1169აპ-10 23 თებერვალი, 2011 წელი

ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატამ შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე დავით სულაქველიძე

მოსამართლეები: მაია ოშხარელი, პაატა სილაგაძე

სხდომის მდივნის _ გ. შალამბერიძის

პროკურორ _ ლ. ქ-ს

ადვოკატების _ ზ. რ-ს, რ. შ-ს

მსჯავრდებულ – გ. ც-ს

მონაწილეობით განიხილა მსჯავრდებულ გ. ც-სა და მისი დამცველის, ადვოკატ ზ. რ-ს საკასაციო საჩივარი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2010 წლის 18 ნოემბრის განაჩენზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

საბრალდებო დასკვნით გ. ც-ს, ბრალი ედებოდა ძარცვაში, რამაც მნიშვნელოვანი ზიანი გამოიწვია, დანაშაული, გათვალისწინებული საქართველოს სსკ-ის 178-ე მუხლის მე-2 ნაწილის ,,ა” ქვეპუნქტით, რაც გამოიხატა შემდეგში:

2009 წლის 11 მაისს გ. ც-ი იმყოფებოდა თბილისში, გამზირის მიმდებარე ტერიტორიაზე, რა დროსაც მან განიზრახა, მართლსაწინააღმდეგო მისაკუთრების მიზნით, აშკარად დაუფლებოდა სხვის მოძრავ ნივთს. განზრახვის სისრულეში მოსაყვანად იგი მიუახლოვდა “- “ მარკის ავტომანქანას, რომელსაც მართავდა ი. ჯ-ა და რომელიც გამზირზე ნელა მოძრაობდა მანქანათა საცობში. მან მოახერხა ფანჯრიდან ავტომანქანის სალონში ხელის შეყოფა და მძღოლ ი. ჯ-ს ჩამოგლიჯა ოქროს ყელსაბამი, რის შემდეგაც იგი შემთხვევის ადგილიდან მიიმალა. აღნიშნული ქმედებით გ. ც-მ ი. ჯ-ს მიაყენა - ლარის ოდენობის მნიშვნელოვანი მატერიალური ზიანი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 27 თებერვლის განაჩენით გ. ც-ი გამართლდა საქართველოს სსკ-ის 178-ე მუხლის მე-2 ნაწილის ,,ა” ქვეპუნქტის საფუძველზე წარდგენილ ბრალდებაში.

აღნიშნული განაჩენი სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ძველი თბილისის რაიონული პროკურატურის პროკურორმა თ. მ-მ და დაზარალებულმა ი. ჯ-მ.

