საქმე Nბს-814-810(2კ-17) 18 დეკემბერი, 2017 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთ პალატა

შემდეგი შემადგენლობა:

ვასილ როინიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მაია ვაჩაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები: საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო, სსიპ შემოსავლების სამსახური (მოპასუხეები)

მოწინააღმდეგე მხარე - შპს „...“ (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 30 მაისის განჩინება

კასატორების მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგან - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

შპს „...“ 2015 წლის 30 სექტემბერს სარჩელი აღძრა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიაში მოპასუხე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიმართ. მოსარჩელემ სსიპ შემოსავლების სამსახურის საგადასახადო მონიტორინგის დეპარტამენტის 2015 წლის 4 მარტის №095433 საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმის; სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2015 წლის 18 მაისის №16649 ბრძანებისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2015 წლის 27 აგვისტოს გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 20 ივნისის გადაწყვეტილებით შპს „...“ სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; სადავო საკითხის გადაუწყვეტად ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2015 წლის 27 აგვისტოს გადაწყვეტილება, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2015 წლის 18 მაისის №16649 ბრძანება და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საგადასხადო მონიტორინგის დეპარტამენტის 2015 წლის 4 მარტის №095433 საგადაახადო სამართალდარღვევის ოქმი და დაევალა სსიპ შემოსავლების სამსახურს საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევვისა და შეფასების შემდეგ ახალი ინდივიდვალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა კანონით დადგენილ ვადაში. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა სსიპ შემოსავლების სამსახურმა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 30 მაისის განჩინებით სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელი დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 20 ივნისის გადაწყვეტილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 30 მაისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ და სსიპ შემოსავლების სამსახურმა. კასატორებმა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 30 მაისის განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

კასატორები მიუთითებენ, რომ 2015 წლის 4 მარტს 11:37 საათზე ქალაქ ბათუმში შემოსავლების სამსახურის მონიტორინგის დეპარტამენტის ოფიცრების მიერ გადამოწმდა ავტომანქანა სახ. ნომრით ..., რა დროსაც დადგინდა, რომ ა. კ. ახორციელებდა შპს „...“ სამეწარმეო საქმიანობისთვის განკუთვნილი საქონლის ტრანსპორტირებას სასაქონლო ზედნადების გარეშე. აღნიშნულ ფაქტზე, საგადასახადო მონიტორინგის დეპარტამენტის თანამშრომლების მიერ შედგა №095433 საგადასახო სამართალდარღვევის ოქმი. ოქმი შედგა საქართველოს საგადასახდო კოდექსის 136-ე მუხლით გათვალისწინებული მოთხოვნის დარღვევის გამო და შპს „...“ სანქციის სახით შეეფარდა საქართველოს საგადასახო კოდექსის 286-ე მუხლის 1-ლი ნაწილით გათვალისწინებული ჯარიმა 500 ლარის ოდენობით. შპს „...“ აღნიშნული სამართალდარღვევის ოქმი გაასაჩივრა შემოსავლების სამსახურში და მოითხოვა მისი გაუქმება. შემოსავლების სამსახურის 2015 წლის 18 მაისის ბრძანებით მისი საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. მოსარჩელემ აღნიშნული ბრძანება გაასაჩივრა ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოში, რომლის გადაწყვეტილებითაც საჩივარი, კვლავ არ დაკმაყოფილდა და შემოსავლების სამსახურის მიერ გამოცემული აქტები დარჩა ძალაში. მონიტორინგის ოფიცრების მიერ საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმის შედგენის დროს მიმდინარეობდა ვიდეო გადაღება, სადაც დასტურდება და აღნიშნული გარემოება არც მხარის მიერ არ არის უარყოფილი.

კასატორები აღნიშნავენ, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 136-ე მუხლის მე-4 ნაწილის მიხედვით: „სამეწარმეო საქმიანობისთვის ქვეყნის შიგნით საქონლის ტრანსპორტირებისას, ხოლო საქონლის მიწოდებისას - მყიდველის მოთხოვნის შემთხვევაში სასაქონლო ზედნადები უნდა გამოიწეროს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მიერ დადგენილი ფორმითა და წესით. საქონლის მიწოდებისას მყიდველის მოთხოვნის შემთხვევაში სასაქონლო ზედნადების გამოწერისას აკრძალულია საქონლის სასაქონლო ზედნადების გარეშე შენახვა. კასატორები მიუთითებს, რომ საქართველოს საგადასახო კოდექსის 286-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად: „სამეწარმეო საქმიანობისთვის საქონლის სასაქონლო ზედნადების გარეშე ტრანსპორტირებული ან მიწოდებული საქონელი საბაზრო ღირებულება არ აღემატება 10 000 ლარს, იწვევს პირის დაჯარიმებას 500 ლარის ოდენობით. კასატორები მიუთითებენ, რომ შეუძლებელი იყო ოფიცრების მხრიდან იმის გარკვევა, მოცემული საქონელი წარმოადგენდა 3 მარტის სასაქონლო ზედნადებში მითითებული საქონლის დარჩენილ ნაწილს, თუ ხელახლა დატვირთულ საქონელს. თუ საქონელი წარმოადგენდა წინა დღით გამოწერილი ზედნადებით გათვალისწინებული საქონლის დარჩენილ ნაწილს, მოსარჩელე ვალდებული იყო გამოეწერა „უკან დაბრუნების „ზედნადები, ხოლო მეორე დღეს ახალი ზედნადებით გაეგრძელებინა ტრანსპორტირება.

