საქმე Nბს-682-678(კ-17) 17 ოქტომბერი, 2017 წელი

ქ.თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემდეგი შემადგენლობა:

ვასილ როინიშვილი (თავჯდომარე, მომხსენებელი)

მაია ვაჩაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი - ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია (მესამე პირი)

მოწინააღმდეგე მხარეები - შპს „…“, ა. ს-ი (მოსარჩელეები)

მოპასუხე - სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო

მესამე პირები - ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქონების მართვის სააგენტო; სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტო; საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტრო;

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 15 მარტის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი - ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

ა. ს-ის წარმომადგენელმა მ. მ-ამ 2014 წლის 25 მარტს მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხის - სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის მიმართ და მოითხოვა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2011 წლის 5 მაისის №... უძრავი ქონების (მდებარე თბილისი, ... გამზირი N41) მიტოვების რეგისტრაციის შესახებ გადაწყვეტილების, 2011 წლის 16 მაისის №... სახელმწიფოს სახელზე უძრავი ქონების რეგისტრაციის შესახებ გადაწყვეტილებისა და 2011 წლის 29 დეკემბრის №... თვითმმართველის სახელზე უძრავი ქონების რეგისტრაციის შესახებ გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა.

2014 წლის 16 სექტემბრის განჩინებით, განსახილველ საქმეზე საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე ჩაბმულ იქნა ქ. თბილისის მერია.

2014 წლის 10 ნოემბრის საოქმო განჩინებით, დაკმაყოფილდა სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს წარმომადგენლის შუამდგომლობა და საქმეზე ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული უფლებებით, ჩაბმულ იქნა საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტრო, ხოლო 2015 წლის 22 მაისის საოქმო განჩინებით, ქ. თბილისის მერიის შუამდგომლობით, საქმეზე საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე ჩაბმულ იქნენ სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტო და სსიპ ქონების მართვის სააგენტო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 30 ივნისის გადაწყვეტილებით, ა. ს-ის და შპს „...“ სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ: ბათილად იქნა ცნობილი საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2011 წლის 5 მაისის №... გადაწყვეტილება მისი ძალაში შესვლის დღიდან; ბათილად იქნა ცნობილი საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2011 წლის 16 მაისის №... გადაწყვეტილება; სასამართლომ მიაჩნია, რომ უძრავ ნივთზე საკუთრების მიტოვების შესახებ განცხადება საჯარო რეესტრში წარდგენილი იყო არაუფლებამოსილი პირის მიერ, საკუთრების მიტოვების შესახებ განცხადების წარდგენისას საწარმოს დირექტორად მეწარმეთა და არასამეწარმეო (არაკომერციული) იურიდიული პირების რეესტრში რეგისტრირებული იყო გ. გ-ი, ხოლო განცხადება საკუთრების მიტოვების შესახებ წარადგინა შპს „...“ 100% წილის მესაკუთრის - ა. ს-ის წარმომადგენელმა გ. გ-მა, რომელიც არ იყო საწარმოს დირექტორად სათანადო წესით რეგისტრირებული, შესაბამისად, დადგინდა, რომ სარეგისტრაციო სამსახურის გადაწყვეტილება საკუთრების უფლების მიტოვების რეგისტრაციის თაობაზე ეწინააღმდეგება კანონმდებლობის მოთხოვნებს და სარჩელი საფუძლიანად იქნა მიჩნეული. ამავე გადაწყვეტილებით, არ დაკმაყოფილდა ა. ს-ის და შპს „...“ მოთხოვნა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2011 წლის 29 დეკემბრის №... გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის თაობაზე, იმ საფუძვლით, რომ რეგისტრაციის საფუძვლად საჯარო რეესტრის ჩანაწერში მითითებული იყო საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების მინისტრის 2011 წლის 8 დეკემბრის #1-1/2588 ბრძანება, რომლითაც სახელმწიფოს საკუთრებად რეგისტრირებული უძრავი ნივთი საკუთრებაში გადაეცა მუნიციპალიტეტს - ქ. თბილისის თვითმმართველ ერთეულს. პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობით, უძრავ ნივთზე უფლების მიტოვების შემდგომ, კანონის თანახმად, საკუთრების უფლება წარმოეშობა სახელმწიფოს, და არა - მუნიციპალიტეტს. შესაბამისად, მუნიციპალიტეტის საკუთრებაში უძრავი ნივთის გადაცემის სამართლებრივ საფუძველს წარმოადგენს ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი - საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების მინისტრის 2011 წლის 8 დეკემბრის #1-1/2588 ბრძანება, რომლის კანონიერება სადავოდ არ გაუხდიათ მოსარჩელეებს, შესაბამისად, სასამართლომ მიიჩნია, რომ ამ ბრძანების საფუძველზე განხორციელებული რეგისტრაციის ბათილად ცნობის საფუძველი არ არსებობდა.

