საქმე # 330310014530701

საქმე Nბს-1044-1038(კ-17) 16 იანვარი, 2018 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემდეგი შემადგენლობა:

ვასილ როინიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა -ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი - ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარეები - გ. ტ-ე, ზ. ჯ-ე, ლ. წ-ი (მოსარჩელეები)

მესამე პირი - შპს ,,..."

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 19 მაისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი - ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

გ. ტ-ემ, ზ. ჯ-ემ და ლ. წ-მა 2014 წლის 23 ივნისს სარჩელი აღძრეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიაში მოპასუხეების - ქ. თბილისის მერიის სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის, ქ. თბილისის მერიისა და ქ. თბილისი მერიის ქალაქ თბილისის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების საკითხთა კომისიის მიმართ და მოითხოვეს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 17.02.2014წ. №282 განკარგულებისა და ქალაქ თბილისში, საბურთალოს რაიონში, ... ქუჩა N47-ში არსებული მიწის ნაკვეთისათვის ქალაქმშენებლობითი პარამეტრების გაზრდის შესახებ ქალაქ თბილისის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების საკითხთა კომისიის 06.02.2014წ. №5 საოქმო გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა, რომლის რეკომენდაციის საფუძველზეც ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მიერ სადავო განკარგულება იქნა მიღებული. მოსარჩელეებმა ასევე მოითხოვეს სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 07.04.2014 წლის N1210066 ბრძანების და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 19.06.2014 წ ლის N1478 განკარგულების ბათილად ცნობა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2014 წლის 14 ივლისის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე მესამე პირად ჩაბმულ იქნა კ. მ-ე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2015 წლის 27 აპრილის განჩინებით მესამე პირის - კ. მ-ის უფლებამონაცვლედ დადგინდა შპს „...“.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 8 აგვისტოს გადაწყვეტილებით გ. ტ-ის, ზ. ჯ-ისა და ლ. წ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის მერიის 17.02.14 წლის №282 განკაგულება და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიას დაევალა ახალი გადაწყვეტილების მიღება საქმის არსებითი გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2017 წლის 19 მაისის განჩინებით, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 8 აგვისტოს გადაწყვეტილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 19 მაისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

კასატორის განმარტებით, ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 2014 წლის 17 თებერვლის №282 განკარგულებით ქ.თბილისში, საბურთალოს რაიონში, ... ქ.№47-ში არსებულ მიწის ნაკვეთისთვის განაშენიანების კოეფიციენტის (კ-1) და განაშენიანების ინტენსივობის კოეფიციენტის (კ-2) გადამეტების მიზნით, გაიცა სპეციალური ზონალური შეთანხმება საპროექტო წინადადებით, წარმოდგენილი პარამეტრების შესაბამისად და განისაზღვრა კ1=0.6, კ2=3.5.

ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიას მიაჩნია, რომ სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტთან დაკავშირებული სასამართლოს განმარტება მოკლებულია ყოველგვარ სამართლებრივ საფუძველს და ეწინააღმდეგება „სივრცითი მოწყობისა და ქალაქმშენებლობის საფუძვლების შესახებ“ საქართველოს კანონს და „ქ.თბილისის ტერიტორიის გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესების შესახებ“ ქალაქ თბილისის საკრებულოს 2009 წლის 27 მარტის №4-13 გადაწყვეტილებას.

კასატორი უსაფუძვლოდ მიიჩნევს სააპელაციო პალატის შეფასებებს, იმასთან დაკავშირებით, რომ სადავო ადმინისტრაციულ - სამართლებრივი აქტის საფუძველზე იმდენად იქნა გადამეტებული დაბალი ინტენსივობის საცხოვრებელი ზონა 3-თვის ნორმატიულად დადგენილი განაშენიანების ინტენსივობის კოეფიციენტი, რომ დასაშვები გახდა საცხოვრებელი ზონა 6-ში დაშვებული მშენებლობის წარმოება, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია აღნიშნავს, რომ სპეციალური ზონალური შეთანხმება და მიწის ნაკვეთის ფუნქციური ზონა წარმოადგენს სხვადასხვა შინაარსის მატარებელ ცნებებს, კერძოდ, კ-1 და კ-2 კოეფიციენტი განსაზღვრავს მხოლოდ შენობა - ნაგებობის პარამეტრებს, ხოლო ფუნქციური ზონა მოიცავს როგორც შენობა - ნაგებობის პარამეტრებს, ისე შენობა - ნაგებობის დასაშვებ ფუნქციას. შესაბამისად, შეუძლებელია კოეფიციენტის ცვლილება, რომელიც გულისხმობს მხოლოდ შენობა - ნაგებობის პარამეტრს, ავტომატურად იწვევდეს ფუნქციური ზონის ცვლილებას. სპეციალური ზონალური შეთანხმების ფარგლებში განსასაზღვრი განსაზღვრული კოეფიციენტის მაქსიმალური ოდენობა კანონით დადგენილი არ არის, შესაბამისად მისი გადაწყვეტა ხდება ყოველ კონკრეტულ შემთხვევაში და შესაძლებელია ამ წესით განსაზღვრული კოეფიციენტი არ ემთხვეოდეს არც ერთი ზონისათვის დადგენილ პარამეტრებს.