კასატორები მიუთითებენ, რომ მოცემულ შემთხვევაში სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება პროცესუალური და მატერიალური თვალსაზრისით საერთოდ არ არის დასაბუთებული. შემოსავლების სამსახურის მიერ გამოკვლეულ იქნა ყველა ის ფაქტობრივი გარემოება, რომლსაც კავშირი ჰქონდა სადავო საკითხთან და მხოლოდ ამ ფაქტობრივი გარემოებების საფუძვლიანად შესწავლისა და შეფასების შედეგად შედგა სამართალდარღვევის ოქმი. სასამართლოს გადაწყვეტილების აღსრულება, რომელი გადაწყვეტილებითაც შემოსავლების სამსახურს ევალება გამოიკვლიოს საქმის ფაქტობრივი გარემოებები და ისე გამოსცეს აქტი, შეუძლებელია, რადგან მოცემულ შემთხვევაში ხდებოდა სამეწარმეო საქმიანობისთვის განკუთვნილი ტკბილეულის ტრანსპორტირება, რაც წარმოადგენს ერთგვაროვან პროდუქციას და მათი ინდივიდუალური მახასიათებელი ნიშნით გამოყოფა და გასხვისება შეუძლებელია. ზედნადები წარმოადგენს ხარჯის დამადასტურებელ დოკუმენტს და არ ასრულებს, ერთგვარი ბერკეტის ფუნქციას, რომლის საშუალებითაც საგადასახადო ორგანოს აქვს შესაძლებლობა აკონტროლოს გადამხდელი.

კასატორები მიუთითებენ, რომ სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობა: მიიჩნია, რომ 2015 წლის 3 მარტს გამოწერილი სასაქონლო ზედნადებებით, რომლებიც არ იყო დასრულებულ, უკვე განხორციელებული იყო მიწოდება, ხოლო სატრანსპორტო საშუალებაზე არსებული საქონელი გადაადგილდებოდა სასაქონლო ზედნადების გარეშე. კომპანია განმარტავს, რომ აღნიშნული ფაქტის არამართებულობის გადამოწმება შესაძლებელი გახლდათ მესამე მხარესთან. აღნიშნული გარემოება გათვალისწინებული იქნებოდა, თუ ტრანსპორტირების დაწყების და დასრულების ადგილები სხვადასხვა ქალაქებში იქნებოდა დაფიქსირებული. საგადასახადო ორგანომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 286-ე მუხლით გათვალისწინებული სამართალდარღვევის ჩადენის ფაქტი ავტომატურად არ უნდა მიიჩნიოს დადასტურებულად. მნიშვნელოვანია იმ ფაქტის დადგენა თარიღთა შორის სხვადასხვაობა განპირობებულია თუ არა ტრანსპორტირების მიმდინარეობის ხანგრძლივობით, როდესაც დაწყების დღეს არ დასრულებულა ტრანსპორტირება და გაგრძელდა მომდევნო დღესაც. კანონმდებლობით არ არის დადგენილი სასაქონლო ზედნადების ყოველ ახალ კალენდარულ დღეზე გამოწერის ვალდებულება, აღნიშნული განპირობებულია მეწარმეთათვის ახალი დამატებითი გარემოებების შემოღების დაუშვებლობით. ტრანსპორტირების დაწყებამდე გამოწერილი სასაქონლო ზედნადები მოქმედებს ტრანსპორტირების მთელ პერიოდზე, ამიტომ განსაზღვრულია ტრასპორტირების დაწყებისა და დასრულების დროს დადგენა და არა თარიღთა ცვლილება.

