საქმე №ბს-561-558(კ-17) 26 სექტემბერი, 2017 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ვასილ როინიშვილი (თავჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა -ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი - მ. მ-ი

მოწინააღმდეგე მხარე - ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის

საქალაქო სამსახური; ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია; ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახური;

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 18 აპრილის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

მ. მ-მა 2016 წლის 19 აგვისტოს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიაში სარჩელი აღძრა მოპასუხეების: ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის, ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის მიმართ და მოითხოვა: ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2016 წლის 25 თებერვლის N91 ბრძანების, ქ.თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2016 წლის 17 მარტის №000770 დადგენილებისა და ქ.თბილისის მერიის 2016 წლის 19 ივლისის №1-1255 ბრძანების ბათილად ცნობა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 10 ნოემბერის გადაწყვეტილებით, მ. მ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მ. მ-მა, მან სადავო გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღების გზით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 18 აპრილის განჩინებით მ. მ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 10 ნოემბრის გადაწყვეტილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 18 აპრილის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მ. მ-მა. კასატორმა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საკასაციო პალატის მიერ ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

მ. მ-ი საკასაციო საჩივარში მიუთითებს, რომ ქ. თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2015 წლის 10 ნოემბრის ბრძანების საფუძველზე განახორციელა იურიდიული მნიშვნელობის მოქმედება, იგი აღნიშნავს, რომ ვინაიდან ქ. თბილისის ზედამხედველობის სამსახურის 2015 წლის 18 ნოემბრის შემოწმების აქტით მის მიმართ პრეტენზია არ გამოუხატავს, მას გაუჩნდა კანონიერი ნდობა აქტის მიმართ და გააგრძელა დაწყებული მშენებლობა.

კასატორი მიუთითებს, რომ ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა სამართლებრივი შეფასების გარეშე დატოვეს ის, რომ მირანდა მოხვაში, როგორც დაინტერესებული მხარე არ იქნა გაფრთხილებული/მიწვეული სადავო ბრძანების გამოცემისას გამართულ სხდომაზე, მით უმეტეს, რომ გამოცემული აქტით გაუარესდა მისი სამართლებრივი მდგომარეობა.

მ. მ-ი მიუთითებს, რომ ქ. თბილისის ზედამხედველობის სამსახურმა წერილით აცნობა ქ.თბილისის არქიტექტურის სამსახურს მისი 2015 წლის 10 ნოემბრის ბრძანების კანონიერების შესწავლის თაობაზე, რაზეც აღნიშნავს, რომ ადმინისტრაციულ ორგანოს წერილობით კი არ უნდა ეცნობებინა ამის შესახებ, არამედ უნდა გაესაჩივრებინა აქტით/კანონმდებლობით დადგენილი წესით აღნიშნული ბრძანება, სამშენებლო ნებართვის გაცემის შესახებ.

კასატორი დამატებით აღნიშნავს, რომ საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის N57 დადგენილების „მშენებლობის ნებართვის გაცემისა და მშენებლობის პირობების შესახებ“ თანახმად, მშენებლობის ნებართვის გამცემი ორგანო მხოლოდ იმ შემთხვევაშია უფლებამოსილი იმსჯელოს მშენებლობის ნებართვის გაცემის თაობაზე თუ წარმოდგენილი იქნება შესაბამისი დარღვევისთვის გამოცემული აქტისა და დაკისრებული ჯარიმის გადახდის ქვითარი. კასატორი მიუთითებს, რომ მოცემულ შემთხვევაში დაჯარიმების შესახებ აქტი გამოცემულია 2016 წლის 17 მარტს, ხოლო არქიტექტურის სამსახურის ბრძანება, რომლითაც ბათილად იქნა ცნობილი 2015 წლის 10 ნოემბრის ბრძანება, გამოცემულია 2016 წლის 17 მარტს. კასატორი აღნიშნავს, რომ ქვედა ინსტანციების სასამართლოებმა განავითარეს მსჯელობა, რომ 2016 წლის 17 მარტის ბრძანების გამოცემამდე უნდა წარედგინა გადახდის ქვითარი იმ ჯარიმისა, რომელიც გამოცემული არ იყო იმ დროისათვის.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 29 ივნისის განჩინებით მ. მ-ის საკასაციო საჩივარი, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. მ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი ნაწილი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, №7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა არსებითად სწორად გადაწყვიტეს მოცემული დავა.

