#ბს-279-279(კ-18) 14 ივნისი, 2018 წელი
ქ. თბილისი
ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ
შემდეგი შემადგენლობით:
თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)
მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე
ვასილ როინიშვილი
საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა თ. თ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 5 დეკემბრის განჩინების გაუქმების თაობაზე.
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
2015 წლის 13 ივლისს თ. თ-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხის - სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის მიმართ.
მოსარჩელემ სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტს არქიტექტურის სამსახურის 2015 წლის 12 ივნისის #1943948 ბრძანების ბათილად ცნობა მოითხოვა.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 24 ნოემბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე საქმეში მესამე პირებად ჩაებნენ გ. ჩ-ი, დ. შ-ი, ე. ჩ-ი, ზ. ბ-ა, ი. ხ-ა, შპს ,,...“.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 3 ნოემბრის გადაწყვეტილებით თ. თ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 3 ნოემბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა თ. თ-მა, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 5 დეკემბრის განჩინებით თ. თ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 3 ნოემბრის გადაწყვეტილება.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 5 დეკემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა თ. თ-მა, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.
კასატორის მითითებით, სააპელაციო სასამართლომ პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსგავსად არასწორად შეაფასა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებები და საქმეზე მიღებული გადაწყვეტილება დააფუძნა კანონის „ფორმალისტურ გაგებას“, რის გამოც, კასატორის მოსაზრებით, სახეზეა სამართლებრივად არასწორი გადაწყვეტილება.
კასატორმა მიუთითა მისი მოსაზრებით განსახილველ საქმეზე დადგენილ დარღვევებზე, რომელიც ქვედა ინსტანციის სასამართლოთა მიერ წმინდა არქიტექტურული მანიპულაციებით გამართლდა, კერძოდ, კასატორის აღნიშვნით, კონკრეტული კანონდარღვევა „შეფუთული იქნა იურიდიულად“ სწორ არქიტექტურულ გადაწყვეტილებად.
ზემოაღნიშნული გარემოებების დასტურად კასატორმა წარმოდგენილ საკასაციო საჩივარში განმეორებით დააფიქსირა სააპელაციო საჩივარში უკვე ხაზგასმული ის არქიტექტურული მანიპულაციები, რომლებსაც, მისი მოსაზრებით, ადგილი ჰქონდა სამშენებლო საქმიანობის განხორციელების დროს.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 23 მარტის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული თ. თ-ის საკასაციო საჩივარი.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ თ. თ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:
საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.
ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, #7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).
საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა არსებითად სწორად გადაწყვიტეს მოცემული დავა.
განსახილველ შემთხვევაში, დავის საგანს წარმოადგენს ... ქ. №1 ... აღმართი №1-ში მდებარე მიწის ნაკვეთზე, მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის არქიტექტურული პროექტის შეთანხმების, შესაბამისი მშენებლობის ნებართვისა და სანებართვო მოწმობის გაცემის თაობაზე სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2015 წლის 12 ივნისის #1943948 ბრძანების ბათილად ცნობა.
საკასაციო სასამართლო იზიარებს ქვედა ინსტანციის სასამართლოთა მითითებას სადავო აქტის გამოცემის დროს მოქმედ ქალაქ თბილისის საკრებულოს 2009 წლის 27 მარტის #4-13 გადაწყვეტილებით დამტკიცებულ „ქალაქ თბილისის ტერიტორიის გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესებზე“, რომლის მე-15 მუხლის პირველი და მეორე პუნქტის თანახმად, მიწის ნაკვეთის განაშენიანების კოეფიციენტი კ-1 განსაზღვრავს, კონკრეტული მიწის ნაკვეთის ტერიტორიის მაქსიმუმ რა ნაწილზეა დასაშვები შენობა-ნაგებობების განთავსება. მიწის ნაკვეთის განაშენიანების კოეფიციენტი კ-1 არის შენობა-ნაგებობის მიწისპირა სართულის იატაკის ზედაპირის გარე პერიმეტრში მოქცეული ფართობის მიწის ნაკვეთის საერთო ფართობთან შეფარდების მაქსიმალური მაჩვენებელი. ამავე მუხლის მე-4 პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, მიწის ნაკვეთის განაშენიანების კოეფიციენტით განსაზღვრულ საანგარიშო ფართობში არ შედის: შენობა-ნაგებობების მიწისქვეშა სართულ(ებ)ი.
