საქმე Nბს-626-626(2კ-18) 18 სექტემბერი, 2018 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემდეგი შემადგენლობა:

ვასილ როინიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები - შ. რ-ი (მოსარჩელე), საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე - საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო, შ. რ-ი

მესამე პირები - საქართველოს მთავარი პროკურატურა, საქართველოს იუსტიციის სამინისტრო

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 23 მარტის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი - ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

შ. რ-მა 2016 წლის 02 აგვისტოს სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხის საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მიმართ და მოითხოვა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთვის შ. რ-ის სასარგებლოდ მორალური ზიანის ანაზღაურება 300 000 ლარის ოდენობით და მატერიალური ზიანის ანაზღაურება 200 000 ლარის ოდენობით.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2016 წლის 04 აგვისტოს განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე საქმეში მესამე პირად ჩაბმულ იქნა საქართველოს მთავარი პროკურატურა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2016 წლის 01 დეკემბრის საოქმო განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის 1-ლი ნაწილის საფუძველზე საქმეში მესამე პირად ჩაბმულ იქნა საქართველოს იუსტიციის სამინისტრო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 28 მარტის გადაწყვეტილებით შ. რ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; მოპასუხე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დაეკისრა, მოსარჩელის სასარგებლოდ, მორალური ზიანის ანაზღაურება 10 000 (ათი ათასი) ლარის ოდენობით; სარჩელი დანარჩენ ნაწილში არ დაკმაყოფილდა.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ და შ. რ-მა.

საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ სააპელაციო საჩივრით მოითხოვა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 28 მარტის გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელისთვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

შ. რ-მა სააპელაციო საჩივრით მოითხოვა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 28 მარტის გადაწყვეტილების შეცვლით, ახალი გადაწყვეტილების მიღება, სარჩელის სრულად დაკმაყოფილების თაობაზე.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 23 მარტის განჩინებით, შ. რ-ისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 28 მარტის გადაწყვეტილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 23 მარტის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს როგორც საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ, ასევე შ. რ-მა.

საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ საკასაციო საჩივრით მოითხოვა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 23 მარტის განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელისთვის სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

კასატორი საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო მიუთითებს, რომ სააპელაციო სასამართლოს განჩნიება არის უკანონო, იურიდიულად დაუსაბუთებელი და იგი უნდა გაუქმდეს. საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო იზიარებს გაეროს ადამიანის უფლებათა კომიტეტის მიერ გადაწყვეტილებაში დადგენილ ფაქტობრივ და სამართლებრივ გარემოებებს, მაგრამ ამავე დროს მიუთითებს, რომ შ. რ-ისთვის კომპენსაციის ოდენობის-10 000 ლარის განსაზღვრა მოხდა დაუსაბუთებლად და არაადეკვატურად. თბილისის საქალაქო და სააპელაციო სასამართლოებს კანონმდებლობით გათვალისწინებული ფაქტობრივი გარემოებების შეფასებისას უნდა ეხელმძღვანელათ სამართლიანობისა და მიზანშეწონილობის პრინციპით. ამასთან, აღნიშნული გაანგარიშება უნდა იყოს მართლზომიერი, რისი განხორციელებაც შესაძლებელია საჯარო და კერძო ინტერესების პროპორციულობის პრინციპის გათვალისწინებით.

კასატორი მიუთითებს იმასაც, რომ მართალია, კანონმდებლობა ავალებს დაზარალებულს თავის სასარჩელო განცხადებაში მიუთითოს, თუ როგორ აფასებს მის მიერ გადატანილს ფიზიკურ და სულიერ ტანჯვას, ანუ რა თანხით უნდა განისაზღვროს მისთვის ფულადი კომპენსაცია, მაგრამ შეფასება არის სუბიექტური და სასამართლოსთვის ის არ არის სავალდებულო. სასამართლომ საქმის განხილვისას უნდა იხელმძღვანელოს აღნიშნული კომპენსაციის განსაზღვრისთვის კანონით დადგენილი კრიტერიუმებით და გამოსახოს ხსენებული თანხობრივად. აღნიშნული კომპენსაციის გონივრულობა და სამართლიანობა კი უნდა გამოიხატოს იმ სოციალური ამოცანების განხორციელებით, რომელსაც მიზნად ისახავს აღნიშნული კომპენსაცია. ამასთან აღნიშნული კომპენსაცია უნდა გაიცეს სახელმწიფოს ფინანსური მდგომარეობის გათვალისწინებით, აღნიშნულიდან გამომდინარე, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მიაჩნია, რომ არსებობს განჩინების გაუქმების აბსოლუტური საფუძვლები.

შ. რ-ი საკასაციო საჩივრით მოითხოვს, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 23 მარტის №3ბ/1540-14 განჩინების გაუქმებას და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილებას.