აპელანტი _ ძველი თბილისის რაიონული პროკურატურის პროკურორი თ. მ-ა სააპელაციო საჩივრით ითხოვდა გ. ც-ს მიმართ თბილისის საქალაქო სასამართლოს მიერ გამოტანილი გამამართლებელი განაჩენის გაუქმებასა და მის ნაცვლად გამამტყუნებელი განაჩენის დადგენას, გ. ც-ს დამნაშავედ ცნობას საქართველოს სსკ-ის 178-ე მუხლის მეორე ნაწილის “ა” ქვეპუნქტის საფუძველზე და მისთვის სასჯელის სახედ და ზომად 5 (ხუთი) წლის ვადით თავისუფლების აღკვეთის განსაზღვრას. პროკურორი თ. მ-ა თავის მოთხოვნას ასაბუთებდა შემდეგი მოტივებით: პირველი ინსტანციის სასამართლოს განაჩენი გ. ც-ს მიმართ უკანონო და დაუსაბუთებელია, რადგან სასამართლომ დაარღვია საქართველოს სსსკ-ის მე-18 და მე-19 მუხლების მოთხოვნები საქმის ყოველმხრივი, ობიექტური, სრული გამოკვლევის, მტკიცებულებათა ობიექტურად შეფასების თაობაზე და მიიღო ნაჩქარევი, არასწორი გადაწყვეტილება. სასამართლომ ყურადღება არ მიაქცია იმას, რომ დაზარალებულმა და მოწმე ხ. ნ-მ ერთმნიშვნელოვნად მიუთითეს, რომ გაქცეული დამნაშავის ზურგიდან დანახვისას დააფიქსირეს მისი გრძელი თმა, ე.წ. ,,სველი ეფექტით”. გარდა ამისა, წინასწარი გამოძიების სტადიაზეც მიცემულ ჩვენებებშიც მოწმე ნ. მ-ა და დაზარალებული ი. ჯ-ა მიუთითებენ მძარცველის გრძელ თმებზე. ამასთან, მოწმე ნ. მ-ს განმარტებით, გ. ც-ი იმავე ქურთუკში დააკავეს პოლიციის თანამშრომლებმა, რომელიც მას ეცვა დანაშაულის ჩადენის მომენტში. სასამართლომ არასწორად ცნო დაუშვებელ მტკიცებულებად ფოტოსურათით ამოცნობის ოქმი, ვინაიდან ნ. მ-მ სასამართლო სხდომაზე განაცხადა, რომ ორი ფოტოსურათის მკვეთრი მსგავსების გამო თავდაპირველად მართლაც გაუჭირდა ამოცნობა, მაგრამ შემდეგ უკვე დარწმუნებით დაადო ხელი გ. ც-ს ფოტოსურათს. მან სასამართლოში საქმის განხილვისას კიდევ ერთხელ მიუთითა გ. ც-ზე, როგორც მძარცველზე. ნ. მ-ს განმარტება სასამართლო სხდომის ოქმში არასწორად დაფიქსირდა, რის გამოც, მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად, სხდომის ოქმზე შენიშვნები იქნა გაკეთებული, რომლებიც სასამართლომ სრულიად უსაფუძვლოდ არ გაიზიარა. გამამართლებელი განაჩენის დადგენისას სასამართლომ განსაკუთრებული ყურადღება გაამახვილა საქმეში არსებულ, ძველი თბილისის რაიონის შინაგან საქმეთა სამმართველოს მეექვსე განყოფილების უბნის ინსპექტორ-გამომძიებლის პატაკზე, რომლის მიხედვითაც, გ. ც-ი სარგებლობს მობილური ტელეფონით, რომლის ნომერიც არის - - - - - - . ადვოკატის შუამდგომლობის საფუძველზე გამოთხოვილ იქნა აღნიშნულ ნომერზე 2009 წლის 12 მაისის ჩათვლით განხორციელებული სატელეფონო ზარების ნუსხა მომსახურე ანძების მითითებით, მაშინ, როდესაც სახელმწიფო ბრალმდებელმა შპს “ჯეოსელიდან” წარადგინა ოფიციალური დოკუმენტი, რომლის მიხედვითაც, ზემოაღნიშნული ნომრის მფლობელის დემოგრაფიული მონაცემები ვერ დადგინდა. სრულიად ადვილი შესაძლებელია, დანაშაულის ჩადენის მომენტში მობილური ტელეფონი მითითებული ნომრით სულ სხვა პიროვნებას, ან სულაც გ. ც-ს ოჯახის რომელიმე წევრს ჰქონდა სარგებლობაში. სახელმწიფო ბრალდება ასევე არ ეთანხმება განაჩენის იმ ნაწილს, რომლის მიხედვით, საქმეში სასამართლო განხილვის შემდეგ დარჩა მხოლოდ ერთი მტკიცებულება _ ნ. მ-ს ჩვენება, რომელიც შესაძლებელია კეთილსინდისიერად ცდებოდეს. აპელანტის, პროკურორ თ. მ-ს განმარტებით, სასამართლოს ასეთი შეფასება მოკლებულია ლოგიკურობას და მის მიერ გამამართლებელი განაჩენის სახით მიღებულია დაუსაბუთებელი და ნაჩქარევი გადაწყვეტილება.

