საქმე # 330310014679442

საქმე Nბს-619-615 (2კ-17) 03 ოქტომბერი, 2017 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემდეგი შემადგენლობა:

ვასილ როინიშვილი(თავჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები - საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო, სსიპ შემოსავლების სამსახური (მოპასუხეები)

მოწინააღმდეგე მხარე - შპს „...“ (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 14 თებერვლის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

შპს „...“ 2014 წლის 19 დეკემბერს სარჩელი აღძრა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიაში მოპასუხეების საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2014 წლის 9 იანვრის №050729 და №050730 საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმების და საგადასახადო კონტროლის პროცედურების სასაქონლო-მატერიალურ ფასეულობათა ინვენტარიზაციის შედეგების შესახებ 2014 წლის 9 იანვრის შემაჯამებელი ოქმის ბათილად ცნობა; სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2014 წლის 10 აპრილის №20360 ბრძანების ნაწილობრივ ბათილად ცნობა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2014 წლის 21 ნოემბრის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 30 ივლისის გადაწყვეტილებით შპს „...“ სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2014 წლის 21 ნოემბრის გადაწყვეტილება; გასაჩივრებულ ნაწილში ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2014 წლის 10 აპრილის №20360 ბრძანება; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2014 წლის 9 იანვრის №050729 და №050730 საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმები, ასევე, 2014 წლის 9 იანვრის შემაჯამებელი ოქმი და დაევალა სსიპ შემოსავლების სამსახურს საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივი გარემოებების გამოკვლევისა და ურთიერთშეჯერების შემდეგ, ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ - სამართლებრივი აქტის გამოცემა.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ და სსიპ შემოსვლების სამსახურმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 14 თებერვლის გადაწყვეტილებით აპელანტების - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის სააპელაციო საჩივრები დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ. გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2015 წლის 30 ივლისის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; შპს „...“ სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2014 წლის 10 აპრილის N 20360 ბრძანება გასაჩივრებულ ნაწილში, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2014 წლის 9 იანვრის N050729 და N050730 საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმები, ასევე 2014 წლის 9 იანვრის შემაჯამებელი ოქმი და დაევალა სსიპ შემოსავლების სამსახურს გამოსცეს ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ - სამართლებრივი აქტი.

აღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ და სსიპ შემოსავლების სამსახურმა. კასატორებმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საკასაციო პალატის მიერ ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

კასატორები მიუთითებენ, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 14 თებერვლის გადაწყვეტილება უკანონოა, იურიდიულად დაუსაბუთებელია და უნდა გაუქმდეს შემდეგ გარემოებათა გამო: შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის მიერ შედგა 2014 წლის 9 იანვრის N050729 და N050730 საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმები და საგადასახადო კონტროლის პროცედურების სასაქონლო - მატერიალურ ფასეულობათა ინვენტარიზაციის შედეგების შესახებ 2014 წლის 9 იანვრის შემაჯამებელი ოქმი, რომლის თანახმად, გადამხდელს ბიუჯეტის სასარგებლოდ გადასახდელად განესაზღვრა სულ 828 824,68 ლარი. ინვენტარიზაციის შედეგად გამოვლინდა აღურიცხავი სასაქონლო - მატერიალური ფასეულობები, რაც საგადასახადო კოდექსის 286-ე მუხლის მე-4 ნაწილის შესაბამისად, დაექვემდებარა დაჯარიმებას 585,817 ლარის ოდენობით, ასევე გამოვლინდა სასაქონლო მატერიალურ ფასეულობათა დანაკლისი, რაც საგადასახადო კოდექსის 286-ე მუხლის მე-9 ნაწილის შესაბამისად, დაექვემდებარა დაჯარიმებას 243 007,66 ლარის ოდენობით.

კასატორები არ იზიარებენ სააპელაციო სასამართლოს მითითებას, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-2¹ მუხლის თანახმად, ამავე კოდექსის 286-ე მუხლის მე-4 და მე-9 ნაწილებში შეტანილი ცვლილებები ამცირებს 2014 წლის 9 იანვრის N050729 და N050730 საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმებით დაკისრებულ ჯარიმის ოდენობას.

