#ბს-751-751(კ-18) 20 სექტემბერი, 2018 წელი
ქ. თბილისი
ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ
შემდეგი შემადგენლობით:
თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)
მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე
ვასილ როინიშვილი
საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა შპს „…“ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 20 მარტის განჩინების გაუქმების თაობაზე.
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
2016 წლის 26 თებერვალს შპს „...“ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხის - საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის მიმართ.
მოსარჩელემ საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის 2015 წლის 3 ნოემბრის #655/16 გადაწყვეტილების ნაწილობრივ, კერძოდ, შპს „…“ შპს „მ…“ მიერ მისთვის დარიცხული სადავო დავალიანების 1813.86 ლარის ჩამოწერის თაობაზე უარის თქმის ნაწილში ბათილად ცნობა მოითხოვა.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 3 ივნისის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე საქმეში მესამე პირად ჩაბმულ იქნა შპს „მ…”.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 28 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით შპს „…“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 28 ოქტომბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს „..“, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილება მოითხოვა.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 20 მარტის განჩინებით შპს „…“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 28 ოქტომბრის გადაწყვეტილება.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 20 მარტის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს „...“, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილება მოითხოვა.
კასატორი არ დაეთანხმა სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის მუხლებზე მითითებას და მათ საფუძველზე გაკეთებულ განმარტებას, რომ შპს „…“ და შპს „მ…“ შორის ურთიერთობა მათ შორის დადებული ხელშეკრულებით წესრიგდებოდა და იქიდან გამომდინარე, რომ მხარეებს შორის 2014 წლის 1 ივლისს გაფორმებული ხელშეკრულებით შეთანხმებულები იყვნენ ურთიერთობის პირობებზე, რაც უკავშირდებოდა ანგარიშსწორების წესების 10 000 მბ-ის ამოწურვის შემთხვევაში ინტერნეტ მომსახურების 1 მბ-ის 0.35 ლარის ღირებულების პირობით მიწოდებას, ამიტომ ... აღარ გააჩნდა ვალდებულება, ყველა გადაჭარბებულ გამოყენებულ მეგაბაიტზე განეხორციელებინა შეტყობინების გაგზავნა მომხმარებლისათვის. აღნიშნულთან დაკავშირებით კასატორის განმარტებით, ხელშეკრულებაში არსად არ არის მითითებული, რომ ... კანონით ან/და სხვა ნორმატიული აქტით დაკისრებული ვალდებულების შესრულების ვალდებულება აღარ ჰქონდა. კერძოდ, კასატორმა მიუთითა „ელექტრონული კომუნიკაციების სფეროში მომსახურების მიწოდების წესისა და მომხმარებელთა უფლებების დაცვის შესახებ“ რეგლამენტის მე-4 მუხლის მე-6 პუნქტზე და აღნიშნა, რომ ეს ნორმა პირდაპირ ავალდებულებს მომსახურების მიმწოდებელს, რომ თუ მომსახურების პირობები მომხმარებელს იმგვარად ეცვლება, რომ აღნიშნულმა ცვლილებამ შეიძლება გავლენა იქონიოს მის გადაწყვეტილებაზე მომსახურების მიღების გაგრძელების თაობაზე, ასეთ შემთხვევაში აუცილებლად უნდა გაუგზავნოს ინდივიდუალური შეტყობინება, რაც შპს „მ…“ არ განუხორციელებია.
კასატორი, ასევე, არ იზიარებს პალატის მოსაზრებას, რომ თითქოს „ელექტრონული კომუნიკაციების სფეროში მომსახურების მიწოდების წესისა და მომხმარებელთა უფლებების დაცვის შესახებ“ რეგლამენტის მე-4 მუხლის მე-6 პუნქტით გათვალისწინებული შეტყობინების გაგზავნის ვალდებულება წარმოადგენს სტანდარტულ პირობას. კასატორის მითითებით, ეს არ არის სტანდარტული პირობა, აღნიშნული წარმოადგენს სპეციალური ნორმატიული აქტით განსაზღვრული მომსახურების გამწევის ვალდებულებას, რომლის შესრულებაც იმპერატიულად სავალდებულოა და არ არის დამოკიდებული იმაზე, არსებობს თუ არა მხარეთა შორის ხელშეკრულება.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 2 ივლისის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული შპს „…“ საკასაციო საჩივარი.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „…“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:
საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.
ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, #7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).
საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.
განსახილველ შემთხვევაში, დავის საგანს წარმოადგენს საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის 2015 წლის 3 ნოემბრის #655/16 გადაწყვეტილების კანონიერების დადგენა შპს „...“ შპს „მ...“ მიერ მისთვის დარიცხული სადავო დავალიანების 1813.86 ლარის ჩამოწერის თაობაზე უარის თქმის ნაწილში.
საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო პალატის განმარტებას საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 327-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად მასზედ, რომ ხელშეკრულება დადებულად ითვლება, თუ მხარეები მის ყველა არსებით პირობაზე შეთანხმდნენ საამისოდ გათვალისწინებული ფორმით. შპს „…“ და შპს „მ…“ შორის ურთიერთობა მათ შორის დადებული ხელშეკრულების საფუძველზე რომ წესრიგდებოდა, სადავო არ არის. ხელშეკრულების დადებისას მხარეები თავიანთი ხელმოწერით ადასტურებენ საკუთარ ნებას და თანხმდებიან ურთიერთობაზე იმ პირობებით, რაც რეგულირდება ხელმოწერილი დოკუმენტით. შესაბამისად, იქედან გამომდინარე, რომ მხარეები 2014 წლის 1 ივლისს გაფორმებული ხელშეკრულებით შეთანხმებულნი იყვნენ ურთიერთობის პირობებზე, რაც უკავშირდება ანგარიშსწორების წესების და 10 000 მბ-ის ამოწურვის შემთხვევაში ინტერნეტ-მომსახურების 1 მბ-ის 0,35 ლარის ღირებულების პირობით მიწოდების თაობაზე, სააპელაციო სასამართლომ მართებულად მიიჩნია, რომ შპს „მ…“ აღარ გააჩნდა იმის ვალდებულება, რომ ყოველ გადაჭარბებულ გამოყენებულ მეგაბაიტზე განეხორციელებინა შეტყობინებების გაგზავნა მომხმარებელთან. მოცემულ შემთხვევაში, საქმე გვაქვს ხელშეკრულებით უკვე შეთანხმებული პირობის მოწესრიგებასთან, რომელიც შპს „მ…“ მიერ დარეგულირდა დადებული ხელშეკრულების მიხედვით. სწორედ იმის გათვალისწინებით, რომ 10 000 მბ-ის ამოწურვის შემდეგ მომსახურება გაგრძელდა და გაგრძელდა ხელშეკრულებით შეთანხმებული 0,35 ლარის ღირებულებით, საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს იმ პოზიციას, რომ შპს „მ…“ ვალდებული იყო შპს „..“ ინდივიდუალური შეტყობინებით გაეფრთხილებინა 10 გბ-ის ამოწურვის შესახებ. მოცემულ შემთხვევაში, არ იკვეთება ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ტარიფის ცვლილება და არც სხვა რაიმე გარემოება, რომლის შეტყობინებაც რეგლამენტით ეკისრება მომსახურების მიმწოდებელს. ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 342-ე მუხლის მე-3 ნაწილზე, რომლის თანახმად, უშუალოდ მხარეთა მიერ შეთანხმებულ პირობებს უპირატესობა ენიჭება სტანდარტულ პირობებთან შედარებით. სტანდარტულ პირობად, ამ შემთხვევაში, შეიძლება მივიჩნიოთ ინდივიდუალური შეტყობინებით გაფრთხილება 10 გბ-ის ამოწურვის შესახებ.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს შპს „მ…“ მიერ შპს „…“ დარიცხული სადავო დავალიანების ჩამოწერაზე უარის თქმის ნაწილში საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის 2015 წლის 3 ნოემბრის #655/16 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძველი.
ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.
ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.
ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან შპს „…“ საკასაციო საჩივარზე შ. ღ-ეს 10.05.2018წ. საგადასახადო დავალებით გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი - 300 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, შპს „...“ (ს/კ …) უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი _ 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. შპს „...“ საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;
2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 20 მარტის განჩინება;
3. შპს „...“ (ს/კ ...) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე შ. ღ-ის მიერ 10.05.2018წ. საგადასახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70 პროცენტი - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის #200122900, სახაზინო კოდი #300773150;
4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე
მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე
ვ. როინიშვილი
