საქმე # 330310014674807

ბს-950-946(კ-17) 03 მაისი, 2018წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე, ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, განიხილა ლ. კ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლები თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 13.07.2017წ. განჩინებაზე

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ლ. კ-მა 15.12.2014წ. სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მიმართ და მოითხოვა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის მოადგილის 13.11.2014წ. N98 ბრძანების ბათილად ცნობა, რომლითაც გაუქმდა ქ. თბილისის მერიის სსიპ არქიტექტურის სამსახურის 30.04.2014წ. N1242856 გადაწყვეტილება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტარციულ საქმეთა კოლეგიის 31.12.214წ. და 20.05.2015წ. განჩინებებით სასკ-ის 16.2 მუხლის საფუძველზე საქმეში მესამე პირებად ჩაებნენ შპს „...“ და სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახური.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 29.02.2016წ. გადაწყვეტილებით ლ. კ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც მოსარჩელემ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 13.07.2017წ. განჩინებით ლ. კ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 29.02.2016წ. გადაწყვეტილება, რაც ლ. კ-მა საკასაციო წესით გაასაჩვირა.

კასატორმა აღნიშნა, რომ სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, „მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ" საქართველოს მთავრობის 24.03.2009წ. N57 დადგენილება და „ქ. თბილისის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების დამტკიცების შესახებ“ ქ. თბილისის საკრებულოს 27.03.2009წ. N4-13 გადაწყვეტილების 34.15¹ მუხლი, რომლის მიხედვითაც მეზობელი მიწის ნაკვეთის მესაკუთრის სანოტარო წესით დამოწმებული თანხმობის გარეშე არ შეიძლება ნაკვეთის საზღვრიდან 3,0 მეტრზე ნაკლებ მანძილზე ღიობის მოწყობა. კონკრეტულ შემთხვევაში საქმე ეხება არა ახალი მშენებლობის ნებართვის მიღებას, არამედ არსებული კარის შეცვლას, რომელიც გაცილებით უფრო ადრე არის დამონტაჟებული, ვიდრე ზემოხსენებული საქართველოს მთავრობის 24.03.2009წ. N57 დადგენილება იქნებოდა მიღებული. ამასთანავე, ადგილი არ ჰქონია ახალი ღიობის მოწყობას.

კასატორმა აღნიშნა, რომ ქ. თბილისის ძველი უბნების განაშენიანების სპექციფიკის გამო, ზემოხსენებული ნორმების გამოყენება დაუშვებელია. წინააღმდეგ შემთხვევაში, ამოშენებას უნდა დაექვემდებაროს კასატორისა და მისი მეზობლების სახლის იმ ფასადზე არსებული ყველა ფანჯარა, რომელიც შპს „...“ მიწის ნაკვეთს ესაზღვრება. სასამართლომ არ იმსჯელა შპს „...“ მიერ სადავო კარის უკანონო დემონტაჟისა და ღიობის ამოშენების ფაქტებზე. თავად მესამე პირიც აღიარებს, რომ სადავო კარით წლების განმავლობაში არავინ სარგებლობდა და მან საჭიროდ ჩათვალა და განახორცილეა მისი დემონტაჟი. ამასთანავე, არ გამოკვლეულა სადავო კარისა და იმ კედლის კუთვნილების საკითხი, რომელზეც განთავსებულია იგი. რეალურად კედელი და სადავო კარი კასატორის კუთვნილებას წარმოადგენს.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული განჩინების გაცნობის, საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი ნაწილი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, §71; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 11.04.2014წ. გაწყვეტილებით კარის შეცვლასთან დაკავშირებული ლ. კ-ის განცხადებაზე დადგენილ იქნა ხარვეზი. სამსახურის მითითებით, წარსადგენი იყო ფოტოსურათებისა და ფოტომონტაჟის შორი ხედი, აგრეთვე, საჭირო იყო ინფორმაციის წარდგენა, თუ ვის საკუთრებაში იყო საპროექტო კარი. განმცხადებელს ასევე განემარტა, რომ კარის თანასაკუთრებაში არსებობის შემთხვევაში საჭირო იყო შესაბამისი თანხმობის წარდგენა. სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურმა 30.04.2014წ. გადაწყვეტილებით თანხმობა განაცხადა ქ. თბილისში, ... ქ. N8-ში არსებული კარის შეცვლაზე, თუმცა გაურკვეველია რა დოკუმენტები იქნა წარდგენილი ლ. კ-ის მიერ ხარვეზის აღმოსაფხვრელად. სადავო კარი ლ. კ-ისა და შპს "..." საკუთრებაში არსებული ნაკვეთების საერთო კედელზე მდებარეობს. მართებულია ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მოსაზრება, რომ სადავო გადაწყვეტილების მიღებისას არ გამოკვლეულა კარის ადგილას იყო თუ არა გამოჭრილი ღიობი, რადგან მოსარჩელე ადასტურებს, რომ სამუშაოების შესრულების დროისათვის კედელი ამოშენებული იყო. შესაბამისად, ადგილი ჰქონდა არა კარის შეცვლას, არამედ ახალი კარის მოწყობას. ამასთანავე, არ დასტურდება მომიჯნავე ნაკვეთის მესაკუთრის - შპს „...“ თანხმობის არსებობა სადავო სამშენებლო მოქმედების განხორციელებასთან დაკავშირებით. აღნიშნულიდან გამომდინარე, ადმინისტრცაიულმა ორგანომ საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევის გარეშე მიიღო კარის შეცვლის გადაწყვეტილება, რაც მართებულად გახდა მისი ბათილად ცნობის საფუძველი.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა. ამდენად, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ლ. კ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 13.07.2017წ. განჩინება;

3. ზ. ლ-ეს (პ/ნ ...) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 02.10.2017წ. N0 საგადასახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის 70%, _ 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. სხირტლაძე

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ვ. როინიშვილი