საქმე Nბს-823-819(2კ-17) 18 დეკემბერი, 2017 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემდეგი შემადგენლობა:

ვასილ როინიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მაია ვაჩაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები: საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო, სსიპ შემოსავლების სამსახური (მოპასუხეები)

მოწინააღმდეგე მხარე - ი/მ „გ. ა-ე“ (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 19 აპრილის განჩინება

კასატორების მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი - ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

ი/მ გ. ა-ემ 2015 წლის 23 აპრილს სარჩელი აღძრა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიაში მოპასუხე სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მიმართ. მოსარჩელემ სსიპ შემოსავლების სამსახურის საქონლის გაშვების შემდგომი შემოწმების 2014 წლის 3 აპრილის №ა19-21-10 შუალედური აქტის, ი/მ „გ. ა-ისათვის“ გადასახადების დარიცხვისა და სანქციების შეფარდების შესახებ სსიპ შემოსავლების სამსახურის საბაჟო დეპარტამენტის 2014 წლის 7 აპრილის №19670 ბრძანების, სსიპ შემოსავლების სამსახურის საბაჟო დეპარტამენტის 2014 წლის 7 აპრილის №2-114 საგადასახადო მოთხოვნის, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2014 წლის 21 მაისის №26329 ბრძანებისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დავების განხილვის საბჭოს 2015 წლის 26 მარტის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 31 ივლისის გადაწყვეტილებით ი/მ „გ. ა-ის“ სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2015 წლის 26 მარტის გადაწყვეტილება; ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2014 წლის 21 მაისის №26329 ბრძანება; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ შემოსავლების სამსახურის საბაჟო დეპარატმენტის 2014 წლის 7 აპრილის №19670 ბრძანება და 2014 წლის 7 აპრილის №2-114 საგადასახო მოთხოვნა და მოპასუხე სსიპ შემოსავლების სამსახურს დაევალა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და ურთიერთშეჯერების შემდეგ ახალი ინდივიდვალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი გამოცემა. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა სსიპ შემოსავლების სამსახურმა, საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ და ი/მ „გ. ა-ემ“.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 19 აპრილის განჩინებით ი/მ „გ. ა-ის“, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელი დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 31 ივლისის გადაწყვეტილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 19 აპრილის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს სსიპ შემოსავლების სამსახურმა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ. კასატორებმა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 19 აპრილის განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

კასატორები მიუთითებენ, რომ საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2012 წლის 26 ივლისის №290 ბრძანებით დამტკიცებული „საქართველოს საბაჟო ტერიტორიაზე საქონლის გადაადგილებისა და გაფორმების შესახებ“ ინსტრუქციის 112-ე მუხლის პირველი პუნქტის „გ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, საბაჟო დეპარატმენტის უფროსის 2013 წლის 8 ნოემბრის №56676 ბრძანების საფუძველზე, დაიწყო საქონლის გაშვების კამერალური შემოწმება. კასატორები აღნიშნავენ, რომ საქონლის გაშვების შემდგომი შემოწმების შუალედური აქტის თანახმად, 2010 წლის 21 ივლისის №69227/C-7877 სასაქონლო საბაჟო დეკლარაციით განხორციელდა ავეჯის იმპორტი რუმინეთიდან. იმპორტის გადასახდელების დარიცხვის სისწორის შემოწმების მიზნით, საქონლის დეკლარირებისას წარმოდგენილი თანმხლები დოკუმენტაცია გადამოწმდა ექსპორტიორ ქვეყანაში. რუმინეთის საჯარო ფინანსების სამინისტროს გენერალური საბაჟო დირექტორატის მიერ 2013 წლის 7 ოქტომბრის №33871-33974/SSV წერილისა და თანდართული მასალების შესწავლის შედეგად გაირკვა, რომ რუმინეთის კომპანია “C...-ის“ მიერ რუმინეთიდან №... დეკლარაციით ექსპორტირებულია 29 დასახელების საქონელი, რომლის ფაქტურული ღირებულება შეადენს - 67 270 ევროს “...” მიწოდების პირობით. საქართველოში ი/მ გ. ა-ის მიერ წარდგენილი №69227/C7877 იმპორტის საბაჟო დეკლარაციით განხორციელდა მხოლოდ 29 დასახელების საქონლის გაფორმება, საერთო ღირებულებით - 58 790 ევრო. მეწარმემ საქართველოს საგადასახო ორგანოში წარდგენილი №26/15.07.2010 ივნისის შესაბამისად, საქონლის დეკლარირება განახორციელა 15%-იანი ფასდაკლებით, რის შედეგადაც საქონლის ღირებულებამ შეადგინა 49 971,5 ევრო. კასატორები აღნიშნავენ, რომ საქონლის ექსპორტისას და საქართველოში იმპორტისას დადგენილი ინვოისების ნომრები და გაცემის თარიღები, ასევე დეკლარირებული საქონლის წონები და შეფუთვის რაოდენობები იდენტურია.