ამავე დროს, ძველი თბილისის რაიონული პროკურატურის პროკურორმა თ. მ-მ კერძო სააპელაციო საჩივრით გაასაჩივრა ფოტოსურათებითა და პირის ამოსაცნობად წარდგენის ოქმების დაუშვებელ მტკიცებულებად ცნობის შესახებ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 16 თებერვლის საოქმო დადგენილებაც და ითხოვა მისი გაუქმება იმ მოტივით, რომ გ. ც-ი მოწმე ნ. მ-მ ამოიცნო ჯერ ფოტოსურათებით, ხოლო შემდეგ _ ვიზუალურად. ორივე შემთხვევაში სრულად იყო დაცული საქართველოს სსსკ-ის 347-ე მუხლის მოთხოვნები.

აპელანტი _ დაზარალებული ი. ჯ-ა სააპელაციო საჩივრით ითხოვდა გ. ც-ს მიმართ პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ გამოტანილი გამამართლებელი განაჩენის გაუქმებასა და მის ნაცვლად გამამტყუნებელი განაჩენის დადგენას შემდეგი მოტივებით: პირველი ინსტანციის სასამართლოს განაჩენი გ. ც-ს მიმართ უკანონოა, ვინაიდან მისმა შვილმა ნ. მ-მ სასამართლო სხდომაზე, რომელსაც ის ესწრებოდა, განმარტა, რომ მძარცველის სახის ნაკვთები, რომელმაც ყელსაბამი ჩამოგლიჯა მას (ი. ჯ-ს) ყელიდან, დაინახა დადევნების დროს, ხოლო განაჩენში კი დაფიქსირებულია, რომ მან იგი ნახა ავტომანქანასთან მიახლოებისას, რაც სინამდვილეს არ შეესაბამება. ამასთან, სიმართლეს არ შეეფერება ის ფაქტი, რომ თითქოს მისმა შვილმა სასამართლო პროცესზე განაცხადა, რომ განსასჯელი ფოტოსურათებით ვერ ამოიცნო. რეალურად კი მან სასამართლოში განაცხადა, რომ ფოტოსურათებით ამოცნობის დროს, ორი პიროვნების ფოტოსურათების მკვეთრი მსგავსების გამო, თავდაპირველად გაუჭირდა ამოცნობა, მაგრამ კარგად დაკვირვების შემდეგ მან ხელი დაადო გ. ც-ს ფოტოსურათს. იგივე პიროვნება მან ამოიცნო ვიზუალური ამოცნობის ჩატარების დროსაც. მართალია, მან და მოწმე ხ. ნ-მ სასამართლოში მიუთითეს მძარცველის გრძელ თმებზე სველი ეფექტით, რაზეც განაჩენში საერთოდ არ არის მსჯელობა. სასამართლომ, ასევე უსაფუძვლოდ, მტკიცებულებად არ ჩათვალა ის ფაქტი, რომ გ. ც-ი იმავე ქურთუკით იყო მიყვანილი პოლიციაში დაკავების დროს, რომელიც მას ეცვა დანაშაულის ჩადენის დროს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2010 წლის 18 ნოემბრის განაჩენით ძველი თბილისის რაიონული პროკურორის მოადგილის _ თ. მ-ს სააპელაციო და კერძო სააპელაციო საჩივრების მოთხოვნა დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ. ასევე დაკმაყოფილდა დაზარალებულ ი. ჯ-ს სააპელაციო საჩივრის მოთხოვნაც.

გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 27 თებერვლის გამამართლებელი განაჩენი გ. ც-ს მიმართ, ხოლო მის ნაცვლად გამოტანილ იქნა გამამტყუნებელი განაჩენი, რომლითაც გ. ც-ი ცნობილ იქნა დამნაშავედ საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 178-ე მუხლის მეორე ნაწილის “ა” ქვეპუნქტის საფუძველზე, რომლითაც მას მსჯავრი დაედო ძარცვისათვის, რამაც მნიშვნელოვანი ზიანი გამოიწვია, ხოლო სასჯელის სახედ და ზომად განესაზღვრა თავისუფლების აღკვეთა 4 (ოთხი) წლისა და 6 (ექვსი) თვის ვადით.