საქმეზე დადგენილია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მიერ მ. მ-ის მიმართ 2015 წლის 28 ოქტომბერს შედგენილ იქნა მითითება №000770 რომლის თანახმად, ქ.თბილისში, ... , #... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებულ მიწის ნაკვეთზე მოქალაქე მ. მ-ის მიერ განხორციელდა ინდივიდუალური ერთბინიანი საცხოვრებელი სახლის მშენებლობა, შესაბამისი სანებართვო დოკუმენტაციის გარეშე. ამავე მითითებით მხარეს დარღვევის გამოსწორების მიზნით დაევალა ობიექტის დემონტაჟი ან შესაბამისი სანებართვო დოკუმენტაციის წარმოდგენა, ხოლო დარღვევის გამოსასწორებლად განესაზღვრა 20 (ოცი) კალენდარული დღის ვადა.

ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2015 წლის 10 ნოემბრის ბრძანებით შეთანხმდა ქ.თბილისში, ..., მოქალაქე მ. მ-ის კუთვნილ მიწის ნაკვეთზე ინდივიდუალური ერთბინიანი საცხოვრებელი სახლის არქიტექტურული პროექტი და გაიცა მშენებლობის ნებართვა. ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის თანამშრომლების მიერ 2015 წლის 18 ნოემბერს შედგა შემოწმების აქტი, რომლითაც დაფიქსირდა მითითების მოთხოვნათა შესრულება.

ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2015 წლის 27 ნოემბრის წერილით სსიპ ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურს ეცნობა სადავო მშენებლობის შესახებ და ეთხოვა მისი 2015 წლის 10 ნოემბრის ბრძანების კანონიერების საკითხის შესწავლა. აღნიშნული წერილის საფუძველზე 2016 წლის 11 თებერვლის ბრძანებით დაიწყო მარტივი ადმინისტრაციული წარმოება

ქ.თბილისის მერიის არქიტექტურის სამსახურის 2016 წლის 25 თებერვლის N91 ბრძანებით ბათილად იქნა ცნობილი ამავე სამსახურის 2015 წლის 10 ნოემბრის #2288970 ბრძანება მისი ძალაში შესვლის დღიდან. მშენებლობის ნებართვის ბათილად ცნობის საფუძვლად, რომ სამშენებლო სამუშაოები 2015 წლის 28 ოქტომბრის მითითების გაცემის დროისათვის უკვე ნაწარმოები იყო.

ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურში 2016 წლის 14 მარტს მ. მ-ის სამართალდარღვევის საქმესთან დაკავშირებით გაიმართა საქმის განხილვა. სხდომაზე გამოცხადებულმა მ. მ-მა განმარტა, რომ მითითების გაცემის შემდგომ მის მიერ შეჩერებულ იქნა სამშენებლო სამუშაოები, ხოლო ნებართვის აღების შემდეგ გაგრძელებულ იქნა. ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2016 წლის 17 მარტის მოხსენებითი ბარათით ირკვევა, რომ მ. მ-ის მიერ არ იყო განხორციელებული უნებართვოდ აშენებული საცხოვრებელი სახლის დემონტაჟი.

ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2016 წლის 17 მარტის N000770 დადგენილებით მ. მ-ი დაჯარიმდა 8000 (რვა ათასი) ლარით, ქ.თბილისში, შესაბამისი სანებართვო დოკუმენტაციის გარეშე, საცხოვრებელი სახლის მშენებლობისათვის. ამავე დადგენილებით მ. მ-ს დაევალა უნებართვოდ აშენებული საცხოვრებელი სახლის დემონტაჟი.

2016 წლის 4 აპრილს ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიას ადმინისტრაციული საჩივრით მიმართა მ. მ-ის წარმომადგენელმა და მოითხოვა ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის სსიპ ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2016 წლის 25 თებერვლის N91 ბრძანებისა და ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2016 წლის 17 მარტის N000770 დადგენილების ბათილად ცნობა. ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის 2016 წლის 19 ივლისის ბრძანებით მ. მ-ის წარმომადგენლის საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს რომ ,,მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ’’ საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის №57 დადგენილების 36-ე მუხლის პირველი პუნქტის მიხედვით, მშენებლობის განხორციელების სამართლებრივი საფუძველია კანონმდებლობით, მათ შორის აღნიშნული დადგენილებით, განსაზღვრულ შემთხვევებში სათანადო წესით მიღებული მშენებლობის ნებართვა. ამავე მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად კი, მშენებლობის ნებართვა გაიცემა: ა) ახალ მშენებლობაზე (მათ შორის მონტაჟზე); ბ) არსებული შენობა-ნაგებობის რეკონსტრუქციაზე; გ) არსებული შენობა- ნაგებობის დემონტაჟზე; დ) სამშენებლო დოკუმენტის ისეთ ცვლილებაზე, რომელიც საჭიროებს ახალ ნებართვას. აღნიშნული ჩანაწერი მ. მ-ს ავალდებულებდა მშენებლობის დაწყებამდე შეეთანხმებინა შესაბამისი მშენებლობის საკითხი ქ. თბილისის არქიტექტურის სამსახურთან.

