#ბს-463-463(კ-18) 3 სექტემბერი, 2018 წელი ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა შპს „…“ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 23 იანვრის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2014 წლის 31 მარტს ნ. ტ-ემ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მიმართ.

მოსარჩელემ მის სარგებლობაში არსებული 84.31 კვ.მ. ფართის ნაწილში 2013 წლის 27 მარტის #... აუქციონის შედეგების თანმდევ შედეგებთან ერთად ბათილად ცნობა, #... გადაწყვეტილების, 84.31 კვ.მ. ფართის თვითმმართველი ერთეულის საკუთრებაში გადაცემის მიზნით დარეგისტრირების თაობაზე ქ. თბილისის მერიის ადგილობრივი ქონების მართვის საქალაქო სამსახურის 2008 წლის 25 ნოემბრის #06 8/10060 წერილის ბათილად ცნობა და ნ. ტ-ისათვის ხსენებული ფართის საკუთრებაში გადაცემის მიზნით ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება, აგრეთვე, სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2008 წლის 18 დეკემბრის #... გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 20 მაისის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირად ჩაბმულ იქნა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის სსიპ ქონების მართვის სააგენტო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 4 ივნისის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირად ჩაბმულ იქნა შპს „...“.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 6 ივლისის სხდომაზე დაზუსტდა მოსარჩელე მხარე და თანამოსარჩელედ დასახელდა შპს „...“.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 6 ივლისის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის პირველის ნაწილის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირად ჩაბმულ იქნა ბმა „...“.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 6 ივლისის განჩინებით ქ. თბილისის მერიის ადგილობრივი ქონების მართვის საქალაქო სამსახურის 2008 წლის 25 ნოემბრის #06 8/10060 წერილის ბათილად ცნობისა და ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის ნაწილში საქმის წარმოება შეწყდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 29 იანვრის გადაწყვეტილებით ნ. ტ-ისა და შპს „...“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 29 იანვრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს „...“, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 18 ივლისის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის პირველი ნაწილის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირად ჩაბმულ იქნენ სს „...“ (...) და მოიჯარე გ. ჭ-ა (პ/ნ ...).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 23 იანვრის განჩინებით შპს „...“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 29 იანვრის გადაწყვეტილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 23 იანვრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს „...“, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორის მითითებით, სასამართლომ არ იმსჯელა მის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებების ირგვლივ, რომელთა მიხედვითაც, სახეზეა ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ მოპასუხეებს გასხვისებული აქვთ სხვისი, ანუ ბმა „...“ წევრთა ქონება შპს „...“ ბალანსზე არსებული 84.31 კვ.მ. ნახევარსარდაფისა და #... საქალაქო ბიბლიოთეკის ქვეშ მდებარე სხვა სარდაფების სახით.

კასატორის განმარტებით, სასამართლოებმა გვერდი აუარეს შპს „...“ მიერ სადავო 84.31 კვ.მ. ნახევარსარდაფის მართლზომიერად ფლობის ფაქტს, რაც უდავოდ დადასტურებულია არა მხოლოდ ქ. თბილისის მერიის კულტურის სამმართველოს 1992 წლის 31 მარტის #1/15 ბრძანებით, არამედ საქართველოს სამთავრობო ადმინისტრაციული ორგანოს შსს მინისტრის ამ საკითხებზე წარმოებული დავების დასარეგულირებლად გამოცემული ბრძანებით, სტუდია „...“ დოკუმენტაციით და რაც მთავარია იმ უდავო ფაქტით, რომ ეს ფართი სათანადო აქტით შპს „...“ თანხის გადახდის შემდეგ მუნიციპალიტეტის მიერ ბალანსიდან ბალანსზე აქვს გადაცემული. უძრავი ქონების საწარმოს ბალანსზე არსებობა კი, საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის #525 ბრძანებულებით დამტკიცებული „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების აღიარების წესის“ თანახმად, უდავოდ წარმოადგენს მართლზომიერი მფლობელობის დამადასტურებელ დოკუმენტს. ამრიგად, მოპასუხეებს ეს ფართი 2008 წლის 9 დეკემბერს მხოლოდ ბიბლიოთეკის შენობის ტექნიკური პასპორტის წარდგენის საფუძველზე კი არ უნდა დაერეგისტრირებინათ მუნიციპალურ საკუთრებად, არამედ უნდა მოეხდინათ ამ ფართის მოსარჩელეთა საკუთრებად რეგისტრაცია და მათ ლეგიტიმურ მსგავსი შინაარსის მოთხოვნებზე გაეცათ მკაფიო და არა ბუნდოვანი, არასწორი პასუხები.

