ბს-1162-1156(კ-17) 13 სექტემბერი, 2018წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე, ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, განიხილა „...“ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლები თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 06.06.2017წ. განჩინებაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

„...“ 07.08.2015წ. საჩელით მიმართა მცხეთის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხე სსიპ საქართველოს ინტელექტუალური საკუთრების ეროვნული ცენტრი „საქპატენტის“ მიმართ „საქპატენტის“ სასაქონლო ნიშნებისა და გეოგრაფიული აღნიშვნების დეპარტამენტის უფროსის 12.12.2012წ. N3207/03 ბრძანების, „საქპატენტის“ სააპელაციო პალატის 08.06.2015წ. N27-03/15 გადაწყვეტილების და „საქპატენტის“ სააპელაციო პალატის თავმჯდომარის 23.06.2015წ. N157 ბრძანების ბათილად ცნობის მოთხოვნით.

მცხეთის რაიონული სასამართლოს 15.03.2016წ. განჩინებით, სასკ-ის 16.2 მუხლის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირად ჩაბმულ იქნა „ბ...“.

მცხეთის რაიონული სასამართლოს 20.04.2016 წ. გადაწყვეტილებით „...“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც მოსარჩელემ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 06.06.2017 წ. განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელი დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება, რაც საკასაციო წესით გასაჩივრდა „...“ მიერ.

კასატორმა აღნიშნა, რომ სასაქონლო ნიშანი, რომელსაც კარგი რეპუტაცია აქვს სარგებლობს უფრო ფართო დაცვით, რადგან მომხმარებელი ადგენს კავშირს ამ ნიშანსა და რეპუტაციას შორის. რეპუტაციის დასადგენად შესწავლილი უნდა იყოს სასაქონლო ნიშნის გამოყენების ინტენსივობა, გეოგრაფიული არე, გამოყენების ხანგრძლივობა და სხვ.. კასატორი მიიჩნევს, რომ სასაქონლო ნიშანი „S...“ კარგი რეპუტაციით და მაღალი ცნობადობით სარგებლობს როგორც საქართველოში, ასევე მსოფლიოში, ამიტომ მისი მფლობელი კომპანია უფლებამოსილია მოითხოვოს მსგავსი ნიშნის რეგისტრაციის აკრძალვა არამსგავსი საქონლის მიმართაც.

როგორც ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა, ასევე „საქპატენტის“ სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ სასაქონლო ნიშნები „I...“ და „Iw…“ აღრევამდე მსგავსია, ვიზუალური და ფონეტიკური თვალსაზრისით. ამის მიუხედავად მათ ვერ დაადგინეს ნიშნების „S…-ის“ და „I…-ის“ მსგავსება, რაც მოკლებულია ყოველგვარ დასაბუთებას, რადგან ორივე შემთხვევაში ნიშნებს შორის სხვაობა ერთი ასოა, ხოლო შინაარსი მსგავსია. მსგავსება არსებითია, რამაც დიდი ალბათობით შესაძლოა გამოიწვიოს მომხმარებლის შეცდომაში შეყვანა, რადგან ნიშნის პირველი ასოს სხვაობა ვერ ანიჭებს ნიშანს საკმარის განმასხვავებლობას. სხვა მსგავს დავაზე „საქპატენტმა“ მიიჩნია, რომ სასაქონლო ნიშანში დამატებით „ი“ ასოს არსებობა ვერ სძენს ნიშანს იმ დონის განსხვავებას, რომ არ მოხდეს ნიშნების აღრევა (დაპირისპირებული ნიშნები: „e..“ და „i…“).

კასატორმა აღნიშნა, რომ „სასაქონლო ნიშნების შესახებ“ კანონის მე-5 მუხლის „ზ“ ქვეპუნქტის თანახმად, თუკი დადგინდა, რომ სასაქონლო ნიშნები ერთმანეთის მსგავსია და უფრო ადრე რეგისტრირებულ სასაქონლო ნიშანს აქვს კარგი რეპუტაცია საქართველოში, საქონლის/მომსახურების კლასების განსხვავება არ მიიღება მხედველობაში. კომპანია „ს…“, რომელიც საქმიანობისას იყენებს ნიშნებს: „S…-ს“ და „I…-ს“, ცნობილია მთელს მსოფლიოში, აქვს კარგი რეპუტაცია, მაღალი ცნობადობა, გაყიდვების მაღალი მაჩვენებელი. შესაბამისად, კარგი რეპუტაციის მქონე სასაქონლო ნიშნის - „I…-ის“ მსგავსი ნიშნის „Iw…-ის“ დარეგისტრირება, თუნდაც სხვა კლასის საქონლის მიმართ, წარმოშობს მომხმარებლის შეცდომაში შეყვანის საფრთხეს.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული განჩინების გაცნობის, საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ „...“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ სასაქონლო ნიშნებზე უფლებების მოპოვება იწყება სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციისთვის სასურველი სიმბოლოს შერჩევით, სათანადო განაცხადის მომზადებითა და „საქპატენტში“ წარდგენით. ამასთან, რეგისტრაციით ხდება დაცვის ობიექტის ფარგლების დაფიქსირება, აღინუსხება საქონლის ის წრე, რომელთა მიმართ გამოსაყენებლადაც არის განკუთვნილი დასარეგისტრირებელი სასაქონლო ნიშანი („სასაქონლო ნიშნების შესახებ“ კანონის 17.2 მუხ.). საკასაციო პალატა ყურადრებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ ერთი მხრივ სასაქონლო ნიშანი არ რეგისტრირდება, თუ იგი მესამე პირის სახელზე რეგისტრირებული, უფრო ადრინდელი პრიორიტეტის მქონე სასაქონლო ნიშნის მსგავსია, ხოლო საქონელი – იდენტური ან იმდენად მსგავსი, რომ ჩნდება ამ სასაქონლო ნიშნების აღრევის, მათ შორის, ასოცირების შედეგად აღრევის შესაძლებლობა (კანონის მე-5 მუხლის „გ“ ქვ.პ.), ხოლო მეორე მხრივ სასაქონლო ნიშანს უარი ეთქმევა რეგისტრაციაზე, თუ იგი მესამე პირის სახელზე რეგისტრირებული, უფრო ადრინდელი პრიორიტეტის მქონე ისეთი სასაქონლო ნიშნის იდენტური ან მსგავსია, რომელსაც საქართველოში აქვს კარგი რეპუტაცია, და ამ სასაქონლო ნიშნის გამოყენება განმცხადებელს დაუმსახურებლად უქმნის ხელსაყრელ პირობებს, მიუხედავად საქონლის ჩამონათვლის სხვადასხვაობისა (კანონის მე-5 მუხლის „ზ“ ქვ.პ.).

