საქმე №330310014480851

№ბს-1115-1109(2კ-17) 8 თებერვალი, 2018 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 5 სექტემბრის გადაწყვეტილების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2014 წლის 16 აპრილს ი. ჭ-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხის - ქ. თბილისის მერიის მიმართ.

მოსარჩელემ მოპასუხისათვის ქ. თბილისში, ..., კ. 4, ბ. 28 (ს/კ ...) საცხოვრებელი ბინის ი. ჭ-ისათვის საკუთრების უფლებით გადაცემის დავალება მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის სასამართლო სხდომაზე დაზუსტდა მოპასუხეთა წრე და მოპასუხედ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიასთან ერთად მიეთითა სსიპ ქონების მართვის სააგენტო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 27 თებერვლის გადაწყვეტილებით ი. ჭ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 27 თებერვლის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ი. ჭ-მა, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 5 სექტემბრის გადაწყვეტილებით ი. ჭ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 27 თებერვლის გადაწყვეტილება გაუქმდა და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ი. ჭ-ის სასარჩელო მოთხოვნა დაკმაყოფილდა; სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიას დაევალა ქ. თბილისში ... კ.4, ბ.28 (ს/კ ...) საცხოვრებელი ბინის ი. ჭ-ისათვის საკუთრების უფლებით გადაცემა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 5 სექტემბრის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ და სსიპ ქონების მართვის სააგენტომ, რომლებმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

კასატორის - სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს განმარტებით, სააპელაციო პალატამ ისე დაავალა სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიას ი. ჭ-ისათვის ქ. თბილისში, ..., კორპ.4, ბ.28 (ს/კ ...) საცხოვრებელი ბინის საკუთრების უფლებით გადაცემა, რომ არ გაითვალისწინა ის მნიშვნელოვანი გარემოება, რომ სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მონაცემების თანახმად, ქ. თბილისში, 2002 წლის 25 აპრილს მომხდარი მიწისძვრის დროს ი. ჭ-ი არ წარმოადგენდა ქ. თბილისში, ... ქ. №2, ჩიხი №11-ში არსებული უძრავი ქონების მესაკუთრეს, ხოლო ქ. თბილისის მთავრობის 2010 წლის 23 სექტემბრის №25.16.1198 დადგენილების თანახმად, დაინტერესებულ პირებს უძრავი ქონება გადაეცემოდათ მიწისძვრის შედეგად დაზიანებული ქონების ქ. თბილისის თვითმმართველი ერთეულის საკუთრებაში გადაცემის სანაცვლოდ. აღნიშნული პირობისა და ვალდებულების საწინააღმდეგოდ სასამართლოს გადაწყვეტილების თანახმად, ი. ჭ-ს შეუნარჩუნდა მიწისძვრის შედეგად დაზიანებული ქ. თბილისში, ... ქ. №2, ჩიხი №11-ში არსებული უძრავი ქონება და ამავდროულად ადმინისტრაციულ ორგანოებს დაევალათ ი. ჭ-ისთვის ქ. თბილისში, ..., კორპ.4, ბ.28 საკუთრებაში გადაცემა.

კასატორი - ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია საკასაციო საჩივარში მიუთითებდა, რომ ქ. თბილისის მთავრობის 2003 წლის 5 ივნისის №08.28.176 დადგენილებით დამტკიცდა 2002 წლის 25 აპრილს ქ. თბილისში მომხდარი მიწისძვრის შედეგების სალიკვიდაციოდ, დროებითი თავშესაფრის სახით შეძენილი ბინების, მიწისძვრის შედეგად დანგრეულ ამ დანგრევას დაქვემდებარებული საცხოვრებელი სახლების მქონე მოსახლეობისთვის საკუთრებაში გადაცემის წესი. აღნიშნული წესის მე-2 მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, დესტინატერს წარმოადგენს მობინადრე (ოჯახი), რომელსაც საკუთრებაში ან/და მართლზომიერ მფლობელობაში გააჩნია მიწისძვრის შედეგად დანგრეული ან დანგრევას დაქვემდებარებული სახლი (ბინა) ქალაქ თბილისში და აკმაყოფილებს ამ წესით დადგენილ მოთხოვნებს. კასატორი აღნიშნავს, რომ მიწისძვრის დროს და არც შემდგომ, უძრავ ქონებაზე, მდებარე: ქ. თბილისი, ... მე-2 ჩიხი, №11, ი. ჭ-ის საკუთრების უფლება ან მართლზომიერი მფლობელობა დადასტურებული არ ყოფილა.

