№ბს-615-615(2კ-18) 3 სექტემბერი, 2018 წელი ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 27 თებერვლის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2015 წლის 5 ნოემბერს შპს „... “ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მიმართ.

მოსარჩელემ სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2015 წლის 28 აპრილის №056-14 საგადასახადო მოთხოვნის, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2015 წლის 10 ივლისის №24729 ბრძანებისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2015 წლის 2 ოქტომბრის გადაწყვეტილების №10922/2/15 საჩივართან დაკავშირებით იმპორტირებული საქონლის (2 სატვირთო ავტომობილი) საბაზრო ფასით მიწოდებად ჩათვლის, ერთობლივი შემოსავლებისა და დღგ-ით დასაბეგრი ბაზის გაზრდის ნაწილში ბათილად ცნობა მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 5 იანვრის გადაწყვეტილებით შპს „…“ სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2015 წლის 2 ოქტომბრის გადაწყვეტილება №10922/2/15 საჩივართან დაკავშირებით, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2015 წლის 10 ივლისის №24729 ბრძანება და სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2015 წლის 28 აპრილის №056-14 საგადასახადო მოთხოვნა იმპორტირებული საქონლის (2 სატვირთო ავტომობილი) საბაზრო ფასით მიწოდებად ჩათვლის, ერთობლივი შემოსავლებისა და დღგ-ით დასაბეგრი ბაზის გაზრდის ნაწილში და მოპასუხე სსიპ შემოსავლების სამსახურს დაევალა საქმისთვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ ახალი ინდივიდუალურ ადმინისტრაციული-სამართლებრივი აქტის გამოცემა კანონით დადგენილ ვადაში.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 5 იანვრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს სსიპ შემოსავლების სამსახურმა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ, რომლებმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 27 თებერვლის განჩინებით სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 5 იანვრის გადაწყვეტილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 27 თებერვლის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს სსიპ შემოსავლების სამსახურმა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ, რომლებმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

კასატორები საკასაციო საჩივრებს აფუძნებდნენ ძირითადად იმავე გარემოებებზე, რაზეც მიუთითებდნენ სააპელაციო საჩივრებში.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 7 ივნისის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, #7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ განსახილველ შემთხვევაში სახეზეა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის გამოყენების წინაპირობები. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32.4 მუხლით მინიჭებულ უფლებამოსილებას სასამართლო იყენებს მაშინ, როდესაც სასამართლო წესით ვერ ხერხდება ფაქტობრივი გარემოებების დადგენა და შეფასება, შესაბამისად, შეუძლებელი ხდება სადავო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მატერიალური კანონიერების შემოწმება.

კონკრეტულ შემთხვევაში გასაჩივრებული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების გამოცემის საფუძველი იყო სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2015 წლის 11 თებერვლის №3669 ბრძანებით დანიშნული შპს „...“ გასვლითი სრული საგადასახადო შემოწმება, რომლის საფუძველზეც გამოიცა 2015 წლის 17 აპრილის საგადასახადო შემოწმების აქტი, რომლის მიხედვითაც შპს „...“ 2012 წლის 2 აპრილს შემოყვანილი აქვს სატვირთო ავტომობილები, რომელთა იმპორტირება და საბაჟო გადასახდელების გადახდა განხორციელდა საწარმოს სახელით. აღნიშნული ავტომობილები იმავე დღეს გაფორმდა საწარმოს დირექტორ ი. მ-ის სახელზე. შემოწმების მიერ აღნიშნული ოპერაცია ჩათვლილ იქნა ავტომობილების საბაზრო ფასით მიწოდებად და დაიბეგრა. საწარმო დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრირებულია 2012 წლის აგვისტოს თვეში. შესაბამისად, სადავო პერიოდისთვის მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 157-ე მუხლის მე-4 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტის მიხედვით, ვალდებული იყო, დამდგარიყო დღგ-ის გადამხდელად. შემოწმებამ მიიჩნია, რომ საწარმოს უნდა დაერიცხოს ძირითადი გადასახადი და ჯარიმა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 282-ე მუხლის მიხედვით. ასევე, სადავო პერიოდში მოქმედი ამავე კოდექსის 67-ე მუხლის მე-4 ნაწილის მიხედვით, ითვლება, რომ მან წარადგინა დეკლარაცია, რომლის საფუძველზეც გადასახადის თანხა ნულის ტოლია და გადასახადის შემცირებისთვის ექვემდებარება დაჯარიმებას საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლის მიხედვით.

