საქმე ¹ბს-210-209(კ-16) 18 დეკემბერი, 2017 წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემადგენლობა:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე, ვასილ როინიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი - ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის სსიპ ზედამხედველობის საქალაქო სამსახური; ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია

მოწინააღმდეგე მხარე - მ. კ-ე

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 15.10.2015წ. გადაწყვეტილება

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

მ. კ-ემ 02.05.2014წ. სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხეების ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და სსიპ ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მიმართ და სასარჩელო მოთხოვნის დაზუსტების შედეგად მოითხოვა ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 10.02.2014წ. N000437 დადგენილებისა და ქ. თბილისის მერიის 31.03.2014წ. N626 განკარგულების ბათილად ცნობა.

მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ 1992 წლიდან ცხოვრობს და საკუთრებაში აქვს ქ.თბილისში, ..., V მ/რ, კორპ. N3, ბინა N19-ში მდებარე უძრავი ქონება. მ. კ-ემ 2000 წ. ქ.თბილისში, ..., V მ/რ, N4 კორპუსის წინ ქალაქის გალამაზების მიზნით გააშენა ბაღი, სადაც დარგო ძვირადღირებული მცენარეები. 10.10.2013წ. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მიერ გამოიცა N000403 მითითება, რომლითაც მ. კ-ეს დაევალა ბაღის ირგვლივ არსებული ლითონის ბოძების და მავთულბადის ღობის დემონტაჟი. აღნიშნული მოთხოვნა შესრულებულ იქნა მოსარჩელის მიერ, რის შემდეგაც გამოიცა დადგენილება N000403 სამშენებლო სამართალდარღვევის საქმის შეწყვეტის შესახებ. საქმის წარმოების შეწყვეტის შემდეგ მოსარჩელეს რაიმე ქმედებები არ განუხორციელებია, შესაბამისად, მის მიმართ გამოცემული სადავო აქტები ფაქტობრივ და სამართლებრივ საფუძვლებს მოკლებულია.

03.07.2014წ. მ. კ-ემ განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სარჩელის უზრუნველყოფის მიზნით ქ. თბილისის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მიერ 27.05.2014წ. გამოცემული სააღსრულებო ფურცლის მოქმედების შეჩერების მოთხოვნით.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 16.07.2014წ. განჩინებით მ. კ-ის განცხადება სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენების თაობაზე დაკმაყოფილდა, თბილისის სააღსრულებო ბიუროს აეკრძალა ქ.თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 10.02.2014წ. N000437 N4-11დ41-14 დადგენილების (თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მიერ 27.05.2014წ. გაცემული N4-5 სააღსრულებო ფურცელი, ... სააღსრულებო საქმე) იძულებით აღსრულება სასამართლოს მიერ სადავო საკითხზე გადაწყვეტილების მიღებამდე. აღნიშნული განჩინება გასაჩივრდა ქ. თბილისის მერიისა და ქ. თბილისის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მიერ.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 01.08.2014წ. განჩინებით ქ. თბილისის მერიისა და ქ. თბილისის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის საჩივრები არ დაკმაყოფილდა დაუსაბუთებლობის გამო, დადგინდა საქმის მასალების სააპელაციო სასამართლოში გადაგზავნა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 29.09.2014წ. განჩინებით ქ. თბილისის მერიისა და ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის საჩივრები დაკმაყოფილდა ნაწილობივ, გაუქმდა მოცემულ საქმეზე თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 16.07.2014წ. და 01.08.2014წ. განჩინებები და მ. კ-ის განცხადება სარჩელის უზრუნველყოფის შესახებ ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 27.10.2014წ. განჩინებით მ. კ-ის შუამდგომლობა თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მიერ 27.05.2014წ. გაცემული N4-5 სააღსრულებო ფურცლის (... სააღსრულებო საქმე) აღსრულების შეჩერების შესახებ არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 17.11.2014წ. გადაწყვეტილებით მ. კ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მ. კ-ემ ქ.თბილისში, ..., V მ/რ, კორპ. N4-ის მიმდებარედ ლითონის ღობე მოაწყო სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის მიერ გაცემული ნებართვის გარეშე, ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მითითების მიღების შემდეგ მ. კ-ემ ნაწილობრივ მოშალა ღობე და ტერიტორიაზე განთავსებული დარჩა ლითონის ბოძები.