ამასთან, კასატორის მითითებით, სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 158-ე და 162-ე მუხლების გამოყენებასთან დაკავშირებით, აგრეთვე, სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა ის მტკიცებულებები, რომლითაც დასტურდება, რომ მოპასუხეებმა სადავო ფართის მუნიციპალურ საკუთრებად რეგისტრაციის დროს უხეშად დაარღვიეს საქართველოს კანონმდებლობა, დაეყრდნენ არა საჯარო რეესტრის ოფიციალურ, არამედ მხოლოდ ტექნიკური პასპორტის მონაცემებს. კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ აუქციონის ჩატარების მომენტში სადავო ფართი შეადგენდა 48.31 კვ.მ-ს და განთავსებული იყო შემდეგ იურიდიულ მისამართზე - ქ. თბილისი, ... ქ. #22, მაშინ როდესაც ეს ფართი მდებარეობს ქ. თბილისი, ... #24-ში და ახალი აზომვებით მისი ფართი შეადგენს 91 კვ.მ-ს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 4 ივნისის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული შპს „...“ საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „...“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, #7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

განსახილველ შემთხვევაში, დავის საგანს წარმოადგენს თანმდევ შედეგებთან ერთად ნ. ტ-ის სარგებლობაში არსებული 84.31 კვ.მ. ფართის ნაწილში 2013 წლის 27 მარტის #... აუქციონის შედეგების, #... გადაწყვეტილების, აგრეთვე, სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2008 წლის 18 დეკემბრის #... გადაწყვეტილების კანონიერება.

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის მითითებას, რომ მოპასუხეებმა გაასხვისეს სხვისი, ანუ ბმა „...“ წევრთა ქონება შპს „...“ ბალანსზე არსებული 84.31 კვ.მ. ნახევარსარდაფისა და #... საქალაქო ბიბლიოთეკის ქვეშ მდებარე სხვა სარდაფების სახით, რასთან დაკავშირებითაც აღნიშნავს, რომ უფლებრივი მდგომარეობის შესახებ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2008 წლის 17 დეკემბრის ინფორმაციის თანახმად, ტექნიკური აღრიცხვის არქივის მონაცემების შესაბამისად, ქალაქ თბილისში, ... ქუჩა #22/8-ში კონკრეტულად 84.31 კვ.მ ფართის კუთვნილების საკითხი მასალებით არ დგინდებოდა.

საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს საქმეზე დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებზე, კერძოდ, უძრავ ნივთზე უფლებრივი მდგომარეობის შესახებ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2010 წლის 1 სექტემბრის ინფორმაციის თანახმად, თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის ტექნიკური აღრიცხვის არქივის მონაცემების შესაბამისად, ქალაქ თბილისში, ... ქუჩა #22 აღრიცხული არ იყო. აღრიცხული იყო უძრავი ნივთი მისამართით ... (...) ქ. #22/8, სადაც ბიბლიოთეკა #... აღრიცხული არ იყო, ხოლო ზემოთხსენებულ მისამართზე მდებარე სარდაფი წამოადგენდა თანამესაკუთრეთა საერთო საკუთრებას. არაპრივატიზირებულ სარდაფზე უფლება აღრიცხული არ იყო.

უძრავ ნივთზე უფლებრივი მდგომარეობის შესახებ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2012 წლის 22 ოქტომბრის ინფორმაციის თანახმად, ტექნიკური აღრიცხვის არქივის მონაცემების შესაბამისად, ქალაქ თბილისში, ... ქუჩა #22-ში მდებარე უძრავი ნივთის სააღრიცხვო ბარათში დაცული დოკუმენტებით (ნოტარიალური ხელშეკრულებები, საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობები და საინვენტარიზაციო გეგმები) ვერ ხერხდებოდა საპრივატიზებო ფართების იდენტიფიკაცია და სარდაფის გეგმაზე არსებული ამა თუ იმ ფართის მფლობელის დადგენა, ვინაიდან სააღრიცხვო ბარათში წარმოდგენილ უფლების დამადასტურებელ დოკუმენტებში მითითებული ფართების კონკრეტული ადგილმდებარეობა (რომელ ლიტერში, რომელ სართულზე და შენობის რომელ მხარეს მდებარეობს) მითითებული არ არის.

საქმეში წარმოდგენილი დოკუმენტებით დგინდება, რომ შპს „...“ 1992 წლიდან ფუნქციონირებს მისამართზე, ქალაქი თბილისი, ... ქუჩა #24-ში, ჯერ როგორც მრავალდარგობრივი ფირმა მცირე საწარმო „...“ და 1997 წლის 10 ივლისიდან როგორც - შპს „...“. ასევე დგინდება, რომ შპს „...“ დირექტორი და მფლობელი იყო ჯერ ნ. ტ-ის მეუღლე - ა. ს-ა და მისი გარდაცვალების შემდეგ შპს-ს დირექტორი და 100%-იანი წილის მფლობელი გახდა ნ. ტ-ე.

დადგენილია, რომ შპს „...“ ქ. თბილისი, ... ქუჩა #24-ში განთავსდა ქ. თბილისის მერიის კულტურის სამმართველოს 1992 წლის 31 მარტის #1/15 ბრძანების საფუძველზე.

