საქმე # 330310015001204160

საქმე №ბს-817-813(კ-17) 18 დეკემბერი , 2017 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ვასილ როინიშვილი (თავჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა -ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი - საქართველოს მთავარი პროკურატურა

მოწინააღმდეგე მხარე - მ. ლ-ე

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 24 მაისის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი - მატერიალური და მორალური ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

მ. ლ-ემ 2015 წლის 29 დეკემბერს სარჩელი აღძრა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიაში მოპასუხის საქართველოს მთავარი პროკურატურის მიმართ, სარჩელის არაერთგზის დაზუსტების შემდგომ მ. ლ-ემ მოითხოვა მოპასუხისათვის მის სასარგებლოდ მატერიალური ზიანის მიუღებელი შემოსავლის ხელფასის სახით - 23250 ლარის, ციხეში ყოფნის მანძილზე ჩარიცხული თანხის - 1255,70 ლარის, სესხის თანხის - 1220 ლარის, ადვოკატისათვის გადახდილი ჰონორარის - 5000 ლარისა და მორალური ზიანის სახით - 10 000 (ათი ათასი) ლარის დაკისრება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 4 ივლისის გადაწყვეტილებით, მოსარჩელე მ. ლ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; მოპასუხე საქართველოს მთავარ პროკურატურას მოსარჩელე მ. ლ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა მორალური ზიანის - 5 400 (ხუთი ათას ოთხასი) ლარისა და მატერიალური ზიანის - 13 500 (ცამეტი ათას ხუთასი) ლარის ანაზღაურება, დანარჩენ ნაწილში სარჩელი არ დაკმაყოფილდა; მოპასუხე -საქართველოს მთავარ პროკურატურას მოსარჩელე მ. ლ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა, მის მიერ წინამდებარე სარჩელზე სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 300 ლარის ანაზღაურება; აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს მთავარმა პროკურატურამ, რომელმაც სადავო გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატაში 2016 წლის 12 ნოემბერს შეგებებული სააპელაციო საჩივარი წარადგინა მ. ლ-ემ, რომლითაც სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 13 მარტის გადაწყვეტილებით საქართველოს მთავარი პროკურატურის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; მ. ლ-ის შეგებებული სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 4 ივლისის გადაწყვეტილება გაუქმდა მ. ლ-ისათვის ადვოკატისათვის ჰონორარის სახით გაწეული ხარჯის ანაზღაურებაზე უარის თქმის ნაწილში და ამ ნაწილში საქმეზე მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; მ. ლ-ის სარჩელი ადვოკატისათვის ჰონორარის სახით გადახდილი თანხის საქართველოს მთავარი პროკურატურისათვის დაკისრების ნაწილში დაკმაყოფილდა; საქართველოს მთავარ პროკურატურას მ. ლ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა ამ უკანასკნელის მიერ საადვოკატო მომსახურებისათვის გაწეული ხარჯის - 5000 ლარის ანაზღაურება; დანარჩენ ნაწილში გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელი; აღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს მთავარმა პროკურატურამ. კასატორმა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საკასაციო პალატის მიერ ახალი გადაწყვეტილების მიღების გზით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

საქართველოს მთავარი პროკურატურა საკასაციო საჩივარში აღნიშნავს, რომ სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლისა და 1005-ე მუხლის დეფინიციის მიხედვით, პირს ზიანი უნდა მიადგეს ქმედების განზრახი ან უხეში გაუფრთხილებლობის ბრალის ფორმით, ამასთანავე მიზეზობრივი კავშირი უნდა არსებობდეს განხორციელებულ ქმედებასა და დამდგარ შედეგს-ზიანს შორის. იგი დამატებით აღნიშნავს, რომ მოხელის უკანონო ქმედება, რომელმაც პირისათვის ზიანი გამოიწვია, უნდა გამომდინარეობდეს ამ უკანასკნელის სამსახურებრივი მდგომარეობიდან და იყოს ბრალეული, რასაც მოცემულ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონია. იგი დამატებით მიუთითებს, რომ საგამოძიებო მოქმედების ჩატარება ეფუძნებოდა კანონს და კანონის საფუძველზე მიღებულ საპროცესო დოკუმენტს-სასამართლოს განჩინებას. ამდენად, ჩატარებული საგამოძიებო მოქმედებები არ შეიძლება გაგებულ იქნეს, როგორც ვინმეს მხრიდან განზრახი ან უხეში გაუფრთხილებელი ქმედებით ზიანის მიყენება.

კასატორი მორალურ ზიანთან დაკავშირებით აღნიშნავს, რომ კანონი არ მიუთითებს, მორალური ზიანის ოდენობაზე, მორალური ზიანის ანაზღაურების თითოეული შემთხვევა ინდივიდუალურია, დამოკიდებულია მრავალ სხვადასხვა პირობაზე და მიიჩნევს, რომ სასამართლოს შეფასება მორალურ ზიანთან დაკავშირებით არ ემთხვევა დადგენილ პრაქტიკას და არათანაზომიერად მაღალია.