სასამართლომ მიიჩნია, რომ ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 10.02.2014წ. N000437 დადგენილება მიღებულია ,,პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის შესახებ“ კოდექსის 14.2, 25.2, 25.9, 44.1 მუხლებისა და საქართველოს მთავრობის 24.03.2009წ. N57 დადგენილებით დამტკიცებული „მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების“ 65.1, 66.7 და 66.11 მუხლების საფუძველზე და მათი მოთხოვნების დაცვით, ამდენად, ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 10.02.2014წ. N000437 დადგენილება კანონშესაბამისია და არ არსებობს მისი ბათილად ცნობის სამართლებრივი საფუძველი. სზაკ-ის 60¹.3, 185, 201.1 მუხლების შესაბამისად, კანონიერად იქნა მიჩნეული ასევე ქ. თბილისის მერიის 31.03.2014წ. N626 განკარგულება, სასამართლომ აღნიშნა, რომ საჩივრის განმხილველმა ადმინისტრაციულმა ორგანომ საქმის ფაქტობრივი გარემოებების შესწავლის შემდეგ მიიღო გადაწყვეტილება საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ. ამასთანავე, სასკ-ის მე-17 მუხლისა და სსკ-ის 102.3 მუხლის გათვალისწინებით მოსარჩელემ ვერ შეძლო იმ გარემოებების დადასტურება, რომ სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების გამოცემისას ადგილი ჰქონდა კანონით დადგენილი ისეთი პროცედურული ნორმების არსებით დარღვევას, რომლის არარსებობის პირობებში მიღებული იქნებოდა სხვაგვარი გადაწყვეტილება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 17.11.2014წ. გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გასაჩივრდა მ. კ-ის მიერ. მ. კ-ემ აგრეთვე საჩივარი შეიტანა სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენებაზე უარის თქმის შესახებ თბილისის საქალაქო სასამართლოს 27.10.2014წ. განჩინებაზე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 20.03.2015წ. განჩინებით მ. კ-ის საჩივარი თბილისის საქალაქო სასამართლოს 27.10.2014წ. განჩინების გაუქმების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა, დადგინდა საქმის მასალების სააპელაციო სასამართლოში გადაგზავნა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 28.07.2015წ. განჩინებით მ. კ-ის საჩივარი თბილისის საქალაქო სასამართლოს 27.10.2014წ. განჩინების გაუქმების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 15.10.2015წ. გადაწყვეტილებით მ. კ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 17.11.2014წ. გადაწყვეტილება და საქმეზე მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, მ. კ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, სასკ-ის 32.4 მუხლის საფუძველზე სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 10.02.2014წ. N000437 დადგენილება და ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურს დაევალა მ. კ-ის საქმესთან დაკავშირებული გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ ახალი ინდივიდუალური ადმინისტარციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა, სასკ-ის 32.1 მუხლის საფუძველზე ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის მერიის 31.03.2014წ. N626 განკარგულება.

სასამართლომ მიიჩნია, რომ სადავო აქტი - ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 10.02.2014წ. N000437 დადგენილება გამოცემულია საქმესთან დაკავშირებული გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების გარეშე, კერძოდ, პალატამ აღნიშნა, რომ მ. კ-ემ მართალია ჩაიდინა პროდუქტის უსაფრთოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსით გათვალისწინებული სამშენებლო სამართალდარღვევა, თუმცა ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურმა გადაცდომას მისცა არასწორი სამართლებრივი შეფასება, მართლსაწინააღმდეგო ქმედება დააკვალიფიცირა არასწორად.

პალატამ აღნიშნა, რომ მ. კ-ის მიერ სხვის კუთვნილ მიწის ნაკვეთზე - ქ. თბილისში, ..., V მ/რ, კორპ. N4-ის მიმდებარე ტერიტორიაზე მიწის შემოღობვა მსუბუქი კონსტრუქციის ღობით - ლითონის ბოძებზე დამაგრებული ლითონის ბადით, შესაბამისი ნებართვის არარსებობის პირობებში წარმოადგენს უნებართვო მშენებლობას საქართველოს მთავრობის 24.03.2009წ. N57 დადგენილებით დამტკიცებული ,,მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების“ 3.74, 3.15, 65.1, 66.1, 66.2, 66.7, და 66.10 მუხლების საფუძველზე.

სააპელაციო პალატამ ყურადღება გაამახვილა ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 10.02.2014წ. N000437 დადგენილების გამოცემის სამართლებრივ საფუძველზე და აღნიშნა, რომ მოპასუხე ადმინისტრაციულმა ორგანომ მ. კ-ის სამართალდარღვევის საქმეზე არასწორად გამოიყენა პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის 44.1 მუხლი, რადგან აღნიშნული ნორმის გამოყენებისათვის აუცილებელია უნებართვო მშენებლობა განხორციელდეს სპეციალური სტატუსის მქონე ტერიტორიის ფარგლებში, კერძოდ, ისეთი ტერიტორიის ფარგლებში, როგორიც არის: სპეციალური რეჟიმის ზონა, სადაც დადგენილია მშენებლობის განხორციელების განსაკუთრებული რეჟიმი; ტყის ფონდისა და „წყლის შესახებ“ კანონით განსაზღვრული ტერიტორიები; კულტურული მემკვიდრეობის დამცავი ზონები; საკურორტო-სარეკრეაციო ზონები და ქ. თბილისის ტერიტორია. ამასთანავე, უნებართვო მშენებლობა უნდა იწვევდეს გაბარიტების ცვლილებას.

სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ მ. კ-ეს უნებართვო მშენებლობა არ უწარმოებია პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის 44.1 მუხლით გათვალისწინებულ სპეციალური სტატუსის მქონე ტერიტორიების ფარგლებში და ასევე, ღობის მოწყობას არ გამოუწვევია სხვა რომელიმე შენობის გაბარიტების ცვლილება. სასამართლომ მიიჩნია, რომ 44.1 მუხლის გამოყენების საფუძველს არ ქმნის მხოლოდ ის გარემოება, რომ უნებართვო მშენებლობა ნაწარმოებია ქ. თბილისის ტერიტორიაზე, საჭიროა იმავდროუალად დგინდებოდეს, რომ უნებართვო მშენებლობამ გამოიწვია სხვა, უკვე არსებული ნაგებობის გაბარიტების ცვლილება. განსახილველ შემთხვევაში პალატამ დადგენილად ცნო, რომ მ. კ-ის შემთხვევაში არ შეცვლილა სხვა რომელიმე შენობა-ნაგებობის საძირკვლის, გარე შემომზღუდავი კონსტრუქციების ან/და სახურავის პარამეტრები, ღობე მოწყობილია სხვა ნაგებობისგან დამოუკიდებლად, ცალკე ტერიტორიაზე. ამდენად, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ 44.1 მუხლის ნაცვლად გამოყენებულ უნდა ყოფილიყო პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის 43-ე მუხლის ,,ა“ ქვეპუნქტი, რადგან მ. კ-ემ თუმცა ღობე განათავსა თვითმმართველი ერთეულის - თბილისის კუთვნილ ტერიტორიაზე, მაგრამ ლითონის ღობის მოწყობას არ გამოუწვევია სხვა რომელიმე შენობა-ნაგებობის გაბარიტების ცვლილება, ამასთანავე მშენებლობა არ განხორციელებულა 44.1 მუხლით გათვალისწინებულ სპეციალური სტატუსის მქონე ზონაში.

ამდენად, სასკ-ის 1.2, 32.1, 32.4 მუხლებისა და სსკ-ის 377.1, 377.2, 385.1, 385.2, 393.2, 394-ე მუხლების შესაბამისად, პალატამ სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად ცნო ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 10.02.2014წ. N000437 დადგენილება და ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურს დაავალა მ. კ-ის საქმესთან დაკავშირებული გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ ახალი ინდივიდუალური ადმინისტარციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა იმ მსჯელობისა და მოსაზრებების გათვალისწინებით, რომლებიც აისახა სააპელაციო პალატის გადაწყვეტილებაში.

თბილისის სააპელაციო სასმართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ სზაკ-ის 60¹ მუხლზე მითითებით, ბათილად ცნო ქ. თბილისის მერიის 31.03.2014წ. N626 განკარგულება იმ მოტივით, რომ ქ. თბილისის მერიას მ. კ-ის ადმინისტრაციული საჩივრის განხილვისას ყურადღება უნდა გაემახვილებინა მასზედ, თუ რამდენად სწორად მიუსადაგა ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურმა მ. კ-ის მიერ ჩადენილ სამართალდარღვევას პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის 44.1 მუხლი, გასაჩივრებული დადგენილების პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის 43-ე და 44-ე მუხლების ჭრილში გაანალიზების პირობებში ზემდგომ ადმინისტრაციულ ორგანოს უნდა დაედგინა კვალიფიკაციის უსწორობა და, შესაბამისად, უნდა გადაეწყვიტა მასთან წარდგენილი საჩივარი.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 15.10.2015წ. გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურმა და ქ. თბილისის მერიამ.

კასატორმა ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურმა აღნიშნა, რომ არ ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს განმარტებას მ. კ-ის მიმართ სამშენებლო სამართალდარღვევის საქმეზე პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის 44-ე მუხლის არასწორად გამოყენების შესახებ. კასატორის განმარტებით, პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის 43-ე და 44-ე მუხლების ურთიერთშედარებით დგინდება, რომ ქ. თბილისს, როგორც განსაკუთრებული სტატუსის მქონე თვითმმართველ ერთეულს, აქვს სხვა დანარჩენი თვითმმართველი ერთეულებისგან განსხვავებული რეგულაცია, კოდექსის 43-ე მუხლი ეხება თვითმმართველ ქალაქებს, თუმცა არა ქ. თბილისს, ქ. თბილისის თვითმმართველი ერთეული ამავე კოდექსის 44-ე მუხლით გათვალისწინებულ სპეციალურ ტერიტორიას განეკუთვნება. ამდენად, 43-ე მუხლის შინაარსი სრულიად გამორიცხავს განსახილველ შემთხვევაში ამ ნორმის გამოყენების შესაძლებლობას. კასატორმა აღნიშნა, რომ გაბარიტების შეცვალა/არშეცვლის საკითხის დადგენის საჭიროება არსებობს მხოლოდ უნებართვო რეკონსტრუქციის არსებობისას და არა ახალი მშენებლობის შემთხვევაში, რადგან როდესაც საქმე ეხება ახალი შენობა-ნაგებობის განთავსებას, მაშინ ეს შენობა თავად წარმოადგენს ახალ გაბარიტს და, ამდენად, ახალი მშენებლობა არის სამუშაო, როდესაც ადმინისტრაციულ ორგანოს გაბარიტების ცვლილების საკითხი შესაფასებელი არ აქვს. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორის მითითებით, იმ შემთხვევაში თუ ადგილი აქვს უნებართვო მშენებლობას, იქნება ეს ახალი მშენებლობა თუ რეკონსტრუქცია გაბარიტების ცვლილებით ან მის გარეშე, გამოიყენება პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის 44-ე მუხლი, ხოლო კანონმდებელი მითითებას გაბარიტების ცვლილებაზე აკეთებს იმ მიზნით, რომ მოახდინოს ჯარიმის ოდენობის დიფერენცირება და არა იმ მიზნით, რომ დაადგინოს 44-ე მუხლის მხოლოდ გაბარიტების ცვლილების შემთხვევაში გამოყენების შესაძლებლობა. ამდენად, ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურს მიაჩნია, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტარციულ საქმეთა პალატის მიერ არ იქნა სწორად შეფასებული საქმისთვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივი გარემოებები, არ არსებობდა გასაჩივრებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობის საფუძვლები. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება უზენაესი სასამართლოს დადგენილ პრაქტიკას (სუსგ 14.07.2015წ. N311-307(2კ-14)) და სამშენებლო სამართალდარღვევასთან დაკავშირებული წარმოების ნორმატიულ მოწესრიგებას.

