#ბს-699-695(კ-17) 9 ნოემბერი, 2017 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ს. გ-ას საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 13 აპრილის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2014 წლის 9 ივნისს ს. გ-ამ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ქონების რეგისტრაციის დეპარტამენტისა და საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მიმართ.

მოსარჩელემ ლ. გ-ას საკუთრების უფლების რეგისტრაციის შესახებ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2014 წლის 31 მარტის ... გადაწყვეტილების, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2002 წლის 10 მაისის #13/02/2002 განაცხადის რეგისტრაციით მიღებული გადაწყვეტილების და ადმინისტრაციული საჩივრის განხილვაზე უარის თქმის შესახებ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2014 წლის 16 მაისის #102165 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 13 ივნისის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირებად ჩაებნენ ლ. გ-ა და ნ. ვ-ო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 18 ივლისის განჩინებით დაკმაყოფილდა მოსარჩელე ს. გ-ას შუამდგომლობა სარჩელის გამოხმობის თაობაზე; ს. გ-ას სარჩელის მოთხოვნა მოპასუხე საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მიმართ, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2002 წლის 10 მაისის #13/02/2002 განაცხადის რეგისტრაციით მიღებული გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის ნაწილში განუხილველად იქნა დატოვებული და დაუბრუნდა მოსარჩელეს.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 18 სექტემბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირად ჩაება გ. გ-ი.

სასარჩელო მოთხოვნის დაზუსტების შედეგად მოსარჩელემ საბოლოოდ ნ. ვ-ოზე საკუთრების უფლებით რეგისტრირებულ უძრავ ქონებაზე, რეგისტრირებულ უფლებაში ცვლილების რეგისტრაციის შესახებ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2012 წლის 18 იანვრის ... გადაწყვეტილების, გ. გ-ის საკუთრების უფლების რეგისტრაციის შესახებ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2014 წლის 17 სექტემბრის ... გადაწყვეტილების, ლ. გ-ას საკუთრების უფლების რეგისტრაციის შესახებ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2014 წლის 31 მარტის ... გადაწყვეტილების და ადმინისტრაციული საჩივრის განხილვაზე უარის თქმის შესახებ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2014 წლის 16 მაისის #102165 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 19 თებერვლის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის პირველი ნაწილის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირად ჩაება სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 22 აპრილის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირად ჩაება ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 22 აპრილის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის პირველი ნაწილის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირად ჩაება ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ არქიტექტურის სამსახური.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 31 მარტის გადაწყვეტილებით ს. გ-ას სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2014 წლის 31 მარტის ... გადაწყვეტილება ლ. გ-ას საკუთრების უფლების რეგისტრაციის შესახებ და მოპასუხე საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებათა შესწავლისა და გამოკვლევის შემდეგ, მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად, ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა დაევალა; დანარჩენ ნაწილში მოსარჩელეს სარჩელის დაკმაყოფილებაზე ეთქვა უარი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 31 მარტის გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ს. გ-ამ, რომელმაც გასაჩივრებულ ნაწილში გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 13 აპრილის განჩინებით ს. გ-ას სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 31 მარტის გადაწყვეტილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 13 აპრილის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ს. გ-ამ, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება მოითხოვა.