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 161-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა.ა“ ქვეპუნქტის მიხედვით, დღგ-ით დასაბეგრი ოპერაციებია: საქართველოს ტერიტორიაზე ეკონომიკური საქმიანობის ფარგლებში განხორციელებული საქონლის მიწოდება ან/და მომსახურების გაწევა, რომლის დროსაც, დასაბეგრი ოპერაციის თანხა განისაზღვრება დღგ-ის გადამხდელის მიერ მიღებული ან მისაღები კომპენსაციის თანხის მიხედვით (გადასახადების, მოსაკრებლებისა და სხვა გადასახდელების ჩათვლით) დღგ-ის ან/და პირგასამტეხლოს გარეშე, გარდა ამ მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებული შემთხვევისა. ამავე მუხლის „ა.ბ.ა.“ ქვეპუნქტი განსაზღვრავს, რომ დასაბეგრი ოპერაციის განხორციელების დროდ ითვლება საქონლის მიწოდების ან მომსახურების გაწევის მომენტი, მაგრამ არა უგვიანეს მიმწოდებლის მიერ მიწოდებული საქონლისათვის ან გაწეული მომსახურებისათვის ანაზღაურების მოთხოვნის (ინვოისის) წარდგენის ან/და მიწოდებული საქონლისათვის ან გაწეული მომსახურებისათვის თანხის გადახდის ვალდებულების მომენტისა.

ამავე კოდექსის 157-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, პირი, რომელიც ეწევა ეკონომიკურ საქმიანობას და რომლის მიერ ნებისმიერი უწყვეტი 12 კალენდარული თვის განმავლობაში განხორციელებული, დღგ-ით დასაბეგრი ოპერაციების საერთო თანხა აღემატება 100 000 ლარს (გარდა ამ მუხლის 11 ნაწილით გათვალისწინებული შემთხვევისა): ა) ვალდებულია დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრაციისათვის მიმართოს საგადასახადო ორგანოს დასაბეგრი ოპერაციების საერთო თანხის 100 000 ლარზე გადაჭარბების დღიდან არა უგვიანეს 2 სამუშაო დღისა; ბ) დღგ-ის გადამხდელად ითვლება იმ დასაბეგრი ოპერაციის განხორციელების მომენტიდან (ამ ოპერაციის ჩათვლით), რომლის მიხედვითაც დასაბეგრი ოპერაციის საერთო თანხა გადააჭარბებს 100 000 ლარს. სადავო პერიოდში მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 157- ე მუხლის მე-4 ნაწილის მიხედვით, თუ ეკონომიკური საქმიანობის ფარგლებში მოსალოდნელი ერთჯერადი ოპერაციის შედეგად ან ეკონომიკური საქმიანობის ფარგლებში ერთ დღეში დღგ-ით დასაბეგრი ოპერაციის თანხა აღემატება 100 000 ლარს, პირი: ა) ვალდებულია დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრაციისათვის მიმართოს საგადასახადო ორგანოს დასაბეგრი ოპერაციების საერთო თანხის 100 000 ლარზე გადაჭარბების დღიდან არა უგვიანეს 2 სამუშაო დღისა; ბ) დღგ-ის გადამხდელად ითვლება იმ ერთჯერადი ოპერაციის ან ერთ დღეში განხორციელებული დასაბეგრი ოპერაციის განხორციელების მომენტიდან (ამ ოპერაციის ჩათვლით), რომლის მიხედვითაც დასაბეგრი ოპერაციის თანხა გადააჭარბებს 100 000 ლარს.

