საქმე # 820310015001187588

საქმე Nბს-901-897(კ-17) 9 იანვარი, 2018 წელი

ქ.თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემდეგი შემადგენლობა:

ვასილ როინიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა -ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები - ე. ბ-ე, თ. ბ-ე (მოსარჩელეები)

მოწინააღმდეგე მხარეები - ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის გამგეობა, თე. ბ-ე (მოპასუხეები)

მესამე პირი - შპს „...“

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 12 იანვრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი - ინდივიდუალრი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა, ქმედების განხორციელების დავალება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

ე. და თ. ბ-ეემა 2015 წლის 15 დეკემბერს სარჩელი აღძრეს ხელვაჩაურის რაიონულ სასამართლოში მოპასუხე ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის გამგეობისა და თე. ბ-ის მიმართ. მოსარჩელეებმა მოითხოვეს ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის სოფლებში მიმდებარე ჰიდროელექტროსადგურის მშენებლობისათვის განკუთვნილი მიწის ნაკვეთების ფაქტობრივი მოსარგებლეების დადგენის მიზნით შექმნილი კომისიის 2015 წლის 12 აგვისტოს N4 საოქმო გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა თე. ბ-ის ნაწილში, ასევე მოითხოვეს სამართალურთიერთობის ფაქტის დადგენა, კერძოდ დადგინდეს ე. ბ-ის მიერ სოფ. ... მდებარე მიწის ნაკვეთის 3050 კვ. მეტრი ფართის (უძრავი ქონების საკადასტრო კოდი ...) ფაქტობრივი მფლობელობისა და მოსარგებლის ფაქტი.

ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2017 წლის 27 აპრილის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე მესამე პირად ჩაბმულ იქნა შპს „...“

ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2016 წლის 27 სექტემბრის გადაწყვეტილებით ე. ბ-ისა და თ. ბ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ. ბათილად იქნა ცნობილი ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის გამგეობის შპს „...“-ს მიერ ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის სოფლებში მიმდინარე ჰიდროელექტროსადგურის მშენებლობისათვის განკუთვნილი მიწის ნაკვეთების ფაქტობრივი მოსარგებლეების დადგენის მიზნით შექმნილი კომისიის 2015 წლის 12 აგვისტოს N4 საოქმო გადაწყვეტილება ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის სოფელ ... მდებარე 1554 კვ. მეტრ მიწის ნაკვეთზე თე. ბ-ის ფაქტობრივ მოსარგებლედ ცნობის ნაწილში. ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის გამგეობას დაევალა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების სრულყოფილი გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ გადაწყვეტილების მიღება ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის სოფ. ... მდებარე ე. ბ-ისა და თე. ბ-ის სადავო 3050 კვ. მეტრ მიწის ნაკვეთზე ფაქტობრივი მოსარგებლის დადგენის შესახებ.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა თე. ბ-ემ.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2017 წლის 12 იანვრის გადაწყვეტილებით თე. ბ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა. გაუქმდა ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2016 წლის 28 ივნისის გადაწყვეტილება და საქმეზე მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ე. და თ. ბ-ეების სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 12 იანვრის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ე. ბ-ემ და თ. ბ-ემ. კასატორებმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვეს.

კასატორის განმარტებით, ქუთაისის სააპელაციო სასამართლომ მიიღო დაუსაბუთებელი გადაწყვეტილება, ვინაიდან მისთვის გაუგებარია თუ სააპელაციო პალატა ეთანხმება პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, ასეთ შემთხვევაში რატომ არ ეთანხმება პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის გამოყენებას, ამასთან სააპელაციო პალატა არ უთითებს თავის გადაწყვეტილებაში იმ კონკრეტულ სამართლებრივ გარემოებაზე, რა სამართლებრივ ნორმაზე დაყრდნობით უნდა ემსჯელა პირველი ინსტანციის სასამართლოს თუ არ გამოიყენებდა ზემოაღნიშნულ მუხლს.