კასატორი აღნიშნავს, რომ სასამართლოს არ მიუთითებია, რომ 2007 წლის 30 ნოემბერს, 2009 წლის 10 ნოემბერს და 2011 წლის 6 დეკემბერს გაცემული საკადასტრო გეგმები იყო დაზუსტებული ფართობით, საზღვრის კონფიგურაციით და ადგილმდებარეობით, რასაც საჯარო რეესტრის ამონაწერიც ადასტურებს. სახელმწიფო გეოდეზიურ კოორდინატთა სისტემაში დაცული დაზუსტებული ინფორმაცია ზუსტი ინფორმაციაა, ინახება საჯარო რეესტრის მონაცემთა ბანკში, საკადასტრო გეგმა და საკადასტრო რუკა გაიცემა საჯარო რეესტრის მონაცემთა ბანკის საფუძველზე და ასახავს მისი მომზადების მომენტისათვის მიწის ნაკვეთისა და ნაგებობის შესახებ ძალაში მყოფ მონაცემებს. ძალაში მყოფი მონაცემი ს/კ ... იყო 2011 წელს გაცემული საკადასტრო გეგმით დადგენილი მიწის ნაკვეთის საზღვრები, კონფიგურაცია და ადგილმდებარეობა, ხოლო თუ 2012 წლის 18 იანვრის რეგისტრაციით მომზადდა საკადასტრო გეგმა უძრავ ნივთზე შეიცვალა უძრავი ნივთის - მიწის ნაკვეთის - საზღვრები და ადგილმდებარეობა. ნ. ვ-ოს უნდა წარმოედგინა უფლების დამდგენი დოკუმენტი ს. გ-ას სამკვიდრო ქონებიდან 48 კვ.მ მიწის ნაკვეთის მის საკუთრებაში გადასვლის შესახებ, რაც მას არც წარმოუდგენია და არც მარეგისტრირებელ ორგანოს მოუთხოვია. ის ფაქტი, რომ ნ. ვ-ოს უძრავ ნივთზე რეგისტრირებულ უფლებაში ცვლილების რეგისტრაცია 2012 წლის 18 იანვრის გადაწყვეტილებით განახორციელა სარეგისტრაციო დოკუმენტით - ნ. ვ-ოს მიერ წარმოდგენილი აზომვითი ნახაზით, ეწინააღმდეგება კანონს. კასატორი არ იზიარებს სასამართლოს შეფასებას, რომ აზომვითი ნახაზი გაცემული იყო დადგენილი მოთხოვნების დაცვით და უქმნიდა მარეგისტრირებელ ორგანოს რეგისტრირებულ უფლებაში ცვლილების შესახებ გადაწყვეტილების მიღების საფუძველს. 2012 წელს ნ. ვ-ოს მიერ წარმოდგენილი აზომვითი ნახაზი უნდა შედარებოდა 2011 წლის 6 დეკემბერს გაცემულ საჯარო რეესტრის მონაცემთა ბანკში დაცულ საკადასტრო გეგმას და თუკი ცვლილება იქნებოდა (რაც ნამდვილად არის), საჯარო რეესტრს ნ. ვ-ოსთვის უნდა მოეთხოვა სამართლებრივი აქტის წარმოდგენა. ხოლო თუ იგი ამ სახის დოკუმენტს არ წარმოადგენდა, რეესტრს წარმოება უნდა შეეწყვიტა.

კასატორი არ იზიარებს სასამართლოს შეფასებას, რომ ნ. ვ-ოს უძრავი ქონების საკადასტრო მონაცემების საბოლოო დაზუსტება განხორციელდა 2012 წლის 18 იანვრის საკადასტრო გეგმის გაცემით და სწორედ აღნიშნული დაზუსტებული მონაცემების საფუძველზე დარეგისტრირდა საკუთრების უფლება ჯერ ნ. ვ-ოზე და შემდგომ - გ. გ-ზე.

კასატორის მოსაზრებით, „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონს ეწინააღმდეგება სასამართლოს შეფასება იმასთან დაკავშირებით, რომ 2012 წლის 18 იანვრის საკადასტრო გეგმის გაცემამდე თბილისში, ... ქუჩაზე, ... ჩასასვლელის მიმდებარედ არსებულ 250 კვ.მ უძრავ ნივთთან დაკავშირებით გაცემული არცერთი საკადასტრო გეგმა არ შეიცავდა დაზუსტებულ მონაცემებს, გარდა 2009 წლის გეგმისა, რომლის ნამდვილობაც დადგინდა მხოლოდ 2012 წლის გეგმის გაცემის შემდგომ მათი ურთიერთშედარებისას.

კასატორი ასევე არ იზიარებს სასამართლოს მსჯელობას, რომ საკადასტრო მონაცემი შესაძლებელი იყო მოიცავდა გზის სავალ ნაწილს და 2012 წლის ცვლილების რეგისტრაციით მისი საზღვრების დაზუსტების შესაძლებლობა არსებული ფართის ფარგლებში შესაძლებელი იყო გზის სავალი ნაწილისთვის განკუთვნილი ფართის გამორიცხვით. კასატორი აღნიშნავს, რომ ნ. ვ-ოს ცვლილების რეგისტრაციას არ უნდა გამოეწვია ს. გ-ას უძრავი ქონების მითვისება იმიტომ, რომ ნ. ვ-ოს მიწის ნაკვეთს გზის სავალი ნაწილის რაღაც მონაკვეთი არ დაეკავებინა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 11 სექტემბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ს. გ-ას საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ს. გ-ას საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, #7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა არსებითად სწორად გადაწყვიტეს მოცემული დავა.

