#ბს-844(2კ-18) 4 ოქტომბერი, 2018 წელი ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 8 მაისის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2015 წლის 25 მარტს სს „...“ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიმართ.

მოსარჩელემ სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2014 წლის 15 სექტემბრის #006-158 საგადასახადო მოთხოვნის, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2014 წლის 10 ნოემბრის #46342 ბრძანებისა და #9150/2/14 საჩივართან დაკავშირებით იურიდიული პირის რეორგანიზაციის/ნატურით გაყოფის ოპერაციის აქტივების რეალიზაციად (მოგების გადასახადისა და დღგ-ის მიზნებისათვის) და აქციონერის მიერ მიღებულ დივიდენდად (საშემოსავლო გადასახადის მიზნებისათვის) განხილვის ნაწილში საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2015 წლის 27 თებერვლის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 2 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით სს „...“ სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2015 წლის 27 თებერვლის გადაწყვეტილება (#9150/2/14 საჩივარზე), სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2014 წლის 10 ნოემბრის #46342 ბრძანება და იურიდიული პირის რეორგანიზაციის/ნატურით გაყოფის ოპერაციის აქტივების რეალიზაციად (მოგების გადასახადისა და დღგ-ის მიზნებისათვის) და აქციონერის მიერ მიღებულ დივიდენდად (საშემოსავლო გადასახადის მიზნებისათვის) განხილვის ნაწილში სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2014 წლის 15 სექტემბრის #006-158 საგადასახადო მოთხოვნა და მოპასუხე სსიპ შემოსავლების სამსახურს საქმისთვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ კანონით დადგენილ ვადაში ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა დაევალა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 2 ოქტომბრის გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ და სსიპ შემოსავლების სამსახურმა, რომლებმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე სრულად უარის თქმა მოითხოვეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 8 მაისის განჩინებით სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 2 ოქტომბრის გადაწყვეტილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 8 მაისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ და სსიპ შემოსავლების სამსახურმა, რომლებმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

კასატორები საკასაციო საჩივრებს აფუძნებდნენ ძირითადად იმავე გარემოებებზე, რაზეც მიუთითებდნენ სააპელაციო საჩივრებში. ამასთან, კასატორმა - საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ აღნიშნა, რომ გაუგებარია თუ თავად სასამართლომ არ/ვერ მისცა ზუსტი სამართლებრივი შეფასება სამეურნეო ოპერაციას, საგადასახადო ორგანომ ეს საკითხი როგორ უნდა შეაფასოს/შეისწავლოს. მით უფრო იმ პირობებში, როდესაც აღნიშნულ საკითხზე ერთხელ უკვე იმსჯელა და მიიღო კიდეც გადაწყვეტილება სწორედ იმ გარემოებებზე დაყრდნობით, რასაც უთითებს სასამართლო განჩინებაში, რადგან რაიმე ახალი დოკუმენტი ან გარემოება, რომელიც შესასწავლია, არ არსებობს.

კასატორმა - სსიპ შემოსავლების სამსახურმა არ გაიზიარა სასამართლოს პოზიცია და აღნიშნა, რომ სსკ-ის 73-ე მუხლის მე-9 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით კონკრეტული ოპერაციის შეფასება არ არის დაკავშირებული მხოლოდ მის ფორმალურ შინაარსზე, ვინაიდან საგადასახადო კოდექსის მიზნებისთის აქტუალურია ხელშეკრულების არა მხოლოდ ფორმალური მხარე, არამედ ასევე ის მატერიალური შედეგი, რომლის საფუძველზეც უნდა განხორციელდეს კონკრეტული საწარმოს საგადასახადო ვალდებულების განსაზღვრა. კასატორმა აღნიშნა, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში დაფიქსირებული ფორმა და შინაარსი არ არის იგივეობრივი ფაქტობრივად განხორციელებული ოპერაციებისა, რაც თავის მხრივ, მნიშვნელოვან გავლენას ახდენს გადასახადის გადამხდელის საგადასახადო ვალდებულებათა განსაზღვრის საქმეში.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 23 ივლისის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, #7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ განსახილველ შემთხვევაში სახეზეა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის გამოყენების წინაპირობები. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32.4 მუხლით მინიჭებულ უფლებამოსილებას სასამართლო იყენებს მაშინ, როდესაც სასამართლო წესით ვერ ხერხდება ფაქტობრივი გარემოებების დადგენა და შეფასება, შესაბამისად, შეუძლებელი ხდება სადავო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მატერიალური კანონიერების შემოწმება.

