ბს-383-383(2კ-18) 17 იანვარი, 2019წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე, ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, განიხილა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლები თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 25.01.2018წ. გადაწყვეტილებაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

მ. ი-მა 11.09.2015წ. სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მიმართ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 06.05.2015წ. დადგენილებისა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 20.07.2015წ. ბრძანების ბათილად ცნობის მოთხოვნით.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 30.11.2015წ. გადაწყვეტილებით მ. ი-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც მოსარჩელემ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 25.01.2018წ. გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 30.11.2015წ. გადაწყვეტილება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 06.05.2015წ. დადგენილება და ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურს დაევალა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და ურთიერთშეჯერების შემდეგ ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა; ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 20.07.2015წ. ბრძანება. აღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გასაჩივრდა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მიერ.

კასატორებმა აღნიშნეს, რომ უდავოდ დასტურდება ავტოფარეხის უნებართვოდ მოწყობა, რაც წარმოშობს ჯარიმის დაკისრებისა და ნაგებობის დემონტაჟის დავალების საფუძველს. სანქციის შეფარდების პროცესში მოქალაქის ჯანმრთელობისა და ქონებრივი მდგომარეობის გათვალისწინება არ არის შესაძლებელი. ორგანოთა მიზანი არ ყოფილა მ. ი-ისათვის სანქციის შეფარდება, მას განესაზღვრა დარღვევის გამოსასწორებელი ვადა და მიეცა პასუხისმგებლობის დაკისრების თავიდან აცილების შესაძლებლობა. დაუშვებელია სათანადო ნორმატიული საფუძვლის გარეშე სამართალდამრღვევის პასუხისმგებლობისგან გათავისუფლება. სააპელაციო პალატის გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ შეიცავს სასკ-ის 32.4 მუხლის გამოყენების რაიმე დასაბუთებას.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაცნობის, საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ შედეგობრივად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

მოსარჩელის ახსნა-განმარტებიდან და საქმეში დაცული ფოტომასალიდან დგინდება, რომ სადავო ნაგებობა არის მცირე ზომის ავტოფარეხი. „მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 24.03.2009წ. N57 დადგენილების 65.1 მუხლი შეიცავს პირველ კლასს მიკუთვნებულ ნაგებობათა ჩამონათვალს. სადავო აქტების გამოცემისას, ადმინისტრაციულ ორგანოებს არ დაუდგენიათ ნაგებობის კლასი და არ უსმჯელიათ საქართველოს მთავრობის 24.03.2009წ. N57 დადგენილების 66.11 მუხლის გამოყენების შესაძლებლობაზე, რომლის თანახმად, უნებართვო მშენებლობად არ ჩაითვლება სათანადო ნორმატიული პროცედურების დარღვევით I კლასის შენობა-ნაგებობის მშენებლობა, თუ მშენებლობის ნებართვის გამცემი ორგანო წერილობით დაადასტურებს დარღვევით განხორციელებული მშენებლობის შესაძლებლობას. მართალია მსგავსი ნაგებობების მოწყობის დადასტურება უფლებამოსილი ადმინისტრაციული ორგანოს დისკრეციული უფლებამოსილებაა, თუმცა მნიშვნელოვანია, რომ ამ უფლებამოსილების განხორციელებისას ორგანომ გაითვალისწინოს საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოება, მათ შორის მოქალაქის სოციალური და ჯანმრთელობის მდგომარეობა, ნაგებობის გამოყენების მიზანი, სახელმწიფოსა და მესამე პირთა ინტერესები, ნაგებობის ტექნიკური მდგომარეობა და სხვ.. ამდენად, მართებულია სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრება საქმის გარემოებათა გამოკვლევის მიზნით ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ ახალი წარმოების ჩატარების საჭიროების შესახებ.

საკასაციო პალატა ყურადღებას ამახვილებს აგრეთვე იმ გარემოებაზე, რომ მ. ი-ს ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიაში შეტანილი განცხადებით მოთხოვნილი აქვს საკუთრების უფლების აღიარება სწორედ იმ ნაკვეთზე, რომელზეც ავტოფარეხია განთავსებული. საკუთრების აღიარებაზე კომისიის უარი თბილისის საქალაქო სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით, სასკ-ის 32.4 მუხლის საფუძველზე, ბათილად არის ცნობილი, კომისიას დავალებული აქვს საქმის გარემოებათა ხელახლა გამოკვლევის შემდგომ ახალი აქტის გამოცემა. უკეთუ კომისიის მიერ ახალი გამოცემული აქტით დადასტურდება სადავო ნაკვეთზე მ. ი-ის საკუთრების უფლება, აღნიშნული სულ მცირე გავლენას მოახდენს მ. ი-ისათვის დაკისრებული სანქციის ოდენობაზე. სანქციის ოდენობის მხრივ დადგენას საჭიროებს აგრეთვე მიწის მესაკუთრე. საქმის მასალებით დგინდება, რომ ნაკვეთი, რომელზეც ავტოფარეხია განთავსებული, მდებარეობს საცხოვრებელი კორპუსის მიმდებარედ, ამდენად, შესაძლოა მიწა იყოს არა სახელმწიფოს, არამედ კორპუსის ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის საკუთრებაში, რომლის ერთ-ერთი წევრია მ. ი-ი.

მნიშვნელოვანია აგრეთვე, რომ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „...ის“ 08.05.2015წ. N1 კრების ოქმზე მინაწერის მიხედვით, ავტოფარეხი მოწყობილია 1996 წლიდან. ადმინისტრაციული წარმოებისას აღნიშნული გარემოების დადასტურების შემთხვევაში, ნაგებობის ტექნიკური მახასიათებლებისა და იმჟამად არსებული ნორმატიული მოწესრიგების გათვალისწინებით, ორგანომ უნდა დაადგინოს ავტოფარეხის განთავსების მომენტში მის მოსაწყობად სანებართვო დოკუმენტაციის არსებობის საჭიროება.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორთა მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრების დასაშვებად ცნობის საფუძველს, საკასაციო საჩივრებს არ აქვთ წარმატების პერსპექტივა. ამდენად, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ემუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 25.01.2018წ. გადაწყვეტილება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. სხირტლაძე

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ვ. როინიშვილი