კასატორი არ იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მითითებას ადგილობრივი თვითმმართველობის კოდექსის 54-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ე.ე“ ქვეპუნქტზე და განმარტავს, რომ ეს ნორმა ვერ ასაბუთებს თუნდაც მუნიციპალიტეტის გამგებლისა და გამგებლის მიერ შექმნილი კომისიის კომპეტენციას, რომ მათ უფლება აქვთ დაადგინონ მიწის ნაკვეთებზე ფიზიკური პირების ფლობისა და სარგებლობის ფაქტები, მით უმეტეს თუ ამ მიწის ნაკვეთებს უკვე ჰყავთ კერძო მესაკუთრეები. კასატორი მიიჩნევს, რომ მუნიციპალიტეტის გამგებელი და კომისია ამ საქმიანობით გასცდნენ თვითმართველობის კოდექსით მუნიციპალიტეტის გამგებელზე მინიჭებულ უფლებამოსილების საზღვრებს. მუნიციპალიტეტის გამგებლის და მის მიერ შექმნილი კომისიის მიერ გამოცემული აქტი უნდა გამომდინარეობდეს მათი კომპეტენციის ფარგლებიდან.

კასატორი მიუთითებს, რომ ,,ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის სოფლებში მდებარე ჰიდროელექტროსადგურის მშენებლობისათვის განკუთვნილი მიწის ნაკვეთების ფაქტობრივი მოსარგებლეების დადგენის მიზნით შექმნილი კომისია“ 2015 წლის 12 აგვისტოს N4 ოქმის შედგენისას იკვლევდა ბოლო სამი წლის განმავლობაში თუ ვინ ფლობდა და სარგებლობდა აღნიშნული მიწის ნაკვეთებს. კომისიის მუშაობის დროის მონაკვეთი მოიცავდა 2012 წლიდან 2015 წლამდე პერიოდს. პირველი ინსტანციის სასამართლომ დაადგინა, რომ სადავო ინდივიდუალური ადმინისტრაციული აქტის გამოცემამდე ბოლო ხუთი წლის განმავლობაში თე. ბ-ე არ ფლობდა აღნიშნულ სადავო ქონებას. აღნიშნულ ფაქტს ადასტურებს თავად თე. ბ-ეც. შესაბამისად, „ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის სოფლებში მდებარე ჰიდროელექტროსადგურის მშენებლობისათვის განკუთვნილი მიწის ნაკვეთების ფაქტობრივი მოსარგებლეების დადგენის მიზნით შექმნილმა კომისიამ“ 2015 წლის 12 აგვისტოს N4 ოქმის შედგენის დროს ე. ბ-ის ნაწილში საქმის არსებითი შესწავლის გარეშე გამოსცა სადავო ადმინისტრაციული აქტი, რადგან სადავო ადმინისტრაციული აქტის გამოცემიდან ხუთი წლის უკან პერიოდში - 2010 წლიდან ე. ბ-ე ფლობდა აღნიშნულ მიწის ნაკვეთს, ხოლო მუნიციპალიტეტის მუშაობა შემოფარგლული იყო სადავო აქტის გამოცემამდე ბოლო სამი წლის პერიოდით. კომისიამ არ დაადგინა თუ რა პერიოდში ფლობდნენ ან სარგებლობდნენ ე. ბ-ე და თე. ბ-ე სადავო მიწის ნაკვეთით, ამასთან საყურადღებოა, რომ მითითებულ 3050 კვ.მ. მიწის ნაკვეთზე ე. ბ-ეს და თე. ბ-ეს მონაცვლეობით დაუდგინდა სარგებლობა და მფლობელობა იმ პერიოდში, რა პერიოდშიც ამ მიწის ნაკვეთს უკვე ჰყავდა საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული კერძო მესაკუთრე - შპს „...“.