კასატორები მიუთითებენ, რომ „საგადასახო კონტროლის განმახორციელებელი პირის შერჩევისა და საგადასახო კონტროლის განხორცილების, მიმდინარე კონტროლის პროცედურების ჩატარების, სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობათა ჩამოწერის, საგადასახადო დავალიანების გადახდევინების უზრუნველყოფის ღონისძიებების განხორციელების, სამართალდარღვევათა საქმისწარმოების წესის დამტკიცების თაობაზე“ საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2010 წლის 31 დეკემბრის №994 ბრძანებით დამტკიცებული წესის 72-ე მუხლის პირველი პუნქტის შესაბამისად, „საქონლის დოკუმენტების გარეშე ტარანსპორტირებად/შეძენად განიხილება სამეწარმეო საქმიანობისთვის განკუთვნილი საქონელის სასაქონლო ზედნადების გარეშე ტრანსპორტირება, მყიდველის მოთხოვნისას სასაქონლო ზედნადების გაუცემლობა ან საქონლის შეძენისას სასაქონლო ზედნადების მიღებაზე უარის თქმა, თუ სასაქონლო ზედნადების გარეშე ტრანსპორტირებული ან მიწოდებული/მისაწოდებელი საქონლის საბაზრო ღირებულება არ აღემატება 10 000 ლარს. გადასახადის გადამხდელმა, ზედნადების გაცემის შემდეგ, რადგან ვერ მიაწოდა საქონელი ადრესატს, იგი ვალდებული იყო ზემოთ ხსენებული წესის შესაბამისად დაებრუნებინა საქონელი, ხოლო მეორე დღეს ახალი ზედნადებით დაეწყო ტრასპორტირება.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2017 წლის 27 სექტემბრის განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩვრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი ნაწილი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, №7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ განსახილველ შემთხვევაში სახეზეა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის გამოყენების წინაპირობები. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილით მინიჭებულ უფლებამოსილებას სასამართლო იყენებს მაშინ, როდესაც სასამართლო წესით ვერ ხერხდება ფაქტობრივი გარემოებების დადგენა და შეფასება, შესაბამისად, შეუძლებელი ხდება სადავო ინდივიდუალური ადმინიტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მატერიალური კანონიერების შემოწმება.

საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ გადასახადის გადამხდელმა 2015 წლის 3 მარტს გამოწერა სასაქონლო ზედნადებები იმ საქონლის ტრანსპორტირებისთვის, რომლის ადრესატებისათვის მიწოდებაც ვერ დასრულდა 2015 წლის 3 მარტს და გაგრძელდა 2015 წლის 4 მარტს. ამ შემთხვევაში გადასახადის გადამხდელის მიერ შესრულებულია საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილი მოთხოვნები, რადგან სასაქონლო ზედნადების გამოწერა მოხდა ტრანსპორტირების დაწყებამდე, ხოლო 2015 წლის 4 მარტს საქონლის ტრანსპორტირება არ იყო დამთავრებული და ამ დროს განხორციელებული მოქმედებაც არ შეიძლება ჩაითვალოს 2015 წლის 4 მარტს დაწყებულად მხოლოდ თარიღთა სხვადასხვაობის გამო. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ დასადგენია, წარმოადგენდა თუ არა 2015 წლის 4 მარტს განხორციელებული ტრანსპორტირება წინა დღით დაწყებული ტრანსპორტირების გაგრძელებას და იმ საქონლის ტრანსპორტირებას რომელთათვისაც 3 მარტს გამოიწერა სასაქონლო ზედნადებები, რამდენადაც „გადასახადების ადმინისტრირების შესახებ“ საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2010 წლის 31 დეკემბრის №996 ბრძანების 25¹-ე მუხლით გათვალისწინებული სასაქონლო ზედნადების შევსების წესის თანახმად, ტრანსპორტირების დაწყების მომენტი უკავშირდება არა ყოველ ახალ კალენდარულ დღეს, არამედ სამეწარმეო საქმიანობისთვის განკუთვნული საქონლის გადატანის დაწყებას, რომელიც შესაძლებელია არ დასრულდეს იმავე დღეს. სასაქონლო ზედნადების გამოწერის ვალდებულებას კანონმდებელი უკავშირებს ტრანსპორტირების დაწყების მომენტს. კანონმდებლობით არ არის დადგენილი სასაქონლო ზედნადების ყოველ ახალ კალენდარულ დღეზე გამოწერის ვალდებულება, აღნიშნული კი განპირობებულია მეწარმეთათვის დამატებითი შემაფარხებელი გარემოებების შემოღების დაუშვებლობით. ტრანსპორტირების დაწყებამდე გამოწერილი სასაქონლო ზედნადები მოქმედებს ტრანსპორტირების მთელ პერიოდზე და ამიტომ განმსაზღვრელია ტრანსპორტირების დაწყებისა და დასრულების დროის დადგენა და არა თარიღთა ცვლილება.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ განსახილველ შემთხვევაში ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ გადაწყვეტილების მიღებისას არ არის სათანადოდ გამოკვლეული საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოება იმის თაობაზე 2015 წლის 4 მარტს ტრანსპორტირებული საქონელი წარმოადგენდა თუ არა 2015 წლის 3 მარტს გამოწერილი სასაქონლო ზედნადებით გათვალისწინებული საქონლის ნაწილს, რაც ადასტურებს მოცემულ შემთხვევაში საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის გამოყენების საჭიროებას.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს - წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ემუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 30 მაისის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ვ. როინიშვილი

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ნ. სხირტლაძე