საქმე №ბს-193-193 (2კ-18) 15 მაისი, 2018 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემდეგი შემადგენლობა:

ვასილ როინიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა -ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები - ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქონების მართვის სააგენტო; ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობა (მოპასუხეები) ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია; (მესამე პირი)

მოწინააღმდეგე მხარე - ი. ა-ი (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 27 ოქტომბრის გადაწყვეტილება კასატორების მოთხოვნა - გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა, ახალი აქტის გამოცემის დავალება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ი. ა-მა 2016 წლის 8 თებერვალს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიაში სარჩელი აღძრა მოპასუხეების - ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოსა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობის მიმართ და მოითხოვა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს 2015 წლის 29 დეკემბრის №04-8/2753 და 2016 წლის 6 მაისის №01-8/2976 ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობისათვის ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დაცავლება, რომლითაც განხორციელდება ი. ა-ისათვის ქ. თბილისში, ..., კორპ. №5, ბინა №25-ის საკუთრებაში გადაცემა; მოსარჩელემ ასევე მოითხოვაა მოპასუხეებისათვის მის სასარგებლოდ ადვოკატის მომსახურებისათვის გაწეული ხარჯის - 1 000 (ათასი) ლარის ანაზღაურება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2016 წლის 14 ივნისის საოქმო განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის 1-ლი ნაწილის საფუძველზე მესამე პირად ჩაბმულ იქნა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 20 სექტემბრის გადაწყვეტილებით ი. ა-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ. სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს 2015 წლის 29 დეკემბრის №04-8/2753 და 2016 წლის 6 მაისის №01-8/2976 ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ- სამართლებრივი აქტები; მოპასუხეებს - ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოსა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობას დაევალათ საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების შესწავლის, გამოკვლევისა და ურთიერთშეჯერების საფუძველზე, კანონმდებლობით დადგენილი პროცედურების დაცვით, ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა ი. ა-ის მოთხოვნასთან დაკავშირებით. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობას და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს სოლიდარულად დაეკისრათ მოსარჩელის სასარგებლოდ 100 (ასი) ლარის გადახდა, მის მიერ გაწეული საპროცესო ხარჯების ასანაზღაურებლად.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2016 წლის 20 სექტემბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის სსიპ ქონების მართვის სააგენტომ და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობამ.

ი. ა-ის მიერ გასაჩივრდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2016 წლის 20 სექტემბრის გადაწყვეტილების მე-5 პუნქტი, რომლითაც ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა მოთხოვნა და მოთხოვნილი 1000 ლარიდან საპროცესო ხარჯების ასანაზღაურებლად მოპასუხეებს დაეკისრათ 100 ლარი.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 27 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობისა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა. ი. ა-ის სააპელაციო სააჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 20 სექტემბრის გადაწყვეტილების მე-5 პუნქტი და საქმეზე ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც მოპასუხეებს - ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობასა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს სოლიდურად დაეკისრათ მოსარჩელის სასარგებლოდ 400 (ოთხასი) ლარის გადახდა, მის მიერ გაწეული საპროცესო ხარჯის ასანაზღაურებლად. დანარჩენ ნაწილში თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 20 სექტემბრის გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

აღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობამ და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქონების მართვის სააგენტომ, რომელთაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება მოითხოვეს.

კასატორის - ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს განმარტებით, ქონების პირდაპირი განკარგვის ფორმით პრივატიზებისა ან/და კონკურენტული შერჩევის საფუძველზე პირდაპირი განკარგვის ფორმით პრივატიზების შესახებ გადაწყვეტილებას იღებს, ხელშეკრულების/პრივატიზების პირობებსა და საპრივატიზებო ფასს განსაზღვრავს ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობა, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს თანხმობით, ხოლო საკითხს ამზადებს ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქონების მართვის სააგენტო. შესაბამისად მის მიერ გამოცემული 2015 წლის 29 დეკემბრის №01-8/2753 და 2016 წლის 6 მაისის №01-8/2976 წერილები, მისი შინაარსიდან გამომდინარე არის ინფორმაციული ხასიათის. აღნიშნული წერილებით სსიპ ქონების მართვის სააგენტომ განმცხადებელს განუმარტა, რომ სააგენტო მოქმედებს დებულებით დელიგირებული უფლებამოვალეობების ფარგლებში და დაინტერესებაში არსებული უძრავი ქონების პირდაპირი განკარგვის ფორმით საკუთრებაში გადაცემაზე გადაწყვეტილების ერთპიროვნულად მიღება არ წარმოადგენს სააგენტოს კომპეტენციას.

