საქმე #330310015001011438

#ბს-517-514(2k-17) 14 სექტემბერი, 2017 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 21 თებერვლის გადაწყვეტილების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2015 წლის 18 ივნისს ნ. ბ-ამ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მიმართ.

მოსარჩელემ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის მოადგილის 2015 წლის 18 მაისის #305 ბრძანების, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2015 წლის 15 იანვრის #000740 დადგენილების, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2015 წლის 1 სექტემბრის მითითებისა და ამავე სამსახურის 2015 წლის 18 სექტემბრის შემოწმების აქტის ბათილად ცნობა მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 12 ნოემბრის სასამართლო სხდომაზე მოსარჩელემ დააზუსტა სასარჩელო მოთხოვნა და საბოლოოდ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის მოადგილის 2015 წლის 18 მაისის #305 ბრძანებისა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2015 წლის 15 იანვრის #000740 დადგენილების ბათილად ცნობა მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 15 აპრილის გადაწყვეტილებით ნ. ბ-ას სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 15 აპრილის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ნ. ბ-ამ, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 21 თებერვლის გადაწყვეტილებით ნ. ბ-ას სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 15 აპრილის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ნ. ბ-ას სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2015 წლის 15 იანვრის #000740 დადგენილება და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის მოადგილის 2015 წლის 18 მაისის #305 ბრძანება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 21 თებერვლის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურმა, რომლებმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

კასატორის - ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მითითებით, თბილისის სააპელაციო სასამართლო ქალაქ თბილისის საბურთალოს სახალხო დეპუტატთა რაიონული საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის #22.30.705 გადაწყვეტილების, რომელიც გამოცემულია 1989 წლის 20 სექტემბერს, სამართლებრივი ბუნების შესაფასებლად იყენებს „მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის დადგენილებას (#57), რაც კასატორს სამართლებრივად დაუსაბუთებლად და ალოგიკურად მიაჩნია იმ თვალსაზრისით, რომ ხსენებული დადგენილება მშენებლობის ნებართვების მოპოვებასთან დაკავშირებულ პროცედურებს არეგულირებს 2009 წლის შემდგომი პერიოდიდან და შეუძლებელია 20 წლით ადრე გამოცემული დოკუმენტი იყოს მასთან შესაბამისობაში.

ამასთან, კასატორის მითითებით, სააპელაციო პალატამ უნებართვოდ აშენებული ავტოფარეხი მიიჩნია I კლასს მიკუთვნებულ სამშენებლო სამუშაოდ, მაშინ როდესაც საქმეში არ არსებობდა შესაბამისი დოკუმენტაცია მისი განაშენიანების ჯამური ფართობის სიმაღლისა და გრუნტის ზედაპირიდან საშუალო ჩაღრმავების თაობაზე და აღნიშნულიდან გამომდინარე განმარტავს, რომ აღმასრულებელი კომიტეტის 1989 წლის 20 სექტემბრის დადგენილება წარმოადგენდა საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის #57 დადგენილების შესაბამისად და მის საფუძველზე გამოცემულ წერილობით დასტურს.

კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ გადაწყვეტილების მიღებისას მხედველობაში არ მიიღო ნორმატიული მასალა, რომლის საფუძველზეც გამოცემულია ქალაქ თბილისის საბურთალოს სახალხო დეპუტატთა რაიონული საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის #22.30.705 გადაწყვეტილება.

გარდა ზემოაღნიშნულისა, კასატორი არ იზიარებს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს მიერ გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში დაფიქსირებულ მოტივაციას იმის შესახებ, რომ სადავო აქტები არ შეიცავს სათანადო დასაბუთებას თუ რატომ დაეკისრა აპელანტს 1989 წელს ჩადენილი ქმედებისთვის 2012 წელში მიღებული კანონით სანქცია, აგრეთვე იმას, რომ ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის ჩამდენმა პასუხი უნდა აგოს სამართალდარღვევის ჩადენის დროსა და ადგილას მოქმედი კანონმდებლობის საფუძველზე. ადმინისტრაციული სამართალდარღვევებისთვის პასუხისმგებლობის შემამსუბუქებელ ან გამაუქმებელ აქტებს აქვთ უკუქცევითი ძალა, ესე იგი ვრცელდებიან ამ აქტების გამოცემამდე ჩადენილ სამართალდარღვევებზეც აქტებს რომლებიც აწესებენ ან აძლიერებენ პასუხისმგებლობას ადმინისტრაციული სამართალდარღვევისთვის, უკუქცევითი ძალა არ აქვთ, რაც კასატორის განმარტებით, პირდაპირ წინააღმდეგობაში მოდის საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ დადგენილ ერთგვაროვან პრაქტიკასთან და მიუთითებს 2014 წლის 17 ივნისის #ბს-306-302(3კ-17) განჩინებაზე, ასევე საქმეზე #ბს-215-213(კ-17), სადაც განმარტებულია, რომ უნებართვო მშენებლობა თავისი ბუნებით წარმოადგენს დენად სამართალდარღვევას. იგი უწყვეტად გრძელდება დროში, სანამ არ მოხდება მისი სამართლებრივ ჩარჩოებში მოქცევა.