კასატორი საქართველოს მთავარი პროკურატურა მ. ლ-ის მიუღებელ შემოსავალთან დაკავშირებით აღნიშნავს, რომ ბუნდოვანია მისთვის რატომ მიიჩნია სასამართლომ დადგენილად, რომ მოსარჩელის ხელზე ასაღები თანხის ოდენობა 1500 ლარს შეადგენდა და დააკისრა მას 13500 ლარის ანაზღაურება, როდესაც წარმოდგენილი ცნობით არ დგინდება მ. ლ-ისათვის ხელზე ასაღები იყო თუ არა მითითებული თანხა. იგი დამატებით მიუთითებს, ბანკის ამონაწერზე, რომლის მიხედვით მ. ლ-ეს ხელფასის სახით მიღებული აქვს (2014 წლის 20 მარტი) 1135 ლარი. კასატორი სახელმწიფო ბაჟის მისთვის დაკისრებასთან დაკავშირებით აღნიშნავს, რომ სასამართლოს აღნიშნული თანხა მოსარჩელისათვის უნდა დაებრუნებინა და არა მისთვის დაეკისრებინა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 27 სექტემბრის განჩინებით საქართველოს მთავარი პროკურატურის საკასაციო საჩივარი ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს მთავარი პროკურატურის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი ნაწილი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, №7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა არსებითად სწორად გადაწყვიტეს მოცემული დავა.

საქმეზე დადგენილია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 15 დეკემბრის კანონიერ ძალაში შესული განაჩენის სარეზოლუციო ნაწილის თანახმად: „მ. ლ-ე უდანაშაულოდ იქნა ცნობილი და გამართლდა საქართველოს სსკ 180-ე მუხლის მეორე ნაწილის „ა“ და „ბ“ ქვეპუნქტებით გათვალისწინებული დანაშაულის სამივე ეპიზოდში. გაუქმდა მ. ლ-ის მიმართ შეფარდებული აღკვეთის ღონისძიება - პატიმრობა და იგი დაუყოვნებლივ გათავისუფლდა სხდომის დარბაზიდან.“ განაჩენში აღინიშნა, რომ მ. ბ. ლ-ე ბრალდებულად იქნა ცნობილი დანაშაულისთვის გათვალისწინებული საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 180-ე მუხლის მე-2 ნაწილის ,,ა" და „ბ“ ქვეპუნქტით. ბრალდების მხარის მიერ მოცემულ სს საქმეზე ვერ იქნა წარმოდგენილი უტყუარი, დამაჯერებელი და ერთმანეთთან შეთანხმებული მტკიცებულებების ერთობლიობა, რომელიც დაადასტურებდა ბრალდებულის - მ. ლ-ის მიერ საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 180-ე მუხლის მე-2 ნაწილის ,,ა" და „ბ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული დანაშაულის შემადგენლობის ნიშნების არსებობას.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 30 მარტის განჩინების თანახმად, ბრალდებულ მ. ლ-ის მიმართ აღკვეთის ღონისძიების სახით გამოყენებულ იქნა პატიმრობა, ბრალდებულ მ. ლ-ის პატიმრობის ვადის ათვლა დაიწყო ფაქტობრივი დაკავების მომენტიდან. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2015 წლის 28 აპრილის განაჩენით თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 15 დეკემბრის განაჩენი დარჩა უცვლელი. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2015 წლის 11 ნოემბრის განჩინების თანახმად, თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული პროკურატურის საკასაციო საჩივარი არ იქნა დაშვებული განსახილველად.

საქმეში წარმოდგენილია ,,..." (ს/კ ...) 03.12. 2015 წლის NRED/0030 ცნობა, რომლის თანახმადაც, მ. ლ-ე მუშაობდა „...“. 2013 წლის 1 მაისიდან 2014 წლის 1 მაისამდე მისი ყოველთვიური ანაზღაურება შეადგენდა 1500 ლარს. მ. ლ-ეს 2012-2013 წლებში პრემიის სახით მიღებული ჰქონდა 1843,75 ლარი. მ. ლ-ეს შრომითი ხელშეკრულება შეუწყდა 2014 წლის 1 მაისს, რადგან აღმკვეთ ღონისძიებად წინასწარი პატიმრობის შეფარდების გამო შეუძლებელი გახდა მის მიერ დაკისრებული სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულება.

შპს ,,ლ..." და ჯ. შ-ას შორის 2014 წლის 28 მარტს დადებული ხელშეკრულება საადვოკატო მომსახურეობის შესახებ, რომლის თანახმადაც მომსახურე კომპანია კისრულობს ვალდებულებას დაიცვას მ. ლ-ის ინტერესები გამოძიებისა და სასამართლო ორგანოებში, რის სანაცვლოდაც კლიენტი ორდერის გამოწერისას იხდის 4000 ლარს, ხოლო მომდევნო 5 დღეში დამატებით - 1000 ლარს, ჯამში - 5000 ლარს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს ქვედა ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობას, რომ საქართველოს კონსტიტუციის 42-ე მუხლის მე-9 პუნქტის თანახმად, ყველასთვის გარანტირებულია სახელმწიფო, ავტონომიური რესპუბლიკებისა და თვითმმართველობის ორგანოთა და მოსამსახურეთაგან უკანონოდ მიყენებული ზარალის სასამართლო წესით სრული ანაზღაურება შესაბამისად სახელმწიფო, ავტონომიური რესპუბლიკის და ადგილობრივი თვითმმართველობის სახსრებიდან. აღნიშნული აგრეთვე განმტკიცებულია საქართველოს სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის 92-ე მუხლში, რომლის პირველი ნაწილის თანახმად, პირს უფლება აქვს, სამოქალაქო/ადმინისტრაციული სამართალწარმოების წესით მოითხოვოს და მიიღოს უკანონოდ ჩატარებული საპროცესო მოქმედებისა და უკანონო გადაწყვეტილების შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურება.

