საქმე Nბს-528-525(2კ-17) 26 სექტემბერი, 2017 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ვასილ როინიშვილი (თავჯდომარე, მომხსენებელი)

მაია ვაჩაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები: 1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო; 2. სსიპ შემოსავლების სამსახური (მოპასუხეები)

მოწინააღმდეგე მხარე - შპს „…“ (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 15 დეკემბრის განჩინება

კასატორების მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი - ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

შპს „...-იმ“ 2014 წლის 23 აპრილს სარჩელი აღძრა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიაში მოპასუხე სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მიმართ. გადასახადების/გადასახდელების და საგადასახადო სანქციების თანხების დარიცხვის/შემცირების შესახებ სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2012 წლის 24 დეკემბრის №30516 ბრძანების, შპს „...-ს“ გასვლითი საგადასახადო შემოწმების 2012 წლის 21 დეკემბრის შუალედური აქტის, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2012 წლის 24 დეკემბრის №40 საგადასახადო მოთხოვნის, შპს „...-ს“ 2013 წლის 23 იანვრის საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ სსიპ შემოსავლების სამსახურის მედიაციის საბჭოს 2013 წლის 17 ივნისის №26923 ბრძანებისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2014 წლის 27 მარტის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 9 ნოემბრის განჩინებით მოსარჩელე შპს „...-ს“ სარჩელი, მოპასუხეების - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საჯარო სამართლის იურიდიული პირი - შემოსავლების სამსახურის მიმართ, ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობის თაობაზე, განსჯადობით განსახილველად გადაეგზავნა უფლებამოსილ სასამართლოს - ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2016 წლის 29 ივლისის გადაწყვეტილებით შპს „...-ს“ სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; ბათილად იქნა ცნობილი შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2012 წლის 24 დეკემბრის №30516 ბრძანება გადასახადების/გადასახდელებისა და საგადასახადო სანქციების თანხების დარიცხვის/შემცირების შესახებ იმ ნაწილში, რომლითაც შპს „...-ს“ გადასახდელად დაერიცხა დღგ-ის თანხა - ძირითადი 30509 ლარი და ჯარიმა 15254 ლარი; ბათილად იქნა ცნობილი შპს „...-ს“ გასვლითი საგადასახადო შემოწმების 2012 წლის 21 დეკემბრის შუალედური აქტი იმ ნაწილში, რომლითაც შპს „...-ს“ გადასახდელად განესაზღვრა დღგ-ის თანხა - ძირითადი 30509 ლარი და ჯარიმა 15254 ლარი; ბათილად იქნა ცნობილი შემოსავლების სამსახურის 2012 წლის 24 დეკემბრის №40 „საგადასახადო მოთხოვნა“ იმ ნაწილში, რომლითაც შპს „...-ს“ გადასახდელად დაერიცხა დღგ-ის თანხა - ძირითადი 30509 ლარი და ჯარიმა 15254 ლარი; ბათილად იქნა ცნობილი შემოსავლების სამსახურის მედიაციის საბჭოს 2013 წლის 17 ივნისის №26923 ბრძანება იმ ნაწილში, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა შპს „...-ს“ 2013 წლის 23 იანვრის საჩივარი დღგ-ის თანხის - ძირითადი 30509 ლარის და ჯარიმის 15254 ლარის გაუქმების თაობაზე; ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2014 წლის 27 მარტის გადაწყვეტილება.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს შპს „...-მ“, საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ და სსიპ შემოსავლების სამსახურმა.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთ პალატის 2016 წლის 15 დეკემბრის განჩინებით შპს „...-ის“, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს და სსიპ შემოსავლების სამსახურის სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელი დარჩა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2016 წლის 29 ივლისის გადაწყვეტილება.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 15 დეკემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ და სსიპ შემოსავლების სამსახურმა. კასატორებმა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 15 დეკემბრის განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