ზემოთ მითითებული, დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებებიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს შეფასებას, რომ სადავო ფართზე სახელმწიფო საკუთრების უფლების რეგისტრაციის განხორციელების მომენტისთვის, უძრავი ქონება კერძო საკუთრებაში არ იყო და არც უფლებრივად იყო დატვირთული.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ მოსარჩელე სადავო ფართის მართლზომიერი მფლობელობის დამადასტურებელ დოკუმენტად მიიჩნევს ქ. თბილისის მერიის კულტურის სამმართველოს 1992 წლის 31 მარტის #1/15 ბრძანებას, რომლითაც შპს „...“ განთავსდა ქალაქი თბილისი, ... ქუჩა #24-ში.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს შეფასებას, რომ „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, მართლზომიერ მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწას წარმოადგენს სახელმწიფო საკუთრების სასოფლო ან არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი მასზე განთავსებული შენობა-ნაგებობით (აშენებული, მშენებარე ან დანგრეული) ან მის გარეშე, რომელზედაც (მიწის ნაკვეთზე ან შენობა-ნაგებობაზე) ფიზიკურ ან კერძო სამართლის იურიდიულ პირს ან კანონით გათვალისწინებულ სხვა ორგანიზაციულ წარმონაქმნს მართლზომიერი მფლობელობის უფლება წარმოეშვა ამ კანონის ამოქმედებამდე, ასევე ტექნიკური ინვენტარიზაციის არქივში აღრიცხული, 1994 წლამდე თვითნებურად დაკავებული მიწა.

ამავე კანონის 7⁴-ე მუხლის მიხედვით, 2012 წლის 1 იანვრიდან კერძო სამართლის იურიდიული პირი კარგავს მართლზომიერ მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ, ასევე თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების უფლებას. აღნიშნული თარიღის შემდეგ საკუთრების უფლების მოპოვება შესაძლებელია სახელმწიფო ქონების პრივატიზაციისათვის დადგენილი ზოგადი წესის შესაბამისად. მითითებული ნორმა ამოქმედდა 2011 წლის 1 იანვრიდან.

ამდენად, მითითებული ნორმების შესაბამისად, ქ. თბილისის მერიის კულტურის სამმართველოს 1992 წლის 31 მარტის #1/15 ბრძანების მართლზომიერი მფლობელობის დამადასტურებელ დოკუმენტად მიჩნევის შემთხვევაშიც, შპს „...“ 2012 წლის 1 იანვრიდან დაკარგა მოთხოვნის უფლება, რაც შეეხება ფიზიკურ პირს, ნ. ტ-ეს, სააპელაციო სასამართლომ მართებულად მიუთითა იმ ფაქტობრივ გარემოებაზე, რომ მეწარმეთა და არასამეწარმეო იურიდიული პირების რეესტრის ამონაწერის შესაბამისად, დღეის მდგომარეობითაც შპს „...“ წარმოადგენს რეგისტრირებულ იურიდიულ სუბიექტს, რაც გამორიცხავს ნ. ტ-ის მხრიდან მოთხოვნის უფლებას.

საკასაციო სასამართლო ასევე იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მითითებას სადავო სამართალურთიერთობის დროს მოქმედი „ადგილობრივი თვითმმართველობის შესახებ“ საქართველოს ორგანული კანონის 67¹ მუხლის მე-4 და მე-5 პუნქტებზე, აგრეთვე, „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-8 მუხლის პირველ პუნქტზე, ამავე კანონის მე-9 მუხლის პირველ პუნქტზე და აღნიშნული ნორმების საფუძველზე გაკეთებულ შეფასებას, რომ საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტრო უფლებამოსილი იყო მიემართა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოსთვის სახელმწიფოს საკუთრების უფლების რეგისტრაციის მოთხოვნით. შესაბამისად, სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2008 წლის 18 დეკემბრის სადავო #... გადაწყვეტილება მიღებულია მოქმედი კანონმდებლობის სრული დაცვით და მისი ბათილად ცნობის საფუძველი არ არსებობს.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მითითებას სადავო აუქციონის ჩატარების დროს მოქმედი „ადგილობრივი თვითმმართველობის შესახებ“ საქართველოს ორგანული კანონისა და ქ. თბილისის საკრებულოს 2010 წლის 27 აგვისტოს #9-63 გადაწყვეტილებით დამტკიცებული „ქ. თბილისის თვითმართველი ერთეულის ქონების აუქციონის ფორმით პრივატიზების წესის“ ნორმებზე, ასევე, მათ საფუძველზე გაკეთებულ განმარტებას, რომ თვითმმართველის მიერ განხორციელდა მის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების პრივატიზება, რაც განსახილველ შემთხვევაში, წარმოადგენდა ქ. თბილისის მთავრობის დისკრეციულ უფლებამოსილებას. ამასთან, მოსარჩელის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის სადავო აუქციონის ბათილად ცნობის კანონით გათვალისწინებულ საფუძველს.

ყოველივე აღნიშნულის გათვალისწინებით, არ არსებობს წარმოდგენილი სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძვლები.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან შპს „...“ საკასაციო საჩივარზე 24.05.2018წ. №2 საგადახდო დავალებით გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი - 300 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, შპს „...“ (ს/კ ...) უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი _ 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „...“ საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 23 იანვრის განჩინება;

3. შპს „...“ (ს/კ ...) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 24.05.2018წ. №2 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70 პროცენტი - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ვ. როინიშვილი