საქმე #340310015001077090
საქმე Nბს-385-382(კ-17) 19 სექტემბერი, 2017 წელი
ქ. თბილისი
ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა
შემდეგი შემადგენლობა:
ვასილ როინიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
მაია ვაჩაძე, ნუგზარ სხირტლაძე
საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი - თ. ჭ-ი (მოსარჩელე)
მოწინააღმდეგე მხარე - გურჯაანის მუნიციპალიტეტის გამგეობა (მოპასუხე)
მესამე პირი - შპს „...“
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 1 მარტის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება
დავის საგანი - ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ნაწილობრივ არარად აღიარება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
თ. ჭ-მა 2015 წლის 27 აგვისტოს სარჩელი აღძრა გურჯაანის რაიონულ სასამართლოში მოპასუხე გურჯაანის მუნიციპალიტეტის გამგეობის მიმართ. მოსაჩელემ შპს „...“ 6613.69 კვ.მ მიწის ფართობის დადგენის შესახებ გურჯაანის რაიონის გამგეობის 2004 წლის 11 ივნისის №64 დადგენილებისა და აღნიშნული დადგენილების საფუძველზე მოსარჩელის მამკვიდრებლის ნაწილში 2004 წლის 22 ივნისს გაცემული №1351 მიწის (უძრავი ქონების) საკუთრების სარეგისტრაციო მოწმობის არარად აღიარება, კერძოდ მამკვიდრებლის აწ. გარდაცვლილი შ. ჭ-ის საკუთრების, ქ. გურჯაანში ... ქ. №3-ში მდებარე ... ტერიტორიაზე არსებული 6,4 კვ.მ ფართის №... ჯიხურთან მიმაგრებული მიწის შპს „...“ უსაფუძვლოდ მიკუთვნების ნაწილში.
2015 წლის 18 სექტემბრის საოქმო განჩინებით მოპასუხის წარმომადგენლის მ. უ-ის შუამდგომლობა დაკმაყოფილდა; შპს „...“ №3/195 ადმინისტრაციულ საქმეში ჩაბმულ იქნა მესამე პირად საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად.
გურჯაანის რაიონული სასამართლოს 2016 წლის 18 იანვრის გადაწყვეტილებით თ. ჭ-ის სარჩელი მოპასუხე - გურჯაანის მუნიციპალიტეტის გამგეობის, მესამე პირის - შპს „...“ მიმართ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების არარად აღიარების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა თ. ჭ-მა.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 1 მარტის განჩინებით თ. ჭ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელი დარჩა გურჯაანის რაიონული სასამართლოს 2016 წლის 18 იანვრის გადაწყვეტილება.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 1 მარტის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა თ. ჭ-მა. კასატორმა - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 1 მარტის განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილება მოითხოვა.
კასატორი მიუთითებს, რომ 2004 წელს მოქმედი, „სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის მართვისა და განკარგვის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ეს კანონი აწესრიგებს სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის მართვისა და განკარგვის საკითხებს და განსაზღვრავს იმ სახელმწიფო ორგანოთა კომპეტენციას, რომლებიც სახელმწიფო მიწის განკარგვასთან დაკავშირებულ ურთიერთობებში წარმოადგენს სახელმწიფოს. ხოლო, ამ კანონის მე-14 მუხლის მე-4 ნაწილი კი ადგენს, რომ ამ კანონის მოქმედება არ ვრცელდება მიწის ნაკვეთებზე, რომლებიც იმყოფება ფიზიკური ან იურიდიული პირის სარგებლობაში და რომლებიც „ფიზიკური პირებისა და კერძო სამართლის იურიდიული პირების სარგებლობაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის კერძო საკუთრებად გამოცხადების შესახებ“ საქართველოს კანონის საფუძველზე ექვემდებარება კერძო საკუთრებაში გადაცემას. კასატორი მიუთითებს, რომ პალატამ არ იხელმძღვანელა, 1997 წლის 16 ოქტომბრის რედაქციის 2004 წელს მოქმედი „ადგილობრივი თვითმმართველობის შესახებ“ საქართველოს ორგანული კანონით, რომლის 23-ე მუხლის მე-2 ნაწილში გამგეობის უფლებამოსილების ჩამონათვალში სხვა