საქმე N ბს-640-636(კ-17) 3 ოქტომბერი, 2017 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შეჯმდეგი შემადგენლობა:

ვასილ როინიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მაია ვაჩაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი - რ. გ-ა

მოწინააღმდეგე მხარეები - სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს სამეგრელოს რეგიონული ოფისი, ზუგდიდის მუნიციპალიტეტის გამგეობა, მ. შ-ა, ს. შ-ა, სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტო

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 21 მარტის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება, ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

რ. გ-ამ 2016 წლის 28 მარტს სარჩელით მიმართა ზუგდიდის რაიონულ სასამართლოს სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ზუგდიდის სარეგისტრაციო სამსახურის, ზუგდიდის მუნიციპალიტეტის გამგეობის, მ. შ-ას და ს. შ-ის მიმართ და მოითხოვა მოითხოვა სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ზუგდიდის სარეგისტრაციო სამსახურის 23.03.2016 წლის რეგისტრაციის შესახებ №... გადაწყვეტილების და საჯარო რეესტრის შესაბამისი ჩანაწერის ბათილად ცნობა; სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ზუგდიდის სარეგისტრაციო სამსახურის 23.03.2016 წლის N... რეგისტრაციის შესახებ გადაწყვეტილების, საჯარო რეესტრის ჩანაწერის და საკადასტრო გეგმის ბათილად ცნობა;

ზუგდიდის რაიონული სასამართლოს 2016 წლის 23 მაისის განჩინებით განსახილველ საქმეზე, საქართველსო ადმინისტრაციული საპროცესო კდოექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად ჩაბმულ იქნა სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტო.

2016 წლის 12 აგვისტოს სასამართლოს სხდომაზე მოსარჩელის მიერ დაზუსტდა სასარჩელო მოთხოვნები და საჯარო რეესტრის მიერ მიღებული გადაწყვეტილებების ბათილად ცნობასთან ერთად, მოსარჩელემ მოითხოვა მოპასუხე მ. შ-ას კომლად აყვანისა და მიწის მიკუთვნების თაობაზე სახალხო დეპუტატთა კახათის სასოფლო საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის 1990 წლის 17 მაისის გადაწყვეტილების და შესაბამისი საკომლო ჩანაწერის ბათილად ცნობა, დაზუსტდა მოპასუხეთა წრე და მოპასუხედ მიეთითა სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტო.

ზუგდიდის რაიონული სასამართლოს 2016 წლის 25 აგვისტოს გადაწყვეტილებით რ. გ-ას სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, ბათილად იქნა ცნობილი მოპასუხეების მ. შ-ასა და ს. შ-ას სახელზე რეგისტრაციის შესახებ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ზუგდიდის სარეგისტრაციო სამსახურის მიერ 23.03.2016 წელს მიღებული №... გადაწყვეტილება რ. გ-ას ფაქტობრივ მფლობელობაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე ზედდების ნაწილში; ბათილად იქნა ცნობილი მოპასუხე მ. შ-ას კომლად აყვანისა და მიწის მიკუთვნების თაობაზე სახალხო დეპუტატთა კახათის სასოფლო საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის 1990 წლის 17 მაისის გადაწყვეტილება და შესაბამისი საკომლო ჩანაწერი რ. გ-ას ფაქტობრივ მფლობელობაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე ზედდების ნაწილში; რ. გ-ას სასარჩელო მოთხოვნა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ზუგდიდის სარეგისტრაციო სამსახურის 23.03.2016 წლის რეგისტრაციის შესახებ №... გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის თაობაზე, არ დაკმაყოფილდა; აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მ. შ-ამ და ს. შ-ამ.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 21 მარტის გადაწყვეტილებით მ. შ-ასა და ს. შ-ას სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა ზუგდიდის რაიონული სასამართლოს 2016 წლის 25 აგვისტოს გადაწყვეტილება გასაჩივრებულ, რ. გ-ას სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც რ. გ-ას სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 21 მარტის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა რ. გ-ამ. კასატორმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება არ არის დასაბუთებული და მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს, რის გამოც იგი დასაშვებად უნდა იქნეს ცნობილი.

