საქმე #330310013389110

საქმე Nბს-455-452(კ-17) 19 სექტემბერი, 2017 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემდეგი შემადგენლობა:

ვასილ როინიშვილი (თავჯდომარე, მომხსენებელი)

მაია ვაჩაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი - ც. ფ-ი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარეები: სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო; ჩუღურეთის რაიონის გამგეობა (მოპასუხეები)

მესამე პირი - ლ. მ-ი

გასაჩივრებული გადაწყვეტილბა - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 15 მარტის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი - ინდივიდვალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

ც. ფ-მა 2013 წლის 18 დეკემბერს სარჩელი აღძრა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიაში მოპასუხე საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოსა და ჩუღურეთის რაიონის გამგეობის მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა ლ. მ-ისათვის 16 კვ.მ საცხოვრებელი და 4 კვ.მ დამხმარე ფართის საკუთრებაში გადაცემის შესახებ 1998 წლის 30 მაისს გაფორმებული პრივატიზაციის ხელშეკრულების ნაწილობრივ - 4 კვ.მ ფართის გადაცემის ნაწილში, სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს №... (19.09.2007) და №... (19.11.2013) გადაწყვეტილებების ბათილად ცნობა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 5 მარტის საოქმო განჩინებით ადმინისტრაციულ საქმეში საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე მესამე პირად ჩაერთო ლ. მ-ი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 30 აპრილის გადაწყვეტილებით ც. ფ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; ბათილად იქნა ცნობილი ლ. მ-სა და ქ. თბილისის ჩუღურეთის რაიონის საბინაო საექსპლუატაციო უბანს შორის გაფორმებული 1998 წლის 30 მაისის №2-725 ხელშეკრულება 4 კვ.მ დამხმარე ფართობის გადაცემის ნაწილში; დანარჩენ ნაწილში ც. ფ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ლ. მ-მა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 15 მარტის გადაწყვეტილებით ლ. მ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 30 აპრილის გადაწყვეტილება და საქმეზე მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; ც. ფ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 15 მარტის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ც. ფ-მა. კასატორმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორი მიუთითებს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ მისაცა სწორი შეფასება საქმის მასალებს, ასევე არანაირი შეფასება არ გააკეთა იმასთან დაკავშირებით, რომ ჩუღურეთის გამგეობას სადავოდ არ გაუხდია პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება. კასატორი მიუთითებს, რომ მას შემდეგ რაც მან მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სასარჩელო განცხადებით, ლ. მ-მა მიმართა საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს და სამართლებრივ გეგმაზე თავადვე მონიშნა დამხმარე ფართის ადგილმდებარეობა და გამოყო ცალკე ფართად, არანაირი მტკიცებულება კონკრეტული ფართის ცალკე მდებარეობის შესახებ არ არსებობს, გათვალისიწინებული უნდა ყოფილიყო ექსპერტიზის დასკვნა, სადაც დაკონკრეტებულია, რომ ეს დამხმარე ფართი არსებითად დაკავშირებულია ც. ფ-ის საკუთრებაში რიცხულ ფართს და ეს ფართი არის ოთახში შესასვლელ კარებთან არსებული ხის კონსტრუქციაში შესრულებული შუშაბანდი. თუ პრივატიზაცია მოხდა 2 ფართზე, უნდა არსებობდეს ცალ-ცალკე პრივატიზაციის ხელშეკრულება, ვინაიდან ლ. მ-ის საცხოვრებელი ფართი და სადავო 4 კვ.მ ფართი არის ერთმანეთისგან იზოლირებული და ცალკე მდგომი. კასატორი მიუთითებს, რომ სასამართლომ ყურადღება მიაპყრო მხოლოდ ხანდაზმულობას, არასწორად განმარტა კანონი, თითქოს მხარის მიერ დარღვეულია ხანდაზმულობის ვადები, რაც არ არის სწორი, ასევე საფუძვლად უდებს, რომ წინა მესაკუთრეებს არ ჰქონიათ პრეტენზია აღნიშნულ საკითხთან დაკავშირებით, კასატორი აღნიშნავს, რომ ყველა ყოფილი მესაკუთრე თავისუფლად ფლობდა ფართს, დარწმუნებულნი იყვნენ, რომ ეს სადავო შესასვლელი არ იყო სხვაზე აღრიცხული.

