საქმეNბს-449-446(2კ-17) 19 სექტემბერი, 2017 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემდეგი შემადგენლობა:

ვასილ როინიშვილი (თავჯდომარე, მომხსენებელი)

მაია ვაჩაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები: 1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო; 2. სსიპ შემოსავლების სამსახური (მოპასუხეები)

მოწინააღმდეგე მხარე - შპს „...“ (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 22 დეკემბრის განჩინება

კასატორების მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება, ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი - ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ნაწილობრივ ბათილად ცნობა და აქტის გამოცემის დავალება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

შპს „...- მა“ 2015 წლის 6 აპრილს სარჩელი აღძრა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიაში მოპასუხე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა: სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2014 წლის 27 ივნისის №31839 ბრძანების ნაწილობრივ ბათილად ცნობა, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დავების განხილვის საბჭოს 2015 წლის 19 თებერვლის №8543/2/14 გადაწყვეტილების ნაწილობრივ ბათილად ცნობა და საშემოსავლო გადასახადის ნაწილში შპს „...-ზე“ დარიცხული ძირითადი თანხის და ჯარიმის გაუქმების შესახებ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოსათვის ერთი თვის ვადაში ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 10 ნოემბრის გადაწყვეტილებით შპს „...-ის“ სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად, გასაჩივრებულ ნაწილში, ბათილად იქნა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2015 წლის 19 თებერვლის გადაწყვეტილება და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოს დაევალა საქმისთვის მნიშვნელოვანი გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ ახალი აქტის გამოცემა სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2014 წლის 27 ივნისის №31839 ბრძანებასთან დაკავშირებით საშემოსავლო გადასახადის ნაწილში. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ და სსიპ შემოსავლების სამსახურმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 22 დეკემბრის განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 10 ნოემბრის გადაწყვეტილება გასაჩივრებულ ნაწილში.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 22 დეკემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ და სსიპ შემოსავლების სამსახურმა. კასატორებმა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელისათვის სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

კასატორები მიუთითებენ, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის მიერ განხორციელდა შპს „...-ის“ საგადასახადო შემოწმება. შემოწმება შეეხო 2007 წლის 1 იანვრიდან 2010 წლის 1 იანვრის საანგარიშო პერიოდს და შედგა 2013 წლის 23 დეკემბრის აქტი. შემოწმების აქტის საფუძველზე გამოიცა სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2013 წლის 24 დეკემბრის №67992 ბრძანება, 2013 წლის 24 დეკემბრის №94-458 „საგადასახადო მოთხოვნა“ მოსარჩელემ დარიცხული თანხების გაუქმების მოთხოვნით საჩივრით მიმართა შემოსავლების სამსახურს, რომელმაც 2014 წლის 27 ივნისის №31839 ბრძანებით საჩივარი ნაწილობრივ დააკმაყოფილა, სადავო საკითხებთან მიმართებით საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. კასატორები აღნიშნავენ, რომ შემოწმების შედეგად დადგინდა, რომ საზოგადოების მიერ 2007 წელს განხორციელდა აქტივების აფასება და აფასებული ღირებულებებით გაზრდილი იქნა საწესდებო კაპიტალი - წილების ნომინალური ღირებულება განხორციელდა და არ განხორციელდა ძირითად საშუალებად გადაფასების რეზერვის გაზრდა. სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2012 წლის 4 ივნისის №9207 ბრძანებით დამტკიცებული საგადსახადო შემოწმებისას გასატარებელი ღონისძიებების 0109 სიტუაციური სახელმძღვანელოს თანახმად, ქონების აფასებული ღირებულებით საწესდებო კაპიტალის გაზრდა ითვლება მეწილეთა მიერ დივიდენდის მიღებად და ამავე თანხით შენატანის განხორციელებად. გადამხდელს დაერიცხა საშემოსავლო გადასახადი და ჯარიმა დეკლარაციაში გადასახადის შემცირებისათვის.

