№ბს-811(კ-18) 4 ოქტომბერი, 2018 წელი ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა მ. ლ-ის, ს. ლ-ისა და ი. პ-ას საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 8 თებერვლის გადაწყვეტილების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2016 წლის 14 ნოემბერს სსიპ შემოსავლების სამსახურმა სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხეების - შპს „...“, მ. ლ-ის, ს. ლ-ის, ი. პ-ასა და შპს „M...“ მიმართ.

მოსარჩელემ ს. ლ-ის, შპს „...“, მ. ლ-ის, ი. პ-ასა და შპს „M...“ ერთიმეორის ცრუმაგიერ პირებად აღიარება მოითხოვა. მოსარჩელემ ასევე იშუამდგომლა სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენების შესახებ და მოითხოვა ყადაღის დადება მოპასუხეთა საკუთრებაში არსებულ ქონებაზე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2016 წლის 15 ნოემბრის განჩინებით სსიპ შემოსავლების სამსახურის შუამდგომლობა უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენების შესახებ არ დაკმაყოფილდა.

2016 წლის 28 ნოემბერს მოსარჩელე სსიპ შემოსავლების სამსახურმა საჩივრით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს, თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 15 ნოემბრის განჩინების გაუქმებისა და სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენების მოთხოვნით.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 2 დეკემბრის განჩინებით სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 28 ნოემბრის საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 15 ნოემბრის განჩინება და მოსარჩელე სსიპ შემოსავლების სამსახურის შუამდგომლობა დაკმაყოფილდა; ყადაღა დაედო ი. პ-ას (პ/ნ ...) სახელზე რეგისტრირებულ სატრანსპორტო საშუალებას ... (შასი: ...) სახელმწიფო სანომრე ნიშნით ..., 24.5%-იან წილს შპს „M...“ (ს/ნ ...) კაპიტალში და 24.5%-იან წილს შპს „მ...“ (ს/ნ ...) კაპიტალში; ს. ლ-ის (პ/ნ ...) 100%-იან წილს შპს „ე...“ (ს/ნ ...) კაპიტალში და 100%-იან წილს შპს „...“ (ს/ნ ...) კაპიტალში.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 22 მარტის გადაწყვეტილებით სსიპ შემოსავლების სამსახურის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა; გაუქმდა მოცემულ საქმეზე თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 2 დეკემბრის განჩინებით გამოყენებული უზრუნველყოფის ღონისძიება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 22 მარტის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა სსიპ შემოსავლების სამსახურმა, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 8 თებერვლის გადაწყვეტილებით სსიპ შემოსავლების სამსახურის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 22 მარტის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც სსიპ შემოსავლების სამსახურის სარჩელი დაკმაყოფილდა; ერთმანეთის ცრუმაგიერ პირებად აღიარებულნი იქნენ შპს „...“, შპს „ M...“, მ. ლ-ე, ს. ლ-ე და ი. პ-ა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 8 თებერვლის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს მ. ლ-ემ, ს. ლ-ემ და ი. პ-ამ, რომლებმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

კასატორების განმარტებით, სააპელაციო სასამართლო ვერ ასაბუთებს გადასახადის გადახდევინების უზრუნველყოფის ღონისძიებებისათვის თავის არიდების მიზანს და იზიარებს სსიპ შემოსავლების სამსახურის არგუმენტებს კომპანიის პარტნიორების ერთიმეორის ცრუმაგიერ პირებად ცნობასთან დაკავშირებით, რომლის არგუმენტად ძირითადად პირთა ნათესაური კაშირის არსებობა სახელდება. გადაწყვეტილებიდან არ ჩანს თუ რატომ უნდა იქნეს უგულებელყოფილი კონსტიტუციის 21-ე და „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის 44-ე მუხლები.

კასატორთა მითითებით, „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის 44-ე მუხლის თანახმად, შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოება არის საზოგადოება, რომლის პასუხისმგებლობა მისი კრედიტორების წინაშე შემოიფარგლება მთელი თავისი ქონებით. აქედან, გამომდინარე, კომპანიის ვალდებულებებზე პასუხს აგებს არა საზოგადოების დამფუძნებელი, დირექტორი და ა.შ, არამედ თვითონ საზოგადოება მთელი თავისი ქონებით. შეზღუდულ პასუხისმგებლობაზე დაფუძნებული კომპანიის არსი სწორედ იმაში მდგომარეობს, რომ კომპანია დამფუძნებლისგან (პარტნიორისგან) განცალკევებულ და დამოუკიდებელ სუბიექტს წარმოადგენს. პარტნიორი კომპანიის ვალდებულებებზე კრედიტორების წინაშე არ არის პასუხისმგებელი.