კასატორის განმარტებით, მ. შ-ას, რომელსაც სახალხო დეპუტატთა კახათის სასოფლო საბჭოს აღმასრულებელმა კომიტეტმა 1990 წლის 17 მაისის გადაწყვეტილებით გამოუყო 0.25 ჰა მიწის ნაკვეთი, აღნიშნული მიწის ნაკვეთით არ უსარგებლია, მ. შ-ასათვის მიწის ნაკვეთი გამოყოფილია საცხოვრებელი სახლის ასაშენებლად, რასაც ადასტურებს ის ფაქტი, რომ მიწის ნაკვეთზე 1991 წლის 06 აგვისტოს გაცემულია საცხოვრებელი სახლის პროექტი, თუმცა სახლი არ აშენებულა, შესაბამისად, მ. შ-ამ აღნიშნულ მიწის ნაკვეთზე დაკარგა სარგებლობის უფლება, კერძოდ სსრ მიწის კოდექსის 36-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, საწარმოთა, დაწესებულებათა და ორგანიზაციათა მიწათსარგებლობის უფლება მათთვის გამოყოფილ მიწაზე წყდებოდა, შესაბამისად მთლიანად ან ნაწილობრივ იმ შემთხვევაში, თუ გამოყოფილი მიწის ნაკვეთი აუთვისებელი იქნებოდა ზედიზედ ორი წლის განმავლობაში. მსგავსი შინაარსის ნორმა იყო ამავე კოდექსის 38-ე მუხლი, რომლის მიხედვით, მიწის ნაკვეთით სარგებლობის უფლება შეიძლება შეწყვეტილიყო მიწის ნაკვეთის ზედიზედ ორი წლის განმავლობაში გამოუყენებლობის გამო ან მისი არა იმ მიზნით გამოყენებისათვის, რისთვისაც იგი იქნა გამოყოფილი. ამავე კოდექსის 39-ე მუხლის თანახმად "მოქალაქეთა მიწათსარგებლობის უფლების შეწყვეტა ... ხდება მიწის ნაკვეთის გამომყოფი ორგანოს გადაწყვეტილებით". განსახილველ შემთხვევაში, მიწის გამომყოფო ორგანოს (სასოფლო საბჭოს აღმასკომის) უფლებამონაცვლემ (სოფლის საკრებულომ) მიიღო გადაწყვეტილება იმავე მიწის ნაკვეთის სხვა პირისათვის - რ. გ-ასათვის გამოყოფის შესახებ, რაც მიწის ნაკვეთის თავდაპირველ მოსარგებლესთან მიმართებაში მიწათსარგებლობის უფლების შეწყვეტის გადაწყვეტილების ტოლფასია, 1992 წლიდან სადავო მიწის ნაკვეთით სარგებლობდა რ. გ-ა და მას გაშენებული აქვს თხილის პლანტაცია. 1992 წლის 9 სექტემბერს სოფელ კახათის საკრებულოს გაადწყვეტილებით დაკმაყოფილდა რ. გ-ას განცხადება, ცალკე კომლად გამოყოფის შესახებ და მას მიეკუთვნა კოლმეურნის კატეგორია, მიწის ფართი განისაზღვრა 0,25 ჰა ოდენობით.