საკასაციო სასამართლო ეთანხმება ქვედა ინსტანციის სასამართლოს სამართლებრივ შეფასებას, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1005-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, თუ სახელმწიფო მოსამსახურე განზრახი ან უხეში გაუფრთხილებლობით არღვევს თავის სამსახურეობრივ მოვალეობას სხვა პირთა მიმართ, მაშინ სახელმწიფო ან ის ორგანო, რომელშიც მოსამსახურე მუშაობს, ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი. განზრახვის ან უხეში გაუფრთხილებლობის დროს მოსამსახურე სახელმწიფოსთან ერთად სოლიდარულად აგებს პასუხს; ამავე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, რეაბილიტირებული პირისათვის უკანონო მსჯავრდების, სისხლის სამართლის პასუხისგებაში უკანონოდ მიცემის, აღკვეთის ღონისძიების სახით პატიმრობის ან გაუსვლელობის ხელწერილის უკანონოდ გამოყენების, პატიმრობის, ან გამასწორებელი სამუშაოების სახით ადმინისტრაციული სახდელის არასწორად დაკისრების შედეგად მიყენებული ზიანი ანაზღაურდება სახელმწიფოს მიერ მოკვლევის, წინასწარი გამოძიების, პროკურატურის ორგანოებისა და სასამართლოს თანამდებობის პირთა ბრალის მიუხედავად.

საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს კასატორის მოსაზრებას, რომ პროკურატურის ბრალეული ქმედების დაუდასტურებლობის პირობებში, დაუშვებელია მისთვის ზიანის ანაზღაურების ვალდებულების დაკისრება, რადგან განსახილველ შემთხვევაში პროკურატურისათვის ზიანის ანაზღაურების ვალდებულების დაკისრების სამართლებრივი საფუძველია სსკ-ის 1005-ე მუხლის მე-3 ნაწილი, რომლის თანახმად, ზიანი ანაზღაურდება ზიანის მიმყენებლის ბრალის მიუხედავად.

ამასთანავე, საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ მართალია, სისხლისსამართლებრივი დევნა და ბრალდებულის მიმართ აღკვეთის ღონისძიების გამოყენება ემსახურება სახელმწიფოს ლეგიტიმური მიზნის განხორციელებას, თუმცა ლეგიტიმური მიზნის მიღწევა არ შეიძლება გაგებულ იქნეს, როგორც პირის კონსტიტუციით მინიჭებული უფლებების შეზღუდვისა და მასში ჩარევის ლეგალური საშუალება, რომელიც შემდგომი შედეგის გარეშე დატოვებს „უკანონო მოქმედებას“. მსგავსი შემთხვევების დასაბალანსებლად პირის რეაბილიტირებისათვის სამოქალაქო კოდექსის 1005-ე მუხლის მე-3 ნაწილი შესაძლებელს ხდის პირის პირვანდელ მდგომარეობაში დაბრუნებას, რამდენადაც იგი შესაძლებელია.

განსახილველ შემთხვევაში მ. ლ-ეს მოუწია კონსტიტუციით გარანტირებული უფლებების შეზღუდვის ატანა შესაბამისი საფუძვლის გარეშე, რომელიც თავის მხრივ, დადგენილია მ. ლ-ის განაჩენით. შესაბამისად, გამამართლებელი განაჩენი წარმოადგენს მოსარჩელის რეაბილიტაციის საფუძველს. ზემოაღნიშნული ნორმის საფუძველზე სახელმწიფო ვალდებულია აანაზღაუროს ის ზიანი, რომელიც მიადგა მ. ლ-ეს სისხლის სამართლის პასუხისგებაში უკანონოდ მიცემის შედეგად. ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მართებულია სააპელაციო პალატის მოსაზრება ზიანის ანაზღაურების დაკისრების საფუძვლების არსებობის შესახებ.

რაც შეეხება დაკისრებული მორალური ზიანის ოდენობას, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ მ. ლ-ის პატიმრობის ხანგრძლივობის, წაყენებული ბრალდების შინაარსის, მორალური ზიანის ანაზღაურების მიზნების გათვალისწინებით, 5400 ლარი მიყენებული მორალური ზიანის გონივრული და სამართლიანი ანაზღაურებაა.

შესაბამისად, კონკრეტულ შემთხვევაში სასამართლოების მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. საქართველოს მთავარი პროკურატურის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 24 მაისის გადაწვეტილება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ვ. როინიშვილი

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ნ. სხირტლაძე