აღნიშნულ გადაწყვეტილებაზე სააპელაციო საჩივარი წარადგინეს შპს „...“, სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულმა სააგენტომ, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქონების მართვის სააგენტომ, სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნულმა სააგენტომ და საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტრომ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 15 მარტის განჩინებით სააპელაციო საჩივრები დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 30 ივნისის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახალი განხილვის მიზნით დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს. სამართლებრივი შეფასების ნაწილში პირველი ინსტანციის სასამარლოსა და სააპელაციო სასამართლოს პოზიციათა თანხვედრის მიუხედავად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქმეზე გამოვლენილი პროცესუალური შეუსაბამობები არ იძლეოდა მათი მეორე ინსტანციის სასამართლოში გამოსწორების შესაძლებლობას, კერძოდ დადგინდა, რომ საქმეში დაცულია ა. ს-ის მიერ პირველი ინსტანციის სასამართლოში წარდგენილი სარჩელი. პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ განხილულია და გადაწყვეტილება გამოტანილია ა. ს-ის და შპს „...“ სარჩელებთან დაკავშირებით, თუმცა ამ უკანასკნელის მიერ წარმოდგენილი და ხელმოწერილი სარჩელი საქმეში არ იძებნება. სააპელაცო პალატის განმარტებით, გამომდინარე იქიდან, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გამოტანილია შპს „...“ მიმართ და მიუთითებს მისი სარჩელის განხილვის ფაქტზე, საწარმოს უფლებების დაცვის მიზნით, დაუშვა მისი სააპელაციო საჩივარი, თუმცა სააპელაციო სასამართლოში სარჩელის წარდგენის დაუშვებლობის პრინციპიდან გამომდინარე, შპს „...“ სარჩელის სააპელაციო სასამართლოში მიღების პროცესუალურ შესაძლებლობის არარსებობის გამო, საქმე დააბრუნა პირველი ინსტანციის სასამართლოში იმ საპროცესო შეუსაბამობის აღმოფხვრის მიზნით, რაც გამოვლინდა მატერიალური სახით სარჩელის არარსებობაში.

ამასთან,ე სააპელაციო პალატამ მიუთითა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მხრიდან ადმინისტარციული საპროცესო კოდექსის 281 მუხლის მოთხოვნათა დარღვევის ფაქტზე, რამაც სარჩელი, პირველი ინსტანციის სამართლოს მხრიდან მისი საფუძვლიანობის დადასტურების მიუხედავად, აქცია ფორმალურად. კერძოდ, სააპელაციო პალატის მითითებით, მართალია, საერთო წესის მიხედვით პირველადი რეგისტრაციის ბათილად ცნობით საფუძველი ეცლება დანარჩენ რეგისტრაციას, თუმცა, უფლებას არ წარმოშობს მხოლოდ რეგისტრაცია. უძრავი ნივთის რეგისტრაცია წარმოებს სარეგისტრაციო დოკუმენტაციის საფუძველზე, რასაც „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის თანახმად განეკუთვნება სამართლებრივი აქტი, რომელიც ქმნის რეგისტრაციის მოთხოვნის უფლებას, განსახილველ შემთხვევაში საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2011 წლის 16 მაისის N... გადაწყვეტილება სასამართლოს მიერ ბათილადაა ცნობილი საფუძვლის - საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს 2011 წლის 6 მაისის N05/9137 მიმართვის ბათილობის მოთხოვნის არარსებობის პირობებში.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 15 მარტის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ქ. თბილისის მერიამ, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია საკასაციო საჩივარში მიუთითებს, „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-9 პრიმა მუხლის მე-7 პუნქტზე და მიიჩნევს, რომ შპს „...“ 100% წილის მესაკუთრეს და შესაბამისად შპს-ს ქონების განკარგვაზე გადაწყვეტილების მიღებაზე უფლებამოსილ პირს წარმოადგენდა ა. ს-ი. მსგავსი კატეგორიის საკითხებთან დაკავშირებით, (ქონების მიტოვება) დირექტორი არის პარტნიორთა ნების გამომხატველი და იგი არ მონაწილეობს გადაწყვეტილების მიღების პროცესში, შესაბამისად ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ საკუთრების მიტოვებაზე განცხადება არ წარუდგენია უშუალოდ დირექტორს ან/და მის მიერ მინდობილ პირს არ არის არსებითი მნიშვნელობის მქონე და გ. გ-ს როგორც ა. ს-ის წარმომადგენელს, ჰქონდა მინიჭებული უფლებამოსილება მარეგისტრირებელ ორგანოში დაეწერა განცხადება შპს „...“ ქონების მიტოვების თაობაზე, რაც განახორციელდა კიდეც 2011 წლის 2 მაისს.

