#ბს-941(2კ-18) 22 ნოემბერი, 2018 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 26 ივნისის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2015 წლის 22 აპრილს ი/მ შ. ს-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - სსიპ შემოსავლების სამსახურის, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს მიმართ.

მოსარჩელემ სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2014 წლის 23 მაისის #27042 ბრძანებისა და 2014 წლის 23 მაისის #7-254 საგადასახადო მოთხოვნის, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2014 წლის 24 ივლისის #34950 ბრძანებისა და საბანკო ანგარიშებზე შეტანილი ნავაჭრი თანხების ერთობლივ შემოსავალში ჩართვით გაზრდილი დასაბეგრი ბრუნვების გამო განხორციელებული დარიცხვის ნაწილში საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2015 წლის 26 მარტის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა მოითხოვა.

მოსარჩელის განმარტებით, სალაროში ხდებოდა ვაჭრობის შედეგად მიღებული თანხების დაგროვება, ხოლო საჭიროებიდან გამომდინარე, როგორც უშუალოდ მეწარმის მიერ, ისე მისი მითითებით, თანამშრომლებისა და მისი ნათესავების მიერ ხდებოდა საბანკო ანგარიშზე თანხის შეტანა, რომელიც წარმოადგენდა ნავაჭრ თანხას. მოსარჩელის მოსაზრებით, შემოწმების მიერ მოხდა აღნიშნული თანხების ორმაგად დაბეგვრა, რამეთუ მათზე ამოწერილი იყო საკონტროლო-სალარო აპარატის ჩეკი, დაფიქსირებული იყო საკონტროლო-სალარო აპარატის ფისკალურ მეხსიერებაში და შედიოდა დასაბეგრ ბრუნვაში. მოსარჩელემ სადავოდ არ გახადა ის ფაქტი, რომ მის მიერ თანხების სალაროდან გატანა და საბანკო ანგარიშებზე შეტანა არ ხდებოდა კანონით დადგენილი წესით, რადგან არც ერთ შემთხვევაში არ მიეთითებოდა დანიშნულება და თანხის გატანის დაფიქსირება არ ხდებოდა სათანადო წესით. ამასთან, მოსარჩელის განმარტებით, აღნიშნული გამოწვეულ იქნა არა გადასახადის გადახდისაგან თავის არიდების მიზნით, არამედ შეცდომითა და არცოდნით.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 28 თებერვლის გადაწყვეტილებით ი/მ შ. ს-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2014 წლის 23 მაისის #27042 ბრძანება და 2014 წლის 23 მაისის #7-254 საგადასახადო მოთხოვნა, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2014 წლის 24 ივლისის #34950 ბრძანება და საბანკო ანგარიშებზე შეტანილი ნავაჭრი თანხების ერთობლივ შემოსავალში ჩართვით გაზრდილი დასაბეგრი ბრუნვების გამო განხორციელებული დარიცხვის ნაწილში საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2015 წლის 26 მარტის გადაწყვეტილება; სსიპ შემოსავლების სამსახურს საქმისთვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ კანონით დადგენილ ვადაში ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა დაევალა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 28 თებერვლის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ და სსიპ შემოსავლების სამსახურმა, რომლებმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 26 ივნისის განჩინებით სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 28 თებერვლის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილ გარემოებად მიიჩნია, რომ სახეზე იყო აღრიცხვის კანონით დადგენილი წესით განუხორციელებლობა და საბანკო გადარიცხვებისას კონკრეტული დანიშნულების მიუთითებლობა. ამასთანავე, სასამართლომ დადასტურებულად მიიჩნია კონკრეტული პირების მოსარჩელესთან მუშაობის ფაქტი. სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, საქმეში არსებული მტკიცებულებებით დასტურდებოდა, რომ არასაანაბრე საბანკო ანგარიშებზე დანიშნულების გრაფაში მითითებული ჩანაწერი - „შემოსავლები მოქალაქეთა ანაბრებზე“ გაკეთებული იყო იმდენად, რამდენადაც პირს საბანკო ანგარიშზე დანიშნულების მითითების გარეშე ჰქონდა შეტანილი თანხა, ხოლო ანალოგიურ შემთხვევებში უშუალოდ მოსარჩელის მიერ განხორციელებული გადარიცხვა შემოწმების მიერ იქნა გათვალისწინებული. აღნიშნულის გათვალისწინებით, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ადმინისტრაციულ ორგანოებს დამატებით უნდა შეესწავლათ და გამოეკვლიათ საკითხი, რათა გადაემოწმებინათ მოსარჩელის მიერ მითითებული გარემოებები.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 26 ივნისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ და სსიპ შემოსავლების სამსახურმა, რომლებმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