კასატორები მიუთითებენ, რომ რუმინეთის გენერალური საბაჟო დირექტორატის ზემოთ აღნიშნული წერილით დასტურდება, რომ „C...-ის“ მიერ საქონლის ექსპორტისათვის დადგენილ ინვოისში ასახული თანხა შეტანილია „C...“ საბუღალტრო ჩანაწერებში. დასახელებული საქონელი არ არის ასახული №26/15.07.2010 ინვოისში და შესაბამისად №69227/C-7877 სასაქონლო საბაჟო დეკლარაციაში. საქართველო ფინანსთა მინისტრის №241 ბრძანების საგარეო-ეკონომიკური საქმიანობის ეროვნული სასაქონლო ნომენკლატურის მიხედვით, საქონლის დეკლარირების დროს ითვალისწინებს დამატებითი ზომის ერთეულის მითითებას. ვინაიდან არ მოხდა მოცემული 10 დასახელების საქონლის, გაფორმების დროს წარდგენილ ინვოისში დაფიქსირება და შესაბამისად დეკლარირება, მეწარმემ მოახდინა საქართველოს საბაჟო საზღვარზე საქონლის გადმოტანა საბაჟო კონტროლის გვერდის ავლით ან მისგან მალულად. ამის საფუძველზე მომზადდა, საბაჟო გამშვები პუნქტის შემოწმების შუალედური აქტი. ინვოისს შორის სხვაობა მოპოვებული ინფორმაციის მიხედვით შეადგენს 17299 ევროს. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, გადამხდელს დამატებით გადასახდელად დაერიცხება დღგ 7401 ოდენობით. კამერული საგადასახადო შემოწმების შედეგად დადგინდა, საბაჟო კონტროლის გვერდის ავლით შემოტანილი 10 დასახელების საქონლის საერთო ღირებულება შეადგენდა 17 299 ევროს, ამდენად, ჩადენილი ქმედება შეიცავდა სისხლის სამართლის დანაშაულის ნიშნებს, ვინაიდან ის აჭარბებდა 15 000 ლარს. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 271-ე მუხლის მე-7 ნაწილის თანახმად, დანაშაულის ნიშნების აღმოჩენის შემთხვევაში მასალები დაუყონებლივ ეგზავნება შესაბამის საგამოძიებო ორგანოს ქვემდებარეობის მიხედვით, ხოლო პირის მიმართ ამ კოდექსის 289-ე მუხლით გათვალისწინებული სამართალდარღვევისათვის სანქციის შეფარდების საკითხი გადაწყდება საქმეზე საგამოძიებო ორგანოს ან სასამართლოს მიერ შესაბამისი გადაწყვეტილების მიღების შემდეგ. ამ კონკრეტულ შემთხვევაში სამართალდარღვევისათვის სანქციის შეფარდების უფლების მქონე ორგანო არის საგამოძიებო სამსახური. კასატორები მიუთითებენ, რომ სასამართლოს არგუმენტი უსაფუძვლოა იმის თაობაზე, რომ საგამოძიებო სამსახურს სისხლის სამართლის საქმეზე შემაჯამებელი გადაწყვეტილების მიღებამდე ადმინისტრაციულ ორგანოს დამატებით თანხების დარიცხვის უფლება არ ჰქონდა. შემოსავლების სამსახურის საბაჟო დეპარატმენტის მიერ ჩატარებული კამერული საგადასახო შემოწმების პერიოდია 69227/C-7877 2010 წლის 21 ივლისი, ხოლო საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგამოძიებო სამსახურის თემატური რევიზიის შესამოწმებელი პერიოდია მეწარმის რეგისტრაციიდან 2014 წლის 9 დეკემბრამდე პერიოდი.