კასატორი ასევე არ იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს განმარტებას, იმ პროცესუალური დარღვევის ნაწილში, რომლის თანახმადაც პირველი ინსტანციის სასამარათლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძვლად მიჩნეულია მოსარჩელის მხრიდან მოთხოვნათა დაზუსტების აუცილებლობა და მიიჩნევს, რომ სასარჩელო მოთხოვნა ჩამოყალიბებული იყო სრულყოფილად, ერთმნიშვნელოვნად, სამართლებრივად სწორი და გასაგები ფორმით, ხოლო სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს 2011 წლის 8 დეკემბრის N1-1/2588 ბრძანების კანონიერების შესწავლის აუცილებლობაზე, რომლის შეფასებითაც სასამართლო გასცდებოდა სასარჩელო მოთხოვნის ფარგლებს და ვერ ჩაითვლება სარჩელის ტრანსფორმირებად.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული განჩინება არის უსაფუძვლო და დაუსაბუთებელი, რაც მისი გაუქმები საფუძველია.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 20 ივლისის განჩინებით ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა საკასაციო საჩივარი ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწვეტილების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი ნაწილი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, №7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ ქვედა ინსტანციის სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ სწორი სამართლებრივი შეფასებები იქნა გაკეთებული პარტნიორისა და საწარმოს ვალდებულებებისა და ქონების გამიჯვნის სავალდებულობაზე, კერძოდ იურიდიული პირის წარმომადგენლობასთან დაკავშირებულ საკითხებს არეგულირებს ,,მეწარმეთა შესახებ” საქართველოს კანონის მე-9 მუხლი. ამ მუხლის პირველი პუნქტის შინაარსიდან გამომდინარე, შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოებაში ხელმძღვანელობის უფლება აქვთ დირექტორებს, თუ წესდებით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული. ამავე მუხლის მე-2 პუნქტი განმარტავს ხელმძღვანელობისა და წარმომადგენლობის უფლებამოსილების შინაარსს, რომლის მიხედვითაც, ხელმძღვანელობის უფლებამოსილება გულისხმობს უფლებამოსილების ფარგლებში საწარმოს სახელით გადაწყვეტილებების მიღებას, ხოლო წარმომადგენლობითი უფლებამოსილება გულისხმობს საწარმოს სახელით გამოსვლას მესამე პირებთან ურთიერთობაში. დასახელებული მუხლის მე-3 პუნქტის თანახმად, ხელმძღვანელობის უფლებამოსილება გულისხმობს წარმომადგენლობით უფლებამოსილებასაც, თუ პარტნიორთა შეთანხმებით (წესდებით) სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული. განსახილველ შემთხვევაში, შპს ,,...” წესდებით საწარმოს წარმომადგენლობითი უფლებამოსილება ენიჭება დირექტორს, შპს ,,...” მიერ, მის საკუთრებად რეგისტრირებულ უძრავ ნივთზე, საკუთრების უფლების მიტოვების შესახებ განცხადების წარდგენაზე, უფლებამოსილი იყო საზოგადოების დირექტორი, ან მის მიერ უფლებამოსილი პირი, ხოლო გ. გ-ი მოქმედებდა შპს „...“ 100% წილის მესაკუთრის, პარტნიორის - ა. ს-ის მიერ გაცემული მინდობილობის საფუძველზე, შესაბამისად გ. გ-ის მიერ 2011 წლის 2 მაისის მარეგისტრირებელ ორგანოში წარდგენილი მოთხოვნა - საკუთრების მიტოვების თაობაზე, სამოქალაქო კოდექსის 184-ე მუხლის მოთხოვნათა გათვალისწინებით ვერ იქნება მიჩნეული ქონების მიტოვებაზე უფლებამოსილი პირის მიერ წარდგენილ განცხადებად. მართალია, დირექტორის უფლებამოსილების წყარო თავად პარტნიორების გადაწყვეტილებაა, მაგრამ ეს მაინც არ გულისხმობს თუნდაც ყველა პარტნიორის ან 100% წილის მფლობელი პარტნიორის გადაწყვეტილებების გაიგივებას დირექტორის უფლებამოსილებასთან და საწარმოს ქონების გასხვისებაზე პარტნიორთა კრების თანხმობის საჭიროება ვერ ჩაანაცვლებს დირექტორის უფლებამოსილებას.

რაც შეეხება კასატორის პრეტენზიას, პროცესუალური დარღვევის არარსებობის თაობაზე, საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს აღნიშნულ მოსაზრებას და განმარტავს, რომ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-3 მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, მოსარჩელე თავად განსაზღვრავს მოთხოვნას, ამასთანავე, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 28¹ მუხლი ითვალისწინებს სარჩელის ტრანსფორმირების შესაძლებლობას. სააპელაციო სასამართლომ მართებულად მიუთითა, რომ სასამართლოს დახმარება უნდა გაეწია მოსარჩელისათვის მოთხოვნის ტრანსფორმირებაში, რაც მოთხოვნის არა გაზრდად, არამედ დაზუსტებად უნდა ჩაითვალოს, ვინაიდან განსახილველ შემთხვევაში, როგორც სარჩელიდან დგინდება, მოსარჩელის მოთხოვნას წარმოადგენს სადავო ქონებაზე განხორცილებული ყველა რეგისტრაციის ბათილობა, რომლის მიღწევაც შეუძლებელია (დაუშვებელია) რეგისტრაციის საფუძვლების ძალაში ყოფნის პირობებში.

კონკრეტულ შემთხვევაში, სასამართლოების მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორების მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრების დასაშვებად ცნობის საფუძველს. ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ემუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 15 მარტის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ვ. როინიშვილი

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ნ. სხირტლაძე