონდი „…“ ქონების მიმართ გამოეყენებინა ყადაღა.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლოს მითითებით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 39-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტის თანახმად, სახელმწიფო ბაჟის ოდენობა საკასაციო საჩივრისათვის შეადგენს დავის საგნის ღირებულების 5 პროცენტს, მაგრამ არანაკლებ 300 ლარისა. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. ამდენად, თუ კასატორს წინასწარ არ აქვს გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი საკასაციო საჩივარზე და მას მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად, გადავადებული აქვს სახელმწიფო ბაჟის გადახდა საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე, მისი საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად მიჩნევის შემთხვევაში, მას დაეკისრება გადასახდელი სახელმწიფო ბაჟის 30 პროცენტი. აღნიშნულიდან გამომდინარე, ვინაიდან კასატორს - ფონდ „...“ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 20 ივლისის განჩინებით სახელმწიფო ბაჟის გადახდა გადაუვადდა მოცემულ საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე, კასატორს - ფონდ „…“ უნდა დაეკისროს სახელმწიფო ბაჟის გადახდა 288 ლარის ოდენობით.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ფონდი „…“ საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 14 ივნისის განჩინება;

3. კასატორს - ფონდ „…“ დაეკისროს სახელმწიფო ბაჟის - 288 ლარის გადახდა;

4.საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ვ. როინიშვილი