კასატორი - ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახური აღნიშნავს, რომ სააპელაციო პალატის მიერ დარღვეულია საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის „ე¹“ ქვეპუნქტი ანუ გადაწყვეტილების დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია.

კასატორი არ იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მითითებას იმის შესახებ, რომ სამსახურმა დაარღვია ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-5, 53-ე და 96.2 მუხლები; თითქოს და გასაჩივრებული აქტები არ შეიცავს დასაბუთებას, თუ რატომ დაეკისრა 1989 წელს ჩადენილი ქმედებისთვის 2012 წელში მიღებული კანონით სანქცია. კასატორის მითითებით, აღნიშნული ეწინააღმდეგება უზენაესი სასამართლოს მიერ დამკვიდრებულ პრაქტიკას (საქმეზე #ბს-215-213(კ-12)). ამდენად, კასატორის მოსაზრებით, სამართალდარღვევა დენადია და მისი ჩადენის დროის მიუხედავად დამრღვევს პასუხისმგებლობა ეკისრება მისი გამოვლენის მომენტიდან. ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის 38-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ადმინისტრაციული სახდელი შეიძლება დაედოს, როცა სამართალდარღვევა დენადია - არა უგვიანეს ორი თვისა მისი გამოვლენის დღიდან.

კასატორის განმარტებით, მტკიცებულება იმის თაობაზე, რომელიც დაადასტურებდა სადავო მშენებლობის ნამდვილად 1989 წელს წარმოებას, მხარეების მიერ არ ყოფილა წარმოდგენილი ქვედა ინსტანციის სასამართლოებში, შესაბამისად, გაურკვევლად მიაჩნია ის გარემოება, რომ სააპელაციო სასამართლო მშენებლობის 1989 წელს წარმოებას დადასტურებულ გარემოებად მიიჩნევს, რომლითაც კასატორის მოსაზრებით, კიდევ ერთხელ ირღვევა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილი, რომლის თანახმად: თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებს.

ამასთან, კასატორის მითითებით, სააპელაციო სასამართლო არასწორად განმარტავს კანონს, რომ პირველი კლასის მშენებლობას არ სჭირდება ნებართვა. კერძოდ, 1989 წელს მშენებლობის ნებართვის მოსაპოვებლად არსებობდა სხვა პროცედურები, შესაბამისად, მის დაუცველად მიღებული „არასრული“ ნებართვა არ უნდა ჩაითვალოს მშენებლობის ნებართვად. აღნიშნულზე თავად სააპელაციო სასამართლომაც იმსჯელა, თუმცა გაავრცელა 2017 წელს მოქმედი პროცედურები, რომლის თანახმადაც, პირველი კლასის მშენებლობას არ სჭირდება მშენებლობის ნებართვა, თუმცა მსჯელობის მიღმა დარჩა დადასტურების აუცილებლობა. კასატორის განმარტებით, ნებართვის გამცემი ორგანო დღეს მოქმედი კანონმდებლობით არის სსიპ „ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახური“, რომლის მიერ არ დასტურდება განსახორციელებელი მშენებლობის დადასტურება. 1989 წელს მოქმედი კანონმდებლობის თანახმად, გასავლელი პროცედურების გათვალისწინების შემთხვევაში საერთოდ არ არსებობს პროექტი და რა უნდა იყოს მოწონებული/დადასტურებული, გაუგებარი რჩება.