კასატორი ასევე მნიშვნელოვნად მიიჩნევს იმ გარემოებას, რომ სადავო აქტით კომისიამ თე. ბ-ეს უღიარა მფლობელობა და სარგებლობა ე. ბ-ის მფლობელობაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე, მაშინ როდესაც თვითონ თე. ბ-ე პროცესის განმავლობაში ამტკიცებდა, რომ აღნიშნული მიწის ნაკვეთის მფლობელი გახლათ მისი მამა, მაგრამ მამის უფლებამონაცვლეობის დოკუმენტი არ წარუდგენია არც კომისიისათვის და არც სასამართლოსთვის. სააპელაციო სასამართლო უთითებს, რომ აპელანტი 1985 წლიდან ფლობდა სადავო აქტში მითითებულ ქონებას და ეყრდნობა სისხლის სამართლის საქმეზე მიღებულ გადაწყვეტილებას და აპელანტის მიერ გაკეთებულ განცხადებას, მაშინ როდესაც 1985 წელს თე. ბ-ე მცირეწლოვანი გახლდათ და შესაბამისად, ის არაფერს ფლობდა და ვერც სარგებლობდა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 22 ნოემბრის განჩინებით ე. და თ. ბ-ეების საკასაციო საჩივარი ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ე. და თ. ბ-ეების საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, #7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით სააპელაციო პალატის მიერ გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

განსახილველ შემთხვევაში დადგენილია, რომ 2015 წლის 09 მარტს ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის გამგებლის მიერ მიღებულ იქნა N01-08/145 ბრძანება შპს ,,...-ის“ მიერ ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის სოფლებში (..., ..., ..., ...) მიმდინარე ჰიდრელექტროსადგურის მშენებლობისათვის განკუთვნილი მიწის ნაკვეთების ფაქტობრივი მოსარგებლეების დადგენის მიზნით კომისიის შექმნის შესახებ“. კომისიის შემადგენლობაში მუნიციპალიტეტის გამგეობის ხელმძღვანელი პირების გარდა შედიოდნენ გამგებლის წარმომდგენლები და მაცხოვრებლები იმ სოფლებიდან, სადაც ხდებოდა სარგებლობაში არსებული მიწის ნაკვეთების ოდენობისა და ფაქტობრივი მოსარგებლეების ვინაობის დადგენა. 2015 წლის 12 აგვისტოს ჩატარდა შპს ,,...-ის“ მიერ ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის სოფლებში (..., ..., ..., ...) მიმდინარე ჰიდრელექტროსადგურის მშენებლობისათვის განკუთვნილი მიწის ნაკვეთების ფაქტობრივი მოსარგებლეების დადგენის მიზნით შექმნილი კომისიის სხდომა, რომლის დღის წესრიგს წარმოადგენდა ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის სოფლებში (..., ..., ..., ...) შ.პ.ს. ,,...’’-ის მიერ მიმდინარე ჰიდროელექტროსადგურის მშენებლობისათვის განკუთვნილი მიწის ნაკვეთების ფაქტობრივი მოსარგებლეების გამოვლენა და მათ სარგებლობაში არსებული მიწის ნაკვეთების ფართობის დადგენა -განსაზღვრა. აღნიშნულ სხდომაზე დადგინდა, რომ ე. ბ-ის მიერ წარმოდგენილი მიწის ნაკვეთის ნახაზი (3050 კვ. მ. ფართი) ფარავს თე. ბ-ის მიერ წარმოდგენილ მიწის ნაკვეთს (1554 კვ. მ ფართი). ნახაზები წარმოდგენილი იყო ერთიდაიმავე ტერიტორიაზე, შესაბამისად, კომისიის 2015 წლის 12 აგვისტოს N4 ოქმით მიზანშეწონილად იქნა მიჩნეული ნახაზების გაერთიანება საერთო ფართობად და გაიყო თანაბარწილად, მოდავე მხარეებზე.

საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ მოცემულ საქმეზე დავის საგანს წარმოადგენს ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის სოფლებში მდებარე ჰიდროელექტროსადგურის მშენებლობისთვის განკუთვნილი მიწის ნაკვეთების ფაქტობრივი მოსარგებლეების დადგენის მიზნით შექმნილი კომისიის 2015 წლის 12 აგვისტოს N4 საოქმო გადაწყვეტილების კანონიერება და შესაბამისად, პალატა არ იზიარებს საკასაციო პრეტენზიას მუნიციპალიტეტის გამგებლის და მისი ბრძანებით შექმნილი კომისიის კომპეტენციის გადაცილებასთან დაკავშირებით, რადგან სასამართლოში არ ყოფილა წარდგენილი სასარჩელო მოთხოვნა 2015 წლის 09 მარტს ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის გამგებლის N01-08/145 ბრძანების ბათილად ცნობის თაობაზე. ამასთან კასატორის მოთხოვნას ასევე წარმოადგენდა ზემოაღნიშნული კომისიისათვის დავალება დაედგინა ე. ბ-ის მიერ სოფ. ... მდებარე მიწის ნაკვეთის 3050 კვ. მეტრი ფართის (უძრავი ქონების საკადასტრო კოდი ...) ფაქტობრივი მფლობელობისა და მოსარგებლის ფაქტი, რაც ასევე ადასტურებს რომ კომისიის საქმიანობასა და მისი შექმნის შესახებ მიღებულ გადაწყვეტილებას არ ხდიდნენ სადავოდ მოსარჩელეები. პალატა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლზე მითითებით განმარტავს, რომ საკასაციო ინსტანციის სასამართლოში მოთხოვნის გაზრდა არ დაიშვება. მოცემულ შემთხვევაში, საკასაციო სასამართლოს მსჯელობის საგანს საკასაციო საჩივრის ფარგლებში, ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის სოფლებში მიმდებარე ჰიდროელექტროსადგურის მშენებლობისათვის განკუთვნილი მიწის ნაკვეთების ფაქტობრივი მოსარგებლეების დადგენის მიზნით შექმნილი კომისიის 2015 წლის 12 აგვისტოს N4 საოქმო გადაწყვეტილებისა და ქმედების განხორციელების დავალების საფუძვლიანობა წარმოადგენს.

საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ ინდივიდუალურ - ადმინისტრაციულ სამართლებრივი აქტის გამოცემისას ადმინისტრაციულმა ორგანომ უდა იხელმძღვანელოს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 53-ე და 96-ე მუხლების მოთხოვნებით და მათ შესაბამისად გამოიკვლიოს საქმისთვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებები, რაც განსახილველ შემთხვევაში განახორციელა ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის გამგეობამ, კერძოდ, შეგროვებულ მტკიცებულებებზე დაყრდნობით დაადგინა, რომ სადავო მიწის ნაკვეთით მონაცვლეობით, სხვადასხვა პერიოდში სარგებლობდა როგორც ე. და თ. ბ-ეები, ასევე თე. ბ-ე, შესაბამისად, პალატა მიიჩნევს, რომ მართებულია სააპელაციო პალატის მსჯელობა გასაჩივრებული აქტის კანონიერად ცნობასთან დაკავშირებით, მხარეთა შორის არსებული კონფლიქტის დასრულებისა და სამართლიანი გადაწყვეტილების მიღების თვალსაზრისით.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ე. და თ. ბ-ეების საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 12 იანვრის გადაწყვეტილება;

3. კასატორებს - ე. ბ-ეს (პ/ნ ...) და თ. ბ-ეს (პ/ნ ...) დაუბრუნდეთ 09.11.2017 წ. №0 საგადასახადო დავალებით თ. ბ-ის (პ/ნ ...) მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 (სამასი) ლარის 70% - 210 (ორას ათი) ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22 მიმღების ანგარიშის №200122900 სახაზინო კოდი №300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ვ. როინიშვილი

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ნ. სხირტლაძე