კასატორების მოსაზრებით, იურიდიული პირის შეზღუდული პასუხისმგებლობის პრინციპიდან გადახვევა - პარტნიორის პირადი პასუხისმგებლობის ამოქმედება უნდა უკავშირდებოდეს ისეთ შემთხვევას, როდესაც უტყუარად დგინდება ამ შემთხვევაში საგადასახადო კოდექსის 246-ე მუხლის წინაპირობების არსებობა: პრაქტიკულად შეუძლებელია გადასახადის გადამხდელის განსხვავება სხვა პირისაგან და ეს პირი გამოყენებულია გადასახადის გადახდევინების უზრუნველყოფის ღონისძიებებისთვის თავის არიდების მიზნით. კასატორებმა მიუთითეს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის №ას-1158-1104 განჩინებაზე, რომლის შესაბამისად, „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონი პარტნიორთა გამჭოლ პასუხისმგებლობას ითვალისწინებს მაშინ, როდესაც ისინი ბოროტად იყენებენ პასუხისმგებლობის შეზღუდვის სამართლებრივ ფორმას“, სააპელაციო სასამართლო კი გადაწყვეტილებაში ვერ ასაბუთებს პარტნიორების მიერ უფლების ბოროტად გამოყენების ვერც ერთ ფაქტორს.

კასატორების განმარტებით, იურიდიული პირებისათვის მისი დამფუძნებელი პირები, დირექტორი და ა.შ. ვერ იქნებიან ცრუმაგიერი პირები და შესაბამისად, მათ მიმართ ვერ გავრცელდება საგადასახადო უზრუნველყოფის შესაბამისი ღონისძიებები. მარტოოდენ ნათესაური კავშირის გამო გაჩენილ ეჭვებს არ შეიძლება მოჰყვეს ავტომატურად ურთიერთდამოკიდებულ პირებთან გაიგივება ან/და ცრუმაგიერი პირების კვალიფიკაცია. ამასთან, საქართველოს სასამართლოების პრაქტიკის მიხედვით, ურთიერთდამოკიდებული პირების არსებობის ფაქტიც კი არ ქმნის ცრუმაგიერი პირების კვალიფიკაციისათვის ერთ-ერთ პირობას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 13 ივლისის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული მ. ლ-ის, ს. ლ-ისა და ი. პ-ას საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. ლ-ის, ს. ლ-ისა და ი. პ-ას საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, #7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 246-ე მუხლი შეიცავს ცრუმაგიერი მფლობელობის დეფინიციას, რომლის მიხედვით, თუ სასამართლო დაადგენს, რომ პრაქტიკულად შეუძლებელია გადასახადის გადამხდელის განსხვავება სხვა პირისგან და ეს პირი გამოყენებულია გადასახადის გადახდევინების უზრუნველყოფის ღონისძიებებისთვის თავის არიდების მიზნით, ითვლება, რომ აღნიშნული პირები არიან ერთიმეორის ცრუმაგიერი პირები. გადასახადის გადამხდელის აღიარებული საგადასახადო დავალიანების გადახდევინების მიზნით, საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს, ცრუმაგიერი პირის მიმართ განახორციელოს საგადასახადო დავალიანების გადახდევინების უზრუნველყოფის ღონისძიებები.

ამდენად, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 246–ე მუხლის შინაარსიდან გამომდინარე, ცრუმაგიერ პირებად აღიარებისათვის სახეზე უნდა იყოს გადასახადის გადამხდელის განსხვავების შეუძლებლობა სხვა იმ პირისაგან, რომელიც გამოყენებული არის გადასახადის გადახდევინების უზრუნველყოფის ღონისძიებისათვის თავის არიდების მიზნით ანუ გადასახადის გადამხდელი პირი, რომელსაც გააჩნია საგადასახადო ვალდებულებები, მისი გადახდისაგან თავის არიდების მიზნით ისეთ კავშირში შედის სხვა პირთან, რომ პრაქტიკულად შეუძლებელია მათი განსხვავება.