კასატორები მიუთითებენ, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-9 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტის მიხედვით, საგადასახადო ვალდებულების განსაზღვრის მიზნით საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს სამეურნეო ოპერაციის ფორმისა და შინაარსის გათვალისწინებით შეცვალოს მისი კვალიფიკაცია, თუ ოპერაციის ფორმა არ შეესაბამება მის შინაარს. კასატორები მიუთითებენ, რომ 2011 წლის პირველი იანვრამდე მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-12 მუხლის მე-11 ნაწილის მიხედვით, დივიდენდი არის მოგების ნაწილი, რომელსაც იურიდიული პირი სამეურნეო წლის შედეგების მიხედვით ანაწილებს პარტნიორთა შორის, აგრეთვე იურიდიული პირის ლიკვიდაციისას ან აქციების გამოსყიდვისას ქონების განაწილებით მიღებული შემოსავალი, გარდა საწესდებო კაპიტალის ქონებისა ან/და იმ ქონებისა, რომელიც პარტნიორმა ადრე განახორციელა შენატანის სახით. კასატორები მიუთითებენ, რომ საწესდებო კაპიტალის ზრდა წარმოადგენს საწარმოს ვალდებულების ზრდას დამფუძნებლის მიმართ. აღნიშნული ვალდებულება წარმოიშობა დამფუძნებლის მიერ საწარმოში აქტივის შენატანით ან დამფუძნებლის მიერ საწარმოს ვალდებულებების დაფარვით. გადასახადის გადამხდელი არ ეთანხმება სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიერ განხორციელებულ დარიცხვას და აცხადებს, რომ 2007 წელს განხორციელდა აქტივების აფასება, გაითვალისწინოს საბაზრო ფასი, ტერიტორიული მდებარეობა, რომლის მიხედვით აფასებული ღირებულებით გაიზარდა საბალანსო ციფრი ქონების და შესაბამისად, გაიზარდა გადასახდელი ქონების გადასახადიც. კასატორები განმარტავენ, რომ შემოწმების აქტში აღნიშნულია, რომ საზოგადოების მიერ 2007 წელს განხორციელდა აქტივების აფასება და აფასებული ღირებულებით გაზრდილი იქნა საწესდებო კაპიტალი - წილების ნომინალური ღირებულება და არ განხორციელდა ძირითად საშუალებად გადაფასების რეზევის გაზრდა. შემოწმებამ იხელმძღვანელა სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2012 წლის 4 ივნისის №9207 ბრძანებით დამტკიცებული საგადასახადო შემოწმებისას გასატარებელი ღონისძიებების სახელმძღვანელოს 0109 სიტუაციური სახელმძღვანელოთი, ქონების აფასებული ღირებულებით საწესდებო კაპიტალის გაზრდა ჩაითვლება მეწილეთა მიერ დივიდენდის მიღებად და ამავე თანხით შენატანის განხორციელებად.

კასატორები მიუთითებენ, რომ საქმეში წარმოდგენილი შპს „ჯ...“ 2007 წლის 6 სექტემბრის დასკვნის აღწერილობით ნაწილში, რომელიც ჩატარებული იქნა შპს „...-ის“ დირექტორის მ. ჯ-ის მიმართვის საფუძველზე, მითითებულია, რომ შპს „...-ის“ საკუთრებაშია და საწესდებო კაპიტალში ირიცხება ქ. რუსთავში, ... №6-ში მდებარე სუპერმაკეტის შენობა, რომელსაც ჩაუტარდა რეკონსტრუქცია ქალაქის სათანადო სამსახურთან შეთანხმებული პროექტით და რეკონსტრუქციის სახარჯთაღრიცხვო ღირებულება გეგმური დაგროვებისა დღგ-ს გარეშე შეადგენს 247660 ლარს, დასკვნით ნაწილში მითითებულია, რომ შპს „...-ის“ საწესდებო კაპიტალში დამფუძნებელთა მიერ შეტანილი ზემოთ აღნიშნული ქონების შეფასებითი ღირებულება განისაზღვრა 247660 ლარით. მათი გადწყვეტილებით საწესდებო კაპიტალი 206340 ლარიდან გაიზარდა და განისაზღვრა 454000 ლარის ოდენობით.

კასატორები მიუთითებენ, რომ 2007 წლის 3 დეკემბერს შედგენილი იქნა ინდივიდუალური აუდიტორის გურამ კიკაბიძის საექსპერტო დასკვნა შპს „...-ის“ არასაცხოვრებელი შენობის აფასებზე, სადაც მითითებულია, რომ არასაცხოვრებელი შენობა შესყიდულია 1995 წელს 62620 ლარად და აუდიტორული ფირმა შპს „ჯ...“ მიერ 2007 წლის 6 სექტემბერს ჩატარებული აუდიტროული შეფასების შემდეგ ქონების ღირებულება განისაზღვრა 310280 ლარით, არასაცხოვრებელი ფართის ღირებულება გაზრდილია 205020 ლარით. დასკვნაში მითითებულია, რომ ქ. რუსთავში, ... №6-ში მდებარე არასაცხოვრებელი შენობის ღირებულება 205020 ლარით აფასების შემდეგ შეადგენს 515300 ლარს.

კასატორები არ ეთანხმებიან სასამართლოს პოზიციას შემდეგ გარემოებათა გამო: საზოგადოების მიერ 2007 წელს განხორციელდა აქტივების აფასება და აფასებული ღირებულებით გაზრდილი იქნა საწესდებო კაპიტალი - წილების ნომინალური ღირებულება და არ განხორციელდა ძირითად საშუალებად გადაფასების რეზერვის გაზრდა. კასატორები აღნიშნავენ, რომ შემომწმებამ იხელმძღვანელა შემოსავლების სამსახურის 2012 წლის 4 ივნისის №9207 ბრძანებით დამტკიცებული საგდასახადო შემოწმებისას გასატარებელი ღონისძიებების სახელმძღვანელოს 0109 სიტუაციური სახელმძღვანელოთი, ქონების აფასებული ღირებულებით საწესდებო კაპიტალის გაზრდა ჩაითვლება მეწილეთა მიერ დივიდენდის მიღებად და ამავე თანხით შენატანის განხორციელებად. შედეგად, გადამხდელს დაერიცხა საშემოსავლო გადასახადი და ჯარიმა დეკლარაციაში კუთვნილი გადასახადის შემცირებისათვის.

