საქმე Nბს-1403(კ-18) 5 თებერვალი, 2019 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ვასილ როინიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა -ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები: შპს „ს.“; შპს „…“ (მოსარჩელეები)

მოწინააღმდეგე მხარე - სსიპ საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისია (მოპასუხე)

მესამე პირი - ააიპ …, შპს „ტ…“

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 13 ივნისის განჩინება

კასატორების მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი - ნორმატიული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ნაწილობრივ ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

შპს „ს...-მა“ და შპს „...ომ“ 2015 წლის 20 ივლისს სარჩელი აღძრეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიაში მოპასუხე სსიპ საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის მიმართ. მოსარჩელეებმა სსიპ საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის 2013 წლის 23 აგვისტოს მაუწყებლობის სფეროში ლიცენზიის მისაღებად ფიზიკური და იურიდიული პირების მიერ წარმოსადგენი ქონებრივი დეკლარაციების ფორმების დამტკიცების თაობაზე N7 დადგენილების №2 დანართი და №3 დანართის ბათილად ცნობა მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 16 მაისის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მეორე ნაწილის შესაბამისად, საქმეში მესამე პირად ჩაბმულ იქნენ ა(ა)იპ ... და შპს „ტ...ი“.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 28 ივლისის გადაწყვეტილებით შპს „ს...-ის“ და შპს „...ოს“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს შპს „ს...-მა“, შპს „...ომ“ და ააიპ ...მა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 13 ივნისის განჩინებით შპს „ს...-ის“, შპს „...ოს“ და ააიპ ...ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 28 ივლისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის 2013 წლის 23 აგვისტოს N7 დადგენილებით დამტკიცდა მაუწყებლობის სფეროში ლიცენზიის მისაღებად ფიზიკური და იურიდიული პირების მიერ წარსადგენი დეკლარაციის ფორმები. შპს „ს...“ და შპს ,,...ო“ სარჩელის საფუძველზე მოითხოვდნენ ზემოაღნიშნული დადგენილების მე-2 და მე-3 დანართების ბათილად ცნობას. მითითებული დანართების საფუძველზე განისაზღვრა ის ინფორმაცია, რაც უნდა აისახოს დეკლარაციაში და შეეხება ლიცენზიის მაძიებელი იურიდიული პირის მნიშვნელოვანი წილის მფლობელ პარტნიორთა/აქციონერთა ქონებრივ მდგომარეობას (დანართი N2) და ლიცენზიის მაძიებელი იურიდიული პირის საწესდებო კაპიტალს, აქტივების საკუთრებასა და მათ წარმომავლობას(დანართი N3).

სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ ნორმატიული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა (გასაჩივრებულ ნაწილში) მოთხოვნილია არა იმ მოტივით, რომ სადავო აქტი (გასაჩივრებულ ნაწილში) ეწინააღმდეგება კანონს, მიღებულია საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის, „ნორმატიული აქტების შესახებ“ საქართველოს კანონის ან/და დარგის მარეგულირებელი სპეციალური საკანონმდებლო ნორმების მოთხოვნათა დარღვევით, არამედ ემყარება იმ მოსაზრებას, რომ დამტკიცებული ფორმის შესაბამისად დეკლარაციის წარდგენა, არ პასუხობს კანონის მიზნებს და ლახავს დეკლარაციაში მითითებულ პირთა უფლებებს. სარჩელის აღნიშნულ საფუძვლებზე მოტივირების პირობებში, სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მითითება სასამართლო კონტროლის ფარგლების თაობაზე და ადასტურებს იმ შეზღუდვებს, რაც მომდინარეობს კონსტიტუციის მოთხოვნებიდან: საკანონმდებლო, აღმასრულებელი და სასამართლო ორგანოების კომპეტენციათა გამიჯვნის შესახებ.