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-19 მუხლით რეგლამენტირებულია ურთიერთდამოკიდებული პირების დეფინიცია, კერძოდ, ურთიერთდამოკიდებულ პირებად ითვლებიან ის პირები, რომელთა შორის განსაკუთრებულ ურთიერთობათა არსებობამ შეიძლება გავლენა მოახდინოს მათი ან მათ მიერ წარმოდგენილი პირების საქმიანობის პირობებზე ან ეკონომიკურ შედეგებზე. ამავე მუხლის მეორე ნაწილის „თ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, განსაკუთრებულ ურთიერთობებს მიეკუთვნება ურთიერთობები, რომელთა დროსაც პირები არიან ნათესავები.

მოცემულ შემთხვევაში, საქმის ფაქტობრივ გარემოებებზე დაყრდნობით, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას, რომ მოპასუხეებს შორის არსებობს განსაკუთრებული ურთიერთობა, რაც გამომდინარეობს საქმის მასალებიდან, კერძოდ, საქმის მასალებით დადგენილია, რომ შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოება „M...“ დარეგისტრირდა 2011 წლის 22 ივლისს, საზოგადოების 75,5% წილის მფლობელად განისაზღვრა გ. ლ-ი, ხოლო 24,5% წილის მფლობელად - ი. პ-ა.

2016 წლის 29 იანვარს, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მიერ, რეგისტრირებულ იქნა შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოება „...“. საზოგადოების 100% წილის მფლობელად განისაზღვრა ი. პ-ას შვილი ს. ლ-ე, ხოლო დირექტორად - ი. პ-ას მეუღლე მ. ლ-ე. მხარეები სადავოდ არ ხდიან იმ გარემოებას, რომ ს. ლ-ე არის ი. პ-ასა და მ. ლ-ის შვილი. საგადასახადო კოდექსის მე-19 მუხლის მე-2 ნაწილის „თ“ და „ე“ ქვეპუნქტების შესაბამისად, ს. ლ-ე, მ. ლ-ე, ი. პ-ა, შპს „M...“ და შპს „...“ წარმოადგენენ ურთიერთდამოკიდებულ პირებს (პირები ნათესავები არიან, ერთი პირი პირდაპირ ან არაპირდაპირ აკონტროლებს მეორე პირს).

შპს „M...“ შეუსრულებელი საგადასახადო ვალდებულების წარმოშობის გამო, 2016 წლის 17 თებერვალს, სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიერ შპს „M...“ ქონებაზე დარეგისტრირდა საგადასახადო გირავნობა/იპოთეკის უფლება, ხოლო 29 ივნისს - ყადაღა დაედო კომპანიის საკუთრებაში არსებულ ან/და ბალანსზე რიცხულ ნებისმიერ ქონებას.

სადავო გარემოებას არ წარმოადგენს, რომ 2016 წლის თებერვალ-მარტის თვეებში შპს „M...“ მოახდინა სასაქონლო-მატერიალური მარაგების და ძირითადი საშუალებების მთლიანი რეალიზება. საწარმომ 70 201 ლარის ქონება გადააწერა შპს „...“. შპს „M...“ ქონების რეალიზაციის ოპერაცია დაბეგრა საგადასახადო კოდექსით გათვალისწინებული წესით, კერძოდ, წარადგინა დეკლარაცია საგადასახადო ორგანოში, ხოლო დეკლარაციის საფუძველზე წარმოშობილი ვალდებულება არ დაფარა. თავის მხრივ, შპს „...“ განხორციელებული ოპერაციის საფუძველზე, შეიმცირა გადასახდელი გადასახადი - ჩაითვალა დღგ.

შპს „M...“ გააჩნია ბიუჯეტის წინაშე შეუსრულებელი საგადასახადო ვალდებულება, ხოლო მისი აქტივი ნულის ტოლია, კომპანიამ არ დაიტოვა ქონება, რაც უზრუნველყოფდა მის ვალდებულებას კრედიტორის - სახელმწიფოს წინაშე. კომპანიას დარჩა მხოლოდ მარეგისტრირებელ ორგანოში რეგისტრირებული საფირმო სახელწოდება, რომელსაც არ გააჩნია არავითარი ღირებულება.