კასატორის - სსიპ შემოსავლების სამსახურის მითითებით, მოსარჩელე რეგისტრირებულია ინდივიდუალურ მეწარმედ და ის საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-9 მუხლის თანახმად ეწევა მოგებაზე ორიენტირებულ ეკონომიკურ საქმიანობას, ამდენად, სასამართლოს მხრიდან იმ გარემოებაზე მითითება, რომ შესაძლებელია მომხდარიყო თანხების ორმაგი დაბეგვრა, იმ პირობებში, როდესაც შემმოწმებლის მიერ წარდგენილი ცხრილობრივი მონაცემებით დაბეგრილია მხოლოდ იმ თანხების სხვაობა, რომელიც არ იყო საკონტროლო სალარო აპარატის ფისკალურ მეხსიერებაში, დაუსაბუთებელია, ემყარება მხოლოდ ვარაუდებს და არ არის გამოკვლეული სრულად, დარღვეულია საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის მე-2 ნაწილი.

კასატორის განმარტებით, განსხვავებით ჩვეულებრივი ფიზიკური პირებისა, განსხვავებული რეგულაცია წესდება მეწარმე სუბიექტებისათვის, რადგანაც მათ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მიხედვით, გააჩნიათ ვალდებულება, სწორად და დროულად აღრიცხონ შემოსავლები, მიუთითონ წარმომავლობა ამ შემოსავლებისა და სწორად და დროულად მოახდინონ თანხების დეკლარირება საქართველოს საგადასახადო კოდექსით დადგენილი წესით. მოცემულ შემთხვევაში, მოსარჩელე ეწეოდა სამეწარმეო საქმიანობას, მის მიერ ანგარიშზე შეტანილი თანხები არ ემთხვევა და ბევრად აღემატება ფისკალურ მეხსიერებაში დაფიქსირებულ ნაშთს, ამავდროულად, მისი მითითებით სალაროდან გატანილი თანხები არ არის გაფორმებული შესაბამისი მემორიალური ორდერებით, ხოლო მას შემდეგ რაც გადამხდელმა დაიწყო ბუღალტრული პროგრამა „ორისით“ სარგებლობა, არ არის თანხების გატანა „ორისში“ რეგისტრირებული, შესაბამისად, დარღვეულია საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მოთხოვნები, რომლის მიხედვითაც, მეწარმე სუბიექტი ვალდებულია იმგვარად აწარმოოს საქმიანობა, რომ საგადასახადო ორგანოს შესაძლებლობა ჰქონდეს კონტროლი განახორციელოს საქმიანობის დაწყებაზე, მიმდინარეობასა და მის დასასრულზე.

კასატორის - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მითითებით, მოცემულ შემთხვევაში, როგორც შემოწმებით დადგინდა, საქონლის რეალიზაციისას ანგარიშსწორება ხორციელდებოდა როგორც ნაღდი ანგარიშსწორებით, ასევე საბანკო გადარიცხვების მეშვეობით. გადამხდელს არ ჰქონდა ჩართული ერთობლივ შემოსავალში ბანკით მიღებული თანხები და შესაბამისად, არასწორად ჰქონდა დეკლარირებული დასაბეგრი ბრუნვები, საბანკო ანგარიშებზე ჩარიცხული თანხები განხილულ იქნა რეალიზაციის შედეგად მიღებულ შემოსავლად და დაიბეგრა შესაბამისი გადასახადებით.