სააპელაციო სასამართლომ პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსგავსად დაადასტურა პოზიცია იმის თაობაზე, რომ დავის გადაწყვეტის პროცესში სასამართლო ხელმძღვანელობს კანონის მოთხოვნებით, სასამართლო სადავო აქტის კანონიერებას ამოწმებს სწორედ კანონთან შესაბამისობის თვალსაზრისით და არ არის უფლებამოსილი ადმინისტრაციული აქტის კანონიერება განსაზღვროს მიზანშეწონილობის პრინციპებიდან გამომდინარე. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მიზანშეწონილობას არ გააჩნია და არ ენიჭება პრიორიტეტული მნიშვნელობა ნორმატიული მოთხოვნების დაცვასთან მიმართებაში, რის გამოც დაუშვებელია სასამართლოს მხრიდან ადმინისტრაციული აქტის ბათილად ცნობა მხოლოდ იმ საფუძვლით, რომ აქტის ამ სახით ან ამ შინაარსით გამოცემა არ არის მიზანშეწონილი. აქტი სასამართლომ შეიძლება ბათილად ცნოს მხოლოდ იმ პირობებში, თუ აქტი არ პასუხობს ფორმალური და მატერიალური კანონიერების პრინციპებს, რაც შეეხება მიზანშეწონილობის საკითხის განსაზღვრას, აღნიშნული მიეკუთვნება თავად ამ აქტის გამომცემი ადმინისტრაციული ორგანოს პრეროგატივას, კანონით მისთვის მინიჭებული კომპეტენციის ფარგლებში.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით პირველი ინსტანციის სასამართლოს განმარტება იმის შესახებ, რომ სადავო აქტი უნდა შემოწმდეს კანონის მოთხოვნებთან

შესაბამისობის თვალსაზრისით, არ ნიშნავს სასამართლოს მხრიდან მართლმსაჯულების განხორციელებაზე უარის თქმას, როგორც ამაზე მოტივირებდნენ აპელანტები და მიუთითა იმ გარემოებაზე, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლო აქტის კანონიერების შეფასების პროცესში მოქმედებდა საკუთარი კომპეტენციის ფარგლებში.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა აპელანტების მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ სასამართლო კონტროლი ხდება ილუზორული, როდესაც ადმინისტრაციულ ორგანოს „ექსკლუზიური“ უფლებამოსილების ფარგლებში, ეძლევა „კანონსაწინააღმდეგო“ გადაწყვეტილების მიღების შესაძლებლობა. თუმცა, როგორც აღინიშნა, სწორედ აქტის კანონთან შესაბამისობის განსაზღვრა წარმოადგენს იმ გარანტორს, რაც გამორიცხავს „კანონსაწინააღმდეგო“ აქტების ზემოქმედების დაშვების შესაძლებლობას, ხოლო იმისათვის, რომ აქტი შეფასდეს კანონშეუსაბამოდ და დაექვემდებაროს ბათილად ცნობას, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 60¹ მუხლის პირველი ნაწილის საფუძველზე საჭიროა აქტი ეწინააღმდეგებოდეს კანონს ან არსებითად იყოს დარღვეული მისი მომზადებისა და გამოცემის კანონით დადგენილი სხვა მოთხოვნები.

რაც შეეხება ზოგად მსჯელობას აქტის უკანონობაზე, სააპელაციო პალატის მოსაზრებით აღნიშნული არ აკმაყოფილებს იმ სტანდარტს, რაც დადგენილია საპროცესო კანონმდებლობით და აწესებს მხარის ვალდებულებას იკისროს მტკიცების ტვირთი. მოთხოვნის შინაარსობრივი ანალიზი სააპელაციო სასამართლოს აძლევს საფუძველს დაასკვნას, რომ მოსარჩელეთა პროტესტი აქტის სადავო ნაწილთან მიმართებაში ძირითადად შეეხება მისაწოდებელი ინფორმაციის მოცულობას, რასაც ისინი აფასებენ, როგორც არაპროპორციულს. აღნიშნულთან დაკავშირებით სააპელაციო სასამართლომ განმარტა შემდეგი: სამართლის ნებისმიერი სუბიექტისათვის მინიჭებული საკანონმდებლო დაცვითი მექანიზმები, მათ შორის უფლება გასაჩივრებაზე, არ ნიშნავს სუბიექტის უფლებას მოითხოვოს ცალკეული ნორმის იმ სახით ჩამოყალიბება, როგორადაც ის მას ხედავს ან მიიჩნევს სწორად, საჭიროა კონკრეტული და მკაფიო მითითება იმის თაობაზე, რომ რეგულაცია ეწინააღმდეგება კანონს, ხელყოფს სუბიექტის კანონით დაცულ უფლებებს და პირდაპირ და უშუალო ზიანს აყენებს მას.

სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ სარჩელი ემყარება ზოგად შეფასებებს და არ შეიცავს კონკრეტიზაციას, კანონით დაცული რომელი უფლების ხელყოფა მოხდა და რა ფორმით, რაც სარჩელს აქცევს დაუსაბუთებლად. სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა მითითება იმის თაობაზე, რომ ადმინისტრაციული ორგანოს „ექსკლუზიური“ უფლება დარჩა სასამართლო კონტროლს მიღმა და სასამართლოს გადაწყვეტილება ატარებს ფორმალურ შინაარსს. საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-6 მუხლი ადგენს: თუ ადმინისტრაციულ ორგანოს რომელიმე საკითხის გადასაწყვეტად მინიჭებული აქვს დისკრეციული უფლებამოსილება, იგი ვალდებულია ეს უფლებამოსილება განახორციელოს კანონით დადგენილ ფარგლებში; ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია განახორციელოს დისკრეციული უფლებამოსილება მხოლოდ იმ მიზნით, რომლის მისაღწევადაც მინიჭებული აქვს ეს უფლებამოსილება. მაუწყებლობის სფეროში ეროვნული მარეგულირებელი ორგანოს შექმნის წესსა და ფუნქციებს, ამ სფეროში საქმიანობის რეგულირების პირობებს, მაუწყებლობის განხორციელების უფლების მოპოვების წესსა და პროცედურებს განსაზღვრავს საქართველოს კანონი „მაუწყებლობის შესახებ“. მითითებული კანონის მე-5 მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, მაუწყებლობის სფეროში საქმიანობას არეგულირებს კომისია. „მაუწყებლობის შესახებ“ საქართველოს კანონში ცვლილებების შეტანის თაობაზე“ 2013 წლის 12 ივლისის საქართველოს კანონის საფუძველზე „მაუწყებლობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის მე-3 პუნქტის „ნ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, მაუწყებლობის სფეროში კომისიის ერთ-ერთ ფუნქციად განისაზღვრა ფიზიკური და იურიდიული პირების მიერ წარსადგენი ქონებრივი დეკლარაციების ფორმების დადგენა. ამავე კანონით 41-ე მუხლის მე-3 პუნქტს დაემატა შემდეგი შინაარსის „დ1“ და „დ2“ ქვეპუნქტები: განცხადებას ერთვის: „დ1“ ფიზიკური პირისათვის – ამ პირისა და მისი ოჯახის წევრების ქონებრივი დეკლარაცია; „დ²“ იურიდიული პირისათვის –ცნობა განცხადებული საწესდებო კაპიტალისა და მისი განაღდებული ნაწილის შესახებ, ცნობა აქტივებისა და პასივების შესახებ, ინფორმაცია საწესდებო კაპიტალისა და აქტივების საკუთრებისა და წარმოშობის შესახებ, მნიშვნელოვანი წილის მფლობელ პარტნიორთა/აქციონერთა ქონებრივი დეკლარაცია“.