შპს „...“ აგრძელებს იმავე საქმიანობას იმავე მისამართზე, რასაც ახორციელებდა და სადაც საქმიანობდა შპს „M...”.

საქმის მასალების გაანალიზებისა და მათი შეჯერების საფუძველზე საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას, რომლის თანახმად, შპს „...“ ფიზიკურ პირთა მიერ გამოყენებულ იქნა იმ მიზნით, რომ შპს „M...“ თავი აერიდებინა კუთვნილი საგადასახადო ვალდებულებისათვის. შედეგობრივად, შპს „...“ გადაეცა აქტივი, რომელმაც გააგრძელა იგივე ეკონომიკური საქმიანობა, ხოლო შპს „M...“ დარჩა პასივი - საგადასახადო დავალიანება, რომელიც კომპანიის შეზღუდული პასუხისმგებლობის ფორმიდან და აქტივის გარიდებიდან გამომდინარე დარჩა არაუზრუნველყოფილი. ამრიგად, შპს „M...“ ფაქტობრივად „გამოიცვალა“ სახელწოდება, „ჩამოიწერა“ საგადასახადო ვალდებულება და ამგვარად გააგრძელა საქმიანობა. ი. პ-ამ, ს. ლ-ემ და მ. ლ-ემ, რომლებიც არიან ერთი ოჯახის წევრები - ურთიერთდამოკიდებული პირები, მათი კონტროლის ქვეშ არსებული კომპანიები გამოიყენეს იმგვარად, რომ მოახდინეს ერთ-ერთ კომპანიაში არსებული აქტივების დისტანცირება საგადასახადო ვალდებულებისაგან და სწორედ ამ მიზნით გაარიდეს იგი მეორე კომპანიაში. მნიშვნელოვანია, რომ ორივე კომპანიას აკონტროლებენ ოჯახის წევრები, სწორედ მათ შორის არსებულმა განსაკუთრებულმა ურთიერთობამ მოახდინა გავლენა მასზედ, რომ განეხორციელებინათ საგადასახადო ვალდებულების გადახდევინების უზრუნველყოფის ღონისძიებისაგან თავის არიდება. პალატას მიაჩნია, რომ შპს „...“ ქონების გადაცემას თან არ ახლდა ნამდვილი საკუთრების უფლების განხორციელება. ამ ოპერაციის ჭეშმარიტი მიზანი იყო არა საკუთრების უფლების გადაცემა შპს „...“, არამედ პირთა ჯგუფის მიერ იმგვარი ფორმის გამოძებნა, რაც შესაძლებელს გახდიდა სამეწარმეო საქმიანობის გაგრძელებას საგადასახადო ვალდებულების გვერდის ავლით.

სააპელაციო სასამართლომ მართებულად მიუთითა, რომ ურთიერთდამოკიდებული პირის მიერ ახალი საწარმოს დაფუძნება, ქონების სრულად ახალ საწარმოზე გადაწერა, შპს „M...“ მიერ შემოსავლების დაბეგვრა, გადასახადის გადაუხდელობა, ქონების მიმღები საწარმოს მიერ შესაბამისი გადასახდელი თანხის შემცირება (დღგ-ს ჩათვლა) და იმავე მისამართზე, ანალოგიური საქმიანობის გაგრძელება და ყოველივე აღნიშნულის განხორციელება ერთი ოჯახის წევრთა მიერ, მიზნად ისახავდა საგადასახადო დავალიანების გადახდევინების ღონისძიების თავიდან არიდებას.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორების მიერ განხორციელებულ ქმედებათა ჯაჭვი მიზანმიმართულია გადასახადებისა და საგადასახადო დავალიანების უზრუნველყოფის ღონისძიებების თავის არიდებისათვის, რაც ქმნის შპს „...“, შპს „ M...“, მ. ლ-ის, ს. ლ-ისა და ი. პ-ას ცრუმაგიერ პირებად აღიარების საფუძველს.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან ს. ლ-ეს საკასაციო საჩივარზე 24.05.2018წ. №12 საგადახდო დავალებით გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი - 300 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, ს. ლ-ეს (პ/ნ ...) უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი _ 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. მ. ლ-ის, ს. ლ-ისა და ი. პ-ას საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 8 თებერვლის გადაწყვეტილება;

3. ს. ლ-ეს (პ/ნ ...) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 24.05.2018წ. №12 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70 პროცენტი - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ვ. როინიშვილი