კასატორები მიუთითებენ, რომ საქართველოს ადმინისტრაციულ საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, ამ კოდექსის 22-ე მუხლში აღნიშნულ სარჩელთან დაკავშირებით სასამართლო უფლებამოსილია გამოიტანოს გადაწყვეტილება ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის შესახებ, თუ ეს ფაქტი ეწინააღმდეგება კანონს და ის პირდაპირ და უშუალო ზიანს აყენებს მოსარჩელის კანონიერ უფლებას ან ინტერესს, ან უკანონოდ ზღუდავს მას. კასატორები აღნიშნავენ, რომ სადავო გადაწყვეტილებაში არ მომხდარა დასაბუთება, რატომ იყო აუცილებელი საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის ნორმის გამოყენება და რატომ იყო სასამართლოსთვის შეუძლებელი, თვითონ გამოეკვლია საქმის გარემოებები და სადავო საკითხის არსებითად გადაწყვეტით, საქმეზე დასაბუთებული გადაწყვეტილება მიეღო. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-2¹ მუხლის თანახმად, თუ საგადასახადო დავის დასრულებამდე კანონით გაუქმებულია ან შემსუბუქებულია პასუხისმგებლობა ასეთი ქმედების ჩადენისთვის, დავის განმხილველ ორგანო ვალდებულია გამოიყენოს ახალი კანონით დადგენილი ნორმა. აღნიშნული - სასამართლოს, როგორც საგადასახადო დავის განმხილველი ორგანოს ანიჭებდა უფლებამოსილებას თავად ემსჯელა სანქციის შემცირების საკითხთან დაკავშირებით.

კასატორები მიუთითებენ, რომ ფინანსთა სამინისტროს სისტემაში შპს „...“ საქმეზე საგადასახადო დავის განხილვის დასრულების შემდგომ განხორციელდა საკანონმდებლო ცვლილება, რომლითაც შემცირდა 286-ე მუხლის მე-4, მე-9 ნაწილით გათვალისწინებული სამართალდარღვევათა სანქციები, შესაბამისად, სასამართლომ ყურადღება უნდა მიაქციოს სახეზეა თუ არა ნამდვილი (რეტროაქტიული) უკუძალა და არის თუ არა წარსულში მომხდარი და წარსულშივე დასრულებული ფაქტობრივი ურთიერთობები.

კასატორები აღნიშნავენ, რომ საგადასახადო ორგანოს მიერ სანქციის შეფარდებისას, გადასახადის გადამხდელთან სააღრიცხვო დოკუმენტაციაში აღურიცხველი და პირველადი საგადასახადო დოკუმენტის გარეშე სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების გამოვლენა - იწვევდა პირის დაჯარიმებას გამოვლენის მომენტში ამ სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების საბაზრო ღირებულების ოდენობით. ამავე მუხლის მე-9 ნაწილი ითვალისწინებდა, საგადასახადო ორგანოს მიერ გადასახადის გადამხდელთან - ამ კოდექსით განსაზღვრული ინვენტარიზაციის შედეგად სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების დანაკლისის არსებობა, იწვევდა პირის დაჯარიმებას გამოვლენის მომენტში ამ სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების საბაზრო ღირებულების 50%-ის ოდენობით. კასატორები მიუთითებენ, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2014 წლის 21 ნოემბრის გადაწყვეტილება, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2014 წლის 10 აპრილის N20360 ბრძანება, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2014 წლის 9 იანვრის N050729 და N050730 საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმები, ასევე 2014 წლის 9 იანვრის შემაჯამებელი ოქმი სრულ შესაბამისობაშია საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილ მოთხოვნებთან და არ არსებობს, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60¹ მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისიწინებული, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის საფუძველი.