სააპელაციო სასამართლოს განაჩენის თაობაზე მსჯავრდებულმა გ. ც-მა და მისმა დამცველმა, ადვოკატმა ზ. რ-მა საკასაციო საჩივრით მიმართეს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატას. კასატორები თავიანთი საჩივრით ითხოვენ სააპელაციო სასამართლოს გამამტყუნებელი განაჩენის გაუქმებასა და გ. ც-ს მიმართ სისხლისსამართლებრივი დევნის შეწყვეტას საქართველოს სსსკ-ის 28-ე მუხლის პირველი ნაწილის ,,ა” ქვეპუნქტის შესაბამისად, იმ საფუძვლით, რომ მას არ ჩაუდენია გამამტყუნებელი განაჩენით მის მიმართ შერაცხული ქმედება.

საკასაციო პალატის სხდომაზე განხილვისას მსჯავრდებულმა გ. ც-მა და მისმა დამცველებმა მხარი დაუჭირეს თავიანთ საკასაციო საჩივარს. ადვოკატმა ზ. რ-მა აღნიშნა: სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება გ. ც-ს ფოტოსურათით ამოცნობის ოქმის დაუშვებელ მტკიცებულებად ცნობის შესახებ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის მიერ გამოტანილი საოქმო დადგენილების გაუქმებისა და აღნიშნული მტკიცებულების დაშვების თაობაზე უკანონო იყო, რადგან ამომცნობმა, მოწმე ნ. მ-მ სასამართლო სხდომაზე განაცხადა, რომ მან ვერ ამოიცნო გ. ც-ი, ამასთან, მის მიერ თავის ჩვენებაში აღწერილი მძარცველის ნიშნები არ შეესაბამება მსჯავრდებულის გარეგნობას. წინააღმდეგობრივია, ასევე, მოწმე ნ. მ-სა და დაზარალებულ ი. ჯ-ს ჩვენებები მომხდარი შემთხვევის დროს მოვლენების განვითარებისა და მძარცველის გარეგნობის შესახებ. მიუხედავად ამისა, სააპელაციო სასამართლომ ისინი მაინც მიიჩნია სარწმუნო მტკიცებულებად, რომლებსაც ეყრდნობა გამამტყუნებელი განაჩენი. იგივე შეიძლება ითქვას მოწმე ხ. ნ-ს ჩვენების შესახებ. სასამართლომ დაუსაბუთებლად უარყო მსჯავრდებულის ალიბი იმის თაობაზე, რომ მომხდარი შემთხვევის დროს იგი სრულიად სხვა ადგილზე იმყოფებოდა, რასაც ადასტურებენ მოწმეები და რაც ასევე დასტურდება მობილური ტელეფონით მის მიერ განხორციელებული ზარებით, რის გამოც იგი აღნიშნულ დანაშაულს ვერ ჩაიდენდა. აღნიშნული გარემოებებიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ გ. ც-ს ბრალდების საქმე განიხილა მნიშვნელოვანი დარღვევებითა და არაობიექტურად, რამაც განაპირობა მსჯავრდებულის მიმართ უკანონო და დაუსაბუთებელი განაჩენის გამოტანა. საბოლოოდ ადვოკატმა ზ. რ-მ საკასაციო პალატის წინაშე იშუამდგომლა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს განაჩენის გაუქმებისა და მსჯავრდებულ გ. ც-ს მიმართ სისხლისსამართლებრივი დევნის შეწყვეტის თაობაზე იმ საფუძვლით, რომ მას არ ჩაუდენია სისხლის სამართლის კანონით გათვალისწინებული ქმედება.

ადვოკატმა რ. შ-მა და მსჯავრდებულმა გ. ც-მა მხარი დაუჭირეს ადვოკატ ზ. რ-ს შუამდგომლობას და ითხოვეს მისი დაკმაყოფილება.