ამდენად, საკანონმდებლო აქტის საფუძველზე დადგინდა, რომ მაუწყებლობის სფეროში ლიცენზიის მაძიებელმა განცხადებას უნდა დაურთოს, ფიზიკური პირის შემთხვევაში ამ პირისა და მისი ოჯახის წევრების ქონებრივი დეკლარაცია და იურიდიული პირის შემთხვევაში - ინფორმაცია საწესდებო კაპიტალისა და აქტივების საკუთრებისა და წარმოშობის შესახებ, მნიშვნელოვანი წილის მფლობელ პარტნიორთა/აქციონერთა ქონებრივი დეკლარაცია. საგულისხმოა, რომ საკანონმდებლო ნორმა, მართლაც, არ შეიცავს იმ ინფორმაციის მკაცრად განსაზღვრულ ჩამონათვალს, რასაც ქონებრივი დეკლარაცია უნდა შეიცავდეს, თუმცა ადმინისტრაციული ორგანოს მიმართ ნორმაგამოყენებითი კონტროლის განხორციელების თვალსაზრისით მნიშვნელოვანია ის საკანონმდებლო დანაწესი, რომლითაც კომისიას ენიჭება უფლებამოსილება, კანონის მიზნებიდან გამომდინარე, უზრუნველყოს ქონებრივი დეკლარაციის ფორმების დამტკიცება. რაც შეეხება კანონის მიზნებს, აღნიშნული ასახულია „მაუწყებლობის შესახებ“ საქართველოს კანონში შესატანი ცვლილებების განმარტებით ბარათში და ემყარება მაუწყებლების ფინანსური გამჭვირვალობის მიზანშეწონილობის ასპექტებს. შესაბამისად, წინააღმდეგობა კომისიის უფლებამოსილების ფარგლებთან მიმართებაში, დამტკიცებული ნორმატიული აქტის საფუძველზე არ ვლინდება.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარემ, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ აქტი მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ გამოცემულია კანონით დადგენილ ფარგლებში იმ მიზნით, რომლის მისაღწევადაც მას მინიჭებული აქვს ეს უფლებამოსილება და არ არსებობდა მატერიალურ-სამართლებრივი საფუძველი, რაც სასამართლოს მისცემს შესაძლებლობას, სადავო აქტი გასაჩივრებულ ნაწილში მიიჩნიოს არაკანონიერად და უზრუნველყოს სარჩელის დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 13 ივნისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს შპს „ს...-მა“ და შპს „...ომ“. კასატორებმა იმავე ფაქტობრივ და სამართლებრივ გარემოებებზე მითითებით, რომლებზე ამყარებდნენ სასარჩელო მოთხოვნას და სააპელაციო საჩივარს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საკასაციო სასამართლოს მიერ ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვეს.