უფლებებთან ერთად განსაზღვრულია: საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით მიწათსარგებლობისა და ბუნებრივი რესურსების მართვისა და გამოყენების საკითხების გადაწყვეტა, ქალაქის ტერიტორიების ზონებად დაყოფა, მიწისა და სხვა ბუნებრივი რესურსებით სარგებლობის წესების დაცვა, ადგილობრივ ორგანოებს დაქვემდებარებული სახელმწიფო ქონების მართვა. კასატორი აღნიშნავს, რომ გურჯაანის რაიონის გამგეობის 2004 წლის 11 ივნისის №64 დადგენილების საფუძველზე გამოცემული 2004 წლის 22 ივნისის მიწის საკუთრების №1351 მოწმობა, არაუფლებამოსილი ორგანოს და არაუფლებამოსილი პირის გაცემული აქტია, რაც რეალურად ქმნის საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60 მუხლის პირველ ნაწილს, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი გამოცემისთანავე ითვლება არარად, თუ: გამოცემულია არაუფლებამოსილი ორგანოს ან არაუფლებამოსილი პირის მიერ; მისი შესრულება შეუძლებელია ფაქტობრივი მიზეზების გამო; მისი შესრულება გამოიწვევს სისხლისამართლებრივ ან ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევას. ამ ნორმის მე-2 ნაწილის თანახმად, არარა აქტების მიმართ არ ვრცელდება ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების გასაჩივრებისთვის ამ კოდექსით დადგენილი ვადები. ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამომცემი ორგანო ვალდებულია საკუთარი ინიციატივით ან დაინტერესებული მხარის მოთხოვნით არარად აღიაროს ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი. კასატორი მიუთითებს, რომ მოპასუხემ არ სცადა, მითითებული აქტის არარად აღიარება.
კასატორი მიუთითებს, რომ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის კანონიერების წინაპირობა ამ აქტის გამომცემი ადმინისტრაციული ორგანოს უფლებამოსილება - კონკრეტული სამართლებრივი ურთიერთობა მოაწესრიგოს ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის გზით. იგი უნდა შეესაბამებოდეს სამართლის იმ ნორმებს, რომელთა აღსრულებასაც ის ახდენს, ამასთან, ის არ უნდა ეწინააღმდეგებოდეს ქვეყანაში მოქმედ სამართლის ნორმებსა და კონსტიტუციის ძირითად პრინციპებს. საქმის მასალებით, დადგენილი არ არის, რომელი საკანონმდებლო აქტის საფუძველზე იქნა მიღებული სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი. არარა ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტს მისი გამოცემის მომენტიდან არა აქვს შესასრულებლად სავალდებულო ძალა. გურჯაანის რაიონის გამგებელმა ასეთი აქტით მოაწესრიგა შპს „...“ საკუთრებაში არსებული მიწა და 15 207 კვ.მ-ის ნაცვლად, განუსაზღვრა - 7634 კვ.მ მიწა და მასში მოექცა აწგარდაცვლილი შ. ჭ-ის საკუთრება, ქ. გურჯაანში, ... ქ. №3-ში მდებარე ... ტერიტორიაზე არსებული 6,4 კვ.მ ფართის №... ჯიხურთან მიმაგრებული მიწაც.
კასატორი მიუთითებს, რომ სააპელაციო პალატამ 2013 წლის 26 აპრილის გურჯაანის პროკურატურის სისხლის სამართლის საქმის წარმოებით შეწყვეტის შესახებ, დადგენილება სათანადო პროცესუალურ დოკუმენტად არ ჩათვალა და მიუთითა, რომ ის არ არის პირის ბრალეულობის დამდგენი, ასევე არ არის სადავო მიწის ნაკვეთზე კასატორის უფლების დამდგენი და შეუძლებელია დადგენილ დანაშაულთან მისი დაკავშირება. კასატორი აღნიშნავს, რომ პალატის მითითებით, პროკურატურის გადაწყვეტილება, რომელსაც კანონით აქვს მინიჭებული გამოძიებაზე პროცესუალური ხელმძღვანელობის უფლება, არ ყოფილა სათანადო ინფორმაცია, ხოლო, სადავო აქტის საფუძველი, მიწის სამმართველოს სამართლებრივად უშინაარსო მიმართვა, მტკიცების ტოლფასი ინფორმაცია ყოფილა. დადგენილება ქმნის საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 134-ე მუხლის პირველი ნაწილის საფუძველს, რადგან წერილობითი მტკიცებულებებს წარმოადგენს აქტები, საბუთები, საქმიანი და პირადი ხასიათის წერილები, რომლებიც შეიცავს ცნობებს საქმისთვის მნიშვნელოვან გარემოებათა შესახებ.