კასატორის აღნიშნავს, რომ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების პირდაპირი განკარგვის ფორმით საკუთრებაში გადაცემა შესაძლებელია განხილულ იქნეს გარკვეული სტატუსის მქონე პირთა მიმართ, მათი სოციალური მდგომარეობის, შესაძლო მძიმე საყოფაცხოვრებო პირობების ან მათ მიმართ არსებული იმ დოკუმენტაციის გათვალისწინებით, რაც არგუმენტირებულს ხდის უძრავი ქონების განკარგვის აღნიშნული ფორმის გამოყენებას და აღნიშნულ შემთხვევაშიც შესაძლოა საკითხი საჭიროებდეს უფლებამოსილი ორგანოების პოზიციას და მათ სათანადო შუამდგომლობას.აღნიშნულიდან გამომდინარე, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ- ქონების მართვის სააგენტოს 2015 წლის 29 დეკემბრის №01-8/2753 და 2016 წლის 6 მაისის №01-8/2976 წერილები გამოცემულია კანონმდებლობის მოთხოვნათა სრული დაცვით და არ არსებობს მათი ბათილად ცნობის საფუძვლები.

ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობიის საკასაციო საჩივარში მითითებულია, რომ სასამართლოს მიერ არასწორად შეფასდა საქმეში არსებული მტკიცებულებები, ისევე როგორც არასწორი სამართლებრივი შეფასება მიეცა წარმოდგენილ მასალებს. საკასაციო საჩივრის ავტორები აღნიშნავენ, რომ გასაჩივრებულ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ სამართლებრივი აქტის ტექსტიდან და წარმოდგენილი ადმინისტრაციული მასალებიდან დასტურდება, რომ მათში ამომწურავად არის დასაბუთებული თუ რატომ იქნა მიღებული კონკრეტული შინაარსის გადაწყვეტილება, მითითებულია ყველა ის ფაქტობრივი გარემოება, რომელთაც არსებითი მნიშვნელობა იქონიეს ადმინისტრაციული აქტის გამოცემაზე და ისინი დაფუძნებულია მხოლოდ იმ ფაქტებზე, მტკიცებულებებსა და არგუმენტებზე, რომლებიც გამოკვლეული და შესწავლილი იქნა ადმინისტრაციული წარმოების დროს.

კასატორების განმარტებით, ქონების პირდაპირი განკარგვის ფორმით პრივატიზების შესახებ საკითხს ამზადებს სსიპ ქონების მართვის სააგენტო. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობამ, მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი განცხადება მოქმედი კანონმდებლობის გათვალისწინებით გადააგზავნა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოში საკითხის ტექნიკურად მომზადების მიზნით, შემდგომში მთავრობისათვის განსახილველად წარსადგენად. აღნიშნული გარემოება მიუთითებს იმაზე, რომ მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილ განცხადებასთან დაკავშირებით ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობას არსებითად არ უმსჯელია და მომზადების მიზნით, როგორც ეს „ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის ქონების პირდაპირი განკარგვის ფორმით პრივატიზების წესით“ არის განსაზღვრული. შესაბამისად, სრულიად უსაფუძვლო და დაუსაბუთებელია სასამართლოს მოსაზრება მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილ განცხადებაზე ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის უართან დაკავშირებით.

მოცემულ შემთხვევაში, სასამართლომ ნაწილობრივ დააკმაყოფილა მოსარჩელის მოთხოვნა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობისათვის აქტის გამოცემის დავალების თაობაზე იმ პირობებში, როცა სახეზე არ არის ადმინისტრაციული ორგანოს უარი, რომელიც შესაძლოა პირდაპირ ან უშუალო ზიანს აყენებდეს მოსარჩელის კანონიერ უფლებებსა და ინტერესებს.

კასატორები ზემოაღნიშნული გარემოებების გათვალისწინებით ითხოვენ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 5 მარტის განჩინებით ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობისა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს საკასაციო საჩივრები, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის ქონების მართვის სააგენტოს, ქ. თბილისის მერიისა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მთვარობის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი ნაწილი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, №7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა არსებითად სწორად გადაწყვიტეს მოცემული დავა.