კასატორი არ იზიარებს სააპელაციო პალატის განმარტებას, იმასთან დაკავშირებით, რომ კახათის სახალხო დეპუტატთა სასოფლო საბჭოს აღმასკომის 1990 წლის 17 მაისის გადაწყვეტილება არ ეწინააღმდეგება მიწის კოდექსის 52-ე და 70- ე მუხლის მოთხოვნებს და აღნიშნავს, რომ მიწის კოდექსის 71-ე მუხლის თანახმად, "საკოლმეურნეო კომლისათვის ნაკვეთის მიცემა ხდება კოლმეურნეობის წევრთა საერთო კრების გადაწყვეტილებით." ამავე კოდექსის 76-ე მუხლის თანახმად "საკარმიდამო მიწის ნაკვეთი შეიძლება მიეცეს სოფლად მცხოვრებ მუშას, მოსამსახურეს, პენსიონერსა და ინვალიდს, შესაბამისად კოლმეურნეობის წევრთა საერთო კრების ან რწმუნებულთა კრების ან საბჭოთა მეურნეობის, საწარმოს, ორგანიზაციისა და დაწესებულების ადმინისტრაციის გადაწყვეტილებით, რომელსაც ამტკიცებს მშრომელთა დეპუტატების სასოფლო საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტი". განსახილველ შემთხვევაში საკოლმეურნეო კომლად აყვანის გადაწყვეტილება გამოიტანა უშუალოდ სასოფლო საბჭოს აღმასკომმა, რომელიც არაუფლებამოსილ ორგანოს წარმოადგენდა და შესაბამისად მიღებული გადაწყვეტილება ბათილი (არარა) ადმინისტრაციული აქტია.

კასატორი განმარტავს, რომ სსრ მიწის კოდექსის 75-ე, 76-ე და 77-ე მუხლების თანახმად, საკარმიდამო მიწის ნაკვეთები მიეცემათ მუდმივ მუშებსა და მოსამსახურეებს, აგრეთვე მასწავლებლებს, ექიმებს და სხვა სპეციალისტებს, რომლებიც მუშაობენ და ცხოვრობენ სოფლად. განსახილველ შემთხვევაში სასოფლო საბჭოს აღმასკომმა, გარდა იმისა, რომ საკოლმეურნეო კომლად აყვანის გადაწყვეტილების მიღება მის კომპეტენციაში არ შედიოდა, მიიღო კანონსაწინააღმდეგო გადაწყვეტილება, ვინაიდან მ. შ-ა მიუხედავად იმისა, რომ სოფლეში მუშაობდა პედაგოგად არც სოფლად მცხოვრებს და არც კოლმეურნეს წარმოადგენდა. შესაბამისად სასოფლო საბჭოს აღმასკომის სადავო გადაწყვეტილება არის როგორც არარა აქტი, ვინაიდან მიღებულია არაუფლებამოსილი ორგანოს მიერ, ისე ბათილი აქტი, ვინაიდან კანონს ეწინააღმდეგება.

კასატორი მიუთითებს, რომ სააპელაციო სასამართლომ ერთის მხრივ არასწორად განმარტა სამართლის ნორმები, ხოლო მეორეს მხრივ სამართლის ნორმები არასწორ ფაქტობრი გარემოებებს შეუფარდა, კერძოდ 1992 წლის 18 იანვრის N48 დადგენილების მე-5 პუნქტის თანახმად "საქართველოს რესპუბლიკის მოქალაქეებზე კანონით დადგენილი ნორმის ფარგლებში რიცხული საკარმიდამო, საბაღე და სააგარაკო მიწები უსასყიდლოდ გადადის მათ კერძო საკუთრებაში", მ. შ-ას სახელზე მიწის ნაკვეთის აღრიცხვა მოხდა ბათილი (არარა) აქტით, რის გამოც მიწა მასზე რიცხულად არ ჩაითვლებოდა, ასევე მ. შ-ას 1992 წლის 18 იანვრს არ გააჩნდა "რიცხული" საკარმიდამო მიწა (მის სახელზე მიწა აღირიცხა 1990 წლის საკომლო წიგნში, მაგრამ შემდგომი წლების საკომლო წიგნებში არ აღრიცხულა) და მოცემულ ნორმით დადგინდა, რომ "მიწები უსასყიდლოდ გადადის ... კერძო საკუთრებაში" ანუ "რიხული" მიწები ავტომატურად კი არ გამოცხადდა კერძო საკუთრებად, არამედ მათი კერძო საკუთრებად გადასვლა უნდა მომხდარიყო რეფორმის ფარგლებში.