კასატორი მიუთითებს, რომ გურჯაანის რაიონის გამგებელმა და აპარატის უფროსმა გამოიჩინეს სამსახურეობრივი გულგრილობა, არ შეამოწმეს შეძენილ მიწის ნაკვეთზე არსებული, ზემოთ აღნიშნულ პირთა მიერ სხვადასხვა დროს შეძენილი, მათი კუთვნილი უძრავი ქონების არსებობის საკითხი და ბ. ყ-ს 2001 წლის 12 სექტემბრის №92 დადგენილებით, დაუკანონეს ... ტერიტორიაზე განთავსებული მიწის ფართობი - 1520782, მათ შორის მიწის ის ნაწილი, რომელზეც განთავსებული იყო ზემოთ აღნიშნული ცალკეული პირების მიერ სხვადასხვა დროს შეძენილი თუ აშენებული შენობა-ნაგებობები. კასატორი აღნიშნავს, რომ პალატამ არ იმსჯელა კასატორის მამის, აწგარდაცვლილი შ. ჭ-ის სამკვიდროზე, კერძოდ, ჰქონდა თუ არა საკუთრების უფლება რეგისტრირებული, იმ პერიოდში, საჯარო რეესტრის ფუნქციით აღჭურვილ ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროში. კასატორი მიუთითებს, რომ პალატამ არ გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 150-ე მუხლი, რომლის თანახმად, შენობა-ნაგებობა წარმოადგენს მიწის ნაკვეთის არსებით შემადგენელ ნაწილს, არსებითი შემადგენელი ნაწილის ბედი მთლიანადაა დაკავშირებული მიწის ნაკვეთთან. „უძრავ ნივთებზე უფლებათა რეგისტრაციის შესახებ“ კანონის მე-11 მუხლის თანახმად, უძრავ ნივთებზე უფლებათა რეესტრში რეგისტრირდება უძრავ ნივთებზე უფლებები და მისი საკადასტრო მონაცემები. შენობაზე საკუთრების უფლების რეგისტრაცია გულისხმობს მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების რეგისტრაციას.
კასატორი მიუთითებს, რომ სააპელაციო პალატამ გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 157-ე მუხლი, მისი დანაწესით, მფლობელობა მემკვიდრეზე გადადის იმავე სახით, რა სახითაც არსებობდა იგი მამკვიდრებელთან. კასატორი ჯიხურს მამამისის გარდაცვალების დღიდან ფლობს და ეწევა კერძო მეწარმეობას. ეს გარემოება მის იურიდიულ ინტერესს ამტკიცებს, რადგან სადავო აქტების არარად აღიარების შემთხვევაში, სასამართლოს გადაწყვეტილება იძლევა „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის 26-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტის საფუძველს, რომლის თანახმად, რეგისტრაცია ძალადაკარგულად უნდა გამოცხადდეს, თუ ბათილად ან არარად იქნა ცნობილი რეგისტრაციის საფუძვლად არსებული უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტი. კასატორი მიუთითებს, რომ ორივე სასამართლომ, უპირატესობა მიანიჭა თვითმმართველობის ნებას, მაშინ როდესაც, კერძო სამართლის ურთიერთობაში სახელმწიფოც არ სარგებლობს უპირატესობით, რადგან საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 651 მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, კერძოსამართლებრივ ურთიერთობაში ადმინისტრაციული ორგანო მოქმედებს, როგორც სამოქალაქო სამართლის სუბიექტი.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 24 მაისის განჩინებით თ. ჭ-ის საკასაციო საჩივარი ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ თ. ჭ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:
საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.
ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, #7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).
საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა არსებითად სწორად გადაწყვიტეს მოცემული დავა.