აღნიშნული მუხლების შინაარსიდან გამომდინარე, დღგ-ით დასაბეგრ ოპერაციას განეკუთვნება არა ნებისმიერი ოპერაცია, არამედ მხოლოდ ეკონომიკური საქმიანობის ფარგლებში განხორციელებული.

საქმის მასალებით კი დადგენილია, რომ ი. მ-ი წარმოადგენს შპს „...“ დირექტორს. მხარეთა შორის სადავოდ არ არის ქცეული ის გარემოებაც, რომ სწორედ შპს „...“ მიერ მოხდა ავტოსატრანსპორტო საშუალებების შეძენა, საქართველოში შემოყვანა და საბაჟო გადასახდელების გადახდა. ამასთან, ავტომანქანები გაფორმებული იქნა არა საწარმოს, არამედ ი. მ-ის სახელზე. აღნიშნულ ოპერაციას სსიპ შემოსავლების სამსახური საბაზრო ფასით მიწოდებად განიხილავს, ხოლო მოსარჩელე მიუთითებს, რომ ი. მ-ის სახელზე ნივთის გაფორმება მოხდა შეცდომით, ყოველგვარი სამართლებრივი საფუძვლისა და ანაზღაურების გარეშე. შესაბამისად, როგორც კი საწარმომ დაიწყო საქმიანობა და აღმოაჩინა აღნიშნული შეცდომა, მოხდა ავტოსატრანსპორტო საშუალებების საზოგადოების სახელზე გაფორმება.

საგადასახადო ორგანომ ფიზიკურ პირ ი. მ-ის მიერ შპს „...“ სატვირთო ავტომობილების მიწოდება ნასყიდობის ხელშეკრულებად განიხილა.

ნასყიდობის ხელშეკრულებით ხდება ქონების არა დროებით სარგებლობასა თუ მფლობელობაში გადაცემა, არამედ იგი წარმოადგენს ქონებაზე საკუთრების გადაცემის საშუალებას. გარდა აღნიშნულისა, ნასყიდობის ხელშეკრულების არსებით ელემენტს წარმოადგენს მისი სასყიდლიანობა - მყიდველის ძირითად ვალდებულებას სწორედ შეთანხმებული ფასის გადახდა წარმოადგენს. განსახილველ შემთხვევაში, მართალია, მოხდა საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს მომსახურების სააგენტოში ავტოსატრანსპორტო საშუალებების ი. მ-ის სახელზე რეგისტრაცია, მაგრამ აღნიშნული ვერ ჩაითვლება განხორციელებული ოპერაციის უპირობოდ ნასყიდობად მიჩნევის საკმარის საფუძვლად, უნდა არსებობდეს ნასყიდობის ხელშეკრულებისთვის დამახასიათებელი ელემენტების ერთობლიობა, მათ შორის, საკუთრების გადაცემის ნება და სანაცვლოდ ანაზღაურების გადახდის ვალდებულება.