კასატორი მიუთითებს აუდიტის დეპარტამენტის 29.08.2014 წლის #91821-21-14 წერილზე და აღნიშნავს, რომ ვინაიდან გადამხდელს შესამოწმებელ პერიოდში უფიქსირდებოდა ბანკით მიღებული თანხები, რომლის შესაბამისი ოპერაციის გატარება არ დასტურდება სალაროს აპარატის ფისკალურ მეხსიერებაში და არც მემორიალური ორდერებით აღრიცხვიანობისას ფიქსირდება, საბანკო ანგარიშზე ასეთი თანხების რეალიზაციის შედეგად მიღებულ შემოსავლად განხილვა მართებულია.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 24 სექტემბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, #7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ განსახილველ შემთხვევაში სახეზეა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის გამოყენების წინაპირობები. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32.4 მუხლით მინიჭებულ უფლებამოსილებას სასამართლო იყენებს მაშინ, როდესაც სასამართლო წესით ვერ ხერხდება ფაქტობრივი გარემოებების დადგენა და შეფასება, შესაბამისად, შეუძლებელი ხდება სადავო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მატერიალური კანონიერების შემოწმება.

დადგენილია, რომ გადასახადის გადამხდელის მიერ საგადასახადო ორგანოებში წარდგენილ ცხრილში მითითებულია საბანკო ანგარიშზე შეტანილი ის თანხები, რომლებიც, მეწარმის განმარტებით, წარმოადგენდა ნავაჭრ თანხას. ი/მ შ. ს-ის მითითებით, დასაბეგრი ბრუნვებიდან ამოღებულ უნდა იქნეს: 2008 წელს ლ. გ-ის (მამიდაშვილი) მიერ შეტანილი 2 000 ლარი; 2009 წელს თანამშრომლის გ. კ-ის მიერ შეტანილი 900 ლარი; 2010 წელს შეტანილი თანხები: თანამშრომლის გ. ბ-ის მიერ - 50 637 ლარი, დეიდაშვილისა და თანამშრომლის ვ. ბ-ის - 500 ლარი, თანამშრომლის თ. კ-ის - 7 425 ლარი, თანამშრომლის გ. კ-ის - 1 300 ლარი, თანამშრომლის ზ. ს-ის - 12 400 ლარი, თანამშრომლის დ. ქ-ის - 10 300 ლარი, თანამშრომლის გ. ღ-ის - 600 ლარი.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას მასზედ, რომ მართალია, ეკონომიკური საქმიანობის დაწყებამდე მხარე უნდა გაეცნოს საგადასახადო კანონმდებლობას, თუმცა გადამხდელის მიერ კონკრეტული დანაწესის დარღვევა არ შეიძლება ავტომატურად გახდეს მისი ორმაგად დაბეგვრის საფუძველი, რამეთუ აღნიშნული ეწინააღმდეგება საგადასახადო კანონმდებლობის მიზნებს, კონსტიტუციურ პრინციპებს, უხეშად არღვევს მეწარმეობის თავისუფლებასა და საკუთრების უფლებას.

მოცემულ შემთხვევაში, დადგენილია, რომ სალაროდან თანხის გატანა არ არის დაფიქსირებული სათანადო წესით, ასევე, საბანკო გადარიცხვის განხორციელებისას არ არის მითითებული გადარიცხვის დანიშნულება, რაც დაადასტურებდა, რომ შეტანილი თანხები სწორედ ნავაჭრ თანხას წარმოადგენდა. აღსანიშნავია, რომ თავად მოსარჩელეც არ ხდის სადავოდ იმ გარემოებას, რომ აღნიშნული ქნედებები არ არის განხორციელებული კანონით დადგენილი წესით.