კასატორი არ იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას, რომ ზედამხედველობის სამსახურის მიერ არ იქნა წარდგენილი სათანადო მტკიცებულებები და მიუთითებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102.3 მუხლის მითითებაზე, რომ საქმის გარემოებები, რომლებიც უნდა დადასტურდეს გარკვეული სახის მტკიცებულებით, არ შეიძლება დადასტურდეს სხვა სახის მტკიცებულებებით. პირის მიმართ მითითების გაცემა უკვე ნიშნავს დარღვევის არსებობას, რომელიც სამსახურის სპეციალისტებმა გამოავლინეს სიტუაციის ადგილზე შესწავლის შედეგად.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 15 ივნისის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის საკასაციო საჩივრები.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

კონკრეტულ შემთხვევაში დავის საგანს წარმოადგენს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2015 წლის 15 იანვრის #000740 დადგენილებისა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის მოადგილის 2015 წლის 18 მაისის #305 ბრძანების კანონიერება. მოსარჩელე სადავოდ ხდის სამართალდარღვევის არსებობის ფაქტს, იმ გარემოებას, რომ მას სამშენებლო სამართალდარღვევა არ ჩაუდენია, რადგან ... ქ. #25/27-ში სათანადო ნებართვის საფუძველზე 1989 წლიდან აშენებული აქვს კაპიტალური ავტოფარეხი, რომელიც მის საკუთრებას წარმოადგენს.

საკასაციო სასამართლოს მითითებით, როგორც საქმის მასალებით დასტურდება, სამშენებლო სამართალდარღვევა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მიერ გამოვლინდა 2014 წლის 1 სექტემბერს, რის შედეგადაც პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის 25-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, შედგა #000740 მითითება. მხარეს ობიექტის დემონტაჟისა ან/და მითითების გაცემის მომენტისათვის არსებული სანებართვო დოკუმენტაციის წარსადგენად 15-დღიანი ვადა განესაზღვრა. პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის 25-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, 2014 წლის 18 სექტემბერს სამსახურის სპეციალისტის მიერ შედგა #000740 შემოწმების აქტი, რომელშიც დაფიქსირდა ამავე სამსახურის 2014 წლის 1 სექტემბრის #000740 მითითებით განსაზღვრულ მოთხოვნათა შეუსრულებლობა.

ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2015 წლის 15 იანვრის #000740 დადგენილებით, პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის 44-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე, ნ. ბ-ა დაჯარიმდა 8 000 ლარით უნებართვოდ განხორციელებული კაპიტალური ავტოფარეხის მშენებლობისათვის, რომელიც ნაწილობრივ გადასულია #..., #... და #... საკადასტრო ერთეულებზე. ამავე დადგენილებით ნ. ბ-ას დაევალა უნებართვოდ აშენებული ობიექტის დემონტაჟი. აღნიშნული დადგენლება ნ. ბ-ამ გაასაჩივრა ადმინისტრაციული საჩივრით ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიაში, რომლის 2015 წლის 18 მაისის #305 ბრძანებით იგი არ დაკმაყოფილდა.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქმეში არსებულ ქ. თბილისის საბურთალოს სახალხო დეპუტატთა რაიონული საბჭოს აღმასკომის 1989 წლის 20 სექტემბრის #22.30.705 გადაწყვეტილებზე, რომლის შესაბამისად, მიღებულ იქნა ტექნიკური კომისიის წინადადება /ოქმი #13/ და ... ქ. #25/27-ში მცხოვრებ ნ. ბ-ას ნება დაერთო საერთო სარგებლობის ეზოში მოწყობილი ლითონის დროებითი ავტოსადგომი შეეცვალა კაპიტალური ავტოსადგომით. ამავე გადაწყვეტილებით მოქალაქეს დაევალა მშენებლობის პროექტი დაეკვეთა კეთილმოწყობის სამმართველოს საპროექტო კანტორისთვის და შეეთანხმებინა იგი რაიონის მთავარ არქიტექტორთან.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნულთან მიმართებაში განმარტავს, რომ ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 9.1 მუხლის შესაბამისად, ადმინისტრაციულიორგანოს დაპირება არის ადმინისტრაციული ორგანოს წერილობითი დოკუმენტი, რომელიც ადასტურებს, რომ მოცემული ქმედება განხორციელდება, რაც შეიძლება გახდეს დაინტერესებული მხარის კანონიერი ნდობის საფუძველი. კანონიერი ნდობა ადმინისტრაციული სამართლის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი ინსტიტუტია, იგი იცავს პირს ადმინისტრაციულ ორგანოს სამართლებრივი შეცდომისა და მომავალში განსახორციელებელი მოქმედებების შეუსრულებლობისაგან.