კასატორის მითითებით, ქ. თბილისში მომხდარი მიწისძვრით წარმოქმნილი პრობლემის მოგვარებისათვის „ქალაქ თბილისის მერიის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოზე უფლებამოსილების მინიჭების შესახებ“ ქ. თბილისის მთავრობის 2010 წლის 23 სექტემბრის №25.16.1198 დადგენილებით განისაზღვრა სადავო სამართალურთიერთობის რეგულირების განსხვავებული წესი. კერძოდ, დადგენილების თანახმად, სანაცვლო უძრავი ქონების გადაცემით დაინტერესებული არიან ის პირებიც, რომლებიც ოფიციალურად არ არიან ცნობილები დესტინატერებად, თუმცა ადგილობრივი თვითმმართველობის უფლებამოსილებისა და შესაძლებლობის ფარგლებში შესაძლებელია ხსენებულ პირთა საკითხების განხილვა და ოპტიმალური გადაწყვეტილების მიღება. უძრავი ქონების საკუთრებაში გადაცემის საკითხის განხილვა ხორციელდებოდა მიწისძვრის შედეგების აღმოფხვრის მიზნით მიწისძვრის შედეგად დაზიანებული უძრავი ქონების ქ. თბილისის თვითმმართველი ერთეულის საკუთრებაში სანაცვლოდ გადაცემის პირობით.

ამასთან, კასატორების მითითებით, დაინტერესებულ პირებს სსიპ ქონების მართვის სააგენტოსთვის უნდა მიემართათ არაუგვიანეს 2011 წლის 1 მაისისა. საქმეში არსებული მტკიცებულებების თანახმად კი, ი. ჭ-ს დადგენილ ვადაში სააგენტოსთვის არ მიუმართავს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 27 ნოემბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს საკასაციო საჩივრები.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, #7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და განმარტავს, რომ ქ. თბილისის მთავრობის 04.05.02წ. №08.01.143 დადგენილებით, სალიკვიდაციო სამუშაოების ჩასატარებლად ფინანსური რესურსების თავმოყრის მიზნით, დაფუძნდა 2002 წლის 25 აპრილს ქ.თბილისში მომხდარი მიწისძვრის შედეგების სალიკვიდაციო სპეციალურ ფონდი, რომელსაც დაევალა დაზიანებული (დანგრეული ან დანგრევას დაქვემდებარებული) ბინების (სახლების) მესაკუთრეებისათვის გამოეყო დროებითი თავშესაფრები.

ქ. თბილისის მთავრობის 05.06.03წ. №08.28.176 დადგენილებით ქ. თბილისის მთავრობამ გამოთქვა თანხმობა, რათა მიეცეს უფლება ფონდს მიწისძვრის შედეგების სალიკვიდაციოდ შეძენილი ბინები შემდგომში საკუთრების უფლებით გადაეცეს იმ ოჯახებს, რომელთაც მიწისძვრის შედეგად გააჩნდათ დანგრეული ან დანგრევას დაქვემდებარებული საცხოვრებელი სახლები (ბინები). აღნიშნული მიზნის მისაღწევად დამტკიცდა „2002 წლის 25 აპრილს ქ. თბილისში მომხდარი მიწისძვრის შედეგების სალიკვიდაციოდ, დროებითი თავშესაფრის სახით შეძენილი ბინების, მიწისძვრის შედეგად დანგრეულ ან დანგრევას დაქვემდებარებული საცხოვრებელი სახლების მქონე მოსახლეობისათვის საკუთრებაში გადაცემის წესი“, რომლის მე-3 მუხლი აწესებდა მოთხოვნებს, რომელთა დაკმაყოფილება ევალებოდა დესტინატერს - მობინადრეს (ოჯახს), რათა მას ფონდიდან გადასცემოდა ფონდის მიერ შეძენილი ბინა დროებით თავშესაფრის სახით. მითითებული წესის მე-4 მუხლის შესაბამისად, ფონდის ლიკვიდაციის შესახებ ინფორმაციის გამოქვეყნებიდან ერთი წლის შემდეგ, კანონმდებლობით უძრავი ქონების საკუთრებაში გადაცემისათვის დადგენილი ფორმალური პროცედურების დაცვით, ოჯახი შეიძენდა საკუთრების უფლებას ფონდის მიერ გადაცემულ ბინაზე. ამასთან, ყოველგვარი პირობის გარეშე, მას უნარჩუნდებოდა საკუთრების უფლება კუთვნილ - მიწისძვრის შედეგად დანგრეულ ან დანგრევას დაქვემდებარებულ სახლზე (ბინაზე) და ამ სახლის (ბინის) მიერ დაკავებულ მიწის ნაკვეთზე. ამავე წესის 5.2 მუხლი ადგენდა წესს იმ შემთხვევისათვის, თუ ამ წესის ძალაში შესვლამდე, ფონდის მიერ შეძენილ ბინაში ცხოვრობს პირი (ოჯახი) და ის ფონდში ვერ წარმოადგენს ამ წესის მე-3 მუხლის პირველი პუნქტით გათვალისწინებულ დოკუმენტებს, ფონდი აღნიშნულ პირთან აფორმებდა ამ ბინით ერთი თვით სარგებლობის ხელშეკრულებას, რომლის გასვლის შემდეგაც, აღნიშნული პირი ფონდს, როგორც მესაკუთრეს, სავალდებულო წესით უნთავისუფლებდა ამ ბინას, წინააღმდეგ შემთხვევაში ბინის გამონთავისუფლება მოხდებოდა სასამართლო წესით.