განსახილველ შემთხვევაში დადგენილია, რომ თბილისში, ... ქუჩაზე, ... ჩასასვლელის მიმდებარედ არსებულ 250 კვ.მ უძრავ ნივთთან დაკავშირებით ქალაქ თბილისის მერიის თბილისის არქიტექტურის საქალაქო სამსახურის 2002 წლის 16 მაისის მიწის ნაკვეთის გეგმის გაცემის შემდგომ, დაინტერესებული პირის მოთხოვნის საფუძველზე, საჯარო რეესტრის მიერ სხვადასხვა დროს - 2007 წლის 30 ნოემბერს, 2009 წლის 10 ნოემბერს და 2011 წლის 6 დეკემბერს გაცემულია საკადასტრო გეგმები (ს/კ ...). საქმის მასალებით და მხარეთა განმარტებებით, საქმეზე სპეციალისტებად დაკითხული პირების განმარტებებით დადგენილია, რომ ზემოაღნიშნული უძრავი ქონების საკადასტრო მონაცემების საბოლოოდ დაზუსტება განხორციელდა 2012 წლის 18 იანვრის საკადასტრო გეგმის გაცემით და სწორედ აღნიშნული დაზუსტებული მონაცემების საფუძველზე დარეგისტრირდა საკუთრების უფლება უძრავ ნივთზე ჯერ ნ. ვ-ოს, ხოლო შემდგომ ნასყიდობის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე გ. გ-ის სახელზე. საქმის მასალებით (მათ შორის ექსპერტიზის დასკვნით) და სპეციალისტთა განმარტებებით, ასევე დადგენილია, რომ ზემოაღნიშნულ უძრავ ნივთთან დაკავშირებით გაცემული ქალაქ თბილისის მერიის თბილისის არქიტექტურის საქალაქო სამსახურის 2002 წლის 16 მაისის მიწის ნაკვეთის გეგმა არ შეიცავდა ინფორმაციას უძრავი ნივთის საკადასტრო საზღვრების შესახებ, რის გამოც, შეუძლებელია ამ დოკუმენტით განისაზღვროს მიწის ნაკვეთის ზუსტი ადგილმდებარეობა, თუმცა აღნიშნულ გეგმასთან დაკავშირებით დაკითხულმა სპეციალისტმა დაადასტურა, რომ გეგმაზე მითითებული 250 კვ.მ მიწის ნაკვეთი უდავოდ არ მოიცავს გზის სავალ ნაწილს. ასევე დადგენილია, რომ 2012 წლის 18 იანვრის საკადასტრო გეგმის გაცემამდე, თბილისში, ... ქუჩაზე, ... ჩასასვლელის მიმდებარედ არსებულ 250 კვ.მ უძრავ ნივთთან დაკავშირებით გაცემული არცერთი საკადასტრო გეგმა არ შეიცავდა დაზუსტებულ მონაცემებს, გარდა 2009 წლის გეგმისა, რომლის მონაცემთა ნამდვილობაც დადგინდა მხოლოდ 2012 წლის გეგმის გაცემის შემდგომ, მათი ურთიერთშედარებისას.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას იმასთან დაკავშირებით, რომ ქალაქ თბილისის მერიის თბილისის არქიტექტურის საქალაქო სამსახურის 2002 წლის 16 მაისის მიწის ნაკვეთის გეგმის გაცემას გააჩნია კანონიერი საფუძველი.

„საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის მეორე პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, სააგენტოს ერთ-ერთი ფუნქციაა რეგისტრაცია, ხოლო მე-6 პუნქტის თანახმად, მარეგისტრირებელი ორგანო და მისი თანამშრომელი პასუხს არ აგებენ წარდგენილი სარეგისტრაციო დოკუმენტაციის ნამდვილობაზე. ისინი პასუხისმგებელი არიან მხოლოდ რეგისტრირებული მონაცემებისა და მათთან დაცული სარეგისტრაციო თუ სხვა დოკუმენტაციის ურთიერთშესაბამისობასა და უსაფრთხოებაზე. სასამართლომ სწორად განმარტა, რომ საქართველოს იუსტიციის მინისტრის 2010 წლის 15 იანვრის #4 ბრძანებით დამტკიცებული „საჯარო რეესტრის შესახებ ინსტრუქციის“ 26-ე მუხლით სავალდებულოდ არის დადგენილი საკადასტრო აღწერის შედეგის - საკადასტრო აზომვითი ნახაზის მარეგისტრირებელ ორგანოში წარდგენა სახელმწიფო გეოდეზიურ კოორდინატთა სისტემაში, კერძოდ WGS 84 კოორდინატთა სისტემასა და UTM პროექციაში. ამასთან, ინსტრუქციის 30-ე მუხლის მიხედვით, საკადასტრო აზომვითი ნახაზის სიზუსტეზე პასუხისმგებლობა ეკისრება უძრავი ნივთის მესაკუთრეს.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, დაზუსტებული მონაცემებით რეგისტრაციის საშუალებას მოქმედი კანონმდებლობით იძლევა მხოლოდ მითითებული ფორმით შედგენილი ნახაზი, რაც საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2012 წლის 18 იანვრის #... სადავო გადაწყვეტილების მიღების დროს სახეზე იყო. ამავდროულად, ვინაიდან საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს კანონით გააჩნია არა წარდგენილი სარეგისტრაციო დოკუმენტაციის ნამდვილობის დადგენის ვალდებულება, არამედ რეგისტრირებული მონაცემებისა და მათთან დაცული სარეგისტრაციო თუ სხვა დოკუმენტაციის ურთიერთშესაბამისობის დადგენაზე პასუხისმგებლობა, მისი მხრიდან განხორციელდა 2012 წლის 18 იანვრის საკადასტრო გეგმის შედარება თბილისში, ... ქუჩაზე, ... ჩასასვლელის მიმდებარედ არსებულ 250 კვ.მ უძრავ ნივთთან დაკავშირებით გაცემულ სხვა საკადასტრო გეგმებთან. შედარების შედეგად კი დადგინდა მხოლოდ 2009 წლის მდგომარეობით გაცემული გეგმის შესაბამისობა 2012 წლის გეგმასთან. საქმის მასალების საფუძველზე ასევე დადგენილია, რომ თბილისში, ... ქუჩაზე, ... ჩასასვლელის მიმდებარედ არსებული უძრავი ნივთის (მიწის ნაკვეთის) ერთი მხარე მოსარჩელისათვის ინტერესის მქონე, თბილისში, ... დასახლება 1, ქ. 11-ში მდებარე მიწის ნაკვეთის მომიჯნავეა, ხოლო მეორე მხარეს, აღნიშნული მიწის ნაკვეთი ემიჯნება გზის სავალ ნაწილს. საკასაციო სასამართლო იზიარებს ქვედა ინსტანციის სასამართლოების განმარტებას, რომ ვინაიდან გამორიცხულია ნ. ვ-ოსათვის ქალაქ თბილისის მერიის თბილისის არქიტექტურის საქალაქო სამსახურის 2002 წლის 16 მაისის მიწის ნაკვეთის გეგმით გადაცემული მიწის ნაკვეთის ფართი მოიცავდეს გზის სავალ ნაწილს, მისი საზღვრების დაზუსტების შესაძლებლობა არსებული ფართის ფარგლებში, შესაძლებელი იყო გზის სავალი ნაწილისათვის განკუთვნილი ფართის გამორიცხვით. ამ პირობებში, საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებებიდან გამომდინარე, ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა მართებულად მიიჩნიეს, რომ ნ. ვ-ოს საკუთრების უფლების რეგისტრაციის საფუძვლად წარდგენილი 2012 წლის დაზუსტებული საკადასტრო აზომვითი ნახაზი გაცემული იყო დადგენილი მოთხოვნების დაცვით და უქმნიდა მარეგისტრირებელ ორგანოს რეგისტირებულ უფლებაში ცვლილების შესახებ გადაწყვეტილების მიღების საფუძველს.

საკასაციო სასამართლო ასევე იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას, რომ ვინაიდან კანონიერად არის მიჩნეული ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილება, კანონიერად უნდა ჩაითვალოს იმავე მიწის ნაკვეთზე ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, გ. გ-ის სახელზე საკუთრების უფლების რეგისტრაციის შესახებ მიღებული საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2014 წლის 17 სექტემბრის #... გადაწყვეტილებაც და არ არსებობს მისი ბათილად ცნობის საფუძველი.

საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 953-ე მუხლის თანახმად, თუ უფლება რამდენიმე პირს ერთობლივად ეკუთვნის, მაშინ გამოიყენება ამ თავის წესები, თუკი კანონიდან სხვა რამ არ გამომდინარეობს. აღნიშნული კოდექსის 954-ე მუხლის თანახმად, თუ სპეციალურად სხვა რამ არ არის დადგენილი, თითოეულ მოწილეს ეკუთვნის თანაბარი წილი. ხოლო 956-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საზიარო საგანს მოწილენი ერთობლივად მართავენ. ამასთან, 957-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, ცალკეული მოწილის თანხმობის გარეშე არ შეიძლება სარგებლობის წილზე მისი უფლების შემცირება. საქართველოს იუსტიციის მინისტრის 2010 წლის 15 იანვრის #4 ბრძანებით დამტკიცებულ „საჯარო რეესტრის შესახებ ინსტრუქციის“ მე-14 მუხლის 27-ე პუნქტის თანახმად, თუ საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულ უძრავ ნივთზე, მის ერთეულზე ან შენობა-ნაგებობაზე უფლება რეგისტრირებულია იმგვარად, რომ არ არსებობს რეგისტრირებული მონაცემები ამ ნივთის საერთო ფართის შესახებ ან ეს მონაცემები დაუზუსტებელია, ამ ნივთის ნაწილის განკარგვა შესაძლებელია მხოლოდ წილობრივად. 23-ე პუნქტის თანახმად კი, საერთო საკუთრებაში არსებული უძრავი ნივთის ფართობის დაყოფა ან სხვაგვარად განკარგვა შესაძლებელია მხოლოდ უძრავი ნივთის ყველა მესაკუთრის/მართლზომიერი მოსარგებლის/მფლობელის თანხმობით. ასეთ შემთხვევაში, რეგისტრაციის მიზნებისათვის, მესაკუთრედ/მართლზომიერ მოსარგებლედ/მფლობელად მიიჩნევა მხოლოდ ტექნიკური აღრიცხვის არქივისა და საჯარო რეესტრში აღრიცხული/რეგისტრირებული პირები. სხვა მესაკუთრეთა/მართლზომიერ მოსარგებლეთა/მფლობელთა არსებობის შესახებ გარემოებათა გამოკვლევაზე პასუხისმგებლობა ეკისრებათ უძრავი ნივთის განკარგვაზე გადაწყვეტილების მიმღებ პირებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას, რომ თბილისში, ... დასახლება, პირველი ქუჩა, #11-ში მდებარე 1365 კვ.მ ფართთან მიმართებაში ს. გ-ას და მესამე პირს, ლ. გ-ას გააჩნიათ საზიარო უფლება, თითოეულ მათგანს აღნიშნული ქონებიდან ეკუთვნის თანაბარი წილი და ცალკეული მოწილის თანხმობის გარეშე არ შეიძლება სარგებლობის წილზე მისი უფლების შემცირება. სარეგისტრაციო წარმოების შეჩერების საფუძვლის აღმოფხვრის მიზნით, ლ. გ-ას წარმომადგენლის მიერ მარეგისტრირებელ ორგანოში წარდგენილი იყო კორექტირებული საკადასტრო აზომვითი ნახაზი, რომლის თანახმად, საზიარო უფლებით მოსარჩელისა და მესამე პირის მართლზომიერ მფლობელობაში არსებული უძრავი ნივთის დაუზუსტებელი საერთო ფართი შემცირდა (1365 კვ.მ დაზუსტდა 1220 კვ.მ.-ით). საჯარო რეესტრმა წარდგენილი მონაცემების საფუძველზე უძრავი ნივთი დაარეგისტრირა დაზუსტებული მონაცემებით და მიუთითა დაინტერესებული პირის წილობრივი მონაცემები, თუმცა უდავოა, რომ უძრავ ნივთთან დაკავშირებული რეგისტრაციის განხორციელებისას, საზიარო უფლების არსებობისა და მიმდინარე წარმოებასთან მიმართებაში ს. გ-ას დაინტერესებულ პირად არსებობის საკითხი მარეგისტრირებელ ორგანოს არ გამოუკვლევია, მით უფრო იმ პირობებში, როდესაც დადგენილია, რომ სადავო საკითხის გადაწყვეტამდე, ადმინისტრაციული წარმოების მიმდინარეობის დროს, 2014 წლის 26 თებერვალს წარდგენილ განცხადებაში ს. გ-ას წარმომადგენელი მიუთითებდა ამგვარი ინტერესის თაობაზე და ადასტურებდა კორექტირებული (შემცირებული) აზომვითი ნახაზის საფუძველზე საკუთრების უფლების რეგისტრაციის უფლების გამოყენების დაუშვებლობას მისი თანხმობის გარეშე.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, განსახილველ შემთხვევაში ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ გადაწყვეტილების მიღებისას არ არის სათანადოდ გამოკვლეული საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოება, რაც ადასტურებს მოცემულ შემთხვევაში, ლ. გ-ას საკუთრების უფლების რეგისტრაციის შესახებ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2014 წლის 31 მარტის #... გადაწყვეტილებასთან დაკავშირებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის გამოყენების საჭიროებას. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32.4 მუხლით მინიჭებულ უფლებამოსილებას სასამართლო იყენებს მაშინ, როდესაც სასამართლო წესით ვერ ხერხდება ფაქტობრივი გარემოებების დადგენა და შეფასება, შესაბამისად შეუძლებელი ხდება სადავო ინდივიდუალური ადმინიტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მატერიალური კანონიერების შემოწმება.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ს. გ-ას საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 13 აპრილის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ვ. როინიშვილი