კასატორები მიუთითებენ, რომ საქართველოს საგადასახო კოდექსის 207-ე მუხლის „ღ“ ქვეპუნქტის თანახმად, ზოგადი დეკლარირება არ არის იმ ზოგადი მონაცემების წარდგენა, რომლებიც აუცილებელია საბაჟო ზედამხედველობისა და საბაჟო კონტროლის განხორციელებისათვის. საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2012 წლის 26 ივლისის №290 ბრძანებით დამტკიცებული „საქართველოს საბაჟო ტერიტორიაზე საქონლის გადაადგილებისა და გაფორმების შესახებ“ ინსტრუქციის 112-ე მუხლით დადგენილია, რომ საქონლის გაშვების შემდგომი შემოწმების ჩატარების ერთ-ერთ საფუძველს წარმოადგენს საგადასახო ორგანოში არსებულ მონაცემთა ანალიზის შედეგების გათვალისწინებით დადგენილი წესით მოთხოვნილი და მიღებული ინფორმაცია, მათ შორის, საერთაშორისო თანამშრომლობისა და ურთიერთდახმარების ფარგლებში მიღებული ინფორმაცია. ხოლო საქონლის გაშვების შემდგომი შემოწმების მიზანია საქონლის საბაჟო ღირებულების განსაზღვრისა და იმპორტის გადასახდელების დარიცხვის სისწორის შემოწმება. კამერული შემოწმება ტარდება პირის საქმიანობის ადგილზე გაუსვლელად, საგადასახდო ორგანოში არსებული საბაჟო დეკლარაციის, დოკუმენტებისა და სხვა ინფორმაცის საფუძველზე. ხოლო კამერული შემოწმების ჩატარებისას, საგადასახო ორგანოს ერთ-ერთი უფლებაა დამოუკიდებლად განსაზღვროს საქონლის საბაჟო ღირებულება ან/და დეკლარანტის საგადასახადო ვალდებულების მოცულობა საგადასახდო ორგანოში არსებული ინფორმაციით. კასატორები მიუთითებენ, რომ საგადასახადო დავის განმხილველმა ორგანომ, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მოთხოვნათა დაცვით, საქმისთვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების სრულად გამოკვლევისა და ურთიერთშეჯერების საფუძველზე მიიღო გადაწყვეტილება მოცემულ საქმეზე, რის გამოც, არ არსებობს სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის სამართლებრივი საფუძველი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 27 სექტემბრის განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩვრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი ნაწილი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, №7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ განსახილველ შემთხვევაში სახეზეა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის გამოყენების წინაპირობები. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილით მინიჭებულ უფლებამოსილებას სასამართლო იყენებს მაშინ, როდესაც სასამართლო წესით ვერ ხერხდება ფაქტობრივი გარემოებების დადგენა და შეფასება, შესაბამისად, შეუძლებელი ხდება სადავო ინდივიდუალური ადმინიტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მატერიალური კანონიერების შემოწმება.