კასატორები მიუთითებენ, რომ სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა და გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, არასწორად განმარტა კანონი, ამდენად, სახეზეა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 377-ე, 393-ე და 394-ე მუხლებით დადგენილი საკასაციო საჩივრის საფუძვლები. კასატორებს მიაჩნიათ, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება არის დაუსაბუთებელი, უსაფუძვლო და კანონშეუსაბამო, სასამართლომ არ გამოყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, განჩინება არ არის იურიდიულად საკმარისად დასაბუთებული.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 6 ივლისის განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი ნაწილი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, №7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ ქვედა ინსტანციის სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2014 წლის 9 იანვრის №050729 საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმის თანახმად, შპს „...“ ჩატარებული ინვენტარიზაციის შედეგად გამოვლინდა აღურიცხველი სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობები. გადასახადის გადამხდელს საგადასახადო კოდექსის 286-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, შეეფარდა სანქცია, 585 817,02 ლარის ოდენობით, ხოლო სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2014 წლის 9 იანვრის №050730 საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმის თანახმად, შპს „...“ ჩატარებული ინვენტარიზაციის შედეგად გამოვლინდა სასაქონლო - მატერიალური ფასეულობების დანაკლისი საბაზრო ღირებულებით 486015,32 ლარის ოდენობით, რაც გადასახადის გადამხდელს საგადასახადო კოდექსის 286-ე მუხლის მე-9 ნაწილის თანახმად, ექვემდებარებოდა დაჯარიმებას 50% -ით, რამაც მოცემულ შემთხვევაში შეადგინა 246 007,66 ლარი.

საკასაციო პალატა იზიარებს ქვედა ინსტანციის სასამართლოს განმარტებას, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიერ სადავო - 2014 წლის 9 იანვრის №050729 და №050730 საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმები გამოცემულია კანონმდებლობის მოთხოვნათა სრული დაცვით. სადავო არ არის, რომ 2015 წლის 1 მაისს საგადასახადო კოდექსში განხორციელებული ცვლილებებით შემსუბუქებულია პასუხისმგებლობის ზომა აღურიცხველი სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების ზედმეტობისა და დანაკლისის გამოვლენისას. სადავოა 2015 წლის 1 მაისს განხორციელებული ცვლილებისათვის უკუქცევითი ძალის მინიჭება, რაც რეგულირდება საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-2¹ პუნქტით, რომლითაც დადგენილია, რომ თუ საგადასახადო დავის განხილვის დასრულებამდე კანონით გაუქმებულია ან შემსუბუქებულია პასუხისმგებლობა ასეთი ქმედების ჩადენისათვის, დავის განმხილველი ორგანო ვალდებულია გამოიყენოს ახალი კანონით დადგენილი ნორმა. გამომდინარე იქიდან, რომ საგადასახადო სამართალდარღვევებისათვის პასუხისმგებლობის შემამსუბუქებელ ან გამაუქმებელ აქტებს აქვთ უკუქცევითი ძალა, ე.ი. ვრცელდება ამ აქტის გამოცემამდე ჩადენილ სამართალდარღვევებზეც, ასევე სახეზეა უკუძალის მინიჭებისათვის კანონით დადგენილი წინაპირობები, კერძოდ, კანონი პირდაპირ ითვალისწინებს უკუძალის გამოყენების შესაძლებლობას და საგადასახადო კოდექსში განხორციელებული ცვლილებები ამსუბუქებს პირის პასუხისმგებლობას, ამასთან, მოსარჩელის მიერ არ არის აღიარებული დაკისრებული საგადასახადო დავალიანება და საგადასახადო დავის განხილვის მიმდინარეობა მოიცავს როგორც საგადასახადო ორგანოებში წარდგენილი საჩივრის საფუძველზე დაწყებულ წარმოებას, ისე სარჩელის წარდგენის გზით სასამართლო დავის მიმდინარეობას, საკასაციო პალატა მიზანშეწონილად მიიჩნევს მოცემულ შემთხვევაში ახალი კანონით დადგენილი ნორმის გამოყენებას შპს „...“ მიმართ (იხ. სუს. 01.11.16წ. №ბს-116-115(3კ-16); 29.10.15წ. №ბს-238-234(კ-15) გადაწყვეტილებები).

კონკრეტულ შემთხვევაში სასამართლოების მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორების მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 14 თებერვლის გადაწყვეტილება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ვ. როინიშვილი

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ნ. სხირტლაძე