კასატორები დამატებით აღნიშნავენ, რომ კომისიამ თვითნებურად გააფართოვა კანონით გათვალისწინებული შემადგენლობა და დაუწესა იურიდიულ პირებს იმაზე მეტი ინფორმაციის წარდგენის ვალდებულება, ვიდრე ამას კანონი ითვალისწინებდა. შესაბამისად, კასატორებისთვის გაუგებარია რა ლოგიკით არის კომისიის ქმედება კანონიერი, თუ ამას კანონი არ ითვალისწინებდა. კასატორთა მოსაზრებით დაუსაბუთებელია რა კრიტერიუმებით გადაწყვიტა კომისიამ, რომ კერძო პირები უნდა გათანაბრებოდნენ მაღალი პოლიტიკური თანამდებობის პირებს და რატომ უნდა გავრცელდეს მათზე იგივე მოთხოვნები რაც საჯარო პირებს აქვთ. კომისიამ მაუწყებლებზე გაავრცელა ქონებრივი დეკლარაციის ის ფორმები, რაც უკვე არსებობდა მაღალი პოლიტიკური თანამდებობის პირების მიმართ. შესაბამისად, კასატორი მიიჩნევს, რომ კომისიამ მაუწყებლებზე გაავრცელა ის ფორმები, რაც უკვე არსებობდა მაღალი პოლიტიკური თანამდებობის პირების მიმართ. შესაბამისად, სინამდვილეში განხორციელდა მაღალი პოლიტიკური თანამდებობის პირების მიმართ დაწესებული სავალდებულო დეკლარაციის ფორმების კოპირება და მაუწყებლებზე გავრცელება. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს მხრიდან დასტური, რომ დეკლარაციის ფორმებთან დაკავშირებით შენიშვნა არ გააჩნიათ, არ იყო მოულოდნელი, ვინაიდან აღნიშნული ფორმები თავისი შინაარსობრივი კომპონენტებით უკვე რევიზირებული და დამტკიცებულია მაღალი პოლიტიკური თანამდებობის პირთათვის. ამასთან, კასატორების მოსაზრებით იუსტიციის სამინისტროს დასტური არის იმდენად ბლანკეტური, რომ არ იკითხება, მაგალითად, შეაფასა თუ არა იუსტიციის სამინისტრომ კანონის მიერ ფიზიკური და იურიდიული პირების მიმართ წაყენებული მოთხოვნების დიფერენცირება და ამ დიფერენცირების მიზნობრიობა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 19 ნოემბრის განჩინებით შპს „ს...-ისა“ და შპს „...ოს“ საკასაციო საჩივარი ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „ს...-ისა“ და შპს „...ოს“ საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩვრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი ნაწილი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, №7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და დამატებით მიუთითებს, რომ მოსარჩელეების მიერ აღძრულია საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22-ე მუხლით გათვალისწინებული სარჩელი ნორმატიული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის - „მაუწყებლობის სფეროში ლიცენზიის მისაღებად ფიზიკური და იურიდიული პირების მიერ წარმოსადგენი ქონებრივი დეკლარაციების ფორმების დამტკიცების თაობაზე“ 2013 წლის 23 აგვისტოს N7 დადგენილების №2 დანართი და №3 დანართის ბათილად ცნობის მოთხოვნით და სადავო არ არის ადმინისტრაციული ორგანოს ქმედება ისეთი ინფორმაციის მოთხოვნის თაობაზე, რომლის მოთხოვნის უფლებასაც არ ითვალისწინებს კანონმდებლობა.

საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ სადავო ნორმატიული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი გამოცემულია „მაუწყებლობის შესახებ“ საქართველოს კანონის 41-ე მუხლის მე-3 პუნქტის „დ²“ ქვეპუნქტის საფუძველზე, რომლითაც ლიცენზიის მაძიებელი იურიდიული პირისათვის დადგინდა დამატებითი ინფორმაციის წარდგენის ვალდებულება, რაც განსაზღვრულია შემდეგი სახით: „ცნობა განცხადებული საწესდებო კაპიტალისა და მისი განაღდებული ნაწილის შესახებ, ცნობა აქტივებისა და პასივების შესახებ, ინფორმაცია საწესდებო კაპიტალისა და აქტივების საკუთრებისა და წარმოშობის შესახებ, მნიშვნელოვანი წილის მფლობელ პარტნიორთა/აქციონერთა ქონებრივი დეკლარაცია“. საქმეში დაცული მასალებით და გასაჩივრებული ნორმატიული აქტით არ დასტურდება კასატორების მიერ მითითებული გარემოება, რომ მოპასუხე სადავო ნორმატიული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემისას გასცდა კანონით დადგენილ მოთხოვნებს და მაუწყებლებისგან მოითხოვა იმაზე მეტი ინფორმაცია ვიდრე კანონით განსაზღვრული უფლებამოსილება ითვალისწინებდა. ამდენად, ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დამტკიცებულად ცნობილ ფაქტობრივ გარემოებებზე სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება) არ არის წარმოდგენილი და აღნიშნულის გათვალისწინებით საკასაციო პალატა სრულად იზიარებს ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების სამართლებრივ შეფასებას.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს - წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „ს...-ისა“ და შპს „...ოს“ საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 13 ივნისის განჩინება;

3. კასატორს - შპს „ს...-ს“ (პ/ნ ...) დაუბრუნდეს 02.10.2018წ. №1538483936 საგადასახადო დავალებით მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის, 70% - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4.საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ვ. როინიშვილი

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ნ. სხირტლაძე