კასატორი განმარტავს, რომ სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა „ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის“ ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პუნქტი, რომლის მიხედვით სამოქალაქო უფლებათა და მოვალეობათა განსაზღვრისას ყველას აქვს გონივრულ ვადაში მისი საქმის სამართლიანი და საქვეყნო განხილვის უფლება კანონის საფუძველზე შექმნილი დამოუკიდებელი და მიუკერძებელი სასამართლოს მიერ. აღნიშნული საერთაშორისო აქტით განმტკიცებული სამართლიანი სასამართლოს უფლება გულისხმობს სასამართლოს ვალდებულებას, დაასაბუთოს მის მიერ მიღებული გადაწყვეტილება. საქმის სასამართლო განხილვით დასტურდება, რომ სასამართლოს შემადგენლობამ არ შეისწავლა და შეაფასა საქმეში არსებული მტკიცებულებები სრულიად. გასაჩივრებულ განჩინებაში მოცემულია პალატის მხოლოდ ზოგადი დასკვნები და შეფასებები საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებებთან დაკავშირებით, ამდენად, გასაჩივრებული განჩინება, როგორც ფაქტობრივი, ისე სამართლებრივი თვალსაზრისით სრულიად დაუსაბუთებელია, რაც მისი გაუქმების საფუძველს წარმოადგენს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 8 ივნისის განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და შ. რ-ის საკასაციო საჩივრები ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და შ. რ-ის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი ნაწილი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, №7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა არსებითად სწორად გადაწყვიტეს მოცემული დავა.

განსახილველ შემთხვევაში დადგენილია, რომ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 1997 წლის 21 აპრილის განაჩენით შ. რ-ი, სხვა პირებთან ერთად, დამნაშავედ იქნა ცნობილი საქართველოს სსკ-ს 65-ე მუხლის პირველი ნაწილის, 17-67-ე მუხლის მე-4 ნაწილის, 73-ე მუხლის მე-2 ნაწილის და 45-ე მუხლის საფუძველზე და მიესაჯა სსკ-ს 65-ე მუხლის პირველი ნაწილით - თავისუფლების აღკვეთა 7 წლით, 17-67-ე მუხლის მე-4 ნაწილით - 6 წლით, 73-ე მუხლის მე-2 ნაწილით - 7 წლით. სსკ მე-40 მუხლის საფუძველზე, საბოლოოდ მიესაჯა 7 წლით თავისუფლების აღკვეთა, ქონების კონფისკაცია და სასჯელის მკაცი რეჟიმის კოლონიაში მოხდით. უზენაესი სასამართლოს ხსენებული განაჩენის გამოტანა მოხდა, განაჩენის მიღების დროს მოქმედი საქართველოს კონსტიტუციის 90-ე მუხლის პირველი პუნქტის შესაბამისად, პირველი ინსტანციით, რაც გულისხმობს, რომ შ. რ-ის მიმართ, პირველი ინსტანციით, მიღებული განაჩენი არ ექვემდებარებოდა გასაჩივრებას.

1998 წლის 22 ივლისს შ. რ-მა საჩივრით მიმართა ადამიანის უფლებათა კომიტეტს, რომელიც დაფუძნებულ იქნა სამოქალაქო და პოლიტიკურ უფლებათა შესახებ საერთაშორისო პაქტის 28-ე მუხლის შესაბამისად. საჩივარში მომჩივანი ასაჩივრებდა, რომ ის სცემეს და არაადამიანურად მოექცნენ უშიშროების სამსახურში; რომ მისი დაპატიმრება იყო უკანონო და თვითნებური და უზენაესმა სასამათლომ არ განიხილა მისი საჩივარი დაპატიმრების უკანონობის თაობაზე. ის ასაჩივრებდა მის მიმართ მე-14 მუხლის მრავალჯერად დარღვევას; მას არ მიეცა საქმის მასალების მისაწვდომობის უფლება დაცვის მოსამზადებლად; მას არ მისცეს უფლება ჰყოლოდა ადვოკატი; რომ მას არ მისცეს მოწმეთა გამოძახებისა და დაკითხვის უფლება; რომ მის საქმეში დაირღვა უდანაშაულობის პრეზუმფცია და მას არ მიეცა განაჩენის გასაჩივრების უფლება.

2005 წლის 21 ივლისის დადგენილებით ადამიანის უფლებათა კომიტეტმა მიიჩნია, რომ განსახილველი საქმის მიხედვით (განჩინების) გადასინჯვის მექანიზმები არ აკმაყოფილებს მე-14 მუხლის მე-5 პუნქტით დადგენილ მოთხოვნებს და მოპასუხე მთავრობამ დაარღვია მომჩივნის უფლება - გაესაჩივრებინა მის წინააღმდეგ გამოტანილი განაჩენი და სასჯელი მაღალი ინსტანციის სასამართლოში კანონით დადგენილი წესით. მომჩივანი იმსახურებს შესაბამისი სამართლებრივი დაცვის საშუალებას. მოპასუხე მთავრობას გააჩნია ვალდებულება მომჩივანს გადაუხადოს შესაბამისი კომპენსაცია და განახორციელოს ზომები, რათა უზრუნველყოს, რომ მომავალში მსგავსი დარღვევა არ განმეორდეს. 2005 წლის 27 დეკემბრის №2496 საქართველოს კონსტიტუციური კანონის ,,საქართველოს კონსტიტუციაში ცვლილებების შეტანის შესახებ“ საფუძველზე საქართველოს კონსტიტუციის 90-ე მუხლის პირველ ნაწილში შეტანილ იქნა ცვლილება, რომლის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლო აღარ წარმოადგენს უფლებამოსილ სასამართლოს პირველი ინსტანციით არსებითად განიხილოს საქმეები.

