ბს-980-976(კ-18) 28 ივნისი, 2018წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე, ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლები თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 26.06.2017წ. განჩინებაზე

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ა. ბ-ამ, მ. და თ. თ-ებმა 20.05.2015წ. სარჩელით მიმართეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს მიმართ საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროსა და ა. ბ-ას შორის 25.06.2009წ. გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულების (უძრავ ქონებაზე მდებარე: ქ. თბილისი, ..., ..., კორპუსი 5, მე-2 სართული ფართი 28 კვ.მ.) ბათილად ცნობის მოთხოვნით ა. ბ-ას, მ. თ-ასა და თ. თ-ას ნაწილში.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 18.12.2015წ. განჩინებით საქმეში მესაპე პირებად სასკ-ის 16.2 მუხლის საფუძველზე ჩაბმულ იქნენ ა. ბ-ა და საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიებიდან იძულებით გადაადგილებულ პირთა, განსახლებისა და ლტოლვილთა სამინისტრო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 25.05.2016წ. გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროსა და ა. ბ-ას შორის 25.06.2009წ. გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულება (უძრავ ქონებაზე მდებარე: ქ. თბილისი, ..., ..., კორპუსი 5, მე-2 სართული ფართი 28 კვ.მ.) ა. ბ-ას, მ. თ-ასა და თ. თ-ას ნაწილში, რაც სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტრომ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 26.06.2017 წ. განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 25.05.2016წ. გადაწყვეტილება, რაც საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტრომ.

კასატორი აღნიშნავს, რომ განსახილველ შემთხვევაში სადავო ხელშეკრულება გაფორმდა საქართველოს პრეზიდენტის 02.02.2009წ. N62 განკარგულების საფუძველზე, რომლის დანართშიც მართალია მოსარჩელეები ნახსენები არ იყვნენ, მაგრამ ა. ბ-ა ვალდებული იყო ხელშეკრულებით გათვალისწინებული პირები უზრუნველეყო საცხოვრებელი ფართით. სადავო ხელშეკრულებაში მოსარჩელეები მითითებულნი იყვნენ ა. ბ-ას ოჯახის წევრებად. ამასთან გრძელვადიანი საცხოვრებლით სახელმწიფო უზრუნველყოფს დევნილთა ოჯახს და არა ოჯახის ცალკეულ წევრს. შესაბამისად, საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს მიერ ხელშეკრულება გაფორმებული იყო კანონის მოთხოვნათა სრული დაცვნით. კასატორი ასევე აღნიშნავს, რომ წარმოდგენილი სარჩელი ხანდაზმულია, რადგან „სახელმწიფო ქონების პრივატიზების, ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების პრივატიზებისა და სარგებლობის უფლებით გადაცემის შესახებ“ კანონის თანახმად, პრივატიზებულ სახელმწიფო საკუთრებაში არსებულ უძრავ კონებასთან დაკავშირებული სადავო საკითხების სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადა 3 წელია. შესაბამისად ვინაიდან მოსარჩელეები წარმოადგენენ ა. ბ-ას ოჯახის წევრებს, ისინი ინფორმირებულები უნდა ყოფილიყვნენ სადავო ხელშეკრულების შესახებ, შესაბამისად ხანდაზმულობის ვადის ათვლა 2009 წლის 25 ივნისიდან უნდა დაწყებულიყო.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული განჩინების გაცნობის, საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ „სახელმწიფო ქონების პრივატიზების, ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების პრივატიზებისა და სარგებლობის უფლებით გადაცემის შესახებ“ კანონის 5.6 მუხლის თანახმად სახელმწიფო ქონების და ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების პირდაპირი მიყიდვის ფორმით პრივატიზების მიზანია საკუთრების უფლება გადაეცეს იმ მყიდველს, რომელიც სრულად და კეთილსინდისიერად შეასრულებს სახელმწიფო ქონებისა და ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების პირდაპირი მიყიდვის ფორმით პრივატიზებისათვის დადგენილ პირობას(პირობებს). მოცემულ შემთხვევაში დადგენილია, რომ საქართველოს პრეზიდენტის 02.02.2009წ. N62 განკარგულების საფუძველზე საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროსა და ა. ბ-ას შორის 25.06.2009წ. გაფორმდა ნასყიდობის ხელშეკრულება. ზემოაღნიშნული განკარგულება მოიცავდა N1 და N2 დანართებს იმ ფიზიკური პირების მითითებით, რომლებსაც უნდა გადასცემოდათ უძრავი ქონება პირდაპირი მიყიდვის ფორმით სიმბოლურ ფასად (1 ლარად). დადგენილია, რომ ა. ბ-ა, მ. და თ. თ-ები აღნიშნული დანართებში არ ფიქსირდებოდნენ, განსხვავებით 25.06.2009წ. დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულებისგან, რომლის 2.2. მუხლით მყიდველი ა. ბ-ა ვალდებული იყო ა. ბ-ა, მ. და თ. თ-ები უზრუნველეყო საცხოვრებელი ფართით. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ ადმინისტრაციული ხელშეკრულება, რომელიც ზღუდავს მესამე პირების უფლებებს ან აკისრებს მას რაიმე ვალდებულებას, ძალაში შეიძლება შევიდეს მხოლოდ მესამე პირების მიერ წერილობითი თანხმობის წარდგენის შემდეგ. ამასთან, ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია ხელშეკრულების დადებამდე აცნობოს აღნიშნულის შესახებ პირს, რომლის ინტერესებსაც იგი შეიძლება შეეხოს (ზაკ-ის 67 მუხ). მოცემულ შემთხვევაში სადავო ხელშეკრულებით ა. ბ-ას დაევალა ა. ბ-ას, მ. და თ. თ-ების ფართით დაკმაყოფილება, ამასთან ზემოაღნიშნულ პირებს აეკრძალათ სახელმწიფოსგან სხვა ფართის მოთხოვნის უფლება, ისე რომ მათთვის ცნობილი არ იყოს ხელშეკრულების დადების თაობაზე, შესაბამისად არ არსებობდა მათი წერილობითი თანხმობა. ამდენად, საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტრო ცალმხრივად აკისრებს ა. ბ-ას ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულებების შესრულებას და უსაფუძვლოდ გამორიცხავს სამინისტროს ვალდებულებას მესამე პირებთან - ა. ბ-ას, მ. და თ. თ-ებთან მიმართებით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა. ამდენად, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 26.06.2017წ. განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. სხირტლაძე

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ვ. როინიშვილი