განსახილველ შემთხვევაში ნიშანი „Iw…“ უპირისპირდება მოსარჩელის ორ სასაქონლო ნიშანს: 1. „S…-ს“ და 2. „I…-ს“. პირველ შემთხვევაში სასაქონლო ნიშან „S…-ს“ აქვს კარგი რეპუტაცია და მაღალი ცნობადობა, თუმცა დაპირისპირებული ნიშნები არ არიან აღრევამდე ერთამენთის მსგავსი, რადგან ისინი განსხვავდებიან ვიზუალურად - არსებითად სხვადასხვაა ნიშნების პირველი ასოები, და ჟღერადობით - სასაქონლო ნიშნების წაკითხვისას არსებითად განსხვავდება მათი სმენითი აღქმა. აღნიშნული გარემოებები ერთობლივად ძირითადად გამორიცხავს დაპირისპირებული ნიშნების: „S…-ის“ და „I…-ის“ აღრევის რისკს.

რაც შეეხება დაპირისპირებულ სასაქონლო ნიშნებს: „I…-ს“ და „Iw…-ს“, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ აშკარაა მათ შორის ვიზუალური და ფონეტიკური მსგავსება, იდენტურია სასაქონლო ნიშნების პირველი ასოები, არსებითად მსგავსია სმენით აღქმა, ამდენად, მსგავსი საქონლის მიმართ აღნიშნული ნიშნების ერთობლივმა გამოყენებამ შესაძლოა შექმნას მომხმარებლის შეცდომაში შეყვანის საფრთხე, რის გამოც სასაქონლო ნიშან „Iw…-ს“ რეგისტრაციაზე მართებულად ეთქვა უარი იმ კლასის საქონლის მიმართ, რომელზეც უკვე დარეგისტრირებულია ნიშანი „I…“. კასატორის მოსაზრება, რომ ნიშან „I…-ს“ კარგი რეპუტაცია აქვს, ამიტომ მასთან დაპირისპირებულ ნიშანს რეგისტრაციაზე უარი უნდა თქმოდა არა მხოლოდ მსგავსი, არამედ განსხვავებული საქონლის მიმართაც, არ არის დასაბუთებული, რადგან ნიშნის მფლობელი კომპანიის კარგი რეპუტაცია იმთავითვე არ ადასტურებს მის საკუთრებაში არსებული ყველა სასაქონლო ნიშნის კარგ რეპუტაციას. მართალია კომპანია მოქმედებს სასაქონლო ნიშნების მეშვეობით და მისი რეპუტაცია სწორედ სასაქონლო ნიშანთან ასოცირდება, თუმცა გასათვალისწინებელია, რომ კომპანია შესაძლოა იყოს რამდენიმე სასაქონლო ნიშნის მფლობელი და არ ახდენდეს ყველა ამ ნიშნის ერთნაირი ინტენსივობით გამოყენებას, აქცენტს აკეთებდეს კონკრეტულად ერთ-ერთ მათგანზე, რაც ამ უკანასკნელი ნიშნის უფრო მაღალ ცნობადობას უზრუნველყოფს. ასეთ შემთხვევაში დაუსაბუთებელი ხდება იმის მტკიცება, რომ კომპანიის მფლობელოებაში არსებულ ყველა სასაქონლო ნიშანს თანაბარი ცნობადობა და კარგი რეპუტაცია აქვს. კასატორის მიერ წარმოდგენილი დოკუმენტაციიდან არ იკვეთება სასაქონლო ნიშნის - „I…-ის“ კარგი რეპუტაცია, რაც გამორიცხავს მის მიმართ „სასაქონლო ნიშნების შესახებ“ კანონის მე-5 მუხლის „ზ“ ქვეპუნქტით განსაზღვრული მოწესრიგების გამოყენების შესაძლებლობას.

კასატორის მითითება „საქპატენტის“ გადაწყვეტილებასა და მის არაერთგვაროვან პრაქტიკაზე, არ ცვლის ვითარებას, რადგან ადმინისტრაციული ორგანოს პრაქტიკა არ არის სასამართლოს გადაწყვეტილების განმსაზღვრელი.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა. ამდენად, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამო „...-ს“ საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ემუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. „...“ საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 06.06.2017წ. განჩინება;

3. ე. ნ-ეს (პ.ნ. …) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 15.11.2017წ. N1 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის 70%, _ 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. სხირტლაძე

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ვ.როინიშვილი