პროცესში მონაწილე პროკურორმა ლ. ქ-მა მხარი არ დაუჭირა საკასაციო საჩივარს იმ მოტივით, რომ დაცვის მხარის მოთხოვნა უსაფუძვლოა, რადგან, მისი აზრით, გასაჩივრებული განაჩენი ემყარება კანონიერ მტკიცებულებებს, ხოლო საქმე სააპელაციო სასამართლომ განიხილა ობიექტურად და სრულად; ამასთან, დაცვის მხარემ ვერ გააბათილა ბრალდების მხარის მიერ სასამართლოსათვის წარდგენილი მტკიცებულებები, რომლებითაც უტყუარად დასტურდება, რომ გ. ც-მა ნამდვილად ჩაიდინა მისთვის ბრალად შერაცხული ქმედება. პროკურორმა ლ. ქ-მა საკასაციო პალატის ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ ბრალდების მოწმე ნ. მ-მ და დაზარალებულმა ი. ჯ-მ, რომლებმაც ექსტრემალურ ვითარებაში დაინახეს მძარცველი, შეძლებისდაგვარად აღწერეს მისი გარეგნობა და ჩაცმულობა, რაც ძირითადად ემთხვევა გ. ც-ს გარეგნობას. რაც შეეხება მოწმე ნ. მ-ს ჩვენებას, რომელიც მან პირველი ინსტანციის სასამართლოში დაკითხვისას მისცა, იგი ემთხვევა მის მიერვე წინასწარი გამოძიების სტადიაზე მიცემულ ჩვენებას, რის გამოც აღნიშნული ჩვენება მართებულად გაიზიარა სააპელაციო სასამართლომ. პროკურორმა ლ. ქ-მა აღნიშნული გარემოებების საფუძველზე საკასაციო პალატის წინაშე იშუამდგომლა, რომ კასატორებს უარი ეთქვას მათი საჩივრის დაკმაყოფილებაზე, ხოლო თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2010 წლის 18 ნოემბრის განაჩენი მსჯავრდებულ გ. ც-ს მიმართ დარჩეს უცვლელად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ, შეისწავლა რა სისხლის სამართლის საქმის მასალები მსჯავრდებულ გ. ც-ს მიმართ, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა და მოუსმინა მხარეებს, მიიჩნია, რომ აღნიშნული საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს, ხოლო გასაჩივრებული განაჩენი უნდა დარჩეს უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო პალატა ვერ დაეთანხმება დაცვის აპელირებას იმის თაობაზე, რომ დაზარალებულ ი. ჯ-სა და და მოწმე ნ. მ-ს ჩვენებებში აღწერილი მძარცველის გარეგნობის ნიშნები არ შეესაბამება მსჯავრდებულ გ. ც-ს გარეგნობას, რადგან ასეთი რამ არ დასტურდება საქმეში არსებული მასალებით. პირიქით, როგორც წინასწარი გამოძიების სტადიაზე მიცემულ ჩვენებებში, ისე პირველი ინსტანციის სასამართლოში ი. ჯ-სა და ნ. მ-ს მიერ წარმოდგენილი მძარცველის გარეგნული აღწერილობა არსებით დეტალებში ერთმანეთს ემთხვევა, ხოლო იდენტური თანხვედრა ჩვენებებისა შეუძლებელიცაა და არც შეიძლება ასეთი მოთხოვნის დაყენება, ვინაიდან აღნიშნულმა დაზარალებულმა და მოწმემ გ. ც-ი დროის ერთი და იგივე მონაკვეთში დაინახეს, მაგრამ განსხვავებულ ვითარებაში. აქედან გამომდინარე, გარკვეული სხვაობები მათ ჩვენებებში სავსებით ბუნებრივია და ამ უკანასკნელს ვერ მიენიჭება გადამწყვეტი მნიშვნელობა. საგულისხმოა ის გარემოებაც, რომ სასამართლოში დაზარალებულმაც და მოწმე ნ. მ-ც უყოყმანოდ განაცხადეს, რომ განსასჯელი იყო სწორედ ის პიროვნება, ვინც მათ პირველად იხილეს მომხდარი შემთხვევის დროს. მხედველობაშია მისაღები ისიც, რომ ხსენებულ დაზარალებულსა და მოწმეს არავითარი პირადი დაინტერესება არ გააჩნიათ მსჯავრდებულ გ. ც-ს წინააღმდეგ და არ არიან მიკერძოებულნი. მართალია, მოწმე ნ. მ-ს მონაწილეობით ჩატარებული ფოტოსურათით, ასევე ვიზალური ამოცნობის ოქმები საპროცესო დარღვევების გამო ვერ იქნება გამოყენებული მტკიცებულებად, მაგრამ ეს არ არის ისეთი შემთხვევა, როცა დაზარალებულსა და მოწმეს არ შეეძლოთ დაენახათ და დაემახსოვრებინათ დამნაშავის გარეგნობა, ამიტომაა, რომ მათ ჩვენებებში აღწერილი მძარცველის გარეგნობა ძირითადად ემთხვევა გ. ც-ს გარეგნობას. იმ გარემოებას, რომ მომხდარი შემთხევის დროს დაზარალებულ ი. ჯ-სა და მოწმე ნ. მ-ს შეეძლოთ ნამდვილად დაენახათ გ. ც-ი შემთხვევის ადგილზე და არა სხვა დროს ან სხვა ადგილზე, არაპირდაპირ ადასტურებს ასევე მოწმე ხ. ნ-ა-ა-ს მიერ სააპელაციო სასამართლოში მიცემული ჩვენება. განხილული გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა თვლის, რომ არ არსებობს დაზარალებულისა და ბრალდების მოწმეთა ჩვენებების სისწორესა და ობიექტურობაში ეჭვის შეტანის საფუძველი, რომლებიც ერთობლიობაში სავსებით საკმარისია გ. ც-ს საქართველოს სსკ-ის 178-ე მუხლის მე-2 ნაწილის “ა” ქვეპუნქტით მსჯავრდებისათვის.