კასატორმა ქ. თბილისის მერიამ აღნიშნა, რომ არ ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს განმარტებას მ. კ-ის მიმართ სამშენებლო სამართალდარღვევის საქმეზე პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის 44-ე მუხლის არასწორად გამოყენების შესახებ. პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის 43-ე და 44-ე მუხლების ურთიერთშედარებით დგინდება, რომ თბილისს, როგორც განსაკუთრებული სტატუსის მქონე თვითმმართველ ერთეულს, აქვს სხვა დანარჩენი თვითმმართველი ერთეულებისგან განსხვავებული რეგულაცია და მასზე ვრცელდება კოდექსის 44-ე მუხლი. კოდექსის 43-ე მუხლის მოქმედების სფეროში ექცევა ყველა თვითმმართველი ქალაქი, გარდა თბილისისა, ამდენად, 43-ე მუხლის შინაარსი სრულიად გამორიცხავს ამ მუხლის გამოყენებას ქ. თბილისში წარმოებულ უნებართვო მშენებლობებთან მიმართებით. კასატორმა აღნიშნა, რომ გაბარიტების შეცვალა/არშეცვლის საკითხის დადგენის საჭიროება არსებობს მხოლოდ უნებართვო რეკონსტრუქციის განხორციელებისას და არა ახალი მშენებლობის შემთხვევაში, რადგან როდესაც საქმე ეხება ახალი შენობა-ნაგებობის განთავსებას, მაშინ ეს შენობა თავად წარმოადგენს ახალ გაბარიტს, ასეთ შემთხვევაში ადმინისტრაციულ ორგანოს გაბარიტების ცვლილების საკითხი შესაფასებელი არ აქვს. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, იმ შემთხვევაში თუ ქ.თბილისის ტერიტორიაზე ადგილი აქვს უნებართვო მშენებლობას, იქნება ეს ახალი მშენებლობა თუ რეკონსტრუქცია გაბარიტების ცვლილებით ან მის გარეშე, გამოიყენება პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის 44-ე მუხლი, კანონმდებელი მითითებას შენობა-ნაგებობის გაბარიტების ცვლილებასთან დაკავშირებით აკეთებს იმ მიზნით, რომ მოახდინოს ჯარიმის ოდენობის დიფერენცირება და არა იმ მიზნით, რომ დაადგინოს 44-ე მუხლის გამოყენების საჭიროება. ამდენად, კასატორი მიიჩნევს, რომ სააპელაციო პალატამ არასწორად განმარტა კანონი, არასწორად დაადგინა ფაქტობრივი გარემოებები, რასაც შედეგად მოჰყვა დაუსაბუთებელი გადაწყვეტილების მიღება, ამასთანავე, სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება საკასაციო სასამართლოს დადგენილ პრაქტიკას.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლის, გასაჩივრებული დაგაწყვეტილებისა და საკასაციო საჩივრების საფუძვლების კანონიერების შემოწმების შედეგად თვლის, რომ საკასაციო საჩივრები უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქმის მასალებით დასტურდება, რომ ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 03.12.2013წ. N000437 მითითებით დადგინდა სამშენებლო სართალდარღვევა, კერძოდ ქ. თბილისში, ..., V მ/რ, N4 კორპუსის მიმდებარედ მ. კ-ის მიერ ლითონის ღობის მოწყობა შესაბამისი სანებართვო დოკუმენტაციის გარეშე. მ. კ-ეს განესაზღვრა 5 (ხუთ) დღიანი ვადა უნებართვოდ მოწყობილი ლითონის ღობის დემონტაჟისთვის ან შესაბამისი სანებართვო დოკუმენტაციის წარსადგენად. ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 10.12.2013წ. N000437 შემოწმების აქტის თანახმად, ობიექტი დემონტირებულია ნაწილობრივ. ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 10.02.2014წ. N000437 დადგენილებით მ. კ-ე დაჯარიმდა 10 000 ლარით ქ. თბილისში, ..., V მ/რ, N4 კორპუსის მიმდებარედ უნებართვოდ ლითონის ღობის მოწყობისათვის. საქმეზე დადგენილია და მხარეები არ დავობენ, რომ უნებართვო ობიექტის მოშლის შემდეგ ადგილზე განთავსებული დარჩა ლითონის ბოძები.

