#ბს-846(კ-18) 26 ოქტომბერი, 2018 წელი ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ი/მ ხ. ს-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 25 აპრილის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2014 წლის 11 მარტს ი/მ ხ. ს-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მიმართ.

მოსარჩელემ ი/მ ხ. ს-ის საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2013 წლის 4 ივნისის #24591 ბრძანების, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2013 წლის 25 ივნისის #28806 ბრძანების, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2013 წლის 26 ივნისის #473 საგადასახადო მოთხოვნისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2014 წლის 11 თებერვლის #6301/2/13 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 21 ივლისის გადაწყვეტილებით ი/მ ხ. ს-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 21 ივლისის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ი/მ ხ. ს-მა, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 25 აპრილის განჩინებით ი/მ ხ. ს-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 21 ივლისის გადაწყვეტილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 25 აპრილის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ი/მ ხ. ს-მა, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით თბილისის სააპელაციო სასამართლოსათვის საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება მოითხოვა.

კასატორის მითითებით, სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ ადმინისტრაციული წარმოების დროს საქმის გარემოებათა გამოკვლევა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 96-ე მუხლის მოთხოვნათა სრული დაცვით არ იყო განხორციელებული. ადმინისტრაციულმა ორგანომ არ შეისწავლა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოება და გადაწყვეტილება არ მიიღო მოკვლეულ გარემოებათა შეფასებისა და ურთიერთშეჯერების საფუძველზე. კერძოდ, ის, რომ საბანკო ტრანზაქციით შესრულებული თანხის გადარიცხვა ადმინისტრაციულმა ორგანომ დაუდგენლად მიიჩნია კასატორისათვის, როგორც აღურიცხავი შემოსავლიდან მიღებულ შემოსავლად და არ გაიზიარა ახსნა-განმარტება იმის თაობაზე, რომ ის საქონლის მიმწოდებლის თხოვნას ასრულებდა და მისივე კუთვნილ თანხას, რომელიც მასთან ინახებოდა, აგზავნიდა ჩინეთში არა როგორც ინდ. მეწარმე, არამედ როგორც ფიზიკური პირი.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად გამოიყენა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-4 და მე-5 ნაწილები, რადგან საქმეში არსებული მტკიცებულებები და აღწერილი ფაქტობრივი გარემოებები სასამართლოს არ აძლევდა იურიდიულ საფუძველს, ეხელმძღვანელა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლით, ვინაიდან მის მიერ გადარიცხული თანხა არა კასატორის, არამედ ი. რ-ის ინტერესს მოხმარდა, შესაბამისად, უნდა ჩაითვალოს, რომ ეს თანხა მიღებული აქვს არა მას, არამედ ი. რ-ს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 26 ივლისის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ი/მ ხ. ს-ის საკასაციო საჩივარი. ამასთან, ამავე განჩინებით კასატორს – ი/მ ხ. ს-ს გადაუვადდა სახელმწიფო ბაჟის გადახდა მოცემულ საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ი/მ ხ. ს-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, #7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

განსახილველ შემთხვევაში, დავის საგანს წარმოადგენს ი/მ ხ. ს-ის საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2013 წლის 4 ივნისის #24591 ბრძანების, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2013 წლის 25 ივნისის #28806 ბრძანების, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2013 წლის 26 ივნისის #473 საგადასახადო მოთხოვნისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2014 წლის 11 თებერვლის #6301/2/13 გადაწყვეტილების კანონიერება.

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2012 წლის 15 მაისის #21-14/33063 საგადასახადო შეტყობინების საფუძველზე განხორციელდა ი/მ ხ. ს-ის ალტერნატიული საგადასახადო შემოწმება. შესამოწმებელი პერიოდი განისაზღვრა 2006 წლის პირველი იანვრიდან 2012 წლის პირველ მაისამდე. შემოწმების შედეგებზე გამოიცა 2012 წლის 24 დეკემბრის ალტერნატიული საგადასახადო შემოწმების აქტი, რომლის საფუძველზეც გამოიცა აუდიტის დეპარტამენტის 2012 წლის 30 დეკემბრის #32731 ბრძანება და შემოსავლების სამსახურის 2012 წლის #1011 საგადასახადო მოთხოვნა. გადასახადის გადამხდელს საგადასახადო მოთხოვნის საფუძველზე სახელმწიფო ბიუჯეტში გადასახდელად დაერიცხა სულ: 336 335.57 ლარი, მათ შორის ძირითადი გადასახადის სახით 176 784.4 ლარი, საურავი 159 551.17 ლარი.

სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2013 წლის 4 ივნისის #24591 ბრძანებით ი/მ ხ. ს-ის საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; ალტერნატიული საგადასახადო შემოწმების განმახორციელებელ პირს დაევალა გადამხდელის მიერ უცხოეთში გადარიცხული თანხების განხილვა (შესამოწმებელ პერიოდში) „სხვა შემოსავლებად“ და ამ საფუძვლით დამატებული ღირებულებისა და სოციალურ გადასახადებში დარიცხული თანხების გაუქმება; ბრძანების სამოტივაციო ნაწილში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, ალტერნატიული საგადასახადო შემოწმების განმახორციელებელ პირს დაევალა უცხოეთში გადარიცხული თანხების განხილვა „სხვა შემოსავლებად“ და საშემოსავლო გადასახადის დარიცხული თანხების შესაბამისი კორექტირება (გადაანგარიშება); დანარჩენ ნაწილში საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2013 წლის 4 ივნისის #24591 ბრძანების აღსრულების მიზნით გამოიცა ალტერნატიული აუდიტორის 2013 წლის 20 ივნისის დასკვნა და 2013 წლის 25 ივნისის #28806 ბრძანება შემცირებული თანხების კორექტირების შესახებ, რის საფუძველზეც გამოიცა 2013 წლის 26 ივნისის #473 საგადასახადო მოთხოვნა, რომლითაც გადასახადის გადამხდელს გადასახდელად დაერიცხა სულ 8 006.62 ლარი, მათ შორის, დღგ-ს გადასახადში შეუმცირდა 131 247 ლარით და სოციალურ გადასახადში 8 218 ლარით, ხოლო საშემოსავლო გადასახადში დაერიცხა ძირითადი გადასახადის სახით 84 481 ლარი და საურავი 62 990.62 ლარი.

დადგენილია, რომ ხ. ს-ს 2006 წლიდან 2011 წლების განმავლობაში სს „...“ და სს „პ...“ მეშვეობით სხვადასხვა დროს ჩინეთში გადარიცხული აქვს 398 265 აშშ დოლარი. ამასთან, კასატორს გადარიცხული თანხები აღრიცხული არ აქვს საბუღალტრო დოკუმენტაციაში. საბუღალტრო დოკუმენტაციაში ასევე არ ჩანს თანხების წარმომავლობა. აღნიშნულის უარმყოფელი მტკიცებულებები ქვედა ინსტანციის სასამართლოებში საქმის განხილვის ეტაპზე მოსარჩელის მიერ ვერ იქნა წარდგენილი.

იმ გარემოების მტკიცების მიზნით, რომ გადარიცხული თანხა წარმოადგენდა ი. რ-ის მიერ მისთვის 1995-2003 წლებში გადაცემულ თანხას, კასატორის წარმომადგენელი მიუთითებს ი. რ-ის ახსნა-განმარტებაზე, რომელშიც ი. რ-ი აღნიშნავს, რომ მას საქმიანი ურთიერთობა აქვს ხ. ს-თან 1995 წლიდან, მათ შორის, 2006 წლიდან საგრძნობლად შემცირდა საქონელბრუნვა. ამ მომენტიდან ხ. ს-ს მის სასარგებლოდ დარჩა ვალი დაახლოებით 475 000 აშშ დოლარი, რომლის გადახდას იგი მისი თხოვნით ახდენდა განაწილვადებით, ჩინეთის ქალაქ … და … გადარიცხვებით. აღნიშნულ ქალაქთან მას აქვს კომერციული ურთიერთობა და მის მიერ შეძენილი საქონლის ღირებულების გადახდა ხდებოდა ხ. ს-ის მიერ თავისი ვალის დაფარვის სახით აღნიშნულ ქალაქში გადარიცხვებით. ამჟამად ხ. ს-ს მისი ვალი რჩება დაახლოებით 20 000 აშშ დოლარი.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს შეფასებას, რომ არსებული საკანონმდებლო რეგულაციის პირობებში პირის ის ახსნა-განმარტება, რომლის ნამდვილობაც დოკუმენტურად დადასტურებული არ არის, ვერ ჩაითვლება იმ სახის მტკიცებულებად, რომელზე დაყრდნობითაც შესაძლებელია გამოსაქვითი ხარჯების დადასტურება. შესაბამისად, იმ პირობებში, როდესაც საქმეში წარმოდგენილი არ არის არცერთი მტკიცებულება, მარტოოდენ ი. რ-ის ახსნა-განმარტება მასსა და კასატორს შორის სასესხო ვალდებულებების არსებობის თაობაზე, საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, ვერ მიიჩნევა იმ სახის მტკიცებულებად, რომლითაც დადასტურდება კასატორის მიერ ჩინეთში გადარიცხული თანხით მისი კუთვნილი ვალის დაფარვის ფაქტი.

საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ რაიმე თანხა გამოიყენება კონკრეტული პირის ინტერესებისათვის, ჩაითვლება, რომ ეს თანხა მიღებული აქვს ამ პირს. ამავე მუხლის (სადავო პერიოდისათვის მოქმედი რედაქციით) მე-5 ნაწილის შესაბამისად, თუ გადასახადის გადამხდელი არ ახორციელებს ბუღალტრულ აღრიცხვას საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობით გათვალისწინებული ფორმითა და წესით ან საერთოდ არ ახორციელებს ან სააღრიცხვო დოკუმენტაცია დაკარგულია ან/და განადგურებულია, რის გამოც შეუძლებელია დაბეგვრის ობიექტის, დაბეგვრასთან დაკავშირებული ობიექტისა და საგადასახადო ვალდებულების განსაზღვრა, მაშინ საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს, გადასახადის ოდენობის დადგენის მიზნით გადასახადის გადამხდელს გადასახადი დაარიცხოს არსებული მასალების საფუძველზე შესაბამისი ფაქტებისა და გარემოებების გათვალისწინებით, პირდაპირი და არაპირდაპირი მეთოდების გამოყენებით (აქტივების სიდიდის, საოპერაციო შემოსავლებისა და ხარჯების გათვალისწინებით, აგრეთვე სხვა მსგავსი ინფორმაციის ანალიზის საფუძველზე).

ყოველივე აღნიშნულზე მითითებით და იმ გარემოების მხედველობაში მიღებით, რომ საქმეში წარმოდგენილი არ არის სათანადო მტკიცებულებები, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მითითებას მასზედ, რომ დაბეგვრა და დასაბეგრი ბაზის განსაზღვრა მოხდა საგადასახადო კოდექსის მითითებული მუხლების პრინციპების დაცვით, რაც გამორიცხავს სარჩელის დაკმაყოფილების შესაძლებლობას.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლოს მითითებით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 39-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტის თანახმად, სახელმწიფო ბაჟის ოდენობა საკასაციო საჩივრისათვის შეადგენს დავის საგნის ღირებულების 5 პროცენტს, მაგრამ არანაკლებ 300 ლარისა; ხოლო იმავე მუხლის მე-3 ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტის თანახმად, ფიზიკური პირისათვის სახელმწიფო ბაჟის ოდენობა საკასაციო ინსტანციის სასამართლოში არ უნდა აღემატებოდეს - 6 000 ლარს. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. ამდენად, თუ კასატორს წინასწარ არ აქვს გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი საკასაციო საჩივარზე და მას მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად, გადავადებული აქვს სახელმწიფო ბაჟის გადახდა საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე, მისი საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად მიჩნევის შემთხვევაში, მას დაეკისრება გადასახდელი სახელმწიფო ბაჟის 30 პროცენტი. აღნიშნულიდან გამომდინარე, ვინაიდან კასატორს - ი/მ ხ. ს-ს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 26 ივლისის განჩინებით სახელმწიფო ბაჟის გადახდა გადაუვადდა მოცემულ საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე, კასატორს - ი/მ ხ. ს-ს უნდა დაეკისროს სახელმწიფო ბაჟის გადახდა 1 800 ლარის ოდენობით.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ი/მ ხ. ს-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 25 აპრილის განჩინება;

3. ი/მ ხ. ს-ს დაეკისროს სახელმწიფო ბაჟის - 1 800 ლარის გადახდა;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ვ. როინიშვილი