სასამართლოების მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო პალატის შეფასებებს და საქართველოს კონსტიტუციის 42-ე მუხლის მე-9 ნაწილზე, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1005-ე მუხლზე და საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 207-209-ე მუხლებზე მითითებით განმარტავს, რომ საჯარო მოხელის ქმედებით ან გადაწყვეტილებით მიყენებული ზიანი სახელმწიფოს მხრიდან ექვემდებარება ანაზღაურების ვალდებულებას, იმ შემთხვევაში თუ ზიანი მიყენებულია განზრახი ან უხეში გაუფრთხილებლობით და ადმინისტრაციულ ორგანოს (თანამდებობის პირის) მიერ განხორციელებულ ქმედებასა (მოქმედება ან უმოქმედობა) და დამდგარ შედეგს (ზიანი) შორის არსებობს პირდაპირი და უშუალო მიზეზობრივი კავშირი.

განსახილველ შემთხვევაში, მოსარჩელე მატერიალური და მორალური ზიანის ანაზღაურების საფუძვლად უთითებდა 2005 წლის 21 ივლისის ადამიანის უფლებათა კომიტეტის დადგენილებაზე, რომლითაც მიენიჭა სახელმწიფოს მხრიდან კომპენსაციის მიღების უფლება, განაჩენის გასაჩივრების უფლების შეზღუდვის გამო.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას იმასთან დაკავშირებით, რომ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-17 მუხლისა და საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მოთხოვნათა შესაბამისად, შ. რ-მა განსახილველ საქმეზე ვერ უზრუნველყო იმ გარემოების დამადასტურებელი მტკიცებულებების წარმოდგენა, რომელზედაც ამყარებდა სასარჩელო მოთხოვნას, კერძოდ, საქმეში არ არის მტკიცებულება, რომლითაც დადასტურდება, რომ სახელმწიფოს უკანონო ქმედებებმა უშუალოდ გამოიწვია მატერიალური ზიანის დადგომა და სახელმწიფოს ქმედებების გარეშე აღნიშნულს არ ექნებოდა ადგილი, რამდენადაც ადამიანის უფლებათა კომიტეტის მიერ არ ყოფილა განხილული შ. რ-ის მიმართ გამოტანილი განაჩენისა თუ ბრალდებების კანონიერების საკითხი და არც საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრეზიდიუმის დადგენილებით ყოფილა შ. რ-ი გამართლებული არ დგინდება პირდაპირი მიზეზობრივი კავშირის არსებობა მატერიალურ ზიანსა და მოპასუხეთა ქმედებას შორის.

რაც შეეხება მორალური ზიანის ანაზღაურების საკითხს, საკასაციო პალატა არ იზიარებს კასატორების მოსაზრებებს და სამოქალაქო კოდექსის 413-ე მუხლზე მითითებით განმარტავს, რომ ანაზღაურებას ექვემდებარება არა ყოველგვარი მორალური ზიანი, არამედ მხოლოდ ისეთი, რომლის ანაზღაურებასაც ითვალისწინებს სამოქალაქო კოდექსის მე-18 მუხლი. აღნიშნული მუხლი განსაზღვრავს იმ საფუძვლებს, რომლის ხელყოფის დროსაც წარმოიშობა მორალური ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის უფლება. კანონი პირდაპირ განსაზღვრავს, თუ რომელი სიკეთის ხელყოფის შემთხვევაში შეუძლია დაზარალებულს, მოითხოვოს ანაზღაურება არაქონებრივი ზიანისათვის. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ რამდენადაც ადამიანის უფლებათა კომიტეტის მიერ დადგენილად იქნა მიჩნეული სახელმწიფოს მხრიდან განხორციელებული დარღვევა, ზიანის მიყენების ფაქტი, ასეთ პირობებში უფლების დარღვევის სიმძიმისა და სხვა ობიექტური ფაქტორების გათვალისწინებით, სასამართლომ მართებულად იმსჯელა მორალური ზიანის ანაზღაურება სამართლიანი და გონივრული გაანგარიშების საფუძველზე, მოპასუხისათვის შ. რ-ის სასარგებლოდ მორალური ზიანის - 10 000 ლარის ოდენობით ანაზღაურების თაობაზე.

საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ საკასაციო საჩივარში მეორდება სააპელაციო საჩივრის დასაბუთება, რომელზეც ამომწურავად იმსჯელა ქვედა ინსტანციის სასამართლომ და კასატორები დამატებით არ უთითებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული განჩინების სამართლებრივ უსწორობაზე, შესაბამისად, კონკრეტულ შემთხვევაში სასამართლოების მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორების მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა. ამდენად, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და შ. რ-ის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 23 მარტის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ვ. როინიშვილი

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ნ. სხირტლაძე