ამავე დროს, საკასაციო პალატა ყურადღებას მიაქცევს იმ გარემოებაზე, რომ სააპელაციო სასამართლომ გ. ც-ს ბრალდების საქმის განხილვისას დაუშვა გარკვეული საპროცესო დარღვევა, რაც მდგომარეობს შემდეგში:

სააპელაციო სასამართლო შეეცადა, რომ გარდა ზემოაღნიშნული ბრალდების მტკიცებულებებისა, სხვა მტკიცებულებაც განეხილა და შეეფასებინა, რომლის დაშვებას ითხოვდა ბრალდების მხარე კერძო სააპელაციო საჩივრით. მხედველობაშია წინასწარი გამოძიების სტადიაზე მოწმე ნ. მ-ს მონაწილეობით ჩატარებული ფოტოსურათით ამოცნობის ოქმი, რომელიც, ვიზუალური ამოცნობის ოქმთან ერთად, პირველი ინსტანციის სასამართლომ საოქმო დადგენილებით დაუშვებელ მტკიცებულებად ცნო. სააპელაციო სასამართლომ განაჩენის სამოტივაციო ნაწილში აღნიშნა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ თავისი დადგენილებით უსაფუძვლოდ ცნო დაუშვებლად ფოტოსურათით ამოცნობის ოქმი, რის გამოც აღნიშნული დადგენილება უნდა გაუქმდეს და ნაწილობრივ დაკმაყოფილდეს სახელმწიფო ბრალმდებლის კერძო საკასაციო საჩივრის მოთხოვნა. მიუხედავად ამისა, სააპელაციო სასამართლოს თავისი განაჩენის სარეზოლუციო ნაწილში არაფერი არ დაუდგენია პირველი ინსტანციის სასამართლოს ზემოხსენებული დადგენილების გაუქმებისა და ფოტოსურათით ამოცნობის ოქმის მტკიცებულებად დაშვების შესახებ, არამედ შემოიფარგლა მხოლოდ იმის აღნიშვნით, რომ სახელმწიფო ბრალმდებლის კერძო საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, სადაც ისიც კი არ არის მითითებული, კერძო საკასაციო საჩივრის მოთხოვნა რა ნაწილში დაკმაყოფილდა. აღნიშნული საკითხი არც სასამართლო განხილვის მიმდინარეობის დროს გადაწყვეტილა. ამის შედეგად შეიქმნა გაურკვევლობა აღნიშნული მტკიცებულების სტატუსთან დაკავშირებით.