დადგენილია, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის მიერ 2014 წლის 11 სექტემბერს გამოიცა სს „...“ საგადასახადო შემოწმების აქტი, რომლის მიხედვითაც, 2008 წლის 23 ივლისს სააქციო საზოგადოებიდან საკუთარი წილის სანაცვლოდ ერთ-ერთი აქციონერის - ვ. ზ-ის საკუთრებაში ნატურით გამოყოფის შედეგად გადავიდა ქონება, რაც დაკვალიფიცირდა, როგორც ძირითადი საშუალების მიწოდება ურთიერთდამოკიდებულ პირებს შორის და მიწოდებისას დასაბეგრი ოპერაციის თანხა განისაზღვრა საბაზრო ფასით. ასევე, აღნიშნული ოპერაცია დაკვალიფიცირდა, როგორც ფიზიკური პირის (აქციონერის) მიერ მიღებული დივიდენდი და გადახდის წყაროსთან დაიბეგრა 10%-იანი განაკვეთით.

განსახილველი დავის ფარგლებში არსებითი მნიშვნელობა აქვს იმ გარემოების დადგენას, თუ რა სახის ოპერაცია განხორციელდა სს „...“ და ვ. ზ-ს შორის, რამეთუ ოპერაციის სახეზეა დამოკიდებული განხორციელებული დაბეგვრის კანონიერების საკითხის გადაწყვეტაც.

დადგენილია, რომ 2008 წლის 23 ივლისს ჩატარდა სს „...“ აქციონერთა საერთო კრება, რომლის დღის წესრიგადაც მითითებული იქნა მოგების განაწილება და საზოგადოების ნატურით გაყოფა. საზოგადოების ნატურით გაყოფის საკითხის განხილვის საფუძველი გახდა აქციონერის - ვ. ზ-ის განცხადება. პარტნიორთა კრებამ დაადგინა, თუ რა ქონება უნდა გამოჰყოფოდა მას. კრებამ ასევე გადაწყვიტა გამოყოფილი ნაწილის წილობრივი მფლობელობა და განსაზღვრა, რომ ვ. ზ-ი არის გამოყოფილი ქონების 100% მფლობელი. გარდა ამისა, კრების გადაწყვეტილებით დადგენილ იქნა, რომ გამოყოფის შემდეგ ვ. ზ-მა დამოუკიდებლად უნდა ჩამოაყალიბოს ახალი იურიდიული პირი. სს „...“ სამეთვალყურეო საბჭოს თავმჯდომარისათვის წარდგენილ 2008 წლის 27 ივნისის განცხადებაში ვ. ზ-ი ითხოვს, საზოგადოების საერთო კრების წინაშე დაყენებულ იქნეს საკითხი აქციონერის კუთვნილი აქციათა პაკეტის ფარგლებში ვ. ზ-ის სს „...“ ნატურით გამოყოფისა და მის მიერ დამოუკიდებელი იურიდიული პირის ჩამოყალიბების შესახებ. ასევე დადგენილია, რომ 2008 წლის 6 აგვისტოს სს „…“ განცხადებით მიმართა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურს და იურიდიული პირის რეორგანიზაციის საფუძველზე ... ქ. #...-ში (ნაკვეთი - .../ ...) მდებარე უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლების რეგისტრაცია მოითხოვა, რის შემდეგაც აღნიშნული ქონება რეგისტრირებულ იქნა ვ. ზ-ის სახელზე. ამასთან, 2009 წლის 4 თებერვალს რეგისტრირებულ იქნა შპს „...“, რომლის დირექტორსა და 100%-იანი წილის მფლობელს წარმოადგეს ვ. ზ-ი. 2009 წლის 30 დეკემბერს კი თბილისში, ... ქუჩა #...-ში (ნაკვეთი.../...) მდებარე ნაგებობა #...-ის პირველ სართულზე არსებული 500 კვ.მ ფართობის უძრავი ქონების მესაკუთრედ რეგისტრირებულ იქნა შპს „...“.