კასატორები მიუთითებენ, რომ შემოწმების აქტის თანახმად, შპს „...-მ“ სამ ფიზიკურ პირთან ერთად 2006 წლის 20 დეკემბერს დააფუძნა ამხანაგობა „…“, რომელშიც განახორციელა შენატანი ქ. ბათუმში … ქ. №51 მდებარე მიწის ნაკვეთის და შენობა-ნაგებობის სახით. საზოგადოებას აღნიშნული არ განუხილია დღგ-ით დასაბეგრ ოპერაციად. შპს „...-მ“ შპს „…“ 2006 წლის 14 აგვისტოს შეიძინა ზემოთ ხსენებული ქონება 200000 ლარად მათ შორის - დღგ 30508 ლარი, ასევე ამავე თვეში ჩაითვალა გადახდილი დღგ. შპს „...-ის“ სადავო თანხები დაერიცხა აუდიტის დეპარტამენტის გასვლითი საგადასახადო შემოწმების 2012 წლის 21 დეკემბრის შუალედური აქტის საფუძველზე. შემოწმებამ მოიცვა 2006 წლის 1 იანვრიდან - 2007 წლის 1 იანვრამდე პერიოდი. აღნიშნულის თაობაზე აუდიტის დეპარტამენტმა გამოსცა 2012 წლის 24 დეკემბრის №30516 ბრძანება და საგადასახადო მონიტორინგის დეპარტამენტის 2012 წლის 24 დეკემბრის №40 საგადასახადო მოთხოვნა, რომელიც გადასახადის გადამხდელმა გაასაჩივრა შემოსავლების სამსახურში. შემოსავლების სამსახურის 2013 წლის 17 ივნისის №26923 ბრძანებით საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა. ზემოთ აღნიშნული ბრძანება იმ ნაწილში, რომლითაც უარი ეთქვა შპს „...-ს“ საჩივრის დაკმაყოფილებაზე, გასაჩივრდა ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოში, რომელმაც 2014 წლის 27 მარტის გადაწყვეტილებით საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. დავების განხილვის საბჭოს გადაწყვეტილება გადამხდელმა გაასაჩივრა სასამართლოში. ქუთაისის სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სამართლებრივი შეფასება. სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელის მოთხოვნა იყო საფუძვლიანი, კერძოდ ბინათმშენებლობის ამხანაგობა „…“ 2006 წელს შპს „...-ის“ მიერ განხორციელებულ შენატანზე უნდა გავრცელებულიყო იმ დროისათვის მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 225-ე მუხლის მე-3 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტის დანაწესი, რომლის შესაბამისად დასაბეგრ ოპერაციად არ ჩაითვლებოდა აქტივის მიწოდება შენატანის სახით სხვა საწესდებო კაპიტალში და საემისიო კაპიტალში, ანუ მოცემულ შემთხვევაში ამხანაგობაში. კ

კასატორები მიუთითებენ, რომ სასამართლოს უნდა ემსჯელა კაპიტალური ტიპის საზოგადოებებისა და ამხანაგობას შორის განსხავებულ ნიშნებზე, როგორც ამხანაგობაში ისე კაპიტალური ტიპის საზოგადოებაში არსებული შენატანების განსხვავებულ სამართლებრივ ბუნებაზე, წევრთა პასუხისმგებლობის ფორმებზე კრედიტორთა წინაშე არსებული ვალდებულებების მიმართ და იმაზეც, თუ რამდენად შეიძლება ამხანაგობას, რომელიც იურიდიული პირიც არ არის, თავის სამართლებრივი ბუნებიდან გამომდინარე, ჰქონდეს კაპიტალი. კასატორები აღნიშნავენ, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-2 მუხლის მე-6 ნაწილის თანახმად: საგადასახადო ურთიერთობების რეგულირებისას ამ კოდექსში გამოყენებული საქართველოს კანონმდებლობის ტერმინები და ცნებები გამოიყენება იმ მნიშვნელობით, რა მნიშვნელობითაც მათ აქვთ შესაბამის კანონმდებლობაში, თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული. „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის 44-ე მუხლის მე-3 პუნქტის თანახმად, შეზღუდული საზოგადოების კაპიტალი დაყოფილია წილებად. ამავე კანონის 45-ე მუხლით, შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოების კაპიტალი შეიძლება განისაზღვროს ნებისმიერი ოდენობით. კასატორები აღნიშნავენ, რომ ამჟამად მოქმედი „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონი იმპერატიულად აღარ მოითხოვს საზოგადოების დაფუძნებისას და მისი რეგისტრაციის გატარების მომენტში მინიმალური კაპიტალის არსებობას, მაგრამ არა კაპიტალის არსებობას მთლიანობაში. კანონი აძლევს საზოგადოების წევრებს თავისუფლად, კანონის მოთხოვნისგან დამოუკიდებლად განსაზღვრონ კაპიტალის ის ოდენობა, რომელიც მათ საწარმოს დაფუძნების დროისთვის გააჩნიათ.