საქმეზე დადგენილია, რომ 2001 წლის 25 ივნისს შპს „ს...“ და ბ. ყ-ს შორის გაფორმდა ნასყიდობის ხელშეკრულება, რის საფუძველზეც ბ. ყ-მა გურჯაანის ... ტერიტორიაზე შეიძინა 1420 კვ/მ არასაცხოვრებელი ფართი. გურჯაანის რაიონის გამგეობის 2001 წლის 12 სექტემბრის №92 დადგენილებით ბ. ყ-ს „ფიზიკური პირებისა და კერძო სამართლის იურიდიული პირების სარგებლობაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის კერძო საკუთრებად გამოცხადების შესახებ“ საქართველოს კანონის საფუძველზე დაუკანონდა 15 207 კვ.მ მიწის ფართი და მიწის მართვის რაიონულ სამმართველოს დაევალა მიწის ნაკვეთზე საკუთრების მოწმობის გაცემა. 2001 წლის 17 სექტემბერს ბ. ყ-სა და შპს „...“ შორის გაფორმდა ნასყიდობის ხელშეკრულება, რის საფუძველზეც 1420 კვ/მ არასაცხოვრებელი ფართი და 15 207 კვ.მ მიწის ნაკვეთი გადავიდა შპს „...“ საკუთრებაში. შპს „...“ მიმართვის საფუძველზე გურჯაანის რაიონის მიწის მართვის სამმართველომ გადაამოწმა შპს „...“ აღრიცხული 15 207 კვ.მ მიწის ნაკვეთის შესაბამისობა, რის შედეგადაც გამოვლინდა, რომ საწარმოსათვის მიკუთვნებული მიწის ნაკვეთი 15 207 კვ.მ-ის ნაცვლად შეადგენდა 7634 კვ.მ-ს, ვინაიდან დარჩენილი 1020,31 მიწის ფართი სხვადასხვა პერიოდში გასხვისებული იყო ცალკეულ ფიზიკურ და იურიდიულ პირებზე, რის გამოც გამგეობის მიერ ამ ფართის გასხვისება ვერ მოხდებოდა. შესაბამისად, საჭირო გახდა გურჯაანის რაიონის გამგეობის 2001 წლის 12 სექტემბრის №92 დადგენილებასა და მიწის საკადასტრო მონაცემებში ცვლილებების შეტანა. ზემოაღნიშნულზე მითითებით გურჯაანის რაიონის მიწის მართვის სამმართველოს 2004 წლის 13 მაისის №63/2 მიმართვის საფუძველზე გურჯაანის რაიონის გამგეობის მიერ 2004 წლის 11 ივნისს მიღებული იქნა დადგენილება №64, რომელშიც შპს „...“ მიწის ნაკვეთი 15207 კვ.მ-ის ნაცვლად განისახღვრა 7634 კვ.მ-ით.
სარჩელის საფუძველზე თ. ჭ-ი ითხოვს გურჯაანის რაიონის გამგეობის 2004 წლის 11 ივნისის №64 დადგენილების არარა აქტად აღიარებას 6,4 კვ.მ მიწის ნაკვეთის ნაწილში იმ მოტივით, რომ მიწის ნაკვეთი წარმოადგენდა მისი აწგარდაცვლილი მამის - შ. ჭ-ის საკუთრებას და გურჯაანის რაიონის გამგეობა არ იყო უფლებამოსილი გაესხვისებინა მე-3 პირის საკუთრებაში რიცხული მიწა, რითიც გამგეობის მიერ დარღვეულია საკუთრების ხელშეუხებლობის კონსტიტუციური პრინციპი და აქტი ამ ნაწილში ითვლება არაუფლებამოსილი ორგანოს მიერ გამოცემულად.
საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს სამართლებრივ დასაბუთებას გურჯაანის რაიონის გამგეობის უფლებამოსილებასთან დაკავშირებით სადავო აქტის გამოცემის თაობაზე. ამასთან, მიუთითებს, რომ სადავო 6,4 კვ.მ მიწის ნაკვეთის საკუთრების უფლებასთან დაკავშირებულ დავაზე თელავის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 25 ნოემბრის გადაწყვეტილებით თ. ჭ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. ამდენად, აღნიშნული გადაწყვეტილებით დადგენილი გარემოება, რომ შპს „...“ ტერიტორიაზე თ. ჭ-ის მიერ დაკავებულ - 6,4 კვ.მ მიწის ფართზე არ დგინდება მისი საკუთრების უფლება წარმოადგენს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებულ დამტკიცებულად ცნობილ გარემოებას. შესაბამისად, კონკრეტულ შემთხვევაში სასამართლოების მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს.
ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.
ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ემუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. თ. ჭ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;
2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 1 მარტის განჩინება;
3. კასატორს - თ. ჭ-ს (პ/ნ ...) დაუბრუნდეს 19.04.17წ. №13083491 საგადახდო დავალებით მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 300 ლარის, 70% - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;
4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
თავმჯდომარე ვ. როინიშვილი
მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე
ნ. სხირტლაძე