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ დროებითი თავშესაფრის სახით ჭ-ების ოჯახს გადაეცა ფონდის მიერ მიწისძვრის შედეგების სალიკვიდაციოდ დროებითი თავშესაფრის სახით შეძენილი ბინა - ქ. თბილისში, ..., კ.4, ბ.28. ასევე დადგენილია და სადავოს არ წარმოადგენს, რომ 2003 წლიდან დღემდე აღნიშნულ ბინაში ცხოვრობს ჭ-ების ოჯახი. საქმეში არ მოიპოვება რაიმე მტკიცებულება ამ ბინის გამოთავისუფლებასთან დაკავშირებით გატარებული ღონისძიებების შესახებ.

ამასთან, აღსანიშნავია, რომ ი. ჭ-ი მიწისძვრით დაზიანებული სახლის, მდებარე - ქ. თბილისში, ... მე-2 ჩიხი, №11, მესაკუთრე გახდა იმ საფუძვლით, რაც არსებობდა მიწისძვრის მომენტისათვისაც.

ქ.თბილისის მთავრობის 2007 წლის 27 აგვისტოს №18.06.68 დადგენილებით სპეციალური ფონდის ფუნქციები გადაეცა ქ.თბილისის ადგილობრივი ქონების მართვის სამსახურს. ქ. თბილისის მთავრობის 2010 წლის 23 სექტემბრის №25.16.1198 დადგენილების თანახმად, 2002 წლის 25 აპრილს ქ. თბილისში მომხდარი მიწისძვრის შედეგების აღმოფხვრის მიზნით, დადგინდა მიწისძვრით დაზარალებულ პირთათვის უძრავი ქონების საკუთრებაში გადაცემის საკითხის განხილვა, მიწისძვრის შედეგად დაზიანებული უძრავი ქონების ქ. თბილისის თვითმმართველი ერთეულის საკუთრებაში სანაცვლოდ გადაცემის პირობით.

საკასაციო სასამართლო არ იზიარებს კასატორების მითითებას იმის თაობაზე, რომ ი. ჭ-ს სსიპ ქონების მართვის სააგენტოსათვის არ მიუმართავს 2011 წლის 1 მაისისათვის, ვინაიდან, ის გარემოება, რომ 2003 წლისათვის ი. ჭ-ის ოჯახს რეალურად გადაეცა „2002 წლის 25 აპრილს ქ. თბილისში მომხდარი მიწისძვრის შედეგების სალიკვიდაციო ფონდის“ საკუთრებად 2002 წელს 27.08.02წ. №1-3300 ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე რეგისტრირებული ბინა, მდებარე - ქ. თბილისში, ..., კორპუსი 4-ში, ბ. 28, ადასტურებს, რომ ი. ჭ-მა მიმართა მიწისძვრისთანავე საამისოდ უფლებამოსილ ორგანოებს თავშესაფრის მისაღებად.

ამასთან, ქ. თბილისის მთავრობის 23.09.2010წ. №25.16.1198 დადგენილებაში 17.12.2010წ. №43.18.1566 დადგენილებით შეტანილ ცვლილებასთან დაკავშირებით (რომლითაც გათვალისწინებულ იქნა სანაცვლო უძრავი ქონების გადაცემა, რასაც არ ითვალისწინებდა თავდაპირველი წესი) სააპელაციო სასამართლომ მართებულად მიიჩნია, რომ განსახილველ ფაქტებთან დაკავშირებით სასამართლომ უნდა გამოიყენოს დადგენილების ცვლილებებამდე არსებული რედაქცია, რომელიც მოქმედებდა სადავო ბინის გადაცემის მომენტისათვის.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს საკასაციო საჩივარზე 26.10.2017წ. №03626 საგადახდო მოთხოვნით გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი - 300 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს (ს/კ 205296375) უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი _ 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 5 სექტემბრის გადაწყვეტილება;

3. სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს (ს/კ 205296375) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 26.10.2017წ. №03626 საგადახდო მოთხოვნით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70 პროცენტი - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ვ. როინიშვილი