კასატორები მიუთითებენ, რომ ამხანაგობის მონაწილეთა შეთანხმება და ერთიანობის გამოვლენა ხდება საერთო მიზნის მისაღწევად. ხელშეკრულება იდება მაშინ, როდესაც რაიმე შედეგის მიღწევა ერთი პირის მიერ შეუძლებელია. იგი წარმოადგენს ყველა მონაწილის მიზანს, რომელიც საბოლოოდ ხელშეკრულების საგანში აისახება. ხელშეკრულების საგანს კი წარმოადგენს ის, რისკენაც მიმართულია მონაწილეთა ერთობლივი საქმიანობა. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 932-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით, თუ ხელშეკრულება სხვა რამეს არ ითვალისწინებს, შესატანები წარმოადგენს მონაწილეთა საერთო საკუთრებას. ამავე კოდექსის 937-ე მუხლის პირველი ნაწილით, ხელშეკრულების მონაწილეები ერთობლივი საქმიანობიდან წარმოშობილი ვალდებულებისათვის პასუხს აგებენ სოლიდარულად. თითოეული მონაწილე მოვალეა შეიტანოს იგი თანაბრად. შენატანი შეიძლება შეტანილ იქნეს როგორც ქონებით, ასევე მომსახურეობის გაწევით. შესაბამისად, თუ ხელშეკრულება სხვა რამეს არ ითვალისწინებს, შესატანები წარმოადგენს მონაწილეთა საერთო საკუთრებაში არსებული უფლების საფუძველზე, ანდა მიღებულია ანაზღაურების სახით საერთო ქონების განადგურების, დაზიანების ან ამოღების გამო. კაპიტალური ტიპის საზოგადოებებში პარტნიორის შენატანები არ ქმნის მათ საერთო საკუთრებას და ამ ქონებაზე არ ვრცელდება სამოქალაქო კოდექსით საერთო საკუთრებისთვის დადგენილი ნორმები. იურიდიული პირის ქონება, როგორც სამართლის სუბიექტის საკუთრებაა და არა მისი დამფუძნებლის. კასატორები აღნიშნავენ, რომ შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოების შემთხვევაში ფიზიკური პირები არიან მოგების გადასახადის გადამხდელები. ამხანაგობაში წევრთა წილის შესაბამისად ხდება დასაბეგრი მოგების ჩართვა მათ ერთობლივ შემოსავალში და გაწეული ხარჯების მიკუთვნებაც.

კასატორები მიუთითებენ, რომ სადავო ოპერაციის განხორციელების დროს მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 225-ე მუხლის მე-3 ნაწილის „ბ“ პუნქტის თანახმად: დღგ-ით დასაბეგრ ოპერაციად არ ჩაითვლება აქტივების მიწოდება სხვა საწარმოს საწესდებო და საემისიო კაპიტალში. ვინაიდან აღნიშნული მუხლის თანახმად, დღგ-ით დასაბეგრ ოპერაციას არ წარმოადგენს აქტივების შეტანა საწარმოს საწესდებო და საემისიო კაპიტალში, შემოწმების შედეგად ზემოთ აღნიშნული სადავო ოპერაცია საგადასახადო კოდექსის 225-ე მუხლის მე-3 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტიდან გამომდინარე, განხილულ იქნა დღგ-ით დასაბეგრ ოპერაციად. ვინაიდან ამხანაგობის სამართლებრივი ბუნება არ ითვალისწინებს კაპიტალის არსებობას, შესაბამისად მოსარჩელის მიერ ამხანაგობაში განხორციელებული ქონებრივი შენატანი, ვერ იქნება განხილული დღგ-სგან გათავისუფლებულ ოპერაციად 2006 წლის საანგარიშო პერიოდისათვის.