კასატორი მიუთითებს, სადავო აქტის დროს მოქმედი 2009 წლის 27 მარტის N4-13 გადაწყვეტილების მე-19 მუხლის მე-14 პუნქტზე და აღნიშნავს, რომ საცხოვრებელ ზონა 6-ში მიწის ნაკვეთის განაშენიანების ინტენსივობის მაქსიმალური კოეფიციენტი (კ-1) არის, ხოლო მიწის ნაკვეთის განაშენების ინტენსივობის მაქსიმალური კოეფიციენტი (კ-2) -2.5. სადავო აქტით განაშენიანების ინტენსივობის (კ2) კოეფიციენტი განისაზღვრა შემდეგი სახით კ2=3.5, შესაბამისად, კასატორისათვის გაუგებარია რა გარემოებაზე დაყრდნობით განმარტა სასამართლომ, რომ თითქოსდა საცხოვრებელი ზონა 3-ში მდებარე მიწის ნაკვეთის განაშენიანების ინტენსივობის კოეფიციენტის გადამეტებამ გამოიწვია საცხოვრებელი ზონა 6 -თვის კ2-ის მაქსიმალურ ოდენობაა 2.5.

კასატორის მითითებით, გასათვალისწინებელია ის გარემოება, რომ სადავო აქტი წარმოადგენს აღმჭურველ ადმინისტრაციულ სამართლებრივ აქტს, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60 მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, დაუშვებელია კანონსაწინააღმდეგო აქტის ბათილად ცნობა, თუ მხარეს აქვს კანონიერი ნდობა ადმინისტრაციულ სამართლებრივი აქტის მიმართ, გარდა იმ შემთხვევისა თუ ადმინისტრაციული აქტი არსებითად არღვევს სახელმწიფო, საზოგადოებრივ, ან სხვა პირთა კანონიერ უფლებებს ან ინტერესებს. გასაჩივრებულ განჩინებაში პალატა ვერ უთითებს, მოსარჩელეთა კანონიერ ინტერესზე მიყენებული, თუ რა სახის პირდაპირი და უშუალო ზიანი მიიჩნია აქტის ბათილად ცნობის საფუძვლად, მით უმეტეს იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ საქმეში არსებული საექსპერტო დასკვნა არ შეიცავს ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის კანონიერების განსაზღვრისათვის მნიშვნელოვან და საჭირო ინფორმაციას, საქმეში წარმოდგენილი შპს მშენებლობის, პროექტირების, პროექტების ექსპერტიზის, ნაგებობათა მდგრადობის და აღდგენა-რეკონსტრუქციის სამეცნიერო ტექნიკური ცენტრის „...-ს“ 13.11.2014 წლის დასკვნის თანახმად, ქ. თბილისში საბურთალოს რაიონში ... ქუჩის №49-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის კედლებში არსებული ბზარები წარმოშობილია მის აღმოსავლეთით მშენებარე შპს „...“ ექვსსართულიანი სახლის მშენებლობის დროს, შესაბამისად, მესამე პირის მიერ განხორციელებული მშენებლობის პროცესი არ წარმოადგენს ადმინისტრაციული ორგანოს მხრიდან, კოეფიციენტის გაზრდის თაობაზე გადაწყვეტილების მიღების დროს გამოსაკვლევ და შესასწავლ გარემოებას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 3 ნოემბრის განჩინებით ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის საკასაციო საჩივარი ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის საკასაციო საჩივრი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი ნაწილი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, №7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ განსახილველ შემთხვევაში სახეზეა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის გამოყენების წინაპირობები.

განსახილველ შემთხვევაში დადგენილია, რომ საპროექტო მიწის ნაკვეთი მდებარეობს საცხოვრებელ ზონა 3-ში. ასევე დადგენილია, რომ ქალაქ თბილისის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების საკითხთა საბჭოს 06.02.2014წ. №5 სხდომის ოქმის თანახმად, საკითხს დადებითი შეფასება მიეცა და ქალაქ თბილისში, საბურთალოს რაიონში, ... ქუჩა N47-ში არსებული ტერიტორიის განაშენიანების კოეფიციენტი და განაშენიანების ინტენსივობის კოეფიციენტი განისაზღვრა: კ1=0,6, კ2=3,5. ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 17.02.2014წ. N282 განკარგულებით (ქალაქ თბილისის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების საკითხთა საბჭოს 06.02.2014წ. №5 სხდომის ოქმის შესაბამისად) ქალაქ თბილისში, ... ქუჩა N47-ში არსებული მიწის ნაკვეთისთვის განაშენიანების კოეფიციენტის (კ1) და განაშენიანების ინტენსივობის კოეფიციენტის (კ2) გადამეტების მიზნით გაიცა სპეციალური ზონალური შეთანხმება საპროექტო წინადადებით, წარდგენილი პარამეტრების შესაბამისად და განისაზღვრა: კ1=0,6, კ2=3,5.