კასატორის განმარტებით, მ. შ-ასთვის მიწა არ იყო კანონიერად გამოყოფილი, ვინაიდან ის სოფლის მცხოვრებს არ წარმოადგენდა და მიწა მას არასოდეს ჰქონია ფაქტობრივ სარგებლობაში, შესაბამისად მ. შ-ას მიწაზე კერძო საკუთრების გამოცხადების საფუძველზე საკუთრების უფლება არ წარმოშობია.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 19 ივლისის განჩინებით რ. გ-ას საკასაციო საჩივარი ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ რ. გ-ას საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი ნაწილი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, №7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო პალატის მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ ქვედა ინსტანციის სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

კასატორის მითითებას, რომ მ. შ-ას მიერ მიწის ნაკვეთის ორი წლის განმავლობაში ზედიზედ გამოუყენებლობის ფაქტი, ქმნის საფუძველს რ. გ-ას საკუთრების უფლების წარმოშობისათვის, საკასაციო პალატა ვერ გაიზირებს დაუსაბუთებლობისა და უსაფუძვლობის გამო. აღნიშნულთან დაკავშირებით, სააპელაციო პალატამ მართებულად მიუთითა, რომ სსრ მიწის კოდექსის 39-ე მუხლი, ადგენდა, მოქალაქეთა მიწათსარგებლობის უფლების შეწყვეტის წესს, კერძოდ მიწათსარგებლობის უფლების შეწყვეტა ხდებოდა მიწის ნაკვეთის გამომყოფი ორგანოს გადაწყვეტილებით, რომელშიც აღინიშნებოდა სარგებლობის უფლების შეწყვეტის ვადა, განისაზღვრებოდა მისი შემდგომი გამოყენების, აუცილებლობის შემთხვევაში - მასზე განლაგებული შენობების, ნაგებობების, ნათესების და ნარგავების გამოყენების პირობები. მ. შ-ასთან მიმართებით, მიწაზე მისი სარგებლობის უფლების შეწყვეტის შესახებ, მიწის კოდექსის 39-ე მუხლით გათვალისინებული გადაწყვეტილება არ მიღებულა, რაც იმას ნიშნავს, რომ მ. შ-ას სარგებლობის უფლება მიწაზე არ შეწყვეტილა.

საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო პალატის მსჯელობას, იმასთან დაკავშირებთ, რომ, მ. შ-ას, როგორც საქართველოს მოქალაქეს 1990 წლის მაისში, სოფელ კახათში მდებარე 0.25 ჰა სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწაზე წარმოეშვა სარგებლობის უფლება სასოფლო საბჭოს აღმასკომის გადაწყვეტილების საფუძველზე, ეს უფლება იურიდიული ძალის მქონე იყო საქართველოს კოლმეურნეობებში 1992 წლის იანვრიდან განხორციელებული ძირეული ცვლილებების ამოქმედების დროისთვის, როცა სახელმწიფომ გამოხატა მიწაზე თავისი უფლების განკერძოების (კერძო პირების საკუთრებაში უსასყიდლოდ გადაცემის) შესახებ, არ ყოფილა მიღებული რაიმე სამართლებრივი აქტი მიწაზე მ. შ-ას სარგებლობის უფლების შეწყვეტის ან გაუქმების თაობაზე, არ მომხდარა 0.25 ჰა მიწის ნაკვეთის სარეზერვო ფონდში ჩარიცხვა, შესაბამისად, სახელმწიფომ გამოაცხადა მ. შ-ას საკუთრების უფლება მისთვის სარგებლობაში გადაცემულ მიწის ნაკვეთზე და აღნიშნული მიწის ნაკვეთის, რეფორმის წესით, სხვა კერძო პირისთვის საკუთრებაში გადაცმა - ეწინააღმდეგებოდა კანონის მოთხოვნებს.

კონკრეტულ შემთხვევაში სასამართლოების მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს - წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ემუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. რ. გ-ას საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 21 მარტის გადაწყვეტილება;

3. კასატორს - რ. გ-ას (პ/ნ ...) დაუბრუნდეს 15.07.2017 წლის N15 საგადახდო დავალებით გ. ფ-ს მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 300 ლარის, 70% - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ვ. როინიშვილი

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ნ. სხირტლაძე