აღსანიშნავია, რომ სს „...“ მიერ ქონების ვ. ზ-ისთვის გადაცემის, ვ. ზ-ის მიერ ახალი საწარმოს შექმნისა და სს „...“ გამოყოფილი ქონების ახალი საწარმოს სახელზე რეგისტრაციის პროცედურების დამოუკიდებლად განხილვის შემთხვევაში, ფორმალური თვალსაზრისით, არ დასტურდება საწარმოს რეორგანიზაციის ფაქტი. ამასთან, აღნიშნული პროცესის ერთმანეთთან დაკავშირებულ ქმედებებად განხილვის შემთხვევაში, იმის გათვალისწინებით, რომ სს „...“ საერთო კრებამ დაადგინა ახალი იურიდიული პირის შექმნის ვალდებულება, რომელიც საწარმოსაგან გამოყოფილი ქონების ხარჯზე შეიქმნა, შინაარსობრივად სახეზეა საწარმოს რეორგანიზაცია - საწარმოს გაყოფა, რომლის დაწყების საფუძველიც გახდა საერთო კრების გადაწყვეტილება და დასრულდა ახალი იურიდიული პირის შექმნით. ამასთან, მნიშვნელოვანია, რომ რეორგანიზაციის შედეგად გამოყოფილი საწარმო წარმოადგენს დამოუკიდებელ იურიდიულ პირს, მაგრამ მასზე გადადის თავდაპირველი საწარმოს ვალდებულებები. მოპასუხეები აღნიშნავენ, რომ მოცემულ შემთხვევაში ოპერაცია ვერ განიხილება რეორგანიზაციის მხარე იურიდიულ პირებს შორის ქონების გადაცემად, ვინაიდან ახლადშექმნილი საზოგადოება (შპს „...“) არ წარმოადგენს სს „...“ უფლებამონაცვლეს. ამრიგად, სახეზეა არა მხოლოდ ფორმალური სახის შეცდომები, არამედ შინაარსობრივი წინააღმდეგობები.

განსახილველ შემთხვევაში, საქმეში წარმოდგენილი მასალებით არ იკვეთება, რომ ადმინისტრაციულმა ორგანომ სრულყოფილად შეისწავლა განხორციელებული ოპერაციის შინაარსობრივი მხარე, წარმოადგენდა თუ არა აღნიშნული საწარმოს რეორგანიზაციას. საგადასახადო ორგანოს ქონების გადაცემასთან მიმართებით არ განუხილავს ახალი საწარმოს შექმნისა და გამოყოფილი ქონების მისთვის გადაცემის საკითხი, ხოლო ოპერაციის სწორი კვალიფიკაციისას აუცილებელია თითოეული ქმედების ერთობლივად და სრულყოფილად შესწავლა და საკმარისი არ არის ქმედებების ერთმანეთისაგან დამოუკიდებლად განხილვა. თუკი ადგილი აქვს მხოლოდ პროცედურულ დარღვევებს, თუმცაღა რეორგანიზაციის პროცედურის დასაწყისი - კრების გადაწყვეტილება და საბოლოო მოქმედება - ახალი იურიდიული პირის შექმნა განხორციელებულია, საგადასახადო ორგანომ უნდა შეაფასოს აღნიშნული ოპერაცია არის თუ არა რეორგანიზაცია. უნდა დადგინდეს სს „...“ და მისი პარტნიორების ნება - წარმოადგენდა თუ არა აღნიშნულს საწარმოს რეორგანიზაცია, რომლის რეგისტრაციაც მოხდა პროცედურული მოთხოვნების დარღვევით. ამასთან, მხარეთა ნება უნდა დადგინდეს ობიექტური გარემოებების საფუძველზე. კერძოდ, მხოლოდ პარტნიორის საზოგადოებიდან გასვლის შემთხვევაში საერთო კრება განიხილავდა და იქნებოდა თუ არა უფლებამოსილი, რომ თავისი გადაწყვეტილებით დაევალდებულებინა ყოფილი აქციონერი, შეექმნა საწარმოსგან გამოყოფილი ქონებით ახალი საწარმო. ასევე, მხოლოდ საზოგადოებიდან გასვლის სურვილის ქონის შემთხვევაში, რამდენად მოითხოვდა აქციონერი ახალი იურიდიული პირის შექმნის საკითხის განხილვასაც, მით უფრო მაშინ, როდესაც საბოლოოდ აღნიშნული განხორციელდა.

ამრიგად, საგადასახადო ორგანომ უნდა დაადგინოს წამოადგენს თუ არა სადავო შემთხვევა საწარმოს რეორგანიზაციას და თუ მიიჩნევს, რომ რეორგანიზაციას ადგილი არ ჰქონია, ზუსტად უნდა განსაზღვროს ოპერაციის სახე. გარდა აღნიშნულისა, საგადასახადო ორგანომ უნდა მიუთითოს, რამდენად წარმოადგენენ იურიდიული პირი და მისი აქციონერი ერთმანეთისთვის ურთიერთდამოკიდებულ პირებს, რომლისთვისაც ქონების გადაცემა ხდება მისი საზოგადოებიდან გასვლის სანაცვლოდ.

ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, სააპელაციო სასამართლომ მართებულად მიიჩნია, რომ განსახილველ შემთხვევაში ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ გადაწყვეტილების მიღებისას არ არის სათანადოდ გამოკვლეული საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოება, რაც ადასტურებს მოცემულ შემთხვევაში საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის გამოყენების საჭიროებას.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 8 მაისის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ვ. როინიშვილი