საკასაციო პალატა მიუთითებს პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის 44-ე მუხლის პირველი ნაწილის ,,ბ’’ ქვეპუნქტზე, რომლის თანახმად, უნებართვო მშენებლობის ან/და რეკონსტრუქციის წარმოება მშენებლობის განხორციელების სპეციალური რეჟიმის ზონაში, სადაც დადგენილია მშენებლობის განხორციელების განსაკუთრებული რეჟიმი, ტყის ფონდისა და წყლის შესახებ საქართველოს კანონით განსაზღვრულ ტერიტორიებზე, კულტურული მემკვიდრეობის დამცავ ზონებსა და საკურორტო-სარეკრეაციო ზონებში და ქალაქ თბილისის ტერიტორიაზე, რომელიც იწვევს შენობა-ნაგებობის გაბარიტების ცვლილებას, გამოიწვევს დაჯარიმებას: კერძო საკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებაზე – 8 000 ლარით.

საკასაციო სასამართლო დამატებით განმარტავს, რომ მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ’’ საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის №57 დადგენილების 63-ე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, თუ წარმოებული მშენებლობის შედეგად სამშენებლო დოკუმენტში განხორციელდა ცვლილებები, რაც საჭიროებს მშენებლობის ახალ ნებართვას, ან/და წარმოებულია უნებართვო მშენებლობა, მშენებლობის ნებართვის გამცემი ორგანო უფლებამოსილია იმსჯელოს მშენებლობის ნებართვის გაცემის თაობაზე დამრღვევის მიერ შესაბამისი დარღვევისათვის გამოცემული აქტისა და დაკისრებული ჯარიმის გადახდის ქვითრის წარდგენის შემდეგ, გარდა „პროდუქტის უსაფრთხოების და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის“ 25¹-ე მუხლის, ამ დადგენილების 62-ე მუხლის პირველი პუნქტის „პ“ ქვეპუნქტითა და კანონმდებლობით გათვალისწინებული სხვა შემთხვევებისა.

საკასაციო პალატა ზემოთქმული გარემოებების ანალიზის საფუძველზე აღნიშნავს, რომ მ. მ-მა უკანონო მშენებლობა განახორციელა ქ. თბილისის არქიტექტურის სამსახურში მშენებლობის ნებართვის გაცემის შესახებ განცხადების წარდგენამდე, შესაბამისად, მის მიერ ჩადენილია სამშენებლო სამართალდარღვევა რომელიც გათვალისწინებულია საქართველოს კანონის პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის 44-ე მუხლის პირველი ნაწილის ,,ბ’’ ქვეპუნქტში.

საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს კასატორის მითითებას სადავო აქტის მიმართ კანონიერ ნდობასთან დაკავშრებით, რადგან ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60¹-ე მუხლის მე-5 ნაწილის თანახმად, კანონიერი ნდობა არ არსებობს, თუ მას საფუძვლად უდევს დაინტერესებული მხარის უკანონო ქმედება. აღნიშნული საკანონმდებლო ჩანაწერი ადგენს დაინტერესებული მხარის მიერ კანონიერი ნდობის გამომრიცხავ გარემოებებს და დაინტერესებულ მხარეს ავალდებულებს მის მიერ განსახორციელებელი ქმედებების კანონიერების ფარგლებში მოქცევას. მოცემულ შემთხვევაში დადგენილია, რომ მ. მ-მა ქ. თბილისის არქიტექტურის სამსახურს არ აცნობა/შეათანხმა მის მიერ უკვე დაწყებული სამშენებლო-სამუშაოების შესახებ. გამომდინარე აქედან, მას ვერ ექნება კანონიერი ნდობა მშენებლობის ნებართვის გაცემის შესახებ ბრძანების მიმართ.

შესაბამისად, კონკრეტულ შემთხვევაში სასამართლოების მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. მ. მ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. კასატორს - მ. მ-ს (პ/ნ ...) დაუბრუნდეს 13.06.2017წ. N1 საგადასახადო დავალებით ა. ლ-ის (პ/ნ ...) მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 300 ლარის, 70% - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

3. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 18 აპრილის განჩინება;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ვ. როინიშვილი

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ნ. სხირტლაძე