კონკრეტულ შემთხვევაში საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს განმარტებას იმის თაობაზე, რომ ნ. ბ-ას აღმასკომის 1989 წლის 20 სექტემბრის #22.30.705 გადაწყვეტილების მიმართ გააჩნია კანონიერი ნდობა და მის მიერ 1989 წელს ნაწარმოებ მშენებლობას ჰქონდა შესაბამისი საფუძველი. მართალია, ამავე გადაწყვეტილებით მოქალაქეს დაევალა მშენებლობის პროექტი დაეკვეთა კეთილმოწყობის სამმართველოს საპროექტო კანტორისთვის და შეეთანხმებინა იგი რაიონის მთავარ არქიტექტორთან, რაც არ განხორციელებულა, თუმცა, აღნიშნულის მიუხედავად 1989 წლის 20 სექტემბრის #22.30.705 გადაწყვეტილება არ გაუქმებულა და იგი დღეისათვისაც ძალაშია, შესაბამისად, ძალაშია უფლებამოსილი ადმინისტრაციული ორგანოს თანხმობა კაპიტალური ავტოსადგომის მშენებლობაზე.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნულ საკითხთან დაკავშირებით ასევე მიუთითებს ევროსასამართლოს მიერ დადგენილ პრაქტიკაზე - ჰამერი ბელგიის წინააღმდეგ (Hamer v. Belgium). მოცემულ შემთხვევაში საქმე ეხებოდა ტყის მასივში აშენებულ სააგარაკე სახლს, რომელიც არსებობდა 27 წლის განმავლობაში, სანამ სახელმწიფო ორგანოები ოფიციალურად დააფიქსირებდნენ დარღვევას. განმცხადებელი დავობდა ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის 1-ლი დამატებითი ოქმის 1-ლი მუხლით გარანტირებული მისი საკუთრების უფლების დარღვევაზე. დარღვევა არ დადგინდა იმ მოტივით, რომ ბელგიურ კანონმდებლობაში არ არსებობდა ნორმები იმ შენობასთან მიმართებით, რომელიც ასეთი ტყის მასივში აღმოჩნდებოდა. სამართალდარღვევა არ ექცეოდა ბელგიური სამართლით განსაზღვრულ შეზღუდვებში და სახელმწიფო ორგანოების დისკრეციაზე იყო დამოკიდებული, რა დროს აღასრულებდნენ კანონს. თუმცა ამავე გადაწყვეტილებით განიმარტა, რომ „აღნიშნულ საქმეში სადავო შენობა 27 წლის მანძილზე არსებობდა მანამ, სანამ ადგილობრივი ხელისუფლება დანაშაულს დააფიქსირებდა. ქალაქისა და ქვეყნის დაგეგმვის კანონმდებლობაში შესაბამისი დარღვევების აღნუსხვა და ამისათვის აუცილებელი რესურსების გამოყოფა უდავოდ ხელისუფლების პასუხისმგებლობაა. ასევე შეიძლება ჩაითვალოს, რომ ხელისუფლებამ იცოდა ამ შენობის არსებობის შესახებ, რადგან განმცხადებელი და მისი მამა იხდიდნენ ამ შენობის გადასახადებს. ამასთან დაკავშირებით, ბელგიის სახელმწიფოს არ შეუძლია დაეყრდნოს მის შიდა ორგანიზაციასა და განსხვავებას ქალაქსა და ქვეყნის დაგეგმვის ორგანოებსა და საგადასახადო ორგანოებს შორის. აქედან გამომდინარე, უნდა ითქვას, რომ ხელისუფლება 27 წლის განმავლობაში უმოქმედო იყო (1967-94წწ.) და განაგრძო მისი დაშვება სამართალდარღვევის აღმოჩენიდან კიდევ 10 წლის მანძილზე (1994-2004წწ., როდესაც სახლი დაანგრიეს). ასეთი ხანგრძლივი პერიოდის შემდეგ, განმცხადებლის ქონებრივი ინტერესი სააგარაკე სახლის თაობაზე სათანადოდ იყო დადგენილი და გამყარებული ისე, რომ განმცხადებელს ჰქონოდა სუბსტანციური ინტერესი და შესაბამისად, „საკუთრება“ კონვენციის 1-ლი დამატებითი ოქმის 1-ლი მუხლის მნიშვნელობის ფარგლებში. გარდა ამისა, განმცხადებელს ჰქონდა „ლეგიტიმური მოლოდინი“ იმის შესახებ, რომ მას შეეძლო საკუთრებით სარგებლობა“.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 21 თებერვლის გადაწყვეტილება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ვ. როინიშვილი