მოცემულ საქმეში მ. კ-ე სადავოდ ხდის უნებართვოდ ლითონის ღობის მოწყობის გამო ჯარიმის სახით 10 000 ლარის დაკისრების და დემონტაჟის დავალების შესახებ ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 10.02.2014წ. N000437 დადგენილებას და საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ ქ. თბილისის მერიის 31.03.2014წ. N626 განკარგულებას. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ არსებობდა სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის გასაჩივრებული აქტის ბათილად ცნობის და ზედამხედველობის ორგანოსათვის საქმის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალების საფუძველი. სააპელაციო პალატამ ყურადღება გაამახვილა ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 10.02.2014წ. N000437 დადგენილების გამოცემის სამართლებრივ საფუძველზე და აღნიშნა, რომ მოპასუხე ადმინისტრაციულმა ორგანომ არასწორად გამოიყენა პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის 44.1 მუხლი, მის ნაცვლად ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურს მხედველობაში უნდა მიეღო კოდექსის 43-ე მუხლის ,,ა“ ქვეპუნქტი, რადგან ლითონის ღობის მოწყობას არ გამოუწვევია სხვა რომელიმე შენობა-ნაგებობის გაბარიტების ცვლილება, ამასთანავე არ დასტურდება უნებართვო მშენებლობის სპეციალურ ზონაში წარმოება. სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, გადაცდომის 44.1 მუხლის გამოყენებისათვის არ კმარა იმ გარემოებაზე მითითება, რომ უნებართვო მშენებლობა ნაწარმოებია ქ. თბილისის ტერიტორიაზე. მშენებლობის ადგილის გარდა, 44.1 მუხლის გამოყენებისთვის აუცილებელია, რომ იმავდროულად არსებობდეს მეორე მაკვალიფიცირებელი ელემენტი - ახალი (უნებართვო) ნაგებობის მშენებლობის გზით სხვა, უკვე არსებული, აშენებული ნაგებობის გაბარიტების შეცვლა.

საკასაციო სასამართლო არ იზიარებს სააპელაციო პალატის ხსენებულ მოსაზრებას და აღნიშნავს, რომ პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის 44.1 მუხლის თანახმად, უნებართვო მშენებლობის, რეკონსტრუქციის ან/და დემონატაჟის წარმოება მშენებლობის განხორციელების სპეციალური რეჟიმის ზონაში, სადაც დადგენილია მშენებლობის განხორციელების განსაკუთრებული რეჟიმი, ტყის ფონდისა და ,,წყლის შესახებ“ საქართველოს კანონით განსაზღვრულ ტერიტორიებზე, კულტურული მემკვიდრეობის დამცავ ზონებსა და საკურორტო-სარეკრეაციო ზონებში და ქალაქ თბილისის ტერიტორიაზე, რომელიც იწვევს შენობა-ნაგებობის გაბარიტების ცვლილებას, სახელმწიფო ან თვითმმართველი ერთეულის საკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებაზე გამოიწვევს დაჯარიმებას - 10 000 ლარის ოდენობით, ხოლო კერძო საკუთრებაში არსებულ ქონებაზე - 8000 ლარით. მოცემულ შემთხვევაში სადავო არ არის, რომ მ. კ-ემ სამუშაოები აწარმოა უნებართვოდ, ქ. თბილისის ტერიტორიაზე. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ კოდექსის 44.1 მუხლში ჩამოთვლილი ტერიტორიები ალტერნატიულია, რომელიმე მათგანის ფარგლებში უნებართვო მშენებლობის წარმოება საკმარისია სამართალდარღვევის 44.1 მუხლით კვალიფიცირებისათვის. საფუძველს მოკლებულია სააპელაციო პალატის მოსაზრება განსახილველ სამართალდარღვევასთან დაკავშირებით პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის 43-ე მუხლის „ა“ ქვეპუნქტის გამოყენების შესახებ, რადგან აღნიშნული ნორმა ადგენს სანქციის ოდენობას უნებართვო მშენებლობისათვის, თუ ის წარმოებულია თვითმმართველ ქალაქში, გარდა ამ კოდექსის 44-ე მუხლში აღნიშნული ტერიტორიისა, ხოლო კოდექსის 44-ე მუხლი თავის მხრივ ჯარიმის ოდენობას ადგენს ქ. თბილისის ტერიტორიაზე უნებართვო მშენებლობისათვის. ამდენად, ვინაიდან არსებობს ქ. თბილისის ტერიტორიაზე უნებართვო მშენებლობებთან დაკავშირებული სპეციალური მოწესრიგება (კოდექსის 44-ე მუხლი), მასზე ვერ გავრცელდება თვითმმართველ ქალაქებში მიმდინარე უნებართვო მშენებლობებთან დაკავშირებით დადგენილი ზოგადი რეგულაცია, აღნიშნულის შესახებ პირდაპირ უთითებს 43-ე მუხლის ბლანკეტური ნორმა, რომლის ტექსტის თანახმად იგი გამოიყენება უნებართვო მშენებლობის წარმოებისას, გარდა კოდექსის 44-ე მუხლში აღნიშნული ტერიტორიისა.

