#ბს-855-851(კ-17) 7 დეკემბერი, 2017 წელი
ქ. თბილისი
ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ
შემდეგი შემადგენლობით:
თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)
მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე
ვასილ როინიშვილი
საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ლ. შ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 22 ივნისის გადაწყვეტილების გაუქმების თაობაზე.
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
2015 წლის 23 ოქტომბერს ლ. შ-ემ სასარჩელო განცხადებით მიმართა რუსთავის საქალაქო სასამართლოს, მოპასუხის - ქ.რუსთავის მუნიციპალიტეტის მერიის მიმართ.
მოსარჩელემ „მოქალაქე ლ. შ-ის სახელზე ნებართვის გაცემის შესახებ“ ქ.რუსთავის მუნიციპალიტეტის მერიის 2015 წლის 3 აგვისტოს #1261 ბრძანების ბათილად ცნობის თაობაზე ქ.რუსთავის მუნიციპალიტეტის მერიის 2015 წლის 22 ოქტომბრის #1731 ბრძანების ბათილად ცნობა მოითხოვა. ამასთან, მოსარჩელემ ქ.რუსთავის მუნიციპალიტეტის მერიის 2015 წლის 22 ოქტომბრის #1731 ბრძანების მოქმედების შეჩერების თაობაზე იშუამდგომლა.
რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2015 წლის 26 ოქტომბრის განჩინებით მოსარჩელის შუამდგომლობა ქ.რუსთავის მუნიციპალიტეტის მერიის 2015 წლის 22 ოქტომბრის #1731 ბრძანების მოქმედების შეჩერების შესახებ არ დაკმაყოფილდა.
რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2016 წლის 29 თებერვლის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად საქმეში მესამე პირებად ჩაებნენ ქ. ღ-ი და ამხანაგობა „...“.
რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2016 წლის 11 ივლისის გადაწყვეტილებით ლ. შ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი ქალაქ რუსთავის მუნიციპალიტეტის მერიის 2015 წლის 22 ოქტომბრის #1731 ბრძანება მოქალაქე ლ. შ-ის სახელზე მშენებლობის ნებართვის გაცემის შესახებ ქალაქ რუსთავის მუნიციპალიტეტის მერიის 2015 წლის 3 აგვისტოს #1261 ბრძანების ბათილად ცნობის თაობაზე.
რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2016 წლის 11 ივლისის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ქ.რუსთავის მუნიციპალიტეტის მერიამ, ქ. ღ-მა და ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „...“, რომლებმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 22 ივნისის გადაწყვეტილებით ქალაქ რუსთავის მუნიციპალიტეტის მერიის, ქ. ღ-ის და ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „...“ სააპელაციო საჩივრები დაკმაყოფილდა; გაუქმდა რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2016 წლის 11 ივლისის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ლ. შ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 22 ივნისის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ლ. შ-ემ, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.
კასატორი აღნიშნავს, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება წინააღმდეგობაშია კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებებით დადგენილ და უდავო ფაქტობრივ გარემოებებთან, სასამართლომ არ გაითვალისწინა ძალაში შესული გადაწყვეტილებები და დაეყრდნო ადმინისტრაციული ორგანოს გამოკვლეულ გარემოებას, რომელიც ასევე წინააღმდეგობაშია კანონთან, ვინაიდან სადავო ბრძანება მიღებულ იქნა ისე, რომ წარმოებაში დაინტერესებულ პირად არ ჩართეს ლ. შ-ე. ამასთან, სწორედ მაშინ, როდესაც გააუქმეს სადავო ბრძანება იგი უკვე ახორციელებდა იურიდიული მნიშვნელობის მოქმედებებს. კასატორი აღნიშნავს, რომ გასაჩივრებული აქტის მიმართ მას გააჩნდა კანონიერი ნდობა.
კასატორი მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 265-ე და 421-ე მუხლებზე და აღნიშნავს, რომ სასამართლომ არ გამოიყენა მითითებული ნორმები, რაც წინააღმდეგობაში მოდის მოქმედ კანონმდებლობასა და პრაქტიკასთან.
კასატორის განმარტებით, საქართველოს კონსტიტუცია და სამოქალაქო კანონმდებლობა არეგულირებს საკუთრების ცნებასა და მისით სარგებლობის შესაძლებლობებს. კასატორის მითითებით, იგი ვეღარ სარგებლობს კუთვნილი ქონებით, რაზედაც სააპელაციო სასამართლოს მიერ არ გამახვილებულა ყურადღება.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 29 სექტემბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ლ. შ-ის საკასაციო საჩივარი.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ლ. შ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:
საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.
ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, #7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).
საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.
„ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-10 მუხლის პირველი პუნქტის შესაბამისად, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონების ისეთი განვითარება, რომელიც მნიშვნელოვნად ცვლის ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონებას და გავლენას ახდენს სხვა ბინის მესაკუთრეთა მიერ საერთო ქონების გამოყენებაზე, ხორციელდება ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა კრებაზე ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის ყველა წევრის მიერ ერთხმად მიღებული გადაწყვეტილების საფუძველზე.
განსახილველ შემთხვევაში დადგენილია, რომ ლ. შ-ეს ადმინისტრაციულმა ორგანომ მოსთხოვა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა 2/3-ის თანხმობა, თუმცა საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების მიხედვით, კრების ოქმში ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის 2/3-ის ნებაც არ არის გამოხატული.
ასევე, საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით დასტურდება, რომ კრების ოქმზე 5 არაუფლებამოსილი პირის გარდა, რომელზეც მითითებას აკეთებდა ადმინისტრაციული ორგანო, კიდევ 18 არაუფლებამოსილი პირი აწერდა ხელს.
საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას იმასთან დაკავშირებით, რომ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის კრების ოქმი, რომელიც გათვალისწინებულ იქნა ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მომზადებისას, ხელმოწერილი იყო კანონის დარღვევით არაუფლებამოსილი პირების მიერ, აღნიშნული ხელმოწერები არ წარმოადგენდა ამხანაგობის 2/3-ს, შესაბამისად, სახეზე იყო ისეთი სახის დარღვევა, რომლის აღმოჩენის შემთხვევაში, მოცემულ საკითხზე მიღებული იქნებოდა სხვაგვარი გადაწყვეტილება (არ გაიცემოდა შესაბამისი მშენებლობის ნებართვა).
შესაბამისად, ადმინისტრაციულმა ორგანომ, იმ პირობებში, როდესაც დადასტურდა ლ. შ-ისათვის აღმჭურველი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტით სხვა პირების კანონიერი უფლებების/ინტერესების შელახვა, სწორად ცნო ბათილად მის მიერ გამოცემული აღნიშნული აქტი.
ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.
ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.
ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან ლ. შ-ეს საკასაციო საჩივარზე 03.08.2017წ. საგადასახადო დავალებით გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი - 300 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, ლ. შ-ეს (პ/ნ ...) უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი _ 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. ლ. შ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;
2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 22 ივნისის გადაწყვეტილება;
3. ლ. შ-ეს (პ/ნ ...) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 03.08.2017წ. საგადასახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70 პროცენტი - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;
4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე
მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე
ვ. როინიშვილი