საკასაციო პალატა ,,სივრცითი მოწყობისა და ქალაქთმშენებლობის საფუძვლების შესახებ’’ საქართველოს კანონის 31-ე მუხლზე და ქალაქ თბილისის საკრებულოს 2009 წლის 27 მარტის №4-13 გადაწყვეტილებით დამტკიცებული ,,ქ.თბილისის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესების” 24-ე მუხლზე მითითებით განმარტავს, რომ განაშენიანების კოეფიციენტისა და განაშენიანების ინტენსივობის კოეფიციენტების მაქსიმალური მაჩვენებლები გადამეტებული შეიძლება იყოს განაშენიანების რეგულირების გეგმების გადაწყვეტების საფუძველზე, თუ: ა) ამას მოითხოვს დედაქალაქის ქალაქმშენებლობითი და არქიტექტურული, აგრეთვე ქალაქის განვითარებასთან დაკავშირებული სხვა განსაკუთრებული მიზეზები; ბ) გადამეტება წონასწორდება ან კომპენსირდება გარკვეული ზომებით, რომელთა გატარება უზრუნველყოფს ჯანსაღი საცხოვრებელი და სამუშაო პირობების მოთხოვნების შელახვისა და გარემოზე არახელსაყრელი ზემოქმედების თავიდან აცილებას, სატრანსპორტო და საინჟინრო ინფრასტრუქტურის მოთხოვნების დაკმაყოფილებას; გ) ამას არ დაუპირისპირდება სხვა საზოგადოებრივი ინტერესები; სადავო საკითხის ხელახალი განხილვისას იმისათვის, რომ შესრულდეს კანონის მოთხოვნა და ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება იყოს კანონშესაბამისი, ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის მნიშვნელოვანი და სავალდებულო წინაპირობაა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოების გამოკვლევა, გაანალიზება, შესწავლა და გადაწყვეტილების მიღება ამ გარემოებათა შეფასების შედეგად, იმისათვის, რომ თავიდან იქნეს აცილებული ადმინისტრაციული ორგანოს დაუსაბუთებელი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მიღება. ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია სრულფასოვნად გამოიყენოს მისთვის ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსით მინიჭებული უფლებამოსილება და გადაწყვეტილება მიიღოს დაინტერესებულ მხარეთა მოსმენისა და კანონით განსაზღვრული პროცედურის ჩატარების მეშვეობით, საჭიროების შემთხვევაში ადმინისტრაციული წარმოების ფარგლებში ასევე უფლებამოსილია გამოითხოვოს ქალაქ თბილისის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების საკითხთა კომისიის დასაბუთებული დასკვნაც.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს შეფასებას იმის თაობაზე, რომ სპეციალური ზონალური შეთანხმებით შესაძლებელია კოეფიციენტების მომატება, თუმცა განსახილველ შემთხვევაში ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მიერ 17.02.14წ. №282 განკარგულება ისე იქნა მიღებული, რომ ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ არ გამოკვლეულა ქალაქ თბილისში, ... ქუჩა N47-ში არსებული მიწის ნაკვეთისთვის განაშენიანების კოეფიციენტის (კ1) და განაშენიანების ინტენსივობის კოეფიციენტის (კ2) გაზრდის კანონიერი საფუძვლების არსებობა.

საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ საქართველოს ადმინისტრაციული კოდექსის 53-ე მუხლი ორგანოს ავალდებულებს მიღებული გადაწყვეტილების დასაბუთებას. ადმინისტრაციულმა ორგანომ უნდა გამორიცხოს თვითნებური, მიკერძოებული, არაკვალიფიციური გადაწყვეტილება და უნდა დაასაბუთოს მიღებული გადაწყვეტილების კანონთან შესაბამისობა და კონკრეტული გადაწყვეტილების მიღების აუცილებლობა. მოტივირებული, დასაბუთებული გადაწყვეტილება კანონიერი გადაწყვეტილების წინაპირობას წარმოადგენს. დასაბუთებაში კი არგუმენტირებულად უნდა მიეთითოს ყველა იმ გარემოებაზე, რომლის შესაბამისადაც მიღებულ იქნა ეს გადაწყვეტილება. საკასაციო სასამართლოს მითითებით, მხარისათვის გასაგები უნდა იყოს რა მოტივით იქნა მიღებული კონკრეტული გადაწყვეტილება, რასაც განსახილველ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონია.

საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ ქალაქ თბილისის საკრებულოს 2009 წლის 27 მარტის №4-13 გადაწყვეტილებით დამტკიცებული ,,ქ.თბილისის ტერიტორიის გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესების", 24-ე მუხლი ითვალისწინებს კოეფიციენტების გადამეტების შესაძლებლობას, მხოლოდ გარკვეული პირობების არსებობის შემთხვევაში და ყოველი კონკრეტული შემთხვევა საჭიროებს შესაბამის დასაბუთებას, რაც ქ.თბილისის მერის განკარგულებაში არ არის დასაბუთებული, აღნიშნული კი ქმნის სასამართლოს მიერ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილით მინიჭებული უფლებამოსილების გამოყენების საფუძველს.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა, შესაბამისად, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 19 მაისის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ვ. როინიშვილი

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ნ. სხირტლაძე