კოდექსის 43-ე მუხლის „ა“ ქვეპუნქტის გამოყენების წინაპირობად სააპელაციო პალატა იმ გარემოებას უთითებს, რომ განხორციელებულ სამუშაოებს არ გამოუწვევია სხვა რომელიმე შენობა-ნაგებობის გაბარიტების ცვლილება. სააპელაციო პალატის გასაჩივრებულ განჩინებაში მოყვანილი მოსაზრება იმასთან დაკავშირებით, რომ 44-ე მუხლის გამოყენების პირობა არის არა მხოლოდ ქ. თბილისის ტერიტორიაზე უნებართვო მშენებლობის ან/და რეკონსტრუქციის წარმოება, არამედ აგრეთვე გაბარიტების ცვლილება, არ არის დასაბუთებული. კოდექსის 44-ე მუხლი ითვალისწინებს დაჯარიმებას შენობა-ნაგებობის გაბარიტების შეუცვლელად უნებართვო მშენებლობის წარმოებისთვის (44.2 მუხ.). ამდენად, საფუძველს არის მოკლებული მითითება სამშენებლო სამართალდარღვევის საქმის 43-ე მუხლის „ა“ ქვეპუნქტის საფუძველზე გადაწყვეტის შესახებ. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ახალი მშენებლობის შედეგად იქმნება ახალი ობიექტი ან ხდება არსებულის სრულიად ჩანაცვლება (,,მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ“ მთავრობის 24.03.2009წ. =57 დადენილების 3.5 მუხლი), შესაბამისად, ახალი, მანამდე არარსებული მშენებლობისას, უკეთუ ადგილი აქვს არა არსებულის მთლიანად ჩანაცვლებას ძველი ნაგებობის გაბარიტების დაცვით, არამედ სამშენებლო სამუშაოების განხორციელებას მიწის ნაკვეთის იმ ნაწილში სადაც არ დგას ნაგებობა, ყოველთვის იქმნება ახალი გაბარიტი. შენობა ნაგებობის გაბარიტების უნებართვო ცვლილება ვერ გამოიწვევს ახალი ნაგებობის უნებართვო მშენებლობაზე უფრო მკაცრ სანქციას. განსახილველ შემთხვევაში დადგენას საჭიროებს ახალი მშენებლობის არსებობა და არა გაბარიტების ცვლილება. აღნიშნულთან დაკავშირებით მხედველობაშია მისაღები, რომ საქმის მასალების მიხედვით, სადავო აქტების გამოცემამდე, ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 12.11.2013წ. დადგენილებით შეწყდა ადმინისტრაციული სამართლადარღვევის საქმის წარმოება მ. კ-ის მიმართ, უკანასკნელის მიერ სამშენებლო სამართალდარღვევის აღმოფხვრის გამო. აღნიშნულის შემდეგ განმეორებით უნებართვო მშენებლობისათვის ზედამხედველობის ორგანოს მიერ გამოცემულ სადავო აქტზე (10.02.2014წ.) შეტანილი ადმინისტრაციული საჩივრის განხილვისას მ. კ-ე აცხადებდა, რომ 2000 წელს მოწყობილი ღობის დემონტაჟის შედეგად წარმოების შეწყვეტის დროს ბოძები არსებობდა (ტ.1, ს.ფ. 71), წარმოების შეწყვეტის შესახებ აქტი უქმნიდა მას მითითების შესრულების მოსაზრებას, წარმოების შეწყვეტის შემდეგ მას რაიმე სამუშაოები არ შეუსრულებია. მოსარჩელის აღნიშნული მოსაზრება არ არის დასაბუთებული, ვინაიდან საქმეში დაცული სამშენებლო სამართალდარღვევის საქმის შეწყვეტის შესახებ ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 12.11.2013წ. N000403 დადგენილებით დასტურდება, რომ სამსახურის სხდომაზე მოქ. მ. კ-ემ განაცხადა, რომ სამართალდარღვევა გამოსწორებულია, უნებართვოდ განთავსებული ლითონის ბოძები და მავთულბადის ღობე დემონტირებულია, ადგილზე გადამოწმების შედეგად შედგენილი მოხსენებითი ბარათით სამსახურის მიერ დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ მითითებით გათვალისწინებული მოთხოვნები შესრულდა, კერძოდ განხორციელდა უნებართვოდ მოწყობილი ლითონის ბოძებისა და მავთულბადის ღობის დემონტაჟი (ტ.1, ს.ფ. 129-130), რის გამოც შეწყდა სამართალდარღვევის საქმის წარმოება. ამდენად, საქმის მასალებით არ დასტურდება ლითონის ბოძების დარჩენა თავდაპირველი დემონტაჟის შემდეგ, შესაბამისად, არ დასტურდება მეორედ წარდგენილი მითითების შესრულების მოლოდინი მავთულბადის მოხსნით, მით უფრო, რომ ლითონის ბოძები არის ღობის შემადგენელი ნაწილი, სამართალდარღვევის სრულად აღმოფხვრა გულისხმობდა ლითონის ბოძების დემონტაჟსაც. ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის ინსპექტირების სამმართველოს ისან-სამგორის რაიონული განყოფილების მთავარი სპეციალისტის ზ. ს-ის 10.02.2014წ. მოხსენებითი ბარათიდან, საქმეში დაცული ფოტოსურათებით, მოსარჩელის განმარტებით დასტურდება, რომ 03.12.2013წ. N000437 მითითების მიუხედავად ლითონის ბოძების დემონტაჟი არ განხორცეილდა, შესაბამისად მითითება შესრულდა ნაწილობრივ.