ამავე წესების მე-16 მუხლის პირველი პუნქტი ადგენს, რომ მიწის ნაკვეთის განაშენიანების ინტენსივობის კოეფიციენტი კ-2 განსაზღვრავს, ცალკეულ ზონაში, კონკრეტული მიწის ნაკვეთის ტერიტორიაზე დასაშვებ, შენობა-ნაგებობის მიწისპირა და მიწისზედა სრული სართულების, აგრეთვე სრულ სართულთან, ამ წესებით გათანაბრებული მანსარდის ან მისი ნაწილის იატაკის ძირითადი კონსტრუქციების ზედაპირების ჯამური ფართობს. ამავე მუხლის მე-2 პუნქტისა და მე-4 პუნქტის „ბ“, „ვ“, „ზ“ და „ლ“ ქვეპუნქტების შესაბამისად, მიწის ნაკვეთის განაშენიანების ინტენსივობის კოეფიციენტი კ-2 არის შენობა-ნაგებობის მიწისპირა და მიწისზედა სრული სართულების იატაკის ძირითადი კონსტრუქციების ზედაპირების ჯამური ფართობის მიწის ნაკვეთის საერთო ფართობთან შეფარდების მაქსიმალური მაჩვენებელი. კ-2 კოეფიციენტის საანგარიშო ფართობი გამოითვლება ქვემოთ განსაზღვრული ჩამონათვალის შესაბამისად: არასრული სართულის იატაკის კონსტრუქციის ზედაპირის ფართობი – კ-2 კოეფიციენტის საანგარიშო ფართობში არ შედის; კიბის უჯრედების იატაკის ძირითადი კონსტრუქციის ზედაპირის და შესაბამის სართულზე არსებული ლიფტის შახტის საერთო ფართობი – კ-2 კოეფიციენტის საანგარიშო ფართობში შედის სრულად; შენობისა და ქუჩის ზედაპირის გადაკვეთის დონე(ებ)ზე, შენობაში ავტომობილის გასასვლელად მოწყობილი გვირაბის გზის ზედაპირის საერთო ფართობი კ-2 კოეფიციენტის საანგარიშო ფართობში არ შედის; მიწისზედა ავტოფარეხი მიუხედავად მისი სიმაღლისა კ-2 კოეფიციენტის საანგარიშო ფართობში არ შედის.
მითითებული ნორმების საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ კოეფიციენტების განსაზღვრა ხდება საპროექტო ტერიტორიაზე ასაშენებელ ობიექტთან მიმართებით, ასევე იმპერატიულად, კონკრეტულად დგინდება, თუ როგორ ხდება თითოეული კოეფიციენტის გაანგარიშება და გაანგარიშების პროცესში საპროექტო ობიექტის რა ფართი შედის ან არ შედის კოეფიციენტის საანგარიშო ფართობში. აქედან გამომდინარე, სასამართლო ვერ გაიზიარებს მოსარჩელის მითითებას იმ გარემოებაზე, რომ მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანო გასაჩივრებული ბრძანების გამოცემის ეტაპზე კოეფიციენტების დაანგარიშებისას მოქმედებდა დისკრეციული უფლებამოსილების ფარგლებში.
ამასთან, საკასაციო სასამართლო ეთანხმება ქვედა ინსტანციის სასამართლოთა შეფასებას და აღნიშნავს, რომ საპროექტო ობიექტის განაშენიანების ინტენსივობის კოეფიციენტის საანგარიშო ფართობი და საერთო ფართობი არ არის იდენტური. განაშენიანების ინტენსივობის საანგარიშო ფართობში ანუ კ2 კოეფიციენტში, ისევე როგორც კ1 - განაშენიანების კოეფიციენტში არ შედის ყველა ფართი. შესაბამისად, ვინაიდან კანონმდებლობა შესაძლებლად მიიჩნევს, რომ საერთო ფართობი და განაშენიანების ინტენსივობის კოეფიციენტის საანგარიშო ფართობი არ შეესაბამებოდეს ერთმანეთს, დაუსაბუთებელია კასატორის მითითება იმ გარემოებაზე, რომ გასაჩივრებული ბრძანების თანახმად, საერთო ფართობი არის 2003,0 კვ.მ., ხოლო განაშენიანების ინტენსივობის კოეფიციენტის საანგარიშო ფართობი - 726,91 კვ.მ.