ზემოაღნიშნული ცხრილის გათვალისწინებით დგინდება, რომ ი/მ შ. ს-ი განხორცილებულ ჩარიცხვებთან მიმართებით, ხაზს უსვამს კონკრეტულ პერიოდებს, კონკრეტულ პირებსა და თანხების კონკრეტულ ოდენობებს, ამასთანავე, მითითებული პირების მეწარმესთან შრომით ურთიერთობაში ყოფნა დასტურდება უშუალოდ გასაჩივრებული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტებით, აღნიშნული პირები არ წარმოადგენენ ეკონომიკური საქმიანობის განმახორციელებელ პირებს. ამდენად, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას იმასთან დაკავშირებით, რომ სავარაუდოა, თანამშრომელთა მიერ მეწარმისთვის ნავაჭრი თანხების გადარიცხვა, რაც ნამდვილად იყო გათვალისწინებული დასაბეგრ ბაზაში და მათზე ამობეჭდილია საკონტროლო სალარო აპარატის ჩეკები. რაც შეეხება თავად შ. ს-ის მიერ მითითებულ ნათესავებს, ადმინისტრაციული ორგანოები თავადვე განმარტავენ, რომ სადავო საკითხის სწორად გადაწყვეტისათვის მნიშვნელოვანია არა შრომითი ურთიერთობის არსებობა, არამედ საბანკო ანგარიშზე ჩარიცხული თანხების დანიშნულება, რაც განსახილველ შემთხვევაში არ დასტურდება.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს შ. ს-ის მიერ წარდგენილ სს „...ის“ 2017 წლის 24 იანვრის წერილზე, რომლითაც დგინდება, რომ შ. ს-ის არასაანაბრე საბანკო ანგარიშებზე დანიშნულების გრაფაში მითითებული ჩანაწერი „შემოსავლები მოქალაქეთა ანაბრებზე“, გაკეთებულია საქართველოს ეროვნული ბანკის 2000 წლის 17 ივლისს შედგენილი #292/22 მითითების შესაბამისად. აღნიშნული წესი გამოიყენება მხოლოდ მაშინ, როდესაც პირს საბანკო ანგარიშზე დანიშნულების მითითების გარეშე შეაქვს თანხა. ამასთან, დადგენილია, რომ საბანკო ანგარიში, რომელზეც ხდებოდა თანხის ჩარიცხვა, წარმოადგენდა მიმდინარე ანგარიშს. შესაბამისად, აღნიშნული დოკუმენტაცია მოწმობს, რომ თანხის გადარიცხვა სულაც არ ემსახურებოდა თანხის ანაბარზე შეტანას, არამედ მისი მითითება გამოწვეული იყო კონკრეტული დანიშნულების მიუთითებლობით. აღსანიშნავია, რომ თავად მოსარჩელის მიერაც არის განხორციელებული თანხის შეტანა საკუთარ ანგარიშზე, სადაც დანიშნულება მითითებულია იმავენაირად, მაგრამ შემოწმებამ აღნიშნული გარემოების მიუხედავად, არ მოახდინა აღნიშნულ თანხაზე დამატებით დარიცხვა.

ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ადმინისტრაციულმა ორგანოებმა უნდა უზრუნველყონ საკითხის დამატებითი შესწავლა და გამოკვლევა, რათა გადაამოწმონ შ. ს-ის მიერ მითითებული გარემოებები. ამასთან, საკასაციო სასამართლო დამატებით მიუთითებს, რომ შემოსავლებისა და ხარჯების აღრიცხვის უმთავრეს მიზანს წარმოადგენს პირის მიერ გადასახადის გადახდა, რომ ერთი მხრივ, მოხდეს გადასახდელი გადასახადის სათანადო ოდენობით გამოანგარიშება, ხოლო მეორე მხრივ, შესაძლებელი იყოს გადახდის კანონიერებაზე კონტროლი. ამასთან, აღნიშნული წესის დარღვევა, თუკი ადგილი არ ჰქონია დასაბეგრი ბაზის შემცირებას, გადასახადი გადახდილია შესაბამისი ოდენობით, არ შეიძლება გახდეს ერთი და იმავე შემოსავლის ორჯერ დაბეგვრის მიზეზი და აუცილებელია, რომ საგადასახადო ორგანოებმა სრულყოფილად შეისწავლონ საქმის ყველა გარემოება, რათა თავიდან იქნეს აცილებული მსგავსი შემთხვევა. ამდენად, საკითხის ხელახალი განხილვისას გადამწყვეტი მნიშვნელობა უნდა მიენიჭოს გადასახადის გადამხდელის კანონიერ ინტერესთა და უფლებათა დაცვას, ორმაგად დაბეგვრის თავიდან ასაცილებლად.

ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, სააპელაციო სასამართლომ მართებულად მიიჩნია, რომ განსახილველ შემთხვევაში ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ გადაწყვეტილების მიღებისას არ არის სათანადოდ გამოკვლეული საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოება, რაც ადასტურებს მოცემულ შემთხვევაში საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის გამოყენების საჭიროებას.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 26 ივნისის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ვ. როინიშვილი