კასატორები მიიჩნევენ, რომ შეუძლებელია ამხანაგობა იყოს ისეთი საწარმო, რომელსაც აქვს კაპიტალი, შესაბამისად მართლზომიერი და კანონშესაბამისია დავების განხილვის საბჭოს 2014 წლის 27 მარტის გადაწყვეტილება. შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2012 წლის 25 ივლისის №1458 ბრძანების საფუძველზე ჩატარდა შპს „...-ის“ საქმიანობის გასვლითი საგადასახადო შემოწმება. შემოწმების შედეგებზე 2012 წლის 21 დეკემბერს შედგა საგადასახადო შემოწმების აქტი და გამოიცა შემოსავლების სამსახურის 2012 წლის 24 დეკემბრის №40 საგადასახადო მოთხოვნა, რომლის მიხედვითაც შპს „...-ს“ დამატებით დაერიცხა სულ 101 6224,66 ლარი, მათ შორის ძირითადი გადასახადი - 43 585 ლარი, ჯარიმა - 18 817 ლარი და საურავი 39220.66 ლარი. შპს „...-იმ“ ფიზიკურ პირებთან ერთად 2006 წლის 20 დეკემბერს დააფუძნა ამხანაგობა „...“, რომელშიც განახორციელა შენატანი ქ. ბათუმში ... ქუჩა №51 მდებარე მიწის ნაკვეთის და შენობა-ნაგებობის სახით. კასატორები მიუთითებენ, რომ საწარმოდ ითვლება შემდეგი წარმონაქმნები, რომლებიც ახორციელებენ ეკონომიკურ საქმიანობას და შექმნილნი არიან ეკონომიკური საქმიანობის განსახორციელებლად; უცხო ქვეყნის კანონმდებლობის შესაბამისად შექმნილი კორპორაციები, კომპანიები, ფირმები; სხვა მსგავსი წარმონაქმნები, მიუხედავად იმისა აქვთ თუ არა იურიდიული პირის სტატუსი, აგრეთვე უცხოური საწარმოს მუდმივი დაწესებულება. ამასთან, ამხანაგობას შეიძლება ჰქონდეს კიდევ სხვა რაიმე მიზანი, მოცემულ შემთხვევაში სახეზეა ისეთი სამეურნეო მიზანი, რაც გამორიცხავს შპს „...-ის“ საწარმოდ მიჩნევას. „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის მიხედვით საწარმო უპირველს ყოვლისა მოგების მიღებაზე ორიენტირებული ორგანიზაციული წარმონაქმნია.

კასატორები აღნიშნავენ, რომ ამხანაგობის სამართლებრივი ფორმა არ ითვალისწინებდა საწესდებო და საემისიო კაპიტალის ქონას, ამხანაგობაში განხორციელებული ქონებრივი შენატანი ვერ იქნებოდა განხილული დღგ-ისგან გათავისუფლებულ ოპერაციად 2006 წლის საანგარიშო პერიოდისათვის, რამდენადაც აღნიშნული საკითხი დარეგულირდა საქართველოს საგადასახადო კოდექსში 2010 წლის 21 ივლისის შეტანილი ცვლილებით, რომლის მიხედვითაც „დღგ-ით დასაბეგრ ოპერაციად არ ჩაითვლება აქტივების მიწოდება შესატანის სახით საწარმოს კაპიტალში ან ამხანაგობაში“. ამხანაგობა საწარმო არც ორგანიზაციულ სამართლებრივი ფორმით და არც საქმიანობის შინაარსით არაა საწარმო, რასაც ადასტურებს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 225-ე მუხლში განხორციელებული ცვლილებაც. გამომდინარე ზემოთ აღნიშნულიდან, სადავო პერიოდში მოქმედი საგადასახადო კოდექსი არ მიიჩნევდა ამხანაგობაში შეტანის განხორციელებას დღგ-საგან გათავისუფლებულ ოპერაციად, აუდიტის დეპარტამენტის მიერ სწორად შეფასდა ოპერაცია, როგორც დღგ-ით დასაბეგრი ოპერაცია და დაერიცხა შესაბამისი თანხები.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 14 ივნისის განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული განჩინების მიღების ვარაუდი სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი ნაწილი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, №7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ ქვედა ინსტანციის სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

მოცემულ შემთხვევაში ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა სადავო ურთიერთობის გადაწყვეტისათვის სწორად განმარტეს საგადასახადო კოდექსის 225-ე მუხლის (2004 წლის 21 დეკემბრის საგადასახადო კოდექსი) შინაარსი სისტემურად კანონის ტექსტის ლგიკურ ჭრილში და დაადგინეს კანონმდებლის მიზანი ამ ნორმის შექმისას. ამდენად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორების მიერ ვერ იქნა დასაბუთებული 2004 წლის 21 დეკემბრის რედაქციის საგადასახადო კოდექსის 225-ე მუხლის მე-3 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული შეღავათის ბინათმშენებლობის ამხანაგობაზე გავრცელებაზე უარის თქმის საფუძველი.

კონკრეტულ შემთხვევაში სასამართლოების მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორების მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრების დასაშვებად ცნობის საფუძველს.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს - წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ემუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 15 დეკემბრის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ვ. როინიშვილი

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ნ. სხირტლაძე