კასატორი მიუთითებს, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 130-ე მუხლის შესაბამისად, ხანდაზმულობა იწყება მოთხოვნის წარმოშობის მომენტიდან. მოთხოვნის წარმოშობის მომენტად ჩაითვლება დრო, როცა პირმა შეიტყო ან უნდა შეტყო უფლების დარღვევის შესახებ. ამდენად, სასრჩელო მოთხოვნის ვადის დენის დაწყება დაკავშირებულია სუბიექტურ ფაქტორთან, ხანდაზმულობის 10 - წლიანი ვადა ასრულებს სადავო სამართლებრივ ურთიერთობას და გამორიცხავს სადავო სამართალურთიერთობიდან გამომდინარე მოთხოვნის დაკმაყოფილების შესაძლებლობას, მაგრამ მოცემულ შემთხვევაში არ გამორიცხავს სუბიექტურ მომენტს- იცოდა თუ არა დაზარალებულმა ან უნდა სცოდნოდა თუ არა საკუთარი უფლებების შესახებ. მოცემულ შემთხვევაში დავას იწვევს საკითხი იმის შესახებ თუ როდის უნდა გაეგო მხარეს თავისი უფლების დარღვევის თაობაზე. კანონმდებელი ამ შემთხვევაში ყურადღებას ამახვილებს პირის ბრალზე, რომლის თანახმად, მან თავისი დაუდევრობის გამო ვერ გაიგო უფლების დარღვევის შესახებ.

კასატორი მიუთითებს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ მიიჩნია აუცილებელ მომენტად და არასწორად განმარტა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 130-ე მუხლი. სასარჩელო მოთხოვნის ხანდაზმულობის ვადის ათვლისათვის წარმოდგენილი ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „...“ 2008 წლის 2 ოქტომბრის კრების ოქმი №19-ის საფუძველზე შემცირდა როზალია ბადალიანცის ფართი 18,45 კვ.მ. სასამართლო განმარტავს, რომ აღნიშნული ფართი არ იყო ამხანაგობის საკუთრება და იყო პრივატიზებული. რაც ადასტურებს იმას, რომ ლ. მ-ი არ ფლობდა ფაქტიურად ამ ფართს და ხანდაზმულობის ვადა ამ მომენტიდან უნდა ათვლილიყო. კასატორი მიუთითებს, რომ სააპელაციო სასამართლოს ხანდაზმულობის საკითხის გადაწყვეტისას უნდა გამოერკვია გარემოება იმის შესახებ, იცოდა თუ არა მოსარჩელემ თავისი უფლების დარღვევის თაობაზე, ასევე ჰქონდა თუ არა შესაძლებლობა შეეტყო აღნიშნულის თაობაზე. სააპელაციო სასამართლოს ხანდაზმულობის საკითხი უნდა გადაეწყვიტა საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებების შეფასებისა და გამოკვლევის საფუძველზე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 2 ივნისის განჩინებით ც. ფ-ის საკასაციო საჩივარი ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად დასაშვებობის შესამომწებლად წარმოებაში იქნა მიღებული.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ც. ფ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, #7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო ინსტანციის სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა, რამდენადაც საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებებით დასტურდება, რომ ლ. მ-ი 1998 წლის 30 მაისის №2-725 პრივატიზაციის ხელშეკრულების საფუძველზე საკუთრების უფლებით ფლობს სადავო 4 კვ.მ ფართს. შესაბამისად, საკასაციო პალატა სრულად იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მითითებას სამოქალაქო კოდექსის 129-ე, 143-ე მუხლებზე. ამასთან, საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით არ დასტურდება კასატორის მიერ მითითებული სამოქალაქო კოდექსის 130-ე მუხლით გათვალისწინებული გარემოების არსებობა.

კონკრეტულ შემთხვევაში სასამართლოების მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ემუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ც. ფ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 15 მარტის გადაწყვეტილება;

3. კასატორს - ც. ფ-ს (პ/ნ ...) დაუბრუნდეს 27.04.2017წ. №1 საკრედიტო საგადახდო დავალებით და 24.05.2017წ. №47 საგადახდო დავალებით მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის, 70% - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ვ. როინიშვილი

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ნ. სხირტლაძე