აქვე აუცილებლად უნდა აღინიშნოს იმის თაობაზეც, რომ, ვიდრე მტკიცებულებების დაუშვებლად ცნობის შესახებ პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ გამოტანილი საოქმო დადგენილების საფუძვლიანობასა და დასაბუთებულობაზე იმსჯელებდა, სააპელაციო სასამართლოს უნდა შეემოწმებინა _ ბრალდების მხარეს საპროცესო კანონით დადგენილი წესის დაცვით ჰქონდა თუ არა გასაჩივრებული აღნიშნული სასამართლო დადგენილება ამოცნობის ოქმების დაუშვებელ მტკიცებულებად ცნობის თაობაზე. მხოლოდ ამ საკითხის გადაწყვეტის შემდეგ შეეძლო მას ემსჯელა და მიეღო რაიმე გადაწყვეტილება ხსენებული მტკიცებულებების დასაშვებობის თაობაზე. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ საქართველოს სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის (1998 წლის 20 თებერვლის რედაქცია) 525-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად საქალაქო სასამართლოს დადგენილება, რომელიც გამოტანილია საქმის განხილვისას და არ არის შემაჯამებელი ხასიათისა, შეიძლება გასაჩივრდეს სააპელაციო წესით განაჩენთან ერთად. მოცემულ შემთხვევაში პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ სასამართლო სხდომისას გამოტანილი საოქმო დადგენილება მტკიცებულებების დაუშვებლად ცნობის შესახებ ბრალდების მხარის მიერ გასაჩივრებული იყო არა განაჩენის თაობაზე შეტანილი სააპელაციო საჩივრით, ანუ სააპელაციო წესით, არამედ ცალკე _ კერძო სააპელაციო საჩივრის შეტანის გზით, რაც არასწორი იყო. აღნიშნულის გამო სააპელაციო სასამართლოს არსებითად არ უნდა ემსჯელა ხსენებული კერძო სააპელაციო საჩივრის მოთხოვნის თაობაზე, არამედ უარი უნდა ეთქვა მის განხილვაზე, ვინაიდან იგი შეტანილი იყო საპროცესო კანონის მოთხოვნათა დარღვევით, რაც მხედველობიდან გამორჩა სააპელაციო სასამართლოს.

მიუხედავად აღნიშნულისა, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ გ. ც-ს ბრალდების საქმის სააპელაციო სასამართლოში განხილვისას არ ყოფილა დაშვებული ისეთი არსებითი დარღვევები, რასაც შეეძლო გავლენა მოეხდინა საქმის შედეგზე კანონიერი, დასაბუთებული და სამართლიანი განაჩენის დადგენის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნული გარემოებების საფუძველზე საკასაციო პალატა მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ მსჯავრდებულისა და მისი დამცველის საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს, ხოლო თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2010 წლის 18 ნოემბრის განაჩენი გ. ც-ს მიმართ უნდა დარჩეს უცვლელად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ, იხელმძღვანელა რა საქართველოს სსსკ-ის (1998 წლის 20 თებერვლის რედაქცია) 561-ე მუხლის პირველი ნაწილის “ა” ქვეპუნქტითა და 568-ე მუხლით,

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

მსჯავრდებულ გ. ც-სა და მისი დამცველის, ადვოკატ ზ. რ-ს საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2010 წლის 18 ნოემბრის განაჩენი მსჯავრდებულ გ. ც-ს მიმართ დარჩეს უცვლელად.

საკასაციო პალატის განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.