საკასაციო სასამართლოს განმარტებით, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 114-ე მუხლი ადგენს, რომ თუ თანხმობით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული, წარმომადგენელს არ შეუძლია წარმოდგენილი პირის სახელით საკუთარ თავთან თავისი სახელით ან როგორც მესამე პირის წარმომადგენელმა, დადოს გარიგება, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა გარიგება უკვე არსებობს რაიმე ვალდებულების შესასრულებლად. საქმეში წარმოდგენილია 2015 წლის 25 აგვისტოს შპს „...“ და ი. მ-ს შორის დადებული შეთანხმება, რომლითაც მითითებული მუხლის საფუძველზე გაუქმებულ იქნა, ერთი მხრივ, მხარეების მიერ 2012 წლის 2 აპრილს გაფორმებული ერთობლივი განცხადებები, რომლებითაც შპს „...“ საკუთრებაში არსებული 2 ავტომობილი (მოდელი - ... , სახელმწიფო ნომრები - ... და ...) საკუთრებაში გადაეცა ი. მ-ს, ხოლო, მეორე მხრივ, მხარეებს შორის 2012 წლის 30 სექტემბერს გაფორმებული ერთობლივი განცხადებები, რომელთა მიხედვითაც, ი. მ-ის საკუთრებაში არსებული 2 ავტომობილი (მოდელი - .... , სახელმწიფო ნომრები - ... და ...) საკუთრებაში გადაეცა შპს „...“.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს ქვედა ინსტანციის სასამართლოების განმარტებას იმის თაობაზე, რომ მართალია, ზემოაღნიშნული გარიგება გაფორმებულია საგადასახადო შემოწმების აქტის შედგენის შემდგომ, ამასთან, მნიშვნელოვანია, რომ საგადასახადო ორგანოებს არ გააჩნიათ სამოქალაქო-სამართლებრივი შეთანხმებების ბათილად მიჩნევის უფლებამოსილება, თუმცაღა საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-9 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტის შინაარსის გათვალისწინებით საგადასახადო მიზნებიდან გამომდინარე, იგი შეზღუდული არ იყო მხარეთა შორის გაფორმებული შეთანხმებების ფორმით და შეეძლო სწორედ გადასახადების დარიცხვის კანონიერების შესწავლის კუთხით მოეხდინა ოპერაციის კვალიფიკაცია მისი შინაარსის და არა ფორმის მიხედვით. აღნიშნულისთვის ობიექტურ გარემოებებზე დაყრდნობით უნდა განსაზღვრულიყო ოპერაციის შინაარსი, კერძოდ, რამდენად მოხდა რეალურად ი. მ-ისთვის საკუთრების გადაცემა და საპასუხოდ ნასყიდობის ფასის გადახდის ვალდებულების წარმოშობა. ამ მიზნით, უნდა შეფასებულიყო გარემოება, ახორციელებდა თუ არა მოსარჩელე ნივთის ფაქტობრივ მფლობელობას, ხდებოდა თუ არა მისი ეკონომიკურ საქმიანობაში გამოყენება და ვისი ფინანსური ინტერესებისათვის. აღნიშნულთან არის დაკავშირებული იმ გარემოების დადგენა, ჰქონდა თუ არა შპს „...“ და ი. მ-ს შორის სამეურნეო ოპერაციის განხორციელებას ადგილი, ასეთის არსებობის შემთხვევაში კი უნდა განისაზღვროს მისი ბუნება.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ ადმინისტრაციულმა ორგანომ უნდა გამოიყენოს კანონით მისთვის მინიჭებული ყველა შესაძლებლობა, რათა სრულყოფილად დაადგინოს და შეისწავლოს საქმისთვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოება. მხოლოდ საქმისთვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოების სრულად შესწავლისა და დადგენის შემდეგ არის შესაძლებელი კანონიერი გადაწყვეტილების მიღება. მართალია, საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-9 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით საგადასახადო ორგანოს მინიჭებული აქვს დისკრეციული უფლებამოსილება, სათანადო პირობების არსებობისას, შეცვალოს სამეურნეო ოპერაციის კვალიფიკაცია, თუმცაღა ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია, რომ იმოქმედოს კანონიერების პრინციპისა და კერძო და საჯარო ინტერესების პროპორციულობის დაცვით. ასევე უნდა გამოიკვლიოს საგადასახადო მიზნებისთვის განხორციელდა თუ არა მხარეთა შორის საქონლის მიწოდება, კონკრეტულად რა სახის ოპერაციას ჰქონდა ადგილი, რამდენად იქნა მიწოდებული საქონელი ეკონომიკურ საქმიანობაში გამოყენებული და წარმოადგენს თუ არა იგი დასაბეგრ ოპერაციას, ასევე, რა პრინციპის გამოყენებით უნდა დადგინდეს ოპერაციის ღირებულება.

ყოველივე აღნიშნულის გათვალისწინებით, ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა მართებულად მიიჩნიეს, რომ განსახილველ შემთხვევაში ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ გადაწყვეტილების მიღებისას არ არის სათანადოდ გამოკვლეული საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოება, რაც ადასტურებს მოცემულ შემთხვევაში საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის გამოყენების საჭიროებას.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 27 თებერვლის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ვ. როინიშვილი