საქმე # 180310015744349

ბს-498-495 (კ-17) 14 დეკემბერი, 2017წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე, ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, განიხილა მ. ჩ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლები თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 11.05.2016წ. განჩინებაზე

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

მ. ჩ-მა 09.03.2015წ. სარჩელით მიმართა მცხეთის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხე ახალგორის მუნიციპალიტეტის გამგეობის მიმართ და დაზუსტებული სარჩელით მოითხოვა ახალგორის მუნიციპალიტეტის გამგებლის 10.02.2015წ. N2პ-07 ბრძანების, 27.02.2015წ. N2პ-18 ბრძანების ბათილად ცნობა, სამსახურში აღდგენა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება.

მცხეთის რაიონული სასამართლოს 30.07.2015წ. გადაწყვეტილებით მ. ჩ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მ. ჩ-მა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 11.05.2016წ განჩინებით მ. ჩ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება, რაც საკასაციო წესით გაასაჩივრა მ. ჩ-მა.

კასატრომა აღნიშნა, რომ მოხელის გათავისუფლება დისციპლინური პასუხისმგებლობით საგამონაკლისო ნორმას წაროადგენს. იმ მოხელის გათავისუფლება, რომლის მიმართაც არ მოქმედებს დისციპლინური პასუხისმგებლობის ზომა, დაიშვება მხოლოდ სამსახურებრივ მოვალეობათა უხეშად დარღვევის შემთხვევაში. ორგანომ სარწმუნოდ უნდა დაასაბუთოს, რომ მოხელის მიერ განხორციელებულია კონკრეტული ქმედებები და ამ ქმედებებით უხეშად ირღვევა სამსახურებრივი მოვალეობები. სასამართლო პრაქტიკის მიხედვით, დასაქმებულის სამსახურიდან გათავისუფლება გამოყენებულ უნდა იქნეს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, როდესაც პირის მიერ ჩადენილი გადაცდომის ხასიათიდან და სიმძიმიდან გამომდინარე, უფრო მსუბუქი სანქციის შეფარდებას შედეგი არ მოჰყვება. შეფარდებული სახდელი ჩადენილი ქმედების პროპორციული და ადეკვატური უნდა იყოს. მ. ჩ-ი სამსახურიდან გათავისუფლდა მოქალაქეთათვის არაკვალიფიციური, არასრულყოფილი და არაეთიკური მომსახურების გაწევის გამო, თუმცა კონკრეტული ქმედებები არ სახელდება. სამსახურებრივი მოვალეობების არაჯეროვნად შესრულების იმ ფაქტებს, რომლებზეც ორგანო უთითებდა, ადგილი ჰქონდა უკანასკნელი 6 წლის განმავლობაში, შესაბამისად, გათავისუფლების საფუძვლად მათი მიჩნევა დაუშვებელია, რადგან სახდელი უნდა წარმოადგენდეს დარღვევაზე მყისიერ რეაგირებას და არა წლების მანძილზე დაგროვილი უკმაყოფილების შედეგს.