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ უნებართვო ნაგებობა მოწყობილია მუნიციპალიტეტის საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ კანონის მე-5 მუხლის პირველი პუნქტისა და მე-4 პუნქტის „გ“ ქვეპუნქტის თანახმად, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონების შემადგენელი მიწის ნაკვეთი ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონებას (საერთო საკუთრებას) წარმოადგენს. მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლებისათვის მიკუთვნებული მიწის ნაკვეთის საზღვრები დგინდება საქართველოს მთავრობის 25.08.2010წ. N261 დადგენილებით დამტკიცებული „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონებაში შემავალი მიწის ნაკვეთების საზღვრების დადგენის წესით“, რომლის 2.2 მუხლის მიხედვით მრავალბინიანი სახლისათვის მიკუთვნებული მიწის ნაკვეთი არის კანონმდებლობით განსაზღვრული მიწის ნაკვეთი, რომელსაც გააჩნია საზღვარი, დადგენილი კოორდინატები, ადგილმდებარეობა და რომელიც რეგისტრირებულია სსიპ – საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს შესაბამისი სამსახურის მიერ. სააპელაციო პალატას არ გამოუკვლევია ვის სახელზეა რეგისტრირებული ის მიწის ნაკვეთი, რომელზეც განხორციელდა ლითონის ბოძების მონტაჟი. საქმის მასალებით დასტურდება, რომ ნაკვეთი მრავალბინიანი საცხოვრებელი კორპუსის წინ მდებარეობს, შესაბამისად, მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლისათვის მიკუთვნებული ნაკვეთის საზღვრების დადგენის წესით (მე-3, მე-4 მუხლები), შესაძლოა განსახილველი ნაკვეთი ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის თანასაკუთრებაში ირიცხებოდეს. ასეთ შემთხვევაში კერძო საკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებაზე უნებართვო მშენებლობა იწვევს 44.1 მუხლის არა „ა“, არამედ „ბ“ ქვეპუნქტის გამოყენებას და შესაბამისად შემცირებულ საჯარიმო სანქციას.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს აგრეთვე, რომ საქართველოს მთავრობის 24.03.2009წ. N57 დადგენილებით დამტკიცებული „მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების“ 19.1 მუხლის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, I კლასის შენობა-ნაგებობები მშენებლობის ნებართვას არ საჭიროებენ, თუმცა შენებლობის მწარმოებელი პირი ვალდებულია დაიცვას კანონმდებლობით გათვალისწინებული მოთხოვნები (66.1 მუხ.), მან განზრახული მშენებლობის შესახებ განცხადებით უნდა აცნობოს მშენებლობის ნებართვის გამცემ ორგანოს (66.2 მუხ.), რომელიც 5 დღის ვადაში წერილობით ადასტურებს დაგეგმილი მშენებლობის განხორციელების შესაძლებლობას (66.7 მუხ.). აღნიშნულ მოთხოვნათა დარღვევით I კლასის შენობა-ნაგებობის მშენებლობა განიხილება უნებართვო მშენებლობად (66.10 მუხ.). ამდენად, მართალია კანონმდებლობა I კლასის ნაგებობას არ მიაკუთვნებს ისეთი მნიშვნელობის მქონე ობიექტს, რომლის მშენებლობაც საჭიროებს მშენებლობის ნებართვის გაცემის სტადიებისა და კომპლექსური პროცედურების გავლას, თუმცა მშენებლობის განხორციელების შესაძლებლობის დადასტურების არარსებობისას მშენებლობის განხორციელების შემთხვევაში, კანონმდებელი აღნიშნულ ქმედებას უნებართვო მშენებლობას უტოლებს და ამით კოდექსის 44-ე მუხლის რეგულირების სფეროში აქცევს. ამასთანავე, იმის გათვალისწინებით, რომ I კლასის ნაგებობების მოწყობა, როგორც წესი, საფრთხეს არ უქმნის პირთა სიცოცხლეს, ჯანმრთელობასა და უსაფრთხოებას, სანებართვო პირობების 66-ე მუხლის მე-11 პუნქტი ადგენს I კლასის ნაგებობის არამართლზომიერად მოწყობის კანონიერად მიჩნევის სპეციალურ შესაძლებლობას: უნებართვო მშენებლობად არ ჩაითვლება I კლასის შენობა-ნაგებობის მშენებლობის კანონით განსაზღვრული პროცედურების დაუცველად განხორციელება, თუ ნებართვის გამცემი ორგანო წერილობით დაადასტურებს კანონდარღვევით განხორციელებული მშენებლობის შესაძლებლობას. საქმეში არ მოიპოვება ამგვარი დადასტურების მისაღებად მოსარჩელის მიმართვის, ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ დადასტურების რაიმე მტკიცებულება.

საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სააპელაციო პალატის გასაჩივრებული განჩინება არ შეიცავს სადავო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის სასკ-ის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის საფუძველზე ბათილად ცნობის და სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად საზედამხედველო ორგანოსათვის ხელახალი განხილვისა და ახალი გადაწყვეტილების მისაღებად დაბრუნების დასაბუთებას. სასამართლო დავის გადაუწყვეტლად აქტს ბათილად ცნობს იმ შემთხვევაში, როდესაც აშკარაა, რომ გადაწყვეტილების მიღება საჭიროებდა გარკვეული ფაქტობრივი გარემოებების გამოკვლევას, რომელიც არ იქნა გამოკვლეული ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ. სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ სადავო სამართალურთიერთობა უნდა გადაწყდეს არა კოდექსის 44-ე მუხლის 1-ლი პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტის, არამედ 43-ე მუხლის „ა“ ქვეპუნქტის საფუძველზე, სააპელაციო პალატა არ უთითებს არც ერთ ფაქტობრივ გარემობას, რომელიც ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ უნდა იქნეს დადგენილი საქმის ხელახალი განხილვისას. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ დავის სამართლებრივი ასპექტი, სასამართლოს მოსაზრება სადავო სამართალურთიერთობის გადაჭრის სამართლებრივი საფუძვლის, გამოსაყენებელი ნორმის შესახებ არ ქმნის სასკ-ის 32.4 მუხლით სადავო აქტების ბათილად ცნობისა და დავის გადაუწყვეტლად საქმის ადმინისტრაციული ორგანოსათვის ხელახალი განხილვისათვის დაბრუნების პირობას. სასკ-ის 32.4. მუხლით მინიჭებულ უფლებამოსილებას სასამართლო იყენებს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, როდესაც ადმინისტრაციულ ორგანოს არ გამოუკვლევია საკითხის გადაწყვეტისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე რაიმე ფაქტობრივი გარემოება და სასამართლო წარმოების ფარგლებში ვერ ხერხდება სადავო ფაქტობრივი გარემოებების დადგენა ან მისი დადგენა მნიშვნელოვან სირთულეებთან არის დაკავშირებული. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ საქმეში დაცული მტკიცებულებები და სასამართლოს მიერ საქმის გარემოებათა გამოკვლევა სავსებით შესაძლებელს გახდიდა სადავო საკითხის არსებითად გადაწყვეტას. სააპელაციო პალატას, მისთვის საპროცესო კანონმდებლობით მინიჭებული უფლებამოსილების ფარგლებში, სათანადოდ უნდა გამოეკვლია საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივი გარემოებები და მოეხდინა სწორი სამართლებრივი შეფასება.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო პალატის გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ არის დასაბუთებული, გადაწყვეტილების დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია, რაც სსკ-ის 394-ე მუხლის „ე¹“ ქვეპუნქტის თანახმად ქმნის გადაწყვეტილების გაუქმების აბსოლუტურ საფუძველს. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სააპელაციო პალატამ საქმეში არსებულ მტკიცებულებებს არ მისცა სათანადო სამართლებრივი შეფასება, რის გამოც არსებობს სსკ-ის 412-ე მუხლით გათვალისწინებული საქმის ხელახალი განხილვისათვის დაბრუნების საფუძველი. საქმის ხელახალი განხილვისას სააპელაციო სასამართლომ უნდა გამოიკვლიოს საქმეში დაცული მტკიცებულებები, სრულყოფილად დაადგინოს საქმის გარემოებები და მისცეს მათ სწორი სამართლებრივი შეფასება.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 1-ლი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 390-ე, 399-ე 412-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ქ. თბილისის მერიის და ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის საკასაციო საჩივრები დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 15.10.2015წ. გადაწყვეტილება და საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე: ნ. სხირტლაძე

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ვ. როინიშვილი