#ბს-940(კ-18) 22 ნოემბერი, 2018 წელი
ქ. თბილისი
ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ
შემდეგი შემადგენლობით:
თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)
მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე
ვასილ როინიშვილი
საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა გ. ლ-ის, ნ. მ-ისა და გ. მ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 11 აპრილის განჩინების გაუქმების თაობაზე.
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
2015 წლის 11 ივნისს ნ. მ-მა და გ. მ-ემ სასარჩელო განცხადებით მიმართეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხის - სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მიმართ.
მოსარჩელეებმა რეგისტრაციის შესახებ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2001 წლის 22 ნოემბრის #... გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა და ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება მოითხოვეს.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 12 ივნისის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე საქმეში მესამე პირად ჩაება კოოპერატივი „...ი“.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 1 ოქტომბრის განჩინებით ნ. მ-ისა და გ. მ-ის შუამდგომლობა დაკმაყოფილდა; სარჩელის უზრუნველყოფის მიზნით სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს აეკრძალა #... საკადასტრო კოდის მქონე უძრავი ნივთის რეგისტრირებულ მონაცემებში რაიმე სახის ცვლილების განხორციელება განსახილველ დავაზე სასამართლოს მიერ გადაწყვეტილების გამოტანამდე.
2015 წლის 8 ოქტომბერს ნ. მ-მა, გ. მ-ემ და შ. მ-მა (დაზუსტებული) სასარჩელო განცხადებით მიმართეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხის - სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მიმართ.
მოსარჩელეებმა რეგისტრაციის შესახებ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2001 წლის 22 ნოემბრის #... გადაწყვეტილების (რომლითაც „...ი“ სახელზე საკუთრების უფლების რეგისტრაცია განხორციელდა 746 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე და მასზე განთავსებულ 160 კვ.მ ფართობის შენობა-ნაგებობაზე ს/კ ...) ბათილად ცნობა მოითხოვეს.
მოსარჩელე მხარემ სადავო აქტის ბათილად ცნობის საფუძვლად მიუთითა იმ გარემოებაზე, რომ ქალაქ თბილისში, ... ქუჩა #84-ში მდებარე უძრავი ქონება თვითნებურად ჰქონდა დაკავებული „...ს“, რომელიც ქ. თბილისის მერის #112 განკარგულებით ჩამოერთვა მას და განიკარგა რკინიგზის დეპარტამენტზე. შესაბამისად, „...ი“ 1993 წლიდან აღარ ფლობდა სადავო მიწის ნაკვეთს და არც მის მიერ მარეგისტრირებელი ორგანოსათვის წარდგენილი დოკუმენტებით დასტურდებოდა განმცხადებლის უფლება სადავო უძრავ ქონებაზე.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 10 აგვისტოს განჩინებით მოსარჩელის - შ. მ-ის უფლებამონაცვლედ მიჩნეულ იქნა გ. ლ-ე.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 21 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ნ. მ-ის, გ. მ-ისა და გ. ლ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 1 ოქტომბრის განჩინებით გამოყენებული უზრუნველყოფის ღონისძიება, კერძოდ, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოსათვის #... საკადასტრო კოდის მქონე უძრავი ნივთის რეგისტრირებულ მონაცემებში რაიმე სახის ცვლილების განხორციელების აკრძალვა.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 21 დეკემბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს გ. ლ-ემ, ნ. მ-მა და გ. მ-ემ, რომლებმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვეს.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 11 აპრილის განჩინებით გ. ლ-ის, ნ. მ-ისა და გ. მ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 21 დეკემბრის გადაწყვეტილება.
სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობა რომ, „...ს“ საკუთრების უფლება გადაეცა კანონშესაბამისად და სადავო უძრავი ქონების მოსარჩელეთა მიერ მფლობელობის ფაქტი არ იყო დამაბრკოლებელი გარემოება „...ის“ მესაკუთრედ რეგისტრაციისათვის. ამასთან, რაიმე სამართლებრივი საფუძველი, რომელიც მოსარჩელეთა უფლების არსებობას დაადასტურებდა სადავო უძრავ ნივთზე ვერ დადგინდა.
სააპელაციო პალატამ დამატებით მიუთითა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 7 აპრილის კანონიერ ძალაში შესულ გადაწყვეტილებაზე, რომლის თანახმადაც, ...ის სარჩელი დაკმაყოფილდა და ნ. მ-ის, გ., ლ. და ქ. მ-ეების უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვილ იქნა თბილისი, ... #84 მისამართზე მდებარე მიწის ნაკვეთი და მასზე განლაგებული 50 კვ.მ ფართის შენობა-ნაგებობა.
სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, აპელანტების მიერ არც პირველი ინსტანციის წესით საქმის განხილვისას და არც მათი სააპელაციო საჩივრის განხილვისას სადავო უძრავ ქონებაზე მათი უფლების დამდგენი დოკუმენტი წარმოდგენილი არ ყოფილა.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 11 აპრილის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს გ. ლ-ემ, ნ. მ-მა და გ. მ-ემ, რომლებმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვეს.
კასატორების განმარტებით, სასამართლოებმა არასწორად დაადგინეს საქმისთვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებები. კასატორები მიუთითებენ „ფიზიკური პირებისა და კერძო სამართლის იურიდიული პირების სარგებლობაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის კერძო საკუთრებად გამოცხადების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მე-2 პუნქტის „ბ“ ქვეპუნქტზე და აღნიშნავენ, რომ მესამე პირს სადავო ნივთზე (ისევე როგორც 746 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე) არ მოუპოვებია საკუთრება, რაც დადასტურებულია ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტით, რომლითაც მას მიწა ჩამოერთვა ქ. თბილისის მერიის #212 დადგენილებით.
უფლების რეგისტრაციიდან 10 წელზე მეტი ვადის გასვლის შემდეგ სასამართლოში სარჩელის შეტანასთან დაკავშირებით, კასატორები აღნიშნავენ, რომ კოოპერატივის სასარგებლოდ გაკეთებული უკანონო ჩანაწერის წინააღმდეგ შეტანილია საჩივარი და მიმდინარეობს წინასწარი გამოძიება. კასატორები მიუთითებენ სამოქალაქო კოდექსის 138-ე მუხლზე და აღნიშნავენ, რომ მხოლოდ ერთი საფუძველიც კი (რომ არაფერი ვთქვათ მრავალრიცხოვან სასამართლო დავებზე), კასატორების განცხადების საფუძველზე მიმდინარე წინასწარი გამოძიების არსებობის ფაქტი ადასტურებს, რომ ხანდაზმულობის ვადის დენა შეწყვეტილია და 10 წელზე მეტი ვადის აპელირებით უარის თქმა უსაფუძვლო და დაუსაბუთებელია.
კასატორთა განმარტებით, მათ საქმის სსრ მიწის კოლეგიის 97-ე მუხლის საფუძველზე მოიპოვეს მიწის სარგებლობის უფლება (#84-ში მდებარე მიწაზე). შესაბამისად, „მიწის კოდექსის“ საფუძველზე მათ მოპოვებული აქვთ მართლზომიერი მფლობელობის უფლება.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 24 სექტემბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული გ. ლ-ის, ნ. მ-ისა და გ. მ-ის საკასაციო საჩივარი.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ გ. ლ-ის, ნ. მ-ისა და გ. მ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:
საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.
ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, #7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).
საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.
საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლოთა გადაწყვეტილებებში ან სხდომათა ოქმებში. გარდა ამისა, შეიძლება მხედველობაში იქნეს მიღებული ამ კოდექსის 396-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტში მითითებული ფაქტები; ხოლო ამავე მუხლის მეორე ნაწილის მიხედვით, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაუშვა სააპელაციო სასამართლომ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ განსახილველ შემთხვევაში კასატორებმა დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება) ვერ წარმოადგინეს.
დადგენილია, რომ სადავო აქტის საფუძველზე ქალაქ თბილისში, ... #84-ში, #... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებულ 746 კვ.მ ფართობის მიწის ნაკვეთზე და 160 კვ.მ შენობა-ნაგებობაზე დარეგისტრირდა „...ის“ საკუთრების უფლება. საჯარო რეესტრის ამონაწერში საკუთრების უფლების რეგისტრაციის დამადასტურებელ დოკუმენტად კი მითითებულია „ფიზიკური პირებისა და კერძო სამართლის იურიდიული პირების სარგებლობაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის კერძო საკუთრებად გამოცხადების შესახებ“ საქართველოს კანონი, ქ. თბილისის ტექაღრიცხვის სამსახურის მიერ 2001 წლის 14 ნოემბერს გაცემული ტექნიკური პასპორტი, ცეკავშირის გამგეობის 2000 წლის 2 ივნისის დადგენილება (სხდომის ოქმი #4), 2001 წლის 21 თებერვალს დამოწმებული მიღება-ჩაბარების აქტი და ქ. თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2001 წლის 21 აგვისტოს დადგენილება.