საქმეზე დადგენილადაა ცნობილი, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურის საბაჟო დეპარტამენტის უფროსის 2013 წლის 8 ნოემბრის №56676 ბრძანებით დაინიშნა ი.მ. „გ. ა-“ მიერ 2010 წლის 21 ივლისის №69227/C-7877 სასაქონლო საბაჟო დეკლარაციით გაფორმებული საქონლის გაშვების შემდგომი კამერალური შემოწმება. შემოწმების შედეგებზე გამოიცა 2014 წლის 3 აპრილის №ა19-21-10 შუალედური აქტი, სსიპ შემოსავლების სამსახურის საბაჟო დეპარტამენტის 2014 წლის 7 აპრილის №19670 ბრძანება გადასახდელების დარიცხვისა და სანქციის შეფარდების შესახებ და 2014 წლის 7 აპრილის №2-114 საგადასახადო მოთხოვნა, რომლითაც გადასახადის გადამხდელს ბიუჯეტში გადასახდელად დაერიცხა დამატებული ღირებულების გადასახადში სულ 10 883,01 ლარის ოდენობით, მათ შორის ძირითადი გადასახადის სახით 7 401 ლარი და საურავი 3 482,01 ლარი. მითითებული საგადასახადო მოხოვნით, ასევე, დარიცხულია საურავი 47,45 ლარის ოდენობით საშემოსავლო გადასახადში. საგადასახადო შემოწმების შუალედური აქტის თანახმად, ი.მ. „გ. ა-ემ“ მოახდინა საქართველოს საბაჟო საზღვარზე საქონლის გადმოტანა საბაჟო კონტროლის გვერდის ავლით ან მისგან მალულად.

საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ საგადასახადო სამართალდარღვევის საქმის წარმოების წესს ადგენს საგადასახადო კოდექსის 271-ე მუხლი. აღნიშნული მუხლის მე-7 ნაწილის შესაბამისად, დანაშაულის ნიშნების აღმოჩენის შემთხვევაში მასალები დაუყოვნებლივ ეგზავნება შესაბამის საგამოძიებო ორგანოს ქვემდებარეობის მიხედვით, ხოლო პირის მიმართ ამ კოდექსის 289-ე მუხლით გათვალისწინებული სამართალდარღვევისათვის სანქციის შეფარდების საკითხი გადაწყდება საქმეზე საგამოძიებო ორგანოს ან სასამართლოს მიერ შესაბამისი გადაწყვეტილების მიღების შემდეგ. ამავე მუხლის მე-8 ნაწილის შესაბამისად, ამ მუხლის მე-7 ნაწილით გათვალისწინებულ შემთხვევაში საგამოძიებო ორგანოს ან სასამართლოს მიერ შესაბამისი გადაწყვეტილების მიღებიდან 30 დღის ვადაში საგადასახადო ორგანოს უფლებამოსილი პირი საგადასახადო სამართალდარღვევის საქმეზე გამოსცემს ბრძანებას. საგადასახადო სანქციის დაკისრების შესახებ გამოცემული ბრძანება ითვლება საგადასახადო მოთხოვნად. ზემოაღნიშნული ვადის დარღვევით გამოცემული ბრძანება ბათილია.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ განსახილველ შემთხვევაში ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ გადაწყვეტილების მიღებისას არ არის სათანადოდ გამოკვლეული საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოება, რამდენადაც ი/მ „გ. ა-ის“ ქმედებაში, მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანოს მითითებით, გამოვლინდა სისხლის სამართლის კოდექსის 214-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული ქმედება და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგამოძიებო დეპარტამენტის საბაჟო წესების დარღვევების წინააღმდეგ ბრძოლის სამმართველომ დაიწყო სისხლის სამართლის საქმის წარმოება და სისხლის სამართლის საქმეზე №092240913001 შემაჯამებელი გადაწყვეტილება მიღებული არ არის. შესაბამისად დასტურდება მოცემულ შემთხვევაში საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის გამოყენების საჭიროება.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს - წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ემუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 19 აპრილის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ვ. როინიშვილი

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ნ. სხირტლაძე