საკასაციო სასამართლო ასევე იზიარებს ქვედა ინსტანციის სასამართლოთა მითითებას, რომ თავად მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილ სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ბიუროს მიერ 2016 წლის 26 იანვრის #000363316 ექსპერტის დასკვნის თანახმად, შპს „...“ მიერ მომზადებულ ტოპოგეგმაზე ასახული ნიშნულები მნიშვნელოვნად განსხვავდება მათ მიერ განსაზღვრული ნიშნულებისაგან. აღნიშნულის გამომწვევი მიზეზი უცნობია. სხვაობა შეიძლება გამოწვეული იყოს სხვადასხვა სიმაღლური დონის მითითების გამო, მათ მიერ სიმაღლური დონე განსაზღვრული იქნა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს GEO CORS სისტემის მონაცემების მიხედვით. ასევე, უცნობია საკვლევმა ტერიტორიამ მშენებლობის პროცესში განიცადა თუ არა ცვლილება, კერძოდ, შეიცვალა თუ არა ნიშნულები. ამდენად, მითითებული დასკვნა არ არის იმპერატიული ხასიათის და არ უთითებს ნიშნულების კანონის დარღვევით განსაზღვრასთან დაკავშირებით. ამასთან, საქმეში წარმოდგენილი შპს „ნ...“ 2016 წლის 22 აგვისტოს განმარტებითი ბარათის თანახმად, ზოგადად ნებისმიერი ტოპოგრაფიული გეგმის შედგენისას მისი სისწორე გამოიხატება არა იმით, თუ რომელი სიმაღლური ნიშნულია აღებული საწყისად, არამედ თუ რა სიზუსტითაა თავად აზომვისას განსაზღვრული ნიშნულთა სხვაობა ერთმანეთს შორის.
ამასთან, საკასაციო სასამართლოს მითითებით, ვინაიდან საპროექტო ტერიტორია მდებარეობს კულტურული მემკვიდრეობის დამცავ ზონაში, საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ეროვნულმა სააგენტომ იმსჯელა და დადებითად გადაწყვიტა საპროექტო მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობები, ხოლო ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტისა და საქართველოს კულტურისა და ძეგლთა დაცვის სამინისტროს წარმომადგენელთაგან ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტში შექმნილი კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის საბჭომ დადებითად შეაფასა უშუალოდ სადავოდ გამხდარი არქიტექტურული პროექტი.
მშენებლობის ნებართვის მოთხოვნათა დარღვევით სამშენებლო პროცესის წარმართვასთან დაკავშირებით კი საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ მშენებლობის ნებართვის კანონიერება არ არის დამოკიდებული აღნიშნული ნებართვის პირობათა დაცვით/დარღვევით მშენებლობის პროცესის წარმართვაზე. ამდენად, ნებართვის პირობათა დარღვევით მშენებლობის წარმოება ეჭქვეშ არ აყენებს კანონდებლობის მოთხოვნათა დაცვით გამოცემული მშენებლობის ნებართვის კანონიერებას და აღნიშნული ფაქტობრივი ხასიათის დარღვევები არ შეიძლება საფუძვლად დაედოს მისი, როგორც ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობას. ამასთან, მშენებლობის ნებართვის პირობების დარღვევისათვის სამშენებლო კანონმდებლობა ითვალისწინებს მთელ რიგ პასუხისმგებლობის ზომებს, შესაბამისად, სამშენებლო პირობების დარღვევა იწვევს არა მისი ბათილად ცნობის საფუძვლების, არამედ მშენებლობის ნებართვის მფლობელისათვის მშენებლობის ნებართვის პირობათა დარღვევის გამო სამშენებლო კანონმდებლობით გათვალისწინებული პასუხისმგებლობის დაკისრების საფუძვლების წარმოშობას. შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო იზიარებს ქვედა ინსტანციის სასამართლოთა შეფასებას და აღნიშნავს, რომ მოცემულ შემთხვევაში მშენებლობის ნებართვის პირობების დარღვევა არ შეიძლება გახდეს კანონმდებლობის დაცვით გაცემული ნებართვის ბათილად ცნობის საფუძველი.
ამდენად, საკასაციო სასამართლოს მიუთითებს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.
ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.
ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან თ. თ-ის საკასაციო საჩივარზე არჩილ თაბაგარს 19.02.2018წ. საგადასახადო დავალებით გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი - 300 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თ. თ-ს (პ/ნ ...) უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი _ 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. თ. თ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;
2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 5 დეკემბრის განჩინება;
3. თ. თ-ს (პ/ნ ...) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე არჩილ თაბაგარის მიერ 19.02.2018წ. საგადასახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70 პროცენტი - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;
4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე
მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე
ვ. როინიშვილი