განსახილველ შემთხვევაში დადგენილია, რომ არაერთგზის მიმართვის შემდეგ ბოლოს 2016 წლის 13 აპრილს, ი. ა-მა N133391/15 განცხადებით მიმართა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობას, ქ. თბილისში, ..., კორპ. N5, ბინა N25-ის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის მოთხოვნით. ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობამ, როგორც მოცემულ საკითხზე გადაწვეტილების მიღების უფლების მქონე ადმინისტრაციულმა ორგანომ, განცხადება განსახილველად გადაუგზავნა სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს, ხოლო ამ უკანასკნელმა გასაჩივრებული 2016 წლის 6 მაისის N01-8/2976 წერილით ი. ა-ს აცნობა, რომ ქონების პირდაპირი განკარგვის ფორმით საკუთრებაში გადაცემაზე გადაწყვეტილების ერთპიროვნულად მიღება სცდებოდა სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს კომპეტენციის ფარგლებს, დადგენილია, რომ ანალოგიური პასუხი იქნა გაცემული ი. ა-ისათვის გასაჩივრებული 2015 წლის 29 დეკემბრის N04-8/2753 წერილით. შესაბამისად, დგინდება, რომ საკითხი მოპასუხეთა მიერ არ იქნა შესწავლილი.

ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, სახეზეა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილით მინიჭებული უფლებამოსილების გამოყენების წინაპირობები, რამდენადაც აღნიშნული მუხლით მინიჭებულ უფლებამოსილებას სასამართლო იყენებს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, როდესაც ადმინისტრაციულ ორგანოს არ გამოუკვლევია საკითხის გადაწყვეტისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე რაიმე ფაქტობრივი გარემოება და სასამართლო წარმოების ფარგლებში ვერ ხერხდება სადავო ფაქტობრივი გარემოებების დადგენა ან მისი დადგენა მნიშვნელოვან სირთულეებთან არის დაკავშირებული.

საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2015 წლის 21 აგვისტოს N21-85 დადგენილებით დამტკიცებული ,,ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ქონების პირდაპირი განკარგვის ფორმით პრივატიზების წესის“ მე-2 მუხლის მე-3 პუნქტისა და საქართველოს მთავრობის 2014 წლის 8 დეკემბრის №669 დადგენილებით დამტკიცებული „მუნიციპალიტეტის ქონების პრივატიზების, სარგებლობისა და მართვის უფლებებით გადაცემის, საპრივატიზებო საფასურის, საწყისი საპრივატიზებო საფასურის, ქირის საფასურის, ქირის საწყისი საფასურის განსაზღვრის და ანგარიშსწორების წესების“ 20¹ მუხლის შესაბამისად, მოპასუხეთა მიერ უნდა მოხდეს საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივი გარემოებების დადგენა, ი. ა-ის 2016 წლის 13 აპრილს N133391/15 განცხადებასთან დაკავშირებით, ხოლო ამის შემდგომ, სასამართლოს მიერ მათი სწორი სამართლებრივი შეფასება და ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების მატერიალური კანონიერების შემოწმება, რისი უფლებამოსილებაც უპირობოდ სასამართლოს კომპეტენციას განეკუთვნება. ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა საჭიროებს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსით დადგენილი მოთხოვნების დაცვას, მათ შორის საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 96-ე მუხლის შესაბამისად, საქმის გარემოებათა ყოველმხრივ გამოკვლევისა და ამავე კოდექსის 53-ე მუხლის შესაბამისად აქტის დასაბუთების შესახებ მოთხოვნების დაცვას. ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ფორმალური კანონიერება დაკავშირებულია ადმინისტრაციული აქტის გამოცემის პროცესთან და მოითხოვს, რომ აქტი უფლებამოსილი ორგანოს მიერ, კანონით გათვალისწინებული ადმინისტრაციული წარმოების სახის დაცვით და შესაბამისი ფორმით იქნეს გამოცემული, ხოლო აქტის მატერიალური კანონიერება უკავშირდება აქტის შინაარსს, კერძოდ აქტში ასახული კონკრეტული ურთიერთობის მოწესრიგება შესაბამისობაში უნდა იყოს მისი გამოცემის სამართლებრივ და ფაქტობრივ საფუძვლებთან, რაც მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანოების მიერ არ განხორციელებულა.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის ქონების მართვის სააგენტოს, ქ. თბილისის მერიისა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მთვარობის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 27 ოქტომბრის გადაწყვეტილება;

3. კასატორს - სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის ქონების მართვის სააგენტოს, (ს/ნ 205296375) დაუბრუნდეს 19.02.2018 წ. №00550 საგადახდო მოთხოვნით მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 (სამასი) ლარის 70% 210 (ორას ათი) ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22 მიმღების ანგარიშის №200122900 სახაზინო კოდი №300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ვ. როინიშვილი

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ნ. სხირტლაძე