საქმეში არსებული მასალებით დადგენილია, რომ საკუთარი მეურნეობის ორგანიზაცია-საწარმოების წილობრივი მონაწილეობით დაფუძნებული საზოგადოებისა და ზოგიერთი დარგის მართვის სრულყოფის ღონისძიებათა შესახებ ცეკავშირის გამგეობის 2000 წლის 2 ივნისის დადგენილების თანახმად, სს „თბილისის“ საწესდებო კაპიტალის შევსების მიზნით შპს „ს...ა“ და „კ...ა“ გადავიდნენ უშუალოდ სააქციო საზოგადოების დაქვემდებარებაში. აღნიშნული დადგენილების საფუძველზე, 2001 წლის 21 თებერვლის მიღება-ჩაბარების აქტით სს „თ...ს“ ბალანსიდან ბალანზე გადაეცა შპს „სა...მა“ - ქ. თბილისი, ... #84-ში მდებარე შენობა-ნაგებობები. კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2000 წლის 21 აგვისტოს დადგენილებით კი დასტურდება, რომ „...ი“ წარმოადგენდა სააქციო საზოგადოება „თ...ს“ სამართალმემკვიდრეს; საბინაო-სამშენებლო კოოპერატივების ფონდის, სახელმწიფო საზოგადოებრივ საბინაო საცხოვრებელი ფონდის 14.11.2001წ. ტექნიკური პასპორტის თანახმად, ქ. თბილისი, ... #84-ში მდებარე უძრავ ქონების მესაკუთრეს წარმოადგენდა „...ი“.
ამასთანავე, საგადასახადო ქვითრების საფუძველზე დგინდება, რომ ქალაქ თბილისში, .. #84-ში 746 კვ.მ ფართობის მიწის ნაკვეთის გადასახადი „...ის“ მიერ არის გადახდილი.
ამდენად, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას მასზედ, რომ სადავო სამართალურთიერთობის დროს მოქმედი „მიწის რეგისტრაციის შესახებ“ კანონისა და „ფიზიკური პირებისა და კერძო სამართლის იურიდიული პირების სარგებლობაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის კერძო საკუთრებად გამოცხადების შესახებ“ საქართველოს კანონის საფუძველზე „...ს“ საკუთრების უფლება გადაეცა კანონშესაბამისად და მარეგისტრირებელ ორგანოს წარდგენილი დოკუმენტების საფუძველზე რეგისტრაციაზე უარის თქმის საფუძველი არ ჰქონდა.
ამასთან, საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს საქმეში არსებულ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 7 აპრილის #2/3659-06 გადაწყვეტილებაზე, რომლის თანახმადაც, ...ის სარჩელი დაკმაყოფილდა; მოპასუხეების - ნ. მ-ის, გ., ლ. და ქ. მ-ეების, უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვილ იქნა ქ. თბილისში, ... ქუჩა #84-ში მდებარე მიწის ნაკვეთი და მასზე განლაგებული 50 კვ.მ ფართის შენობა-ნაგებობა. გადაწყვეტილება შესულია კანონიერ ძალაში. სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოპასუხეებს არ გააჩნდათ სადავო ნივთის ფლობის სამართლებრივი საფუძველი, მოპასუხეებს სადავო ფართი დაკავებული ჰქონდათ თვითნებურად და შესაბამისად, არსებობდა სარჩელის დაკმაყოფილების როგორც ფაქტობრივი, ასევე სამართლებრივი საფუძვლები. ამავე გადაწყვეტილებით სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხეების მტკიცება იმასთან დაკავშირებით, რომ ისინი ჩაწერილები არიან სადავო ფართში. სასამართლოს მითითებით, მოპასუხეები ჩაწერილები არიან არა სადავო, არამედ იმავე მისამართზე მდებარე ე.წ. ბარაკული ტიპის ნაგებობაში. ამასთანავე, სასამართლომ მიუთითა, რომ მოპასუხე მხარე ვერ აღიქმებოდა სადავო ნივთის კეთილსინდისიერ მფლობელად.
ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.
ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.
ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან გ. ლ-ის, ნ. მ-ისა და გ. მ-ის საკასაციო საჩივარზე ნ. მ-ს 21.08.2018წ. №55 საგადახდო დავალებით გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი - 300 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, ნ. მ-ს (პ/ნ ...) უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი _ 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის #200122900, სახაზინო კოდი #300773150.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. გ. ლ-ის, ნ. მ-ისა და გ. მ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;
2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 11 აპრილის განჩინება;
3. ნ. მ-ს (პ/ნ ...) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 21.08.2018წ. №55 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70 პროცენტი - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი #300773150;
4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე
მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე
ვ. როინიშვილი