კასატორის მოსაზრებით, სასამართლოს არ უნდა გაეზიარებინა იმ მოწმეთა ჩვენებები, რომლებიც სამსახურებრივად გამგებელს ექვემდებარებოდნენ, მას უნდა გაეთვალისწინებინა საკითხის განხილვაში მონაწილე დამოუკიდებელი პირის - ხ. ჩ-ის ახსნა-განმარტება, რომელმაც სხდომაზე კონფლიქტის არსებობა უარყო, მოწმე გ. მ-მა კი აღნიშნა, რომ სხდომაზე ხმამაღალი საუბარი იყო ორმხრივი, შესაბამისად, კონფლიქტის არსებობის შემთხვევაშიც კი, მ. ჩ-ი არ ყოფილა მისი ერთადერთი მონაწილე. ამასთანავე, სასამართლოს უნდა გამოეკვლია მოხელის მიერ კონკრეტული გადაცდომების ჩადენის დრო, ადგილი და გარემოებები, რაც არ განხორციელებულა, არ დადგენილა აგრეთვე მოწმეთა განმარტებებში ასახული გარემოებების სარწმუნოობა. სასამართლომ არ გაითვალისწინა, რომ ხ.ჩ-ის ინტერესში არ შედიოდა უარყოფითი ცნობის გაცემა, რის გამოც მ. ჩ-მა მხოლოდ ზეპირსიტყვიერად გასცა მას პასუხი. პასუხის წერილობით გაუცემლობით ზიანი არ მისდგომია კერძო ან საჯარო ინტერესს. კასატორმა აღნიშნა აგრეთვე, რომ სამსახურებრივი მოვალეობების შინაარსის გათვალისწინებით, მას ხშირად უწევდა სამუშაო კაბინეტის დატოვება მოსახლეობასთან შეხვედრის მიზნით, სასამართლოს არ დაუდგენია მ. ჩ-ის მიერ არასაპატიო მიზეზით სამსახურის დატოვების შემთხვევა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული განჩინების გაცნობის, საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. ჩ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება აგრეთვე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი ნაწილი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, §71; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საქმის მასალებით, კანონიერ ძალაში მყოფი გადაწყვეტილებებითა და მოწმეთა ჩვენებებით უტყუარად დასტურდება მ. ჩ-ის მიერ სამსახურებრივ მოვალეობათა არაჯეროვანი. მართებულია კასატორის მოსაზრება, რომ სახდელის სახით სამსახურიდან გათავისუფლების დაკისრება, როდესაც გამოყენებული არ ყოფილა სახდელის სხვა უფრო მსუბუქი სახე, ხდება უხეში გადაცდომის ჩადენისას, თუმცა აღნიშნული არ გულისხმობს მხოლოდ ცალკეული, ერთი დარღვევის არსებობას. შესაძლოა სამსახურებრივ მოვალეობათა უხეში დარღვევა მოხდეს ქმედებათა ერთობლიობით, სისტემატიური დარღვევების შედეგად.

საქმეში დაცული კანონიერ ძალაში მყოფი სასამართლო გადაწყვეტილებებით დასტურდება მ. ჩ-ის მიერ მუდმივი საცხოვრებელი ადგილის შესახებ ცნობების გაცემა საქმის გარემოებათა სათანადო გამოკვლევის გარეშე. საქმეში წარმოდგენილია აგრეთვე მ. ჩ-ის მიერ ერთსადაიმავე პირზე გაცემული ურთიერთსაწინააღმდეგო ცნობები. აღნიშნული ცნობები რიგ შემთხვევებში წარმოადგენს დევნილის სტატუსის მოპოვების, მისი შენარჩუნების, სახელმწიფოს მიერ დევნილთათვის დაწესებული სოციალური გარანტიების მიღების საფუძველს. ამდენად, ცნობის არასწორად გაცემას შესაძლოა შედეგად მოჰყლოდა ერთი მხრივ პირთა უფლებების არსებითი შელახვა, ხოლო მეორე მხრივ სახელმწიფოს მიერ პირის სოციალური უზრუნველყოფის მიზნით ხარჯების არამართლზომიერად გაწევა. შესაბამისად, აღნიშნული ცნობების არაერთგზის საქმის გარემოებათა გამოკვლევის გარეშე გაცემა ადასტურებს მ. ჩ-ის მიერ მასზე დაკისრებულ ვალდებულებათა არაკვალიფიციურ შესრულებას, სამსახურებრივ მოვალეობათა უხეშ დარღვევას. არაერთი მოწმის ჩვენებით დასტურდება აგრეთვე მ. ჩ-ის არაეთიკური ქცევა მოქალაქეთა მიმართ, რაც საკასაციო პალატის მოსაზრებით, ერთობლიობაში ქმნიდა მ. ჩ-ის სამსახურიდან გათავისუფლების საკმარის საფუძველს.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა. ამდენად, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც მ. ჩ-ის საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ემუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. მ. ჩ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 11.05.2016წ. განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. სხირტლაძე

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ვ. როინიშვილი