კასატორები მიუთითებენ, რომ აფასებული თანხა, რომლითაც გაიზრდა საწესდებო კაპიტალი, კანონის შესაბამისად იქნა განხილული დამფუძნებელზე გაცემულ დივიდენდად და საწესდებო კაპიტალში შენატანის განხორციელებად, რის გამოც მართლზომიერად დაექვემდებარა საშემოსავლო გადასახადით დაბეგვრას. აღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორებს მიაჩნიათ, რომ სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, გადაწყვეტილება არ არის იურიდიულად საკმარისად დასაბუთებული.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 22 მაისის განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები ადმინისტრაციულ საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული განჩინების მიღების ვარაუდი სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი ნაწილი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, №7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ ქვედა ინსტანციის სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

მოცემულ შემთხვევაში დადგენილია, რომ მოსარჩელეს საგადასახადო ვალდებულება დაეკისრა 2007 წლის საანგარიშო პერიოდზე საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-9 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტის გამოყენებით სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2012 წლის 4 ივნისის №9207 ბრძანებით დამტკიცებული საგადსახადო შემოწმებისას გასატარებელი ღონისძიებების 0109 სიტუაციური სახელმძღვანელოს საფუძველზე. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დავების განხილვის საბჭოს 2015 წლის 19 თებერვლის გადაწყვეტილებით შპს „...-ის“ საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა სადავო საკითხთან მიმართებით დარიცხული საურავი, ხოლო საშემოსავლო გადასახადის სახით დარიცხული ძირითადი თანხის 45268 ლარისა და ჯარიმის სახით დარიცხული 22 634 ლარის დარიცხვის ნაწილში არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნულ გადაწყვეტილებაში დავების განხილვის საბჭომ სათანადო დოკუმენტების განხილვისა და შეფასების გარეშე სრულად გაიზიარა აუდიტის დეპარტამენტის მითითება, აფასებული თანხა, რომლითაც გაიზარდა საწესდებო კაპიტალი, მიიჩნია დამფუძნებელზე გაცემულ დივიდენდად და საწესდებო კაპიტალში შენატანის განხორციელებად. ამავე გადაწყვეტილებით დაადგინა, რომ აფასებული თანხა მართლზომიერად დაექვემდებარა საშემოსავლო გადასახადით დაბეგვრას, თუმცა საერთოდ არ იმსჯელა შპს ,,...-ის“ მიერ საჩივარში მითითებულ არგუმენტზე, რომელიც უკავშირდებოდა სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიერ საშემოსავლო გადასახადის დარიცხვისას, 2012 წლის 4 ივლისის №9207 ბრძანებით დამტკიცებული 0109 სიტუაციური სახელმძღვანელოს გამოყენების მართლზომიერებას და მითითებული ქმედების საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობით განსაზღვრულ მოთხოვნებთან შეუსაბამობას, არ მიუთითა იმ სამართლებრივ ნორმებზე, რომლითაც იხელმძღვანელა სადავო საკითხთან მიმართებაში გადაწყვეტილების მიღებისას, რამდენადაც საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-9 ნაწილის გამოყენებისას ადმინისტრაციული ორგანო უფლებამოსილია იხელმძღვანელოს სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით ან ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-6 მუხლით მინიჭებული დისკრეციული უფლებამოსილების ფარგლებში, რაც გულისხმობს მხოლოდ კანონის საფუძველზე გადაწყვეტილების მიღების შესაძლებლობას. ამასთან, საგადასახადო კოდექსის მე-5 მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად დაუშვებელია ამ კოდექსის დარღვევით დაწესებული ან ამ კოდექსით გაუთვალისწინებელი გადასახადის გადახდის ვალდებულების ვინმესთვის დაკისრება, აგრეთვე გადასახადის გადახდევინება ამ კოდექსით დადგენილ ვადაზე ადრე. მოცემულ შემთხვევაში საგადასახადო ორგანოს მიერ საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-9 მუხლით გათვალისწინებული უფლებამოსილების განხორციელებას საფუძვლად დაედო სსიპ შემოსავლების სამსახურის უფროსის 2012 წლის 4 ივლისის №9207 ბრძანებით დამტკიცებული 0109 სიტუაციური სახელმძღვანელო, რომელსაც ნორმატიული საფუძველი არ გააჩნია, რის გამოც საკასაციო პალატა იზიარებს ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მითთებას, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დავების განხილვის საბჭოს 2015 წლის 19 თებერვლის N8543/2/14 გადაწყვეტილება იმ ნაწილში, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა შპს „...-ის“ მოთხოვნა საშემოსავლო გადასახადის გაუქმების ნაწილში დაუსაბუთებელია და გამოცემულია საქმისათვის მნიშვნელოვანი გარემოებების გამოკვლევის გარეშე.

კონკრეტულ შემთხვევაში სასამართლოების მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორების მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს - წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ემუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 22 დეკემბრის